Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
zondag 19 februari 2012 om 21:57
Herken wat je zegt, dreamer. Heb me soms ook wel eens afgevraagd of ik een soort van proefkonijn ben, waar ze allerlei shit overheen gooien om te kijken hoelang ze het volhoudt.
Aan de andere kant, al die ellende heeft ook een proces tot gevolg waar ik een heel mooi mens van word. Er is weinig wat ik niet begrijp of waar ik geen ervaring mee heb. En ook weinig : 'moois' wat ik niet enorm waardeer. Ik word er ook rijk van, als je begrijpt wat ik bedoel.
Goede teksten, Suzy en heel herkenbaar voor mij. Als ik niet zo beschadigd was, zou ik heel veel op je lijken. Dat doe ik ook, alleen zijn mijn motieven niet altijd even zuiver. Maar ik maak wel makkelijk contact en kan daarbij mensen ook echt "ontmoeten". Ik ben aan de ene kant serieus, betrouwbaar, hardwerkend, maar aan de andere kant ondeugend, speels.
Aan de andere kant, al die ellende heeft ook een proces tot gevolg waar ik een heel mooi mens van word. Er is weinig wat ik niet begrijp of waar ik geen ervaring mee heb. En ook weinig : 'moois' wat ik niet enorm waardeer. Ik word er ook rijk van, als je begrijpt wat ik bedoel.
Goede teksten, Suzy en heel herkenbaar voor mij. Als ik niet zo beschadigd was, zou ik heel veel op je lijken. Dat doe ik ook, alleen zijn mijn motieven niet altijd even zuiver. Maar ik maak wel makkelijk contact en kan daarbij mensen ook echt "ontmoeten". Ik ben aan de ene kant serieus, betrouwbaar, hardwerkend, maar aan de andere kant ondeugend, speels.
I have my fears but they do not have me
zondag 19 februari 2012 om 22:13
Dank je dreamer, dat is ook echt hoe ik het voel, hoe het voor mij moet zijn, anders red ik het gewoonweg niet...
Heb veel meegemaakt, en door dat alles ben ik mezelf ontzettend tegengekomen... Of eigenlijk, kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal niet meer wist wie ik was, wat ik wilde en wat voor mij belangrijk was/ waar ik veel waarde aan hechtte. Deze conclusie maakte me zo bang!
Heb veel meegemaakt, en door dat alles ben ik mezelf ontzettend tegengekomen... Of eigenlijk, kwam ik tot de conclusie dat ik helemaal niet meer wist wie ik was, wat ik wilde en wat voor mij belangrijk was/ waar ik veel waarde aan hechtte. Deze conclusie maakte me zo bang!
maandag 20 februari 2012 om 00:24
@dreamer; het is niet zo dat je dat doet om aantrekkelijker te worden voor anderen.. en daar steeds bij stilstaat of zo. dat is het doel ook niet!!
Het is een gevolg. Dus juist niet "Hoe kom ik over op anderen" en daarmee bezig zijn,maar juist met je eigen leven, Niet als doel, maar bijkomstigheid dat die "eigenheid" aantrekkelijk is voor anderen..
Het is een gevolg. Dus juist niet "Hoe kom ik over op anderen" en daarmee bezig zijn,maar juist met je eigen leven, Niet als doel, maar bijkomstigheid dat die "eigenheid" aantrekkelijk is voor anderen..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 09:50
maandag 20 februari 2012 om 09:56
Dag lieverds! Ik lees mee hoor, en jullie zijn zo goed bezig! Ik ben zelf druk met werk, leuke dingen doen met vrienden en heerlijk aan het genieten van m'n minnaar. Het is zo heerlijk, dit is precies wat ik wil voor nu en ik word verwend als een prinses (aandacht, cadeau's haha mmmm, ik heb het verdiend hihi!). Heel toevallig dat ik hem ontmoet heb, hij staat net zo in het leven als ik nu en we genieten met volle teugen. En verder veel voorpret voor m'n reis! Ik zit goed in m'n vel, heerlijk.
Wel veel herkenning in de verhalen die ik hier lees Zo voelde ik me ook 'vroeger'. Maar realiseer je dat je altijd bij jezelf moet blijven, en moet doen wat goed voelt.
Werk ze allemaal!
Wel veel herkenning in de verhalen die ik hier lees Zo voelde ik me ook 'vroeger'. Maar realiseer je dat je altijd bij jezelf moet blijven, en moet doen wat goed voelt.
Werk ze allemaal!
maandag 20 februari 2012 om 11:42
Tsja, dat is een gevoel. Ik voel dat ik in alles bij mezelf blijf. En als iets niet goed voelt ga ik er niet mee door. Ik vind het heerlijk alleen, het alleen wonen en straks lekker een half jaar alleen op reis. Ik omring me alleen nog maar met mensen waar ik me écht goed bij voel en niet meer met energiezuigers. Ik sta voor wat ik wil. Voel dat ik daarin ook de fijne/lieve mensen aantrek.
Tuurlijk is minnaar een mooi extraatje, maar ik wil geen 'echte' toekomst met hem. Het is nu, voor de fun (ook enorm op sexueel gebied, en dat is wat ik nu wil... heerlijk! Ik geniet enorm), maar niks geen afhankelijkheids en huisje-boompje-beestje-gevoel.
Maar ik heb echt van heel, heel diep moeten komen hoor. Na m'n vorige ex was ik een echt hoopje ellende, heel afhankelijk en helemaal niet meer mezelf. En ik heb zoveel geleerd en zoveel vertrouwen in mezelf gekregen, en dan weet ik dat het goed zit. Veel therapie gehad, en nog steeds wel m'n dipjes op z'n tijd hoor (maar ik weet dat het voorbij gaat). Af en toe nog teveel bezig met de 'wat is de zin van het leven' vraag en dat beangstigt soms maar ik kan meer en meer gewoon in het NU leven, en genieten van het moment en van de kleine dingen.
Alleen in m'n werk heb ik soms nog wel last van onzekerheid en bevestiging nodig, maar ook dat zal stapje voor stapje wel verbeteren.
Tsja, het is een gevoel wat ik heb, en het voelt f*cking goed.
Tuurlijk is minnaar een mooi extraatje, maar ik wil geen 'echte' toekomst met hem. Het is nu, voor de fun (ook enorm op sexueel gebied, en dat is wat ik nu wil... heerlijk! Ik geniet enorm), maar niks geen afhankelijkheids en huisje-boompje-beestje-gevoel.
Maar ik heb echt van heel, heel diep moeten komen hoor. Na m'n vorige ex was ik een echt hoopje ellende, heel afhankelijk en helemaal niet meer mezelf. En ik heb zoveel geleerd en zoveel vertrouwen in mezelf gekregen, en dan weet ik dat het goed zit. Veel therapie gehad, en nog steeds wel m'n dipjes op z'n tijd hoor (maar ik weet dat het voorbij gaat). Af en toe nog teveel bezig met de 'wat is de zin van het leven' vraag en dat beangstigt soms maar ik kan meer en meer gewoon in het NU leven, en genieten van het moment en van de kleine dingen.
Alleen in m'n werk heb ik soms nog wel last van onzekerheid en bevestiging nodig, maar ook dat zal stapje voor stapje wel verbeteren.
Tsja, het is een gevoel wat ik heb, en het voelt f*cking goed.
maandag 20 februari 2012 om 12:09
@Dreamer: ik bedoelde oa: een leuke meid, onzeker in een hoekje, straalt iets anders uit dan hetzelfde meisje, blij dansend, (ik noem maar wat). De eerste denkt van binnen: "waarom ziet niemand mij staan? krijg ik ooit wel een leuke vriend, enz"?, de 2e denkt: "ik mag er zijn, hier ben ik!"..
wie denk je dat "gezien wordt"?
Zo ook met sollicitaties: dezelfde persoon die denkt: "het zal wel weer niet lukken" of degene die denkt: "ik ga ervoor, ik ben geknipt voor die baan"..
Uitstraling komt van binnen, dat is wat ik probeer te zeggen. Laatste jaar voor mijn scheiding was ik stikonzeker, vond mijzelf saai, onbeduidend, en dat had alles te maken met dat mijn ex me niet zag staan en ik me "klein maakte". Anderen zien je dan ook niet staan, ik had het gevoel dat ik niet meer meetelde, oud was, geen mannelijke aandacht meer zou krijgen, enz.
Nu, jaren later, met ouder uiterlijk dus, meer rimpels, enz, maar vrolijk & met zelfvertrouwen & zelfwaardering, zien ze me echt wel staan, hahaha!
En zo kan je ongemerkt en onbedoeld, ook door kleding enzo, iets anders uitstralen dan je je voelt of hoe je bent. Sexy kleding wil nog niet zeggen dat iemand zich ook sexy voelt en andersom kan iemand toch sexy overkomen in een hobbezak, bij wijze van spreken. Veel mensen prikken wel door kleding heen, maar sommigen ook niet, omdat je met kleding ook een bepaald beeld naar buiten wil brengen (wel of geen merkjes, bepaalde stijl of elegantie, smaak, verzorgdheid, mode volgend of alternatief, degelijk of geheel eigen stijl, stoer, opvallend of onopvallend, enz).
Sexy zit hem bijv vaak in een ondeugende blik of manier van doen, maar stel: in dit voorbeeld in een drukke kroeg valt het sexy geklede, maar onzekere type eerder op en trekt misschien die man(nen) aan, die daar bepaalde verwachtingen uit haalt/halen over haar, die dan dus niet kloppen en kunnen leiden tot teleurstelling (en dat ie bijv afhaakt). Dan denkt zij: waarom trek ik altijd die types aan, waar het alleen om de seks draait? en wordt nog onzekerder.
Tis maar een voorbeeldje, maar 1e indruk wordt vaak op het uiterlijk beoordeeld. Dan nog kan je dat dus deels beinvloeden door je uiterlijke verzorging en kleding en dergelijke, maar je hele houding en blik "verraden" vaak hoe je innerlijk denkt over jezelf. Zo kan een knap iemand met weinig inhoud toch niet aantrekkelijk zijn als je die beter leert kennen en andersom iemand "mooier" worden naarmate je die beter kent.
Tis trouwens niet zo dat je pas aan een relatie moet beginnen als je "er helemaal klaar voor bent" en intussen iedereen moet afweren! Het opzoeken (datingsites enzo) is iets anders, dan dat je afwijst wat er op je pad komt. Je bent nooit uitgeleerd en je kan ook "aan jezelf werken en blijven werken" in een relatie. Hoe meer je jezelf kent en waardeert, hoe beter je zal weten wie bij je past en wie niet.
Je hoeft niet bij iedereen te denken: "dit kan weleens De Ware zijn", maar ook niet bang zijn dat je die Ware misloopt als je geen relaties aangaat. Jezelf niet laten meeslepen door elke kerel die jou aandacht geeft en jij bijv alles pikt om hem te houden, is geen goed plan. Altijd checken aan je eigen "eisen" aan hoe je behandeld wil worden, wat jij aantrekkelijk vindt aan iemand, zelf ook kiezen (dus je keuze niet alleen laten afhangen van wie jou kiest). En dat zijn dingen die je beter afgaan als je weet wie je bent en wat je waard bent en wil in het leven & relaties.
Het verschil zit hem dus in dat je zelf 'kieskeurig" blijft en niet denkt: "ik mag blij zijn als iemand mij wil" (en daar dan aan blijven hangen uit angst om alleen te blijven).
Btw: ik ben al jaren alleen en dat is heus niet zaligmakend, maar ook geen doembeeld. Ik denkt nooit "niemand wil mij, niemand vindt mij bijzonder", want ten eerste vind ik mijzelf bijzonder en er zijn er genoeg die in mij geinteresseerd zijn (ook voor een relatie), maar ik niks bij voel. En ik zou er zelf ook meer invloed op kunnen hebben, door bijv "aktief op zoek te gaan" op dating/relatiesites bijv.
Als er ooit een relatie in zit, zal ik toch echt hoteldebotel moeten zijn, en bij mij passen. Dat zijn "eisen" die overeind blijven, voor minder ga ik niet (qua relatie).
Zolang je denkt: "alles is beter dan alleenzijn", zal je eerder genoegen nemen met iemand, die niet aan jouw wensen beantwoordt of je niet goed behandelt. Sommigen hier weten dat van zichzelf en zijn nu liever ff bewust bezig zichzelf te versterken, omdat ze dat soort relaties achter zich hebben gelaten en dat per se niet meer willen.
Dat wil niet zeggen dat je niet een ontzettend leuke man kan tegenkomen, wel dat je beter sterk in je eigen schoenen kan staan, om daar een succes van te maken, als het tot een relatie komt.
Ik hoop dat ik het zo beter uitgelegd heb, want het is niet de bedoeling dat je je niet meer open zou stellen voor het leven en/of een relatie, totdat je "perfect" bent oid..
Je niet anders voordoen dan je bent, want dan valt iemand op het beeld wat je naar buiten brengt, ipv hoe je bent, en is de kans dus groter dat diegene bij dat beeld past en je jezelf niet kan zijn in zo'n relatie.(en op den duur houd je dat niet vol of past 1 zich eenzijdig aan, en wil je elkaar veranderen, leidt tot frustraties enz).
wie denk je dat "gezien wordt"?
Zo ook met sollicitaties: dezelfde persoon die denkt: "het zal wel weer niet lukken" of degene die denkt: "ik ga ervoor, ik ben geknipt voor die baan"..
Uitstraling komt van binnen, dat is wat ik probeer te zeggen. Laatste jaar voor mijn scheiding was ik stikonzeker, vond mijzelf saai, onbeduidend, en dat had alles te maken met dat mijn ex me niet zag staan en ik me "klein maakte". Anderen zien je dan ook niet staan, ik had het gevoel dat ik niet meer meetelde, oud was, geen mannelijke aandacht meer zou krijgen, enz.
Nu, jaren later, met ouder uiterlijk dus, meer rimpels, enz, maar vrolijk & met zelfvertrouwen & zelfwaardering, zien ze me echt wel staan, hahaha!
En zo kan je ongemerkt en onbedoeld, ook door kleding enzo, iets anders uitstralen dan je je voelt of hoe je bent. Sexy kleding wil nog niet zeggen dat iemand zich ook sexy voelt en andersom kan iemand toch sexy overkomen in een hobbezak, bij wijze van spreken. Veel mensen prikken wel door kleding heen, maar sommigen ook niet, omdat je met kleding ook een bepaald beeld naar buiten wil brengen (wel of geen merkjes, bepaalde stijl of elegantie, smaak, verzorgdheid, mode volgend of alternatief, degelijk of geheel eigen stijl, stoer, opvallend of onopvallend, enz).
Sexy zit hem bijv vaak in een ondeugende blik of manier van doen, maar stel: in dit voorbeeld in een drukke kroeg valt het sexy geklede, maar onzekere type eerder op en trekt misschien die man(nen) aan, die daar bepaalde verwachtingen uit haalt/halen over haar, die dan dus niet kloppen en kunnen leiden tot teleurstelling (en dat ie bijv afhaakt). Dan denkt zij: waarom trek ik altijd die types aan, waar het alleen om de seks draait? en wordt nog onzekerder.
Tis maar een voorbeeldje, maar 1e indruk wordt vaak op het uiterlijk beoordeeld. Dan nog kan je dat dus deels beinvloeden door je uiterlijke verzorging en kleding en dergelijke, maar je hele houding en blik "verraden" vaak hoe je innerlijk denkt over jezelf. Zo kan een knap iemand met weinig inhoud toch niet aantrekkelijk zijn als je die beter leert kennen en andersom iemand "mooier" worden naarmate je die beter kent.
Tis trouwens niet zo dat je pas aan een relatie moet beginnen als je "er helemaal klaar voor bent" en intussen iedereen moet afweren! Het opzoeken (datingsites enzo) is iets anders, dan dat je afwijst wat er op je pad komt. Je bent nooit uitgeleerd en je kan ook "aan jezelf werken en blijven werken" in een relatie. Hoe meer je jezelf kent en waardeert, hoe beter je zal weten wie bij je past en wie niet.
Je hoeft niet bij iedereen te denken: "dit kan weleens De Ware zijn", maar ook niet bang zijn dat je die Ware misloopt als je geen relaties aangaat. Jezelf niet laten meeslepen door elke kerel die jou aandacht geeft en jij bijv alles pikt om hem te houden, is geen goed plan. Altijd checken aan je eigen "eisen" aan hoe je behandeld wil worden, wat jij aantrekkelijk vindt aan iemand, zelf ook kiezen (dus je keuze niet alleen laten afhangen van wie jou kiest). En dat zijn dingen die je beter afgaan als je weet wie je bent en wat je waard bent en wil in het leven & relaties.
Het verschil zit hem dus in dat je zelf 'kieskeurig" blijft en niet denkt: "ik mag blij zijn als iemand mij wil" (en daar dan aan blijven hangen uit angst om alleen te blijven).
Btw: ik ben al jaren alleen en dat is heus niet zaligmakend, maar ook geen doembeeld. Ik denkt nooit "niemand wil mij, niemand vindt mij bijzonder", want ten eerste vind ik mijzelf bijzonder en er zijn er genoeg die in mij geinteresseerd zijn (ook voor een relatie), maar ik niks bij voel. En ik zou er zelf ook meer invloed op kunnen hebben, door bijv "aktief op zoek te gaan" op dating/relatiesites bijv.
Als er ooit een relatie in zit, zal ik toch echt hoteldebotel moeten zijn, en bij mij passen. Dat zijn "eisen" die overeind blijven, voor minder ga ik niet (qua relatie).
Zolang je denkt: "alles is beter dan alleenzijn", zal je eerder genoegen nemen met iemand, die niet aan jouw wensen beantwoordt of je niet goed behandelt. Sommigen hier weten dat van zichzelf en zijn nu liever ff bewust bezig zichzelf te versterken, omdat ze dat soort relaties achter zich hebben gelaten en dat per se niet meer willen.
Dat wil niet zeggen dat je niet een ontzettend leuke man kan tegenkomen, wel dat je beter sterk in je eigen schoenen kan staan, om daar een succes van te maken, als het tot een relatie komt.
Ik hoop dat ik het zo beter uitgelegd heb, want het is niet de bedoeling dat je je niet meer open zou stellen voor het leven en/of een relatie, totdat je "perfect" bent oid..
Je niet anders voordoen dan je bent, want dan valt iemand op het beeld wat je naar buiten brengt, ipv hoe je bent, en is de kans dus groter dat diegene bij dat beeld past en je jezelf niet kan zijn in zo'n relatie.(en op den duur houd je dat niet vol of past 1 zich eenzijdig aan, en wil je elkaar veranderen, leidt tot frustraties enz).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 12:50
@Violetje: heerlijk, meid, je zit echt in een flow, he?! Ik herken het, geniet er maar lekker van!
@Dreamer: je verandert denk ik niet, je gaat met een andere blik kijken, meer vanuit je innerlijk ipv van buitenaf (wat denken ze van mij, hoe zien anderen mij, ben ik wel leuk in de ogen van anderen, wat verwachten anderen van mij). Als je eenmaal vanuit jezelf (en jouw eigenheid) gaat kijken en leven, wordt dat veel minder belangrijk. Het is geen kwestie van veranderen, maar steeds meer jezelf kennen en weten wat echt van jou is (je innerlijke geweten en overtuigingen) en wat aangeleerd/invloeden van overtuigingen van buitenaf, en door opgedane ervaringen bepaalde (mis)conclusies getrokken).
Voorbeeldje: mensen die na mislukt huwelijk zeggen: het huwelijk is niks voor mij. Of na 6x teleurstellende seks gaan denken: ik vind seks niet belangrijk, niks aan. Hun ervaring leidt dan tot hun overtuiging, die helemaal niet hoeft te kloppen.. 1x wel goede ervaring kan dat bijstellen. Je bent niet veranderd, je verandert je overtuigingen: klopt dat wel, is dat wel zo, wat ik denk? Misschien gold dat voor die 6x, maar kan het ook anders, misschien moet ik dat nog meemaken. Misschien werkt een huwelijk wel met iemand anders?
Dus gaat er meer om dat je in de loop van je leven ook allerlei beperkende overtuigingen hebt opgebouwd/opgeslagen. Je verandert niet, maar probeert je te ontdoen van dat je denkt en gelooft vanuit wat je tot dan toe hebt meegekregen.
Als je altijd gehoord hebt: "jij kan niks", dan zal je je daarvan moeten "bevrijden", omdat je jezelf daardoor beperkt. Andersom kan ook: dat er met jouw intellect wordt verwacht dat je studeert, je carriere zal maken, terwijl je misschien uitblinkt in paardrijden of muziekmaken en daarin verder wil (maar je deed wat van je verwacht werd). En zo kan ook de invloed van school, omgeving, vriendenkring, media enz groter zijn dan je denkt.. (hoeveel mensen kiezen voor eerst carriere maken en als alles "klopt" (huis, inkomen, bepaald leventje) dan pas kinderen, omdat dat zo "hoort"?
Het is dus niet zozeer veranderen, maar naar jezelf luisteren en dat is nog lastig te onderscheiden welke (beperkende) overtuigingen je over jezelf hebt, en waar die vandaan komen (of ze wel terecht zijn). Allerlei eigenschappen zijn ook geprezen of juist ontmoedigd in je leven (door opvoeding en ervaring).. Voor sommigen is het heel moeilijk te ontdekken wat ze zelf nog leuk vinden, goed vinden aan zichzelf, waar ze goed in zijn en ze goed af gaat, waar ze echt happy van worden, wat echt belangrijk is voor ze.
Dat beinvloedt dan ook wat je wenst voor jezelf in de toekomst, of je (nog) gelooft in dat dingen voor je zijn weggelegd of niet, vertrouwen in jezelf en je toekomst hebt. Het gaat erom dat je beseft dat je dat voor een groot deel zelf beinvloedt, door hoe je in het leven staat, hoe je kijkt (glas is halfvol of halfleeg).
Met al jouw goede en minder goede eigenschappen kan je je sterk of zwak voelen, dus dat kan je veranderen: hoe je over jezelf denkt, wat je van jezelf verwacht, een reeel zelfbeeld, weten wat je waard bent (ipv wat een ander je waard vindt), je kracht zoeken ipv afhankelijk maken of je kracht alleen aan anderen besteden (anderen een goed gevoel geven/ aanpassen om in de smaak te vallen, je richten op wat een partner van je wil om die (tevreden) te houden).
Een van die manieren om krachtiger te worden is beter luisteren naar jezelf. Als iets niet goed voelt, niet mee eens bent, dan niet doen (omdat die ander dat wil van jou en je die belangrijker vindt/maakt op dat moment). Iemand een plezier doen is iets anders dan je constant aanpassen, op je tenen moeten lopen, voldoen aan een plaatje waar je van binnen niet mee eens bent of niet bent..
Dat is dus wat hier bedoeld wordt met "eerst ff de aandacht op mijzelf": jezelf ontdekken en niet wat je nu aannam/aanneemt over jezelf (ik ben nu eenmaal...). Dan zal je die waarde moeten ontdekken en daar zoveel mogelijk naar leven. Heel veel dingen heb je gewoon nog niet ontdekt, dat wil niet zeggen dat je dat niet in je hebt! En zo komen sommige behoeften of negeren van behoeften bijv voort uit een eerder tekort (vroeger), of eerdere teleurstelling (of juist waardering) en niet omdat je "nu eenmaal zo bent".
Best heel ingewikkeld, omdat alles in de loop der tijd in elkaar verweven is, maar hoe meer je je bewust bent van waarom je bepaalde dingen doet of overtuigingen hebt, hoe dichter je bij "jezelf" komt. Dat hoeft niet binnen een paar weken/maanden, dat kan ook helemaal niet, dat is een levenslang proces. Je blijft leren (is niks anders dan bijstellen dmv (zelf)kennis & ervaringen opdoen of zien bij anderen, boeken die meer inzicht geven, je letterlijk "verdiepen" in jezelf)..
@Dreamer: je verandert denk ik niet, je gaat met een andere blik kijken, meer vanuit je innerlijk ipv van buitenaf (wat denken ze van mij, hoe zien anderen mij, ben ik wel leuk in de ogen van anderen, wat verwachten anderen van mij). Als je eenmaal vanuit jezelf (en jouw eigenheid) gaat kijken en leven, wordt dat veel minder belangrijk. Het is geen kwestie van veranderen, maar steeds meer jezelf kennen en weten wat echt van jou is (je innerlijke geweten en overtuigingen) en wat aangeleerd/invloeden van overtuigingen van buitenaf, en door opgedane ervaringen bepaalde (mis)conclusies getrokken).
Voorbeeldje: mensen die na mislukt huwelijk zeggen: het huwelijk is niks voor mij. Of na 6x teleurstellende seks gaan denken: ik vind seks niet belangrijk, niks aan. Hun ervaring leidt dan tot hun overtuiging, die helemaal niet hoeft te kloppen.. 1x wel goede ervaring kan dat bijstellen. Je bent niet veranderd, je verandert je overtuigingen: klopt dat wel, is dat wel zo, wat ik denk? Misschien gold dat voor die 6x, maar kan het ook anders, misschien moet ik dat nog meemaken. Misschien werkt een huwelijk wel met iemand anders?
Dus gaat er meer om dat je in de loop van je leven ook allerlei beperkende overtuigingen hebt opgebouwd/opgeslagen. Je verandert niet, maar probeert je te ontdoen van dat je denkt en gelooft vanuit wat je tot dan toe hebt meegekregen.
Als je altijd gehoord hebt: "jij kan niks", dan zal je je daarvan moeten "bevrijden", omdat je jezelf daardoor beperkt. Andersom kan ook: dat er met jouw intellect wordt verwacht dat je studeert, je carriere zal maken, terwijl je misschien uitblinkt in paardrijden of muziekmaken en daarin verder wil (maar je deed wat van je verwacht werd). En zo kan ook de invloed van school, omgeving, vriendenkring, media enz groter zijn dan je denkt.. (hoeveel mensen kiezen voor eerst carriere maken en als alles "klopt" (huis, inkomen, bepaald leventje) dan pas kinderen, omdat dat zo "hoort"?
Het is dus niet zozeer veranderen, maar naar jezelf luisteren en dat is nog lastig te onderscheiden welke (beperkende) overtuigingen je over jezelf hebt, en waar die vandaan komen (of ze wel terecht zijn). Allerlei eigenschappen zijn ook geprezen of juist ontmoedigd in je leven (door opvoeding en ervaring).. Voor sommigen is het heel moeilijk te ontdekken wat ze zelf nog leuk vinden, goed vinden aan zichzelf, waar ze goed in zijn en ze goed af gaat, waar ze echt happy van worden, wat echt belangrijk is voor ze.
Dat beinvloedt dan ook wat je wenst voor jezelf in de toekomst, of je (nog) gelooft in dat dingen voor je zijn weggelegd of niet, vertrouwen in jezelf en je toekomst hebt. Het gaat erom dat je beseft dat je dat voor een groot deel zelf beinvloedt, door hoe je in het leven staat, hoe je kijkt (glas is halfvol of halfleeg).
Met al jouw goede en minder goede eigenschappen kan je je sterk of zwak voelen, dus dat kan je veranderen: hoe je over jezelf denkt, wat je van jezelf verwacht, een reeel zelfbeeld, weten wat je waard bent (ipv wat een ander je waard vindt), je kracht zoeken ipv afhankelijk maken of je kracht alleen aan anderen besteden (anderen een goed gevoel geven/ aanpassen om in de smaak te vallen, je richten op wat een partner van je wil om die (tevreden) te houden).
Een van die manieren om krachtiger te worden is beter luisteren naar jezelf. Als iets niet goed voelt, niet mee eens bent, dan niet doen (omdat die ander dat wil van jou en je die belangrijker vindt/maakt op dat moment). Iemand een plezier doen is iets anders dan je constant aanpassen, op je tenen moeten lopen, voldoen aan een plaatje waar je van binnen niet mee eens bent of niet bent..
Dat is dus wat hier bedoeld wordt met "eerst ff de aandacht op mijzelf": jezelf ontdekken en niet wat je nu aannam/aanneemt over jezelf (ik ben nu eenmaal...). Dan zal je die waarde moeten ontdekken en daar zoveel mogelijk naar leven. Heel veel dingen heb je gewoon nog niet ontdekt, dat wil niet zeggen dat je dat niet in je hebt! En zo komen sommige behoeften of negeren van behoeften bijv voort uit een eerder tekort (vroeger), of eerdere teleurstelling (of juist waardering) en niet omdat je "nu eenmaal zo bent".
Best heel ingewikkeld, omdat alles in de loop der tijd in elkaar verweven is, maar hoe meer je je bewust bent van waarom je bepaalde dingen doet of overtuigingen hebt, hoe dichter je bij "jezelf" komt. Dat hoeft niet binnen een paar weken/maanden, dat kan ook helemaal niet, dat is een levenslang proces. Je blijft leren (is niks anders dan bijstellen dmv (zelf)kennis & ervaringen opdoen of zien bij anderen, boeken die meer inzicht geven, je letterlijk "verdiepen" in jezelf)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 14:44
maandag 20 februari 2012 om 14:59
maandag 20 februari 2012 om 16:51
Itsly, dat is een moeilijke vraag!
Het begon natuurlijk allemaal met dat inzicht dat ik mezelf kwijt was geraakt, dat ik niet wist wie ik was... Daarbij kwamen de verwachtingen die suzy omschrijft. Het beeld dat op mij geplakt was, de verwachtingen die iedereen van me had waren ontzettend anders dan die ik voor mezelf had (trouwen, kinderen, huisjeboompjebeestje) Door een schrikeffect (mijn huwelijk cancelen en mijn verloofde verlaten) heb ik de buitenwereld duidelijk gemaakt dat ik 'anders' ben. Mijn ex heeft mij hier ontzettend in gesteund en doet dit nog. De 1e gesprekken met mijn fam daar heeft hij ook zijn aandeel aan gehad. Hij kan veel beter uitleggen dan ik dat de geschepte verwachtingspatronen niet passend zijn omdat ik daar niet gelukkig van werd.
Vanuit daar ben ik alleen op vakantie gegaan, zonder telefoon, mail, enz. en wat gaf dat rust! Even was er niemand in mijn wereld behalve een paar medereizigers die ik niet kende en ik. De gesprekken die ik met hen had (er zat ook een type suzy in de groep) gaven mij het gevoel dat ik er goed aan gedaan had om deze keuze te maken, en door hun vragen en luisterend oor kon ik voor mezelf duidelijk krijgen: hoe nu verder...
Datheb ik bij thuiskomst steeds verder uitgebouwd. Ik schreef brieven aan mezelf die steun boden, die me vertelden waarom ik deze keuze gemaakt had, dat het goed was dat ik dit deed en dat ik meer dan de moeite waard was.
Verder heb ik veel steun gehad aan het boek van Louise Hay.
Op een gegeven moment gaan dingen groeien... Ik kocht een eigen woning, startte een bedrijfje naast mijn fulltime baan, vond nieuwe vrienden en kennissen die pasten bij mijn levenswijze.
Natuurlijk, ik val wel eens terug, maar dan kijk ik achterom, lees de brieven die ik mezelf schreef... Sta ik weer stil bij het waarom...
En dat helpt me vast te houden!
Violetje, gezond en puur eten doe ik ook, maar zonder boek... Ivm mijn allergieën levert een begeleidend boek vooral frustratie op omdat er zoveel niet kan. Ik wil juist gaan voor dat wat wel kian.
Maar super dat jij er zo mee bezig bent!
Het begon natuurlijk allemaal met dat inzicht dat ik mezelf kwijt was geraakt, dat ik niet wist wie ik was... Daarbij kwamen de verwachtingen die suzy omschrijft. Het beeld dat op mij geplakt was, de verwachtingen die iedereen van me had waren ontzettend anders dan die ik voor mezelf had (trouwen, kinderen, huisjeboompjebeestje) Door een schrikeffect (mijn huwelijk cancelen en mijn verloofde verlaten) heb ik de buitenwereld duidelijk gemaakt dat ik 'anders' ben. Mijn ex heeft mij hier ontzettend in gesteund en doet dit nog. De 1e gesprekken met mijn fam daar heeft hij ook zijn aandeel aan gehad. Hij kan veel beter uitleggen dan ik dat de geschepte verwachtingspatronen niet passend zijn omdat ik daar niet gelukkig van werd.
Vanuit daar ben ik alleen op vakantie gegaan, zonder telefoon, mail, enz. en wat gaf dat rust! Even was er niemand in mijn wereld behalve een paar medereizigers die ik niet kende en ik. De gesprekken die ik met hen had (er zat ook een type suzy in de groep) gaven mij het gevoel dat ik er goed aan gedaan had om deze keuze te maken, en door hun vragen en luisterend oor kon ik voor mezelf duidelijk krijgen: hoe nu verder...
Datheb ik bij thuiskomst steeds verder uitgebouwd. Ik schreef brieven aan mezelf die steun boden, die me vertelden waarom ik deze keuze gemaakt had, dat het goed was dat ik dit deed en dat ik meer dan de moeite waard was.
Verder heb ik veel steun gehad aan het boek van Louise Hay.
Op een gegeven moment gaan dingen groeien... Ik kocht een eigen woning, startte een bedrijfje naast mijn fulltime baan, vond nieuwe vrienden en kennissen die pasten bij mijn levenswijze.
Natuurlijk, ik val wel eens terug, maar dan kijk ik achterom, lees de brieven die ik mezelf schreef... Sta ik weer stil bij het waarom...
En dat helpt me vast te houden!
Violetje, gezond en puur eten doe ik ook, maar zonder boek... Ivm mijn allergieën levert een begeleidend boek vooral frustratie op omdat er zoveel niet kan. Ik wil juist gaan voor dat wat wel kian.
Maar super dat jij er zo mee bezig bent!
maandag 20 februari 2012 om 18:32
Gezonder eten spreekt mij ook enorm aan. Alleen ik kom er niet uit. Veel graag ook wat afvallen (stop met roken kilo's), begreep dus dat ik vooral 's avonds niet zoveel koolhydraten meer moet gebruiken. Dus aan de rauwkost gegaan, naast de groente en het vlees/vis. Geen rijst, aardappels of pasta dus.
Maar ik heb amper de maand kunnen rondkomen. Blijf het moeilijk vind om voor 1 persoon lekker gezond en goedkoop te koken. Niets alles is lang goed te houden of in te vriezen.
Bovendien zijn er zoveel verschillende theorieën over afvallen en gezond eten, dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Dus als jullie goedkope gezonde 1 persoongerechten weten, hou ik me zwaar aanbevolen.
Maar ik heb amper de maand kunnen rondkomen. Blijf het moeilijk vind om voor 1 persoon lekker gezond en goedkoop te koken. Niets alles is lang goed te houden of in te vriezen.
Bovendien zijn er zoveel verschillende theorieën over afvallen en gezond eten, dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Dus als jullie goedkope gezonde 1 persoongerechten weten, hou ik me zwaar aanbevolen.
I have my fears but they do not have me
maandag 20 februari 2012 om 18:45
Hey Sammie, mooi verwoord, jouw proces is dus vooral dat je naar jezelf bent gaan luisteren, zelf dingen doen & ondernemen, uitdagingen aangaan, uitproberen. Zelfs tegen verwachtingen (opvoeding, standaarddingen die geacht worden je gelukkig te maken) in je eigen weg zoeken en inslaan.. moedig en top van je,zeker gezien jouw leeftijd!
Die brieven aan jezelf zijn trouwens ook een goed idee.
Overigens las ik je op ander topic en ik sta er net zo in: niet (meer) zonder die klik (zoals je die nu gevonden hebt). Doelbewust dingen proberen is ook okee, maar toch een zekere "kieskeurigheid" houden!
@Violetje: ik geloof zeker dat eten invloed heeft op je energie! Ik eet zo puur mogelijk, en als dat vlees is, dan biologisch. En weinig zoete dingen (gelukkig houd ik meer van hartig dan zoet), koolhydraten maken me vaak moe.. Vlees, vis, noten, groenten & fruit zijn duurder (dan bijv stamppot, pizza &pasta's, brood), dat is een beetje de ellende voor velen. Ik geef veel meer geld uit aan boodschappen dan anderen..
Goed bezig jij!
Heb zelf vanmiddag eindelijk wat verfwerk gedaan, hikte ik tegenaan, is snel donker buiten, maar net op tijd gelukt (een kast). Nu ff boodschappen inslaan. Laters!
Die brieven aan jezelf zijn trouwens ook een goed idee.
Overigens las ik je op ander topic en ik sta er net zo in: niet (meer) zonder die klik (zoals je die nu gevonden hebt). Doelbewust dingen proberen is ook okee, maar toch een zekere "kieskeurigheid" houden!
@Violetje: ik geloof zeker dat eten invloed heeft op je energie! Ik eet zo puur mogelijk, en als dat vlees is, dan biologisch. En weinig zoete dingen (gelukkig houd ik meer van hartig dan zoet), koolhydraten maken me vaak moe.. Vlees, vis, noten, groenten & fruit zijn duurder (dan bijv stamppot, pizza &pasta's, brood), dat is een beetje de ellende voor velen. Ik geef veel meer geld uit aan boodschappen dan anderen..
Goed bezig jij!
Heb zelf vanmiddag eindelijk wat verfwerk gedaan, hikte ik tegenaan, is snel donker buiten, maar net op tijd gelukt (een kast). Nu ff boodschappen inslaan. Laters!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 19:54
Mooi omschreven Sam! Ik zit in hetzelfde proces eigenlijk, precies zoals jij omschrijft, je ontdoen van de verwachtingen van buitenaf en zoeken naar wat je zelf eigenlijk wilt en wie je zelf bent. Relatie werd verbroken, ik ging een maand op reis en bij terugkomst afstand genomen van mensen die niet meer pastten maar vooral even lekker in mn eigen wereld zitten; ontdekken wie ik ben zonder al die invloeden van alles en iedereen om me heen. En nu ben ik langzaam weer naar buiten aan het treden en daar mn weg aan t vinden Mooi proces vind ik het!
Enne, ook keer op keer 'je kunt je leven helen' gelezen!
Suzy, eindelijk geverfd haha, goed zo!
Mooi proces vind ik het!Enne, ook keer op keer 'je kunt je leven helen' gelezen!
Suzy, eindelijk geverfd haha, goed zo!
maandag 20 februari 2012 om 20:44
Oh wat zijn jullie allemaal goed bezig zeg! Over het eten, ik eet zelf geen vlees en probeer zoveel mogelijk biologisch te eten. Ik eet veel fruit en groente en heb ook onlangs besloten wat minder suiker te eten, ik ben wel een zoetekauw helaas...
En Aponi, het is idd wel een stuk duurder, dat gezonde eten. Op de markt kun je wel goedkoper groenten en fruit kopen?
Ik voel dat ik op de goede weg zit, ik vind het niet meer moeilijk om alleen te zijn (heb daar nu zelfs behoefte aan!), de onrust om een relatie te hebben is een stuk minder en ik ben ook meer tevreden met mezelf.
Maar wat me tegenvalt is dat ik nog zoveel met m'n ex bezig ben, sinds die dromen van laatst is dat toch weer meer geworden. Ik voel me nog steeds zo afgewezen en gebruikt door hem, dat komt toch steeds in me op. En op die momenten kan ik met m'n verstand die gevoelens wel verzwakken, hij past niet bij mij, hij wilde mij weer terug, zijn afwijzing betekent niet dat ik niet leuk genoeg ben, maar toch, die gevoelens blijven toch op de achtergrond sluimeren.
Waarom blijft het me nou pijn doen dat hij niet 100% voor me wilde gaan? Ok, hij kwam terug op z'n beslissing maar ook als dat niet zo was geweest, waarom maak ik me er nog steeds druk om? Zeker omdat hij echt niet mijn ware liefde is, niet eens omdat ik hem niet zou vertrouwen maar ook door andere karaktertrekken van hem. Waarom til ik zo zwaar aan de mening van 1 persoon?
Hebben jullie tips voor mij hoe ik mijn gevoel wat meer op 1 lijn krijg met m'n verstand? Ik heb het gevoel dat alles de laatste tijd beter gaat, behalve dit. Of is dit een gevalletje 'geef het tijd'?
En Aponi, het is idd wel een stuk duurder, dat gezonde eten. Op de markt kun je wel goedkoper groenten en fruit kopen?
Ik voel dat ik op de goede weg zit, ik vind het niet meer moeilijk om alleen te zijn (heb daar nu zelfs behoefte aan!), de onrust om een relatie te hebben is een stuk minder en ik ben ook meer tevreden met mezelf.
Maar wat me tegenvalt is dat ik nog zoveel met m'n ex bezig ben, sinds die dromen van laatst is dat toch weer meer geworden. Ik voel me nog steeds zo afgewezen en gebruikt door hem, dat komt toch steeds in me op. En op die momenten kan ik met m'n verstand die gevoelens wel verzwakken, hij past niet bij mij, hij wilde mij weer terug, zijn afwijzing betekent niet dat ik niet leuk genoeg ben, maar toch, die gevoelens blijven toch op de achtergrond sluimeren.
Waarom blijft het me nou pijn doen dat hij niet 100% voor me wilde gaan? Ok, hij kwam terug op z'n beslissing maar ook als dat niet zo was geweest, waarom maak ik me er nog steeds druk om? Zeker omdat hij echt niet mijn ware liefde is, niet eens omdat ik hem niet zou vertrouwen maar ook door andere karaktertrekken van hem. Waarom til ik zo zwaar aan de mening van 1 persoon?
Hebben jullie tips voor mij hoe ik mijn gevoel wat meer op 1 lijn krijg met m'n verstand? Ik heb het gevoel dat alles de laatste tijd beter gaat, behalve dit. Of is dit een gevalletje 'geef het tijd'?
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
maandag 20 februari 2012 om 21:16
@Aponi: tis idd stuk duurder. Eea kan je dan wel bij Aldi halen of op de markt?
Ik verbrand nogal wat tijdens het werk, maar staat tegenover dat ik dan veel brood en/of "snelle hap" neem op zo'n dag.. Volgens mij kan ik niet goed tegen gluten, want als ik koolhydraatarm eet (oa geen/minder brood) of Montignac doe (combi's) dan voel iik me stukken fitter. Maar ja, tis geen doen op werkdagen. En alles wat je buiten de deur kan eten zijn broodjes, gebak, patat en dergelijke. In de winter vind ik het lastiger, dan wil ik warm (en stevig) eten, maar in de zomer ben ik juist dol op sla, groentes en gezonde, lichte dingen.. Uitgaan (bier) is voor mij een dikmaker, niet zozeer wat ik eet.
@Sam & Italy: ik denk dat men onderschat wat de invloed van media en internet (mailen enzo) is. Heb me lange tijd verre van het (immer sombere) nieuws gehouden, geen tv ook, geen oppervlakkige tijdschriften. Dat is makkelijker dichter bij jezelf komen, vind ik, zoals jullie op reis (afstand nemen van eea werkt heel goed, zoals mensen ook op vakantie van een afstandje naar hun leven kijken en dan andere dingen ontdekken dan wanneer ze weer volop in alle hectiek meedraaien. Helaas bij de meesten maar van korte duur voor ze weer in hun patronen zitten).
Merk zelf wel, nu ik meer buitenshuis werk, dat je veel meer "geleefd wordt", het heel makkelijk is om ongemerkt in een minder "diep" leven terecht te komen, (werken, beetje ontspannen, slapen, huishouden, terrasje, dingen kopen, tijdschriftje lezen, filmpje kijken) en daar min of meer tevreden mee te zijn. Of niet meer bezig te zijn met "is deze eenmaal ingeslagen weg nog wel passend bij wat ik belangrijk vind in het leven en wat ik wil(de)?"..
Doordeweeks ben ik (eenmaal thuis) vaak te moe voor nog enige (zelf)reflectie of diepgang, in het weekend of vrije dagen wil je ook nog andere dingen doen, is het kiezen waar je je (kostbare) tijd aan besteedt. En is er nog een sociaal leven, wat aandacht vraagt. Ik snap best dat veel mensen helemaal niet aan zichzelf "onderzoeken" toe komen, gewoon blij zijn met het leven wat ze leven en als alles een beetje lekker loopt..
Ik weet zeker dat een overdosis info (krant, radio, tv, post, internet) zoveel afleiding geeft, dat je ongemerkt verder van jezelf af kan komen te staan, als je niet uitkijkt! En veelal gaat het dan om rationele dingen, je hersenen bezighouden, ten koste van lichamelijke inspanning/ontspanning of voelen/gevoel. Dat is volgens mij best uit balans bij veel mensen.
Zoals Aponi bewust is gaan lopen en sommigen hardlopen, yoga, meditatiecursus enz doen, is een goed idee, net als bewuster eten (en drinken).. Maar ook tijd nemen om te verlangen en dromen.. (ook daarom kan je een partner missen trouwens, lichamelijk verlangen is iets wat je sterk voelt).
Ik verbrand nogal wat tijdens het werk, maar staat tegenover dat ik dan veel brood en/of "snelle hap" neem op zo'n dag.. Volgens mij kan ik niet goed tegen gluten, want als ik koolhydraatarm eet (oa geen/minder brood) of Montignac doe (combi's) dan voel iik me stukken fitter. Maar ja, tis geen doen op werkdagen. En alles wat je buiten de deur kan eten zijn broodjes, gebak, patat en dergelijke. In de winter vind ik het lastiger, dan wil ik warm (en stevig) eten, maar in de zomer ben ik juist dol op sla, groentes en gezonde, lichte dingen.. Uitgaan (bier) is voor mij een dikmaker, niet zozeer wat ik eet.
@Sam & Italy: ik denk dat men onderschat wat de invloed van media en internet (mailen enzo) is. Heb me lange tijd verre van het (immer sombere) nieuws gehouden, geen tv ook, geen oppervlakkige tijdschriften. Dat is makkelijker dichter bij jezelf komen, vind ik, zoals jullie op reis (afstand nemen van eea werkt heel goed, zoals mensen ook op vakantie van een afstandje naar hun leven kijken en dan andere dingen ontdekken dan wanneer ze weer volop in alle hectiek meedraaien. Helaas bij de meesten maar van korte duur voor ze weer in hun patronen zitten).
Merk zelf wel, nu ik meer buitenshuis werk, dat je veel meer "geleefd wordt", het heel makkelijk is om ongemerkt in een minder "diep" leven terecht te komen, (werken, beetje ontspannen, slapen, huishouden, terrasje, dingen kopen, tijdschriftje lezen, filmpje kijken) en daar min of meer tevreden mee te zijn. Of niet meer bezig te zijn met "is deze eenmaal ingeslagen weg nog wel passend bij wat ik belangrijk vind in het leven en wat ik wil(de)?"..
Doordeweeks ben ik (eenmaal thuis) vaak te moe voor nog enige (zelf)reflectie of diepgang, in het weekend of vrije dagen wil je ook nog andere dingen doen, is het kiezen waar je je (kostbare) tijd aan besteedt. En is er nog een sociaal leven, wat aandacht vraagt. Ik snap best dat veel mensen helemaal niet aan zichzelf "onderzoeken" toe komen, gewoon blij zijn met het leven wat ze leven en als alles een beetje lekker loopt..
Ik weet zeker dat een overdosis info (krant, radio, tv, post, internet) zoveel afleiding geeft, dat je ongemerkt verder van jezelf af kan komen te staan, als je niet uitkijkt! En veelal gaat het dan om rationele dingen, je hersenen bezighouden, ten koste van lichamelijke inspanning/ontspanning of voelen/gevoel. Dat is volgens mij best uit balans bij veel mensen.
Zoals Aponi bewust is gaan lopen en sommigen hardlopen, yoga, meditatiecursus enz doen, is een goed idee, net als bewuster eten (en drinken).. Maar ook tijd nemen om te verlangen en dromen.. (ook daarom kan je een partner missen trouwens, lichamelijk verlangen is iets wat je sterk voelt).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 21:24
@Lisanne: misschien moet je je er idd maar gewoon niet over verbazen of tegen verzetten. Het is frustratie en frustratie is een gevoel wat niet snel over gaat. Frustratie dat hij anders bleek dan verwacht, dat het niet heeft gewerkt, dat je iets wou wat niet kon, wat anders afliep dan het plaatje wat je in je hoofd had, hoopte, verwachtte.
Zolang je je verzet laat je niet los. En dat kan denk ik ook niet zo snel, dat kost idd tijd. Inzicht en begrip gaan voor het gevoel uit, he. Accepteer dat eea nog in je systeem zit, zich in je genesteld had, loslaten is niet hetzelfde als nooit meer aan denken.
Loslaten is aanvaarden. En dat besluit je niet zomaar en daarmee basta, zo werkt dat niet. Op een dag zul je oprecht denken/voelen: "het is goed zo". Je bent allang op weg, je gaat goed, het gaat stap voor stap, het is niet anders, al zou je sneller willen. Bedenk wel: ik ben 7 jaar verder en kan soms nog die pijn voelen van toen, en het toch losgelaten hebben.
Zolang je je verzet laat je niet los. En dat kan denk ik ook niet zo snel, dat kost idd tijd. Inzicht en begrip gaan voor het gevoel uit, he. Accepteer dat eea nog in je systeem zit, zich in je genesteld had, loslaten is niet hetzelfde als nooit meer aan denken.
Loslaten is aanvaarden. En dat besluit je niet zomaar en daarmee basta, zo werkt dat niet. Op een dag zul je oprecht denken/voelen: "het is goed zo". Je bent allang op weg, je gaat goed, het gaat stap voor stap, het is niet anders, al zou je sneller willen. Bedenk wel: ik ben 7 jaar verder en kan soms nog die pijn voelen van toen, en het toch losgelaten hebben.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 21:28
@Dreamer: de meesten van ons hebben meerdere relaties gehad. Waarom zo'n focus op De Ware? Je bent jong, dus dan maar een paar keer een relatie die (achteraf) niet de Ware bleek, wat geeft het? Zie het als "oefenen" ipv "falen".. elke relatie leer je dingen van, helpt je verder groeien, zodat je steeds beter in staat zult zijn tot een gezonde goede relatie, als de tijd daar is.
Je bent denk ik teveel bezig met De Ware tegenkomen of juist mislopen. Echt, als het zover is, weet je zoiets, dat loop je niet mis (ik geloof dat dingen voorbestemd zijn of iig een rode lijn in te ontdekken is, die te maken hebben met wat jouw specifieke "opgaven" in het leven. Als je dezelfde les alsmaar herhaalt, krijg je hem opnieuw (in een ander jasje) voorgeschoteld. Denk ik.
Je bent denk ik teveel bezig met De Ware tegenkomen of juist mislopen. Echt, als het zover is, weet je zoiets, dat loop je niet mis (ik geloof dat dingen voorbestemd zijn of iig een rode lijn in te ontdekken is, die te maken hebben met wat jouw specifieke "opgaven" in het leven. Als je dezelfde les alsmaar herhaalt, krijg je hem opnieuw (in een ander jasje) voorgeschoteld. Denk ik.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 20 februari 2012 om 21:47
Hoi allemaal,
Ik ben nu al een tijdje aan het meelezen en vind het nu eens tijd om mee te schrijven. Ik kwam per toeval op dit topic en het sprak mij meteen erg aan. Veel dingen zijn ook voor mij erg herkenbaar. Bovendien worden er veel mooie dingen gezegd waar volgens mij iedereen op een bepaald punt in zijn of haar leven veel van kan leren.
Ik heb nu 3 jaar een relatie en woon samen. In het begin van de relatie voelde ik mij erg onzeker. mijn onzekerheid was voor hem natuurlijk niet erg aantrekkelijk en zorgde ervoor dat ik hem verder van mij afduwde ipv dichterbij, waar ik zo naar verlangde. Op dag kwam dan ook het moment dat hij niet meer verder met mij wilde. Hij was niet meer verliefd op mij. Ik was intens verdrietig. Dit was mijn grootste angst geweest.
Naast dat ik het heel erg vond om hem kwijt te zijn zag ik er ook heel erg tegenop om weer alleen te zijn. Om mijn leven zonder hem weer op te pakken. Uit een soort overlevinsdrang heb ik toen een soort knop om kunnen zetten. Ik wilde zo snel mogelijk van de pijn af die ik voelde en dat kon alleen maar door mij op mijzelf te focussen. Ik zat in een baan die ik helemaal niet leuk vond en ben toen op zoek gegaan naar een andere baan. Ik heb ontzettend veel gesolliciteerd en heb uiteindelijk mijn droombaan gevonden en gekregen. En zo pakte ik meer dingen op waar ik mij goed door voelde. Dingen die mij zelfverzekerder en sterker maakten. Uiteindelijk is mijn vriend (toen dus ex) toen weer opnieuw voor mij gevallen. Ik was weer die sterke zelfverzekerde vrouw die ik in het begin was (of leek te zijn eigenlijk) hij wilde mij toen dus weer terug. Hoewel dit was wat ik eigenlijk het liefste wilde, maakt het mij ook heel erg in de war. Moet ik dat wel doen? Val ik dan niet weer terug in het oude patroon? Na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch weer met hem verder te gaan. Dat is nu 2jaar geleden. Ik ben altijd blijven werken aan mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn geluk niet alleen halen uit hem en ons, maar uit mijzelf. Ik voel mij nu gelukkig met hem, maar ook met mij. Ik voel mij zelfverzekerder dan ooit. En hoewel ik het verschrikkelijk zou vinden als we uit elkaar zouden gaan. Ik weet dat ik het dan ook red en gelukkig kan en zal zijn.
Sorry voor deze enorm lange eerste post, maar wilde dit graag met jullie delen.
Ik ben nu al een tijdje aan het meelezen en vind het nu eens tijd om mee te schrijven. Ik kwam per toeval op dit topic en het sprak mij meteen erg aan. Veel dingen zijn ook voor mij erg herkenbaar. Bovendien worden er veel mooie dingen gezegd waar volgens mij iedereen op een bepaald punt in zijn of haar leven veel van kan leren.
Ik heb nu 3 jaar een relatie en woon samen. In het begin van de relatie voelde ik mij erg onzeker. mijn onzekerheid was voor hem natuurlijk niet erg aantrekkelijk en zorgde ervoor dat ik hem verder van mij afduwde ipv dichterbij, waar ik zo naar verlangde. Op dag kwam dan ook het moment dat hij niet meer verder met mij wilde. Hij was niet meer verliefd op mij. Ik was intens verdrietig. Dit was mijn grootste angst geweest.
Naast dat ik het heel erg vond om hem kwijt te zijn zag ik er ook heel erg tegenop om weer alleen te zijn. Om mijn leven zonder hem weer op te pakken. Uit een soort overlevinsdrang heb ik toen een soort knop om kunnen zetten. Ik wilde zo snel mogelijk van de pijn af die ik voelde en dat kon alleen maar door mij op mijzelf te focussen. Ik zat in een baan die ik helemaal niet leuk vond en ben toen op zoek gegaan naar een andere baan. Ik heb ontzettend veel gesolliciteerd en heb uiteindelijk mijn droombaan gevonden en gekregen. En zo pakte ik meer dingen op waar ik mij goed door voelde. Dingen die mij zelfverzekerder en sterker maakten. Uiteindelijk is mijn vriend (toen dus ex) toen weer opnieuw voor mij gevallen. Ik was weer die sterke zelfverzekerde vrouw die ik in het begin was (of leek te zijn eigenlijk) hij wilde mij toen dus weer terug. Hoewel dit was wat ik eigenlijk het liefste wilde, maakt het mij ook heel erg in de war. Moet ik dat wel doen? Val ik dan niet weer terug in het oude patroon? Na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch weer met hem verder te gaan. Dat is nu 2jaar geleden. Ik ben altijd blijven werken aan mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn geluk niet alleen halen uit hem en ons, maar uit mijzelf. Ik voel mij nu gelukkig met hem, maar ook met mij. Ik voel mij zelfverzekerder dan ooit. En hoewel ik het verschrikkelijk zou vinden als we uit elkaar zouden gaan. Ik weet dat ik het dan ook red en gelukkig kan en zal zijn.
Sorry voor deze enorm lange eerste post, maar wilde dit graag met jullie delen.
maandag 20 februari 2012 om 22:00
Ik denk hetzelfde als Suzy, Lisanne. Ik heb 3 maanden geen contact gehad met ex en ineens staat hij voor mijn duur en is er wat email gedoe. Dat rakelt de boel gewoon weer op. Jij droomt over hem, geen wonder dat het er weer even is. Dat kost tijd en hoe meer jij jezelf daarover frustreert, hoe langer het duurt. Het is niet alleen het feit dat de relatie voorbij is en dat je een nieuwe vorm moet vinden in alles eigenlijk, het is ook dat je het niet goed heb kunnen afronden. Dat het pijnpunten raakt niet alleen in de relatie maar ook van daarvoor (denk ik).
Ik vind het heel moeilijk alleen, heel eenzaam. Alles van vroeger wordt ook weer geraakt. Dit wist ik van te voren. Dit gebeurt altijd als mijn relaties overgaan. Het feit dat ik de relatie verbroken heb, maakt voor dat gevoel niets uit. Vanmorgen een hele hevige sessie weer gehad bij psycholoog. Heel voorzichtig terug gegaan naar mijn herinneringen aan de incest. Kon het alleen maar even 'aanraken' kreeg het gevoel dat ik stikte, heftig.
Ik snap ook steeds beter het gevecht in mij. Net als jullie wil ik het beste voor mezelf. Goed voor mezelf zorgen. Het redden alleen, en als het even kan ook leuk hebben alleen. Niet over mijn grenzen laten gaan. Ontdekken wat ik leuk vind, trouw zijn aan mezelf.
Maar ook de andere kant trekt aan mij. Het zoeken naar verdoving. Nu meer dan ooit. Of dat nou roken (doe ik nu niet hoor) is of drank, seks, mannen of erger. Heb weer flink zitten chatten van het weekend. Soms gewoon normaal, soms flink flirterig. Er staan weer 4 mannen in de rij voor een afspraakje, als ik dat zou willen. Vooralsnog hou ik het af, gebruik ik geen drank. Maar het trekt wel. Aan de ene kant om de pijn en de eenzaamheid die ik voel te verdoven (snap nu ook dat ik wat dit betreft niet zoveel beter ben dan mijn ex) aan de andere kant omdat dat dolende kind in het donker nog zoekt naar de liefde (in de seks) en er niet in gelooft dat het ook op een andere, wel liefdevolle manier, kan. Want wederom heeft ze een relatie achter de rug waarin al haar ideeën zijn bevestigd. Er is weer niet van haar gehouden.
Als kind heb ik ook zo gevochten. Lijfsbehoud. Ik wilde niet aan de woorden van mijn vader: "je bent dom", "je bent lelijk", "je had nooit geboren moeten worden", "niemand wil jou" en ga zo maar door. Vanochtend heb ik gevoeld (en dat is wat ik probeer te doen bij psycholoog, voelen en verbinden) dat ik als kind al streed zoals ik nu nog strijd. Het zou zo fijn zijn als het lukt. Als ik definitief kan kiezen voor mijn constructieve kant. Als de pijn, de eenzaamheid en het gat in mijn ziel en zijn wil helen.
Ik vind het heel moeilijk alleen, heel eenzaam. Alles van vroeger wordt ook weer geraakt. Dit wist ik van te voren. Dit gebeurt altijd als mijn relaties overgaan. Het feit dat ik de relatie verbroken heb, maakt voor dat gevoel niets uit. Vanmorgen een hele hevige sessie weer gehad bij psycholoog. Heel voorzichtig terug gegaan naar mijn herinneringen aan de incest. Kon het alleen maar even 'aanraken' kreeg het gevoel dat ik stikte, heftig.
Ik snap ook steeds beter het gevecht in mij. Net als jullie wil ik het beste voor mezelf. Goed voor mezelf zorgen. Het redden alleen, en als het even kan ook leuk hebben alleen. Niet over mijn grenzen laten gaan. Ontdekken wat ik leuk vind, trouw zijn aan mezelf.
Maar ook de andere kant trekt aan mij. Het zoeken naar verdoving. Nu meer dan ooit. Of dat nou roken (doe ik nu niet hoor) is of drank, seks, mannen of erger. Heb weer flink zitten chatten van het weekend. Soms gewoon normaal, soms flink flirterig. Er staan weer 4 mannen in de rij voor een afspraakje, als ik dat zou willen. Vooralsnog hou ik het af, gebruik ik geen drank. Maar het trekt wel. Aan de ene kant om de pijn en de eenzaamheid die ik voel te verdoven (snap nu ook dat ik wat dit betreft niet zoveel beter ben dan mijn ex) aan de andere kant omdat dat dolende kind in het donker nog zoekt naar de liefde (in de seks) en er niet in gelooft dat het ook op een andere, wel liefdevolle manier, kan. Want wederom heeft ze een relatie achter de rug waarin al haar ideeën zijn bevestigd. Er is weer niet van haar gehouden.
Als kind heb ik ook zo gevochten. Lijfsbehoud. Ik wilde niet aan de woorden van mijn vader: "je bent dom", "je bent lelijk", "je had nooit geboren moeten worden", "niemand wil jou" en ga zo maar door. Vanochtend heb ik gevoeld (en dat is wat ik probeer te doen bij psycholoog, voelen en verbinden) dat ik als kind al streed zoals ik nu nog strijd. Het zou zo fijn zijn als het lukt. Als ik definitief kan kiezen voor mijn constructieve kant. Als de pijn, de eenzaamheid en het gat in mijn ziel en zijn wil helen.
I have my fears but they do not have me
maandag 20 februari 2012 om 22:47
Ja Suzy en Aponi, ik denk dat jullie gelijk hebben. Ik was er al bang voor, dat het gewoon tijd kost, en ik het moet accepteren. Ik word ook steeds een beetje boos op mezelf als ik die gevoelens weer krijg, en dat maakt het niet beter. Het zijn ook echt frustraties, dat het niet ging zoals ik wilde maar ook dat hij mij nooit de kans heeft gegeven om mezelf te laten zien. En dat het zo naar geeindigd is, dat vind ik echt heel erg jammer. Maar goed, het is wat het is en uiteindelijk zal het iets goeds brengen, daar ben ik van overtuigd. Ik ben al zo goed bezig, dit zal ook wel goedkomen!
Aponi, probeer echt niet toe te geven aan die verdoving, je weet dat dat maar tijdelijk werkt! Uiteindelijk moet je er doorheen als je verder wilt, dan kun je dat maar beter nu gehad hebben. Je kunt het wel, dat geloof ik echt, nog even vechten!
Ledeve, bedankt voor je post! Wat mooi hoe jullie weer bij elkaar gekomen zijn, en vooral dat je niet bent terug gevallen in oude patronen, dat lijkt me heel moeilijk als je weer een relatie krijgt met dezelfde persoon!
Slaap lekker allemaal!
Aponi, probeer echt niet toe te geven aan die verdoving, je weet dat dat maar tijdelijk werkt! Uiteindelijk moet je er doorheen als je verder wilt, dan kun je dat maar beter nu gehad hebben. Je kunt het wel, dat geloof ik echt, nog even vechten!
Ledeve, bedankt voor je post! Wat mooi hoe jullie weer bij elkaar gekomen zijn, en vooral dat je niet bent terug gevallen in oude patronen, dat lijkt me heel moeilijk als je weer een relatie krijgt met dezelfde persoon!
Slaap lekker allemaal!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
dinsdag 21 februari 2012 om 08:47
Goh, nu 's ochtends vroeg merk ik pas echt hoe ik tegen mezelf aan het vechten ben. Ik vind dat ik me niet meer zo mag voelen, omdat het al bijna een half jaar over is en ik zoveel meer inzicht heb.
Maar ik voel me nou eenmaal zo, moet wat liever zijn tegen mezelf!
Maar ik voel me nou eenmaal zo, moet wat liever zijn tegen mezelf!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
dinsdag 21 februari 2012 om 10:29
@ledeve Je post komt binnen op het juiste moment. Ik lees ook al een tijdje mee, maar ben er nog niet aan toe om mijn verhaal hier op te schrijven. Jouw verhaal is heel herkenbaar voor mij. Ik vecht al lang tegen onzekerheid, angst etc. Mijn relatie (bijna 2 jaar) heeft daar erg onder geleden. Daarnaast heeft hij ook zijn eigen ontwikkelingsproces. Een tijdje geleden zijn we uit elkaar gegaan, om vervolgens het toch weer te proberen. Nu lijkt het er op dat het toch niet gaat werken. Hij vindt het erg moeilijk om om te gaan met mijn 'probleem', en ik denk dat ik hem dat ook niet kwalijk kan nemen. Maar ik hou van hem en hij van mij... het is zo moeilijk om dan uit elkaar te gaan. Gisteravond werd hij boos, en is hij weg gegaan met de boodschap dat hij me twee weken niet wil zien/spreken. Ik denk dat dit betekent dat we toch weer uit elkaar gaan. Mijn gevoel zegt ook dat dit het beste is, allebei werken aan onszelf. Maar komt het dan ooit weer goed? Ik kan die hoop niet loslaten. En de angst ook niet, en daarom durf ik de stap om de relatie te verbreken niet te nemen... Je verhaal doet me wel inzien dat het ook heel goed voor mij (en voor hem) kan zijn.
