Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
dinsdag 21 februari 2012 om 11:43
Dat denk ik ook, denk dat dat het 'is dit het nou?' gevoel veroorzaakt dat veel mensen hebben.. niet weten waar je nou eigenlijk voor leeft. En denk als je eenmaal daar tegenaan bent gelopen en dat contact met jezelf hebt gemaakt en vanuit je innerlijke behoeftes gaat handelen die dingen geen 'voldoening' meer geven. Soms wel, even voor de afleiding of omdat je gewoon zin hebt in die oppervlakkige dingen, maar je wordt dan al snel geleefd ipv dat je zelf leeft. Ik moet er zelf echt op letten dat ik niet daarin meega en veel momenten inplan zoals het 'reisgevoel', even weg van alle invloeden van buitenaf (dat kunnen ook avonden alleen thuis zijn) en de focus op mezelf leggen.
Lisanne, idd geef jezelf die tijd, ik heb er ook echt maanden over gedaan hoor voordat ik die rust voelde, hem echt los kon laten, geen verwijten of frustraties meer had maar dat het gewoon goed was zo. Komt echt wel, zoals Suzy zegt, de inzichten gaan sneller dan het gevoel, maar de inzichten werken ondertussen wel door in je onderbewuste!
dinsdag 21 februari 2012 om 13:16
Voor jou Lisanne:
"Er is tijd voor nodig om te leren wat we te leren hebben. Vraag niet om instant verandering. Ongeduldigheid duidt slechts op weerstand om te leren.
Het betekent, dat je het doel wilt zonder door het proces te gaan. Gun het jezelf om het stap voor stap te doen. Het zal gaandeweg makkelijker worden."
Louise Hay
Is voor mij ook gelijk een goede! Ben nu bezig met een vriendin om een reis naar Brazilië te boeken..... daar heb ik nou zin in!
"Er is tijd voor nodig om te leren wat we te leren hebben. Vraag niet om instant verandering. Ongeduldigheid duidt slechts op weerstand om te leren.
Het betekent, dat je het doel wilt zonder door het proces te gaan. Gun het jezelf om het stap voor stap te doen. Het zal gaandeweg makkelijker worden."
Louise Hay
Is voor mij ook gelijk een goede! Ben nu bezig met een vriendin om een reis naar Brazilië te boeken..... daar heb ik nou zin in!
I have my fears but they do not have me
dinsdag 21 februari 2012 om 14:16
Ahhh jullie zijn lief! Ik ben ook echt zo ongeduldig, ik pik dingen altijd snel op en dan maak ik me boos dat dat nu niet lukt! Ik schaamde me ook echt een beetje om het opschrijven, "voelt ze dat nou nog?!?" , maar door jullie weet ik dat ik me niet hoef te schamen! Het is een proces, stapje voor stapje.
Ik kom er wel!
En Aponi, brazilië wow!!!!
Ik kom er wel!
En Aponi, brazilië wow!!!!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
dinsdag 21 februari 2012 om 16:15
Ik lees al een tijdje met jullie mee, interessant topic ..
Ik loop eigenlijk tegen hetzelfde aan, ben sinds een aantal maanden alleen en vraag me eigenlijk af:waar doe ik het nog voor..
Wat is dan nog je doel? Ik kan het maar niet vinden..
Het gevoel wat bij mij erg sterk overheerst is dat je een wegwerpartikel bent en het inderdaad allemaal alleen moet doen maar ik zie daar zo het nut niet van in...
Ik loop eigenlijk tegen hetzelfde aan, ben sinds een aantal maanden alleen en vraag me eigenlijk af:waar doe ik het nog voor..
Wat is dan nog je doel? Ik kan het maar niet vinden..
Het gevoel wat bij mij erg sterk overheerst is dat je een wegwerpartikel bent en het inderdaad allemaal alleen moet doen maar ik zie daar zo het nut niet van in...
dinsdag 21 februari 2012 om 16:45
@Vera08 Ik ben blij om te horen dat je wat aan mijn post hebt gehad. Op het moment dat wij uit elkaar gingen had ik geen geloof dat het ooit weer goed zou komen. Hoe gek dat ook klinkt, maar dat heeft mij geholpen. Mijn angst was al werkelijkheid. Ik voelde heel sterk dat ik hem wel los moest laten als ik mij weer beter wilde voelen.
Natuurlijk ben ik daarna nog wel eens terug gevallen. Maar wat volgens mij erg belangrijk is om daar goed en eerlijk over te praten. Als ik mij nu weer eens onzeker voel dan probeer ik errst goed te kijken naar hoe reeel mijn gedachten zijn. Meestal is het angst voor iets wat nog helemaal niet is of iets wat ik invul voor ander. Angst voor de toekomst is zinloos en zonde van je tijd. Invullen voor de ander of aannames doen kan je jezelf helemaal gek mee maken. En 9 van de 10 keer klopt het helemaal niet.
Natuurlijk ben ik daarna nog wel eens terug gevallen. Maar wat volgens mij erg belangrijk is om daar goed en eerlijk over te praten. Als ik mij nu weer eens onzeker voel dan probeer ik errst goed te kijken naar hoe reeel mijn gedachten zijn. Meestal is het angst voor iets wat nog helemaal niet is of iets wat ik invul voor ander. Angst voor de toekomst is zinloos en zonde van je tijd. Invullen voor de ander of aannames doen kan je jezelf helemaal gek mee maken. En 9 van de 10 keer klopt het helemaal niet.
dinsdag 21 februari 2012 om 16:59
@allalone Waar je het voor doet ben jij! Dingen doen, meemaken, voelen, proeven, ervaren die Jij leuk vindt.
Ook als je een relatie hebt gaat het er toch om dat jij gelukkig bent. Het doel is toch niet om een relatie te hebben, maar om gelukkig te zijn. En dat kan op heel veel verschillende manieren.
Ook als je een relatie hebt gaat het er toch om dat jij gelukkig bent. Het doel is toch niet om een relatie te hebben, maar om gelukkig te zijn. En dat kan op heel veel verschillende manieren.
dinsdag 21 februari 2012 om 17:17
dinsdag 21 februari 2012 om 18:07
Ik ben zo blij dat ik hier vol overtuiging op kan zeggen; JA!! (Als je alleen bedoelt alsin zonder relatie, als ik helemaal in mn eentje op een onbewoond eiland zou zitten zou t wat anders zijn).
Waarom wil je perse een doel hebben? En wat dan als je dat doel (=een relatie hebben?) bereikt hebt?
Lisanne, ik herken t hoor, pak ook alles snel op, zie snel verbanden en vind dan dat ik iets om die reden meteen moet kunnen. De kunst is om daarin lief tegen onszelf te blijven
dinsdag 21 februari 2012 om 20:10
Allalone, ik denk echt, nee ik weet wel zeker dat ik oprecht gelukkig ben alleen. Maar er zijn wel gradaties in... Ik leef mijn leven alleen, maar niet in eenzaamheid. Ik deel dingen, maar niet alles (met 1persoon/meerdere personen)
Sommige dingen zijn van mij alleen, veel keuzes zijn van mij alleen, en vaak ben ik de enige die hierachter staat.
Daar ben ik tevreden mee, en ben nog nooit zo gelukkig geweest, dan sinds de dag waarop ik voor het eerst alleen mijn keuzes maakte.
Helaas rust op alleen een zeer negatieve bijsmaak... Jammer, want alleen heeft niets met eenzaam of zielig te maken. Het kan ook een oprechte welbewuste keuze zijn.
Sommige dingen zijn van mij alleen, veel keuzes zijn van mij alleen, en vaak ben ik de enige die hierachter staat.
Daar ben ik tevreden mee, en ben nog nooit zo gelukkig geweest, dan sinds de dag waarop ik voor het eerst alleen mijn keuzes maakte.
Helaas rust op alleen een zeer negatieve bijsmaak... Jammer, want alleen heeft niets met eenzaam of zielig te maken. Het kan ook een oprechte welbewuste keuze zijn.
dinsdag 21 februari 2012 om 21:55
Hebben jullie wel eens Over de streep gezien? In over de Streep doen leerlingen van middelbare scholieren mee aan Challenge Day, een methode om onverschilligheid en onbegrip tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Centrale vraag: wat weten we nu eigenlijk echt van elkaar?
Ik zat t net te kijken en vind dit zo'n mooi programma! Iedereen stelt zich open en stelt zich zo kwetsbaar op, alle maskers vallen af.. Ik vind het zo jammer dat dat niet de dagelijkse wereld is, ik kan soms echt niet begrijpen waarom al die maskers nodig zijn. Het leven is toch veel mooier als je met iedereen die verbinding kan voelen? Ik blijf het moeilijk vinden om mee om te gaan, ik leef voor die verbinding, het geeft mij t ultieme gevoel van leven, vind het zo mooi! Maar merk dat het me heel erg kwetsbaar maakt en als een ander besluit die verbinding niet meer te willen voelen ik daarna ook mn muurtje optrek uit zelfbescherming, het komt zo keihard bij mij aan.. Dat zorgt ervoor dat ik ook mn muurtje optrek of niet snel laat zakken als iemand anders dat niet doet, terwijl ik t liefst altijd zonder dat muurtje zou zijn want van daaruit maak je weer verbinding met anderen die door jou ook hun muurtje laten zakken.
Ik wil daar iets mee, het blijft keer op keer terugkomen in mn leven, ik wil vanuit mezelf die openheid/kwetsbaarheid hebben zonder dat een ander dat eerst toont, maar ik denk dat dat pas gaat als ik niet meer die klap voel als een ander zijn/haar muur optrekt.. Ik denk dat ik dat teveel op mezelf betrek, alsof ik er het ene moment wel mag zijn/toe doe en t andere moment niet, denk dat dat met mn vader te maken heeft, die deed dat ook altijd maar t stomme is dat ik te weinig van vroeger weet en dus niet meer weet of ik me toen ook zo voelde. Maar weet niet zo goed hoe ik dat zelf kan helen, hoe dat stukje ingevuld kan worden, behalve door anderen, maar als zij dan de deur dicht doen komt het nog eens dubbel zo hard aan.
Suzy, heb jij hier misschien tips voor? Of iemand anders?
Ik zat t net te kijken en vind dit zo'n mooi programma! Iedereen stelt zich open en stelt zich zo kwetsbaar op, alle maskers vallen af.. Ik vind het zo jammer dat dat niet de dagelijkse wereld is, ik kan soms echt niet begrijpen waarom al die maskers nodig zijn. Het leven is toch veel mooier als je met iedereen die verbinding kan voelen? Ik blijf het moeilijk vinden om mee om te gaan, ik leef voor die verbinding, het geeft mij t ultieme gevoel van leven, vind het zo mooi! Maar merk dat het me heel erg kwetsbaar maakt en als een ander besluit die verbinding niet meer te willen voelen ik daarna ook mn muurtje optrek uit zelfbescherming, het komt zo keihard bij mij aan.. Dat zorgt ervoor dat ik ook mn muurtje optrek of niet snel laat zakken als iemand anders dat niet doet, terwijl ik t liefst altijd zonder dat muurtje zou zijn want van daaruit maak je weer verbinding met anderen die door jou ook hun muurtje laten zakken.
Ik wil daar iets mee, het blijft keer op keer terugkomen in mn leven, ik wil vanuit mezelf die openheid/kwetsbaarheid hebben zonder dat een ander dat eerst toont, maar ik denk dat dat pas gaat als ik niet meer die klap voel als een ander zijn/haar muur optrekt.. Ik denk dat ik dat teveel op mezelf betrek, alsof ik er het ene moment wel mag zijn/toe doe en t andere moment niet, denk dat dat met mn vader te maken heeft, die deed dat ook altijd maar t stomme is dat ik te weinig van vroeger weet en dus niet meer weet of ik me toen ook zo voelde. Maar weet niet zo goed hoe ik dat zelf kan helen, hoe dat stukje ingevuld kan worden, behalve door anderen, maar als zij dan de deur dicht doen komt het nog eens dubbel zo hard aan.
Suzy, heb jij hier misschien tips voor? Of iemand anders?
dinsdag 21 februari 2012 om 23:12
@ledeve, werk al in de zorg, maar dat is toch niet wat ik bedoel. Daarbij komt, mooi aansluitend het verhaal van Italy...dat muurtje..zo herkenbaar voor mij... Ik kan dat alleen maar helemaal laten zakken bij iemand die heel dicht bij me staat en zelfs dan soms nog met moeite...ik weet dat ik dat anders moet gaan doen...maar hoe? Vind dat zo moeilijk..mezelf kwetsbaar opstellen...hoe doe je dat?
woensdag 22 februari 2012 om 00:06
@ledeve: dank voor je hoopgevende verhaal. Zo kan het dus ook!
@Aponi: als je zo gewend bent om met die muren te leven, komt alles veel harder binnen als je ze eenmaal aan het afbreken bent. Dan ben je je vertrouwde manier van zelfbescherming kwijt en is er nog niks voor in de plaats. Alcohol is dan link, als je dat uit behoefte om te "verdoven" gaat inzetten.. en dat weet je zelf ook wel. Ik bedoel, ik drink ook wel alcohol, maar niet om te verdoven. Ik vind het juist jammer om wederom gevoel te verdoven, als ik dat juist weer kan, voelen.. ik wil juist voelen, dus "bewust" blijven. Ik drink ook wel alcohol, maar houd juist niet van beneveld (=namelijk niet meer bewust zijn).
Kan het niet zo goed uitleggen, maar inzichten leiden tot een bepaalde "wakkerheid" die ik niet kwijt wil (iets anders dan denken, trouwens).
Ik wil nl ook de fijne dingen (aan)voelen, en dat raak je ook kwijt bij teveel drinken, dan zou het opnieuw onderdrukken worden (en dat is het bekende patroon, wat je gewend bent, je overleving geweest). Het gebeurt heus weleens dat ik ongemerkt teveel op heb (uitgaan), dan baal ik juist, wil ik zsm weer alert en helder zijn.
Geweldig plan, dat Brazilie: heerlijk! Warme mensen ook, als ik dat van bekenden mag aannemen. Zo'n andere mentaliteit en levenswijze, zal je zeker goeddoen! Iets om op te verheugen dus, geniet van de voorpret!
@Italy: in het verlengde hiervan: ik heb ook heel erg gezocht naar nieuwe zelfbeschermingstechnieken (zelfs cursus bijv). En dat valt nog niet mee. Idd loop ik daar ook wel tegenaan: het ergste is als je liefde ongewenst is, geblokkeerd bij de ander. Dat je van iemand houdt, maar het "mag" niet meer, muur tussen, de ander maakt het onmogelijk om te mogen houden van. Daar blijf ik ook moeite mee houden.
Tja, wat kan je eraan doen, behalve accepteren, aanvaarden? Ik blijf dan maar eenzijdig liefde voelen, kom een heel eind door (proberen te) begrijpen. En anderen kunnen dat in mij niet blokkeren, verbieden, ik mag voelen wat ik voel. Of ze willen of neit, haha, de ontvanger kan dat niet willen ontvangen, blokkeren of onmogelijk maken, maar heeft niet die macht over mij dat ik dat dan ook niet meer voel. Dat bepaal ik zelf. En dat geeft rust. Ik zend dan maar op afstand liefde, in gedachten, oid.
Zelfbescherming is weer wat anders. Tegen negativiteit (van anderen) bijv. dat is toch vooral heel erg achter jezelf blijven staan, dingen terugleggen waar het hoort, je omringen met positieve mensen en dingen, een tegenwicht bieden, zelfverzekerder voelen, en soms noodgedwongen uit de weg gaan, afstand van nemen.
Zelfbescherming als in de zin van: niet meer gekwetst willen worden, omdat dat te hard binnenkomt, tja, ik denk dat ik het eerder inbouw of zo.. me minder hecht aan (sommige) anderen, of minder hecht aan andermans mening/visie/ overtuiging (over mij). Dat lukt ook makkelijker naarmate je zekerder van jezelf wordt.Tuurlijk is de wereld mooier als iedereen zich verbonden kon voelen, maar al die maskers en muren zijn gebaseerd op angst. Voor diezelfde kwetsbaarheid.
Ik weet niet, misschien calculeer ik tegenwoordig meer in wat nu werkelijk zo erg zou zijn als ik gewetst word en bedenk dan dat ik het kan hebben of zo. Dan maar een tijdje verdrietig of gewond, ik weet dat ik daar ook wel weer overheen kom (je veerkracht kennen). Ik wil bewust die risico's blijven nemen, omdat ik niet meer bang ben voor de diepte in of pijn. Zonder dat ook geen kans op liefde terug namelijk. Juist als je door groot verdriet/pijn bent gekomen, weet je dus dat je dat (aan)kan.
Bovendien weet ik inmiddels dat ik door pijn heen ook de liefde kan voelen. Het kost energie, put je uit soms zelfs, maar juist in pijn voel ik ook hoeveel ik om iemand geef. En/of om mezelf. Ik kan het dus ook mooi vinden, ook dan leef je. (en is iets anders dan depri..depri is vager, is soms niet te duiden, flets, opgestapeld gevoel). Bij het 1 voel je, bij het andere zeurt het meer. (depri is meer onverwerkte emoties, die bij elkaar optellen, een overheersend gevoel dat overal onder ligt en ondermijnt, ontstaat juist volgens mij door niet te willen voelen, door uit te stellen/ onderdrukken).
Wat mij tot nu toe het beste heeft geholpen is niet het voorkomen van pijn, maar begrijpen waar het bij de ander in zit, het hoe en waarom, oorzaken (ipv alleen symptomen/ gedrag bijv). De bedoeling telt ook (ivm milder kunnen kijken), maar ook waarom het je zo raakt (dus naar binnen kijken)..
Ik zal hier eens nader over nadenken, vind het ook het lastigste om mee om te gaan (ongewenst, geblokkeerd, muren bij de ander). Enige is dat je dat bij de ander moet zien te laten, zonder afbreuk te laten doen aan jezelf en das makkelijker gezegd dan gedaan!
@Aponi: als je zo gewend bent om met die muren te leven, komt alles veel harder binnen als je ze eenmaal aan het afbreken bent. Dan ben je je vertrouwde manier van zelfbescherming kwijt en is er nog niks voor in de plaats. Alcohol is dan link, als je dat uit behoefte om te "verdoven" gaat inzetten.. en dat weet je zelf ook wel. Ik bedoel, ik drink ook wel alcohol, maar niet om te verdoven. Ik vind het juist jammer om wederom gevoel te verdoven, als ik dat juist weer kan, voelen.. ik wil juist voelen, dus "bewust" blijven. Ik drink ook wel alcohol, maar houd juist niet van beneveld (=namelijk niet meer bewust zijn).
Kan het niet zo goed uitleggen, maar inzichten leiden tot een bepaalde "wakkerheid" die ik niet kwijt wil (iets anders dan denken, trouwens).
Ik wil nl ook de fijne dingen (aan)voelen, en dat raak je ook kwijt bij teveel drinken, dan zou het opnieuw onderdrukken worden (en dat is het bekende patroon, wat je gewend bent, je overleving geweest). Het gebeurt heus weleens dat ik ongemerkt teveel op heb (uitgaan), dan baal ik juist, wil ik zsm weer alert en helder zijn.
Geweldig plan, dat Brazilie: heerlijk! Warme mensen ook, als ik dat van bekenden mag aannemen. Zo'n andere mentaliteit en levenswijze, zal je zeker goeddoen! Iets om op te verheugen dus, geniet van de voorpret!
@Italy: in het verlengde hiervan: ik heb ook heel erg gezocht naar nieuwe zelfbeschermingstechnieken (zelfs cursus bijv). En dat valt nog niet mee. Idd loop ik daar ook wel tegenaan: het ergste is als je liefde ongewenst is, geblokkeerd bij de ander. Dat je van iemand houdt, maar het "mag" niet meer, muur tussen, de ander maakt het onmogelijk om te mogen houden van. Daar blijf ik ook moeite mee houden.
Tja, wat kan je eraan doen, behalve accepteren, aanvaarden? Ik blijf dan maar eenzijdig liefde voelen, kom een heel eind door (proberen te) begrijpen. En anderen kunnen dat in mij niet blokkeren, verbieden, ik mag voelen wat ik voel. Of ze willen of neit, haha, de ontvanger kan dat niet willen ontvangen, blokkeren of onmogelijk maken, maar heeft niet die macht over mij dat ik dat dan ook niet meer voel. Dat bepaal ik zelf. En dat geeft rust. Ik zend dan maar op afstand liefde, in gedachten, oid.
Zelfbescherming is weer wat anders. Tegen negativiteit (van anderen) bijv. dat is toch vooral heel erg achter jezelf blijven staan, dingen terugleggen waar het hoort, je omringen met positieve mensen en dingen, een tegenwicht bieden, zelfverzekerder voelen, en soms noodgedwongen uit de weg gaan, afstand van nemen.
Zelfbescherming als in de zin van: niet meer gekwetst willen worden, omdat dat te hard binnenkomt, tja, ik denk dat ik het eerder inbouw of zo.. me minder hecht aan (sommige) anderen, of minder hecht aan andermans mening/visie/ overtuiging (over mij). Dat lukt ook makkelijker naarmate je zekerder van jezelf wordt.Tuurlijk is de wereld mooier als iedereen zich verbonden kon voelen, maar al die maskers en muren zijn gebaseerd op angst. Voor diezelfde kwetsbaarheid.
Ik weet niet, misschien calculeer ik tegenwoordig meer in wat nu werkelijk zo erg zou zijn als ik gewetst word en bedenk dan dat ik het kan hebben of zo. Dan maar een tijdje verdrietig of gewond, ik weet dat ik daar ook wel weer overheen kom (je veerkracht kennen). Ik wil bewust die risico's blijven nemen, omdat ik niet meer bang ben voor de diepte in of pijn. Zonder dat ook geen kans op liefde terug namelijk. Juist als je door groot verdriet/pijn bent gekomen, weet je dus dat je dat (aan)kan.
Bovendien weet ik inmiddels dat ik door pijn heen ook de liefde kan voelen. Het kost energie, put je uit soms zelfs, maar juist in pijn voel ik ook hoeveel ik om iemand geef. En/of om mezelf. Ik kan het dus ook mooi vinden, ook dan leef je. (en is iets anders dan depri..depri is vager, is soms niet te duiden, flets, opgestapeld gevoel). Bij het 1 voel je, bij het andere zeurt het meer. (depri is meer onverwerkte emoties, die bij elkaar optellen, een overheersend gevoel dat overal onder ligt en ondermijnt, ontstaat juist volgens mij door niet te willen voelen, door uit te stellen/ onderdrukken).
Wat mij tot nu toe het beste heeft geholpen is niet het voorkomen van pijn, maar begrijpen waar het bij de ander in zit, het hoe en waarom, oorzaken (ipv alleen symptomen/ gedrag bijv). De bedoeling telt ook (ivm milder kunnen kijken), maar ook waarom het je zo raakt (dus naar binnen kijken)..
Ik zal hier eens nader over nadenken, vind het ook het lastigste om mee om te gaan (ongewenst, geblokkeerd, muren bij de ander). Enige is dat je dat bij de ander moet zien te laten, zonder afbreuk te laten doen aan jezelf en das makkelijker gezegd dan gedaan!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 22 februari 2012 om 00:15
@Allalone: dat lukt niet zolang je die doelen buiten jezelf zoekt.. Ik ontleen oa ook betekenis aan mijn leven als ik iets voor anderen beteken (maar niet specifiek 1 ander).
Maar wat dacht je van het levensdoel: "je eigen zieleheil"? Je eigen ziel een stap verder brengen, op een hoger plan, door te leren met tegenslagen om te gaan en toch liefde voor het leven, voor van alles en iedereen te blijven voelen (niet verbitterd te raken, niet de glans te verliezen aan het leven, enz)..
Zoals ik al eerder zei: het lijkt me niet de bedoeling dat je in je eentje op een berg het geluk gevonden hebt, maar je eigen ziel zoveel mogelijk "zuiveren" en ontdoen van alles wat in de weg staat om liefde voor jezelf te voelen (en daardoor een zuiverder vorm van liefde voor anderen misschien?) lijkt me al een mooi levensdoel.
Ik bedoel daarmee dus niet dat dat het enige levensdoel is, en alleen maar op jezelf gericht moet zijn. Maar hoe oprechter je zelf bent, hoe oprechter ook je sociale ik. NIet alleen voor jezelf leven, nee, maar ook niet alleen voor anderen en zonder die zorgzaamheid voor anderen jezelf doelloos vinden.. Beste lijkt mee een combi: niet of-of, maar en-en!
Maar wat dacht je van het levensdoel: "je eigen zieleheil"? Je eigen ziel een stap verder brengen, op een hoger plan, door te leren met tegenslagen om te gaan en toch liefde voor het leven, voor van alles en iedereen te blijven voelen (niet verbitterd te raken, niet de glans te verliezen aan het leven, enz)..
Zoals ik al eerder zei: het lijkt me niet de bedoeling dat je in je eentje op een berg het geluk gevonden hebt, maar je eigen ziel zoveel mogelijk "zuiveren" en ontdoen van alles wat in de weg staat om liefde voor jezelf te voelen (en daardoor een zuiverder vorm van liefde voor anderen misschien?) lijkt me al een mooi levensdoel.
Ik bedoel daarmee dus niet dat dat het enige levensdoel is, en alleen maar op jezelf gericht moet zijn. Maar hoe oprechter je zelf bent, hoe oprechter ook je sociale ik. NIet alleen voor jezelf leven, nee, maar ook niet alleen voor anderen en zonder die zorgzaamheid voor anderen jezelf doelloos vinden.. Beste lijkt mee een combi: niet of-of, maar en-en!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 22 februari 2012 om 00:34
@Iedeve: je kan idd een hoop over anderen verspreiden, familie, werk in de zorg, enz, maar denk niet dat je dat moet ontkennen dat die behoefte er ook is, voor 1 speciaal persoon.
Ik schreef het hierboven ook ergens: je kan zo dichtbij mogelijk komen, zonder partner, door allerlei initiatieven te nemen om dit met anderen te delen of over te verdelen, maar is niet hetzelfde.
Aan de andere kant: hoeveel mensen met partner en samenwonen/ getrouwd enz zitten niet "vast" in hun relatie of denken dat die relatie dat alles moet brengen? En zien al die dingen daarbuiten niet (echt), die je zelf kan doen om voldoening, geluksmomenten, betekenis aan je leven te geven..
Sommigen hier denken dat een relatie het toverwoord is, waarmee alles in 1x is opgelost of zou horen te zijn, instant geluk brengt. Dat is natuurlijk niet zo! Veel relaties zijn moeizaam of zelfs ondermijnend en zo niet, dan brengen ze vaak iig de focus op de ander en de relatie op zichzelf, en leiden je verder af van jezelf. In een bestendige relatie ben je ook niet altijd gelukkig, omdat je iemand hebt (en liefhebt).
Een relatie brengt niet automatisch geluk mee (of elkaar gelukkig moeten maken), denk dat 1 vd lessen voor mij is dat je ook dan zelf veel moet ondernemen/investeren in jezelf & mensen en dingen waar je dat uit haalt.
Zonder partner kan je alvast proberen al die dingen te vinden, die buiten een relatie om tot gelukkig voelen kunnen leiden, die bij je passen, die met eigen keuzes te maken hebben, met eigen invloed voor zover je die hebt.
Maar het hebben van een liefhebbende, fijne, matchende, stimulerende partner kan zeker bijdragen tot (1 van) die (levens)doelen, uitdagingen, gelukkig voelen. Een (juiste) partner en dat soort liefde m/v is evengoed een belangrijke, onvergelijkbare menselijke behoefte, die je denk ik niet helemaal kan compenseren met eigenliefde en die voor vele andere mensen, dieren en dingen..
Juist in (liefdes) relaties leer je jezelf kennen, testen, uitdagen, het midden vinden tussen eigenwaarde en de waarde van de ander..
Ik schreef het hierboven ook ergens: je kan zo dichtbij mogelijk komen, zonder partner, door allerlei initiatieven te nemen om dit met anderen te delen of over te verdelen, maar is niet hetzelfde.
Aan de andere kant: hoeveel mensen met partner en samenwonen/ getrouwd enz zitten niet "vast" in hun relatie of denken dat die relatie dat alles moet brengen? En zien al die dingen daarbuiten niet (echt), die je zelf kan doen om voldoening, geluksmomenten, betekenis aan je leven te geven..
Sommigen hier denken dat een relatie het toverwoord is, waarmee alles in 1x is opgelost of zou horen te zijn, instant geluk brengt. Dat is natuurlijk niet zo! Veel relaties zijn moeizaam of zelfs ondermijnend en zo niet, dan brengen ze vaak iig de focus op de ander en de relatie op zichzelf, en leiden je verder af van jezelf. In een bestendige relatie ben je ook niet altijd gelukkig, omdat je iemand hebt (en liefhebt).
Een relatie brengt niet automatisch geluk mee (of elkaar gelukkig moeten maken), denk dat 1 vd lessen voor mij is dat je ook dan zelf veel moet ondernemen/investeren in jezelf & mensen en dingen waar je dat uit haalt.
Zonder partner kan je alvast proberen al die dingen te vinden, die buiten een relatie om tot gelukkig voelen kunnen leiden, die bij je passen, die met eigen keuzes te maken hebben, met eigen invloed voor zover je die hebt.
Maar het hebben van een liefhebbende, fijne, matchende, stimulerende partner kan zeker bijdragen tot (1 van) die (levens)doelen, uitdagingen, gelukkig voelen. Een (juiste) partner en dat soort liefde m/v is evengoed een belangrijke, onvergelijkbare menselijke behoefte, die je denk ik niet helemaal kan compenseren met eigenliefde en die voor vele andere mensen, dieren en dingen..
Juist in (liefdes) relaties leer je jezelf kennen, testen, uitdagen, het midden vinden tussen eigenwaarde en de waarde van de ander..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 22 februari 2012 om 00:34
Heel mijn leven lang heb ik geleerd om anderen op de eerste plek te stellen...eerst zij..dan ik.. Dat stukje zelf inzicht heb ik wel..
Nu, voor het eerst zal ik voor mezelf moeten gaan zorgen en opkomen... Geen idee hoe...ik zal mijn "doel" moeten gaan bijstellen inderdaad zonder verbitterd te raken en weer van mensen gaan houden..en daarbij ook moeten gaan leren van mezelf te gaan houden..
Daarbij zal ik gaan moeten leren om die muur te laten zakken, niet alleen heel moeilijk maar ook heel erg eng..
Mag ik een stukje met je mee reizen?
Nu, voor het eerst zal ik voor mezelf moeten gaan zorgen en opkomen... Geen idee hoe...ik zal mijn "doel" moeten gaan bijstellen inderdaad zonder verbitterd te raken en weer van mensen gaan houden..en daarbij ook moeten gaan leren van mezelf te gaan houden..
Daarbij zal ik gaan moeten leren om die muur te laten zakken, niet alleen heel moeilijk maar ook heel erg eng..
Mag ik een stukje met je mee reizen?
truste allemaal, sweet dreams!
woensdag 22 februari 2012 om 07:50
@Suzy65 Je hebt gelijk dat je niet moet ontkennen dat die behoefte Van zorgen er ook is voor 1speciaal iemand. Maar ik denk wel dat wanneer die persoon er simpelweg niet is je beter de focus kan leggen op de dingen die er wel zijn. Hoe meer je stilstaat bij de dingen die je niet hebt, maar wel mist, hoe verdrietiger je daarover voelt.
woensdag 22 februari 2012 om 08:36
Is zo, ik probeer ook te blijven zenden en die liefde er te laten zijn, die liefde is iets van mij/in mij, dus een ander bepaalt niet of ik dat wel of niet voel. Ik kan die liefde er ook wel laten zijn en juist nog steeds heel erg voelen, maar daarnaast voelt het als een trap op mn hart (dat zo open stond) en dat is wat ik probeer te helen. Ik zie altijd de andere kant, waarom diegene zich terug trekt, maar ookal zie ik dat, ik wil het benoemd hebben. Als diegene alleen al zou zeggen; "ik trek mn muurtje op", dan zou het okee zijn, dan zou ik me niet op mn hart getrapt voelen, dat benoemen zorgt voor een stukje erkenning van wat er is. Maar vaak wordt dat niet gezegd en kan iemand doen alsof er gewoon ineens niks meer is, alsof je niks betekent hebt voor diegene, alsof je lucht bent, en DAT stukje is het... dat raakt me! En dat zorgt ervoor dat mijn muurtje dan ook weer wat omhoog gaat, uit zelfbescherming om niet nog een keer zoiets te voelen. En dat wil ik niet, want ik wil, net zoals jij zegt, WEL kwetsbaar zijn, want alleen dan kan ik alle liefde voelen, en daarbij hoort ook pijn idd.
Ik kan dus die liefde er wel laten zijn, ik kan de kant van de ander begrijpen en dat helpt, maar de pijn komt uit dat ik dus blijkbaar een muurtje koppel aan iets persoonlijks. Dit dus;
Daar zal ik iets mee moeten.. of daar wil ik iig iets mee, alleen de vraag is hoe..
woensdag 22 februari 2012 om 08:41
Zo daar ben ik ook weer even. Druk weekend gehad met carnaval enz
Merk dat ik door een nieuwe hobby, toch wel veel meer me daarop kan concentreren en ook minder met "vriend" bezig ben. Is echt zo fijn!
Had ook eerst een instelling van: ik moet zorgen dat alles goed, leuk en aardig blijft, want anders loopt het misschien niet goed.
Dat heb ik al deels minder nu. Heb meer een instelling van dat ik mijn dingen lekker doe en hem ook zie en het dan allemaal wel zie. Ik ga me sowieso wel instellen dat dit waarschijnlijk nooit een "echte" relatie kan worden. Ik kijk hoe het zich ontwikkeld, maar ben dan wel voorbereid op dat dit nooit zo gaat zijn als dat ik zou willen. Misschien kom ik iemand anders tegen, misschien als hij opeens zijn best gaat doen en het wordt anders is het natuurlijk helemaal fijn. Als mijn interesse zelf er dan nog is.
Ik merk dat ik zelf minder behoefte heb om aan hem te vragen hoe bijv. zijn tentamens zijn gegaan ofzo. Minder zin om te bellen, omdat hij dat ook zo weinig uit zichzelf doet.
Nog 1 vraagje aan jullie... Het was laatst dus zo dat hij zei dat hij het nog zou laten weten m.b.t. afspreken. Daarna heeft hij 4 dagen niets meer laten horen en toen ik er naar vroeg was er niks aan de hand, hij was druk. Toen ik vertelde dat het mij dwars zat dat hij dus niets meer heeft laten horen zei hij alleen dat hij zich dat nu ook realiseerde en sorry. :S
Ik zie hem nu zaterdag weer. Moet ik hier nog even op terug komen? Want we zijn er niet echt over in gesprek gegaan ofzo. Heb het kort benoemd en verder niks. Maar zou ik nu in "real life" dat ook nog moeten benoemen, omdat hij anders denkt dat ik makkelijk ben ofzo?
Merk dat ik door een nieuwe hobby, toch wel veel meer me daarop kan concentreren en ook minder met "vriend" bezig ben. Is echt zo fijn!
Had ook eerst een instelling van: ik moet zorgen dat alles goed, leuk en aardig blijft, want anders loopt het misschien niet goed.
Dat heb ik al deels minder nu. Heb meer een instelling van dat ik mijn dingen lekker doe en hem ook zie en het dan allemaal wel zie. Ik ga me sowieso wel instellen dat dit waarschijnlijk nooit een "echte" relatie kan worden. Ik kijk hoe het zich ontwikkeld, maar ben dan wel voorbereid op dat dit nooit zo gaat zijn als dat ik zou willen. Misschien kom ik iemand anders tegen, misschien als hij opeens zijn best gaat doen en het wordt anders is het natuurlijk helemaal fijn. Als mijn interesse zelf er dan nog is.
Ik merk dat ik zelf minder behoefte heb om aan hem te vragen hoe bijv. zijn tentamens zijn gegaan ofzo. Minder zin om te bellen, omdat hij dat ook zo weinig uit zichzelf doet.
Nog 1 vraagje aan jullie... Het was laatst dus zo dat hij zei dat hij het nog zou laten weten m.b.t. afspreken. Daarna heeft hij 4 dagen niets meer laten horen en toen ik er naar vroeg was er niks aan de hand, hij was druk. Toen ik vertelde dat het mij dwars zat dat hij dus niets meer heeft laten horen zei hij alleen dat hij zich dat nu ook realiseerde en sorry. :S
Ik zie hem nu zaterdag weer. Moet ik hier nog even op terug komen? Want we zijn er niet echt over in gesprek gegaan ofzo. Heb het kort benoemd en verder niks. Maar zou ik nu in "real life" dat ook nog moeten benoemen, omdat hij anders denkt dat ik makkelijk ben ofzo?
woensdag 22 februari 2012 om 08:50
Ik zou het niet doen om die reden. Maar wel om uiting te geven aan wat jij erbij voelde/jouw grens/jouw wens, omdat dat belangrijk is voor jezelf en het er ook (of juist) toe doet wat iets met jou doet. Door dat uit te spreken geef je jezelf de boodschap dat wat jij voelt er toe doet, en dat jij net zo belangrijk bent als hij en dat je jezelf niet opzij moet zetten.
woensdag 22 februari 2012 om 10:25
@ledeve dankjewel, schot in de roos 
Die angst die ik met me mee zeul komt te vaak naar boven. Keel op slot, ideeën die niet kloppen, bang voor iets dat er niet is. Dat gaat van 'het komt vast niet goed met mijn werk' tot aan 'straks krijg ik ineens een hartaanval'. De paniekaanvallen die ik had zijn al een stuk verminderd, mede door therapie.
En nu begrijp ik dat het belangrijk is om deze angst die ik voel helemaal te doorleven. Maar hoe? Of is er nog een andere manier?
Ik heb wel een idee, namelijk via visualisatie oefeningen of regressie. Maar de ene keer dat ik dat deed (met een therapeut) wilde ik niet verder, het voelde te groot. Ik dacht echt, dit kan ik niet aan! Het gevoel (ook fysiek) is dan zo groot! Af en toe vraag ik me af waar deze angst vandaan komt, maar volgens mij kan ik stoppen met analyseren. Er zijn genoeg redenen (jeugdtrauma's etc) om te kunnen verklaren waar deze gevoelens vandaan komen, maar ik wil er gewoon vanaf!
Vanmiddag heb ik een afspraak met mijn therapeut, ik ben benieuwd. Eigenlijk ben ik van plan om dat 'doorleven' dan maar eens door te zetten.
Ik lees nu ook het boek van Louise Hay. Allemaal op mij van toepassing en ik heb er erg veel mee. Ik ben bereid om te veranderen! (roep ik nu de hele dag).
Ik wil trouwens ook iedereen bedanken die meeschrijven in dit topic. Ik heb er al veel aan gehad. En ik weet dat ik niet alleen ben!
Die angst die ik met me mee zeul komt te vaak naar boven. Keel op slot, ideeën die niet kloppen, bang voor iets dat er niet is. Dat gaat van 'het komt vast niet goed met mijn werk' tot aan 'straks krijg ik ineens een hartaanval'. De paniekaanvallen die ik had zijn al een stuk verminderd, mede door therapie.
En nu begrijp ik dat het belangrijk is om deze angst die ik voel helemaal te doorleven. Maar hoe? Of is er nog een andere manier?
Ik heb wel een idee, namelijk via visualisatie oefeningen of regressie. Maar de ene keer dat ik dat deed (met een therapeut) wilde ik niet verder, het voelde te groot. Ik dacht echt, dit kan ik niet aan! Het gevoel (ook fysiek) is dan zo groot! Af en toe vraag ik me af waar deze angst vandaan komt, maar volgens mij kan ik stoppen met analyseren. Er zijn genoeg redenen (jeugdtrauma's etc) om te kunnen verklaren waar deze gevoelens vandaan komen, maar ik wil er gewoon vanaf!
Vanmiddag heb ik een afspraak met mijn therapeut, ik ben benieuwd. Eigenlijk ben ik van plan om dat 'doorleven' dan maar eens door te zetten.
Ik lees nu ook het boek van Louise Hay. Allemaal op mij van toepassing en ik heb er erg veel mee. Ik ben bereid om te veranderen! (roep ik nu de hele dag).
Ik wil trouwens ook iedereen bedanken die meeschrijven in dit topic. Ik heb er al veel aan gehad. En ik weet dat ik niet alleen ben!
woensdag 22 februari 2012 om 14:32
Kom nog even terug hierop, vind t wel een goed punt! Had het net met een vriendin erover.. Als ik eenmaal liefde voel voor iemand en die verbinding heb gevoeld dan blijf ik dat altijd zo voelen. Maar soms kiezen mensen ervoor om dat los te laten/zich af te sluiten. Ik vind dat heel moeilijk om te accepteren en om die mensen dan los te laten. Ik blijf die mensen nog steeds veel geven en wil die band/relatie/vriendschap behouden, terwijl die ander daar eigenlijk niks meer voor doet. Ik zou die mensen los moeten laten omdat zij niks meer geven of iig niks meer willen ontvangen van mij en dus niet goed voor mij zijn, maar ipv loslaten blijf ik geven, deels omdat het voor mij tegenstrijdig is om iets moois te voelen en niet meer te 'mogen' geven en deels in de hoop dat ze weer gehoor geven aan die verbinding die we hebben, ik blijf wachten tot ze weer 'terugkomen' naar die verbinding.
En als ze dat niet doen voelt het voor mij alsof ze mij niet waarderen om wie ik ben, alsof ze me niet meer zien staan en me zomaar aan de kant schuiven, alsof ik er niet toe doe, terwijl ik juist graag weer door hun gezien wil worden..
Ipv het bij die ander te laten doet het dus afbreuk aan mezelf.. de vraag is waarom ik zo graag weer uiting wil geven aan die verbinding (omdat ik me anders afgewezen voel) en waarom ik dan zo graag (weer) door hun gezien wil worden (en dat ligt weer bij vroeger) en hoe ik dat kan helen.. Hmm daarmee geef ik zelf al antwoord haha; ik voel me afgewezen als iemand zich terugtrekt en wil vervolgens dat diegene weer terugkomt naar die verbinding of het iig benoemt zodat ik me niet meer afgewezen voel, en dat komt door vroeger. Nu het stukje helen nog..
