Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
zondag 4 maart 2012 om 14:39
@Italy: hoe meer ik mezelf ben, hoe harder het aankomt als iemand je niet eens wil leren kennen of degene(n) die waardevol voor jou is, jouw waarde niet ziet. Dat is heftig, maar als ik doorzie waarom, dan kan ik dat toch makkelijker handellen en naast me neer leggen. Ik wil die schulp niet meer, liever echt voelen, ook als het negatief of lastig is. Ik weet nu dat je het anders vroeg of laat toch voor je kiezen krijgt, als die schulp om welke reden dan ook aangetast wordt en je alsnog ziet/voelt wat daaronder verborgen bleef..
En eenmaal weg, niet opnieuw laten oplopen, want gedoseerder (meteen voelen wat er te voelen valt) is het juist beter te hanteren, elke klap opnieuw op te vangen, omdat je je veerkracht op peil houdt en met vol vermogen kan inzetten waar nodig. Hoe meer het "vervuilt" (je eigen energie bedoel ik), hoe lastiger, als dingen gaan optellen. Dat wil ik liever niet meer. Liever meteen mee dealen, ook als het ff niet leuk is.
Toch merk ik dat er ook wel dingen blijven hangen, gewoon omdat je niet overal invloed op hebt of onder controle te krijgen is. Dat moet je loslaten en dat is weleens lastig, als het om dierbare personen gaat. Enige wat je kan doen is jezelf zo puur mogelijk houden, je eigen invloed op wat je kan doen aan mentale en lichamelijke gezondheid/ energie/ uitstraling.
Ik weet wel dat bijv alcohol of andere dingen alleen maar afleiden, tijdelijk pantser misschien, een pleister bieden, maar niks oplossen, alleen maar uitstellen of zelfs erger maken (uiteindelijk heb je er dan nog een gewoonte of probleem bij).. Toch vind ik het soms ook lastig zonder schulp, hoor! En dan niet voor het kwetsbare egootje, maar je blote onbeschermde "ik". Die mag je beschermen, maar soms weet je ff niet hoe. Niet iedereen heeft goede bedoelingen, dat inbouwen kan geen kwaad en is zelfs nodig, enige zelfbescherming.. toch kan je pijn niet helemaal voorkomen, je moet risico's nemen daarop, om ten volle te leven. Niet geheel naief zijn, wel rekening houden daarmee (tegenvallers), maar toch onbevangen genoeg om open te (blijven) staan voor het goede wat je ten deel kan vallen.
De uitdaging is niet alleen maar vanuit zekerheid of evt problemen op de weg incalculeren te denken, maar ook te blijven geloven en vertrouwen, verheugen. Ik neig nog weleens naar "liever te klein denken" dan risico nemen. Liever het zekere voor het onzekere. Mijn ex bijv juist niet, die heeft een overdosis geloof en vertrouwen in de toekomst en daardoor ook risico's durven nemen in die richting. Ik vind het weleens lastig om op voorhand te genieten van iets wat ik "nog niet waargemaakt of verdiend heb", een voorschotje nemen op de toekomst of dingen die je nog niet kan weten. Omdat ik mezelf daarmee om de oren zou slaan als het anders uitpakt, wat ik misschien had kunnen voorzien. Maar je moet ook durven leven met hier en daar een voorsprong uit vertrouwen op de toekomst en jezelf!
En eenmaal weg, niet opnieuw laten oplopen, want gedoseerder (meteen voelen wat er te voelen valt) is het juist beter te hanteren, elke klap opnieuw op te vangen, omdat je je veerkracht op peil houdt en met vol vermogen kan inzetten waar nodig. Hoe meer het "vervuilt" (je eigen energie bedoel ik), hoe lastiger, als dingen gaan optellen. Dat wil ik liever niet meer. Liever meteen mee dealen, ook als het ff niet leuk is.
Toch merk ik dat er ook wel dingen blijven hangen, gewoon omdat je niet overal invloed op hebt of onder controle te krijgen is. Dat moet je loslaten en dat is weleens lastig, als het om dierbare personen gaat. Enige wat je kan doen is jezelf zo puur mogelijk houden, je eigen invloed op wat je kan doen aan mentale en lichamelijke gezondheid/ energie/ uitstraling.
Ik weet wel dat bijv alcohol of andere dingen alleen maar afleiden, tijdelijk pantser misschien, een pleister bieden, maar niks oplossen, alleen maar uitstellen of zelfs erger maken (uiteindelijk heb je er dan nog een gewoonte of probleem bij).. Toch vind ik het soms ook lastig zonder schulp, hoor! En dan niet voor het kwetsbare egootje, maar je blote onbeschermde "ik". Die mag je beschermen, maar soms weet je ff niet hoe. Niet iedereen heeft goede bedoelingen, dat inbouwen kan geen kwaad en is zelfs nodig, enige zelfbescherming.. toch kan je pijn niet helemaal voorkomen, je moet risico's nemen daarop, om ten volle te leven. Niet geheel naief zijn, wel rekening houden daarmee (tegenvallers), maar toch onbevangen genoeg om open te (blijven) staan voor het goede wat je ten deel kan vallen.
De uitdaging is niet alleen maar vanuit zekerheid of evt problemen op de weg incalculeren te denken, maar ook te blijven geloven en vertrouwen, verheugen. Ik neig nog weleens naar "liever te klein denken" dan risico nemen. Liever het zekere voor het onzekere. Mijn ex bijv juist niet, die heeft een overdosis geloof en vertrouwen in de toekomst en daardoor ook risico's durven nemen in die richting. Ik vind het weleens lastig om op voorhand te genieten van iets wat ik "nog niet waargemaakt of verdiend heb", een voorschotje nemen op de toekomst of dingen die je nog niet kan weten. Omdat ik mezelf daarmee om de oren zou slaan als het anders uitpakt, wat ik misschien had kunnen voorzien. Maar je moet ook durven leven met hier en daar een voorsprong uit vertrouwen op de toekomst en jezelf!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 4 maart 2012 om 14:45
Durven leven = optimistisch zijn, maar niet opportunistisch, zeker op dit moment, in crisistijden, met alsmaar afbrokkelende "zekerheden". Het nadeel van heel "bewust" leven is dat je soms ook te realistisch denkt (maw: in de kaders van nu en evt verslechtering), dus niet meer in (alle) mogelijkheden open laten (en daarmee niet onbevangen blijft, maar te serieus, teveel afweegt en te weinig impulsief).
Leven is ook er lol in hebben onbewandelde paden te bewandelen. Proberen, met kans op verdwalen of een nieuwe weg inslaan, die weleens korter/beter is of een ander landschap te zien krijgt achter de volgende berg..
Stel dat je in een dal woont en nooit de berg oversteekt, waarachter een prachtige zee of meer ligt.. zoiets..
Leven is ook er lol in hebben onbewandelde paden te bewandelen. Proberen, met kans op verdwalen of een nieuwe weg inslaan, die weleens korter/beter is of een ander landschap te zien krijgt achter de volgende berg..
Stel dat je in een dal woont en nooit de berg oversteekt, waarachter een prachtige zee of meer ligt.. zoiets..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 4 maart 2012 om 14:48
@Sam! Ben trots op je, meid! Toppertje ben je! Wat fijn dat je je niet laat beperken door 1 zo'n negatieve ervaring! (tegenover zoveel eerdere fijne en zorgeloze die er waren en je nog te wachten staan!). Ben trots dat je je niet laat weerhouden, en die dader niet de kans geeft op zoveel invloed op jouw leven!
(negatieve maken bewezen meer indruk, blijven langer hangen dan positieve..). Dat je je niet daardoor laat leiden, heel bewust niet, vind ik super! Fijn weekend!
(negatieve maken bewezen meer indruk, blijven langer hangen dan positieve..). Dat je je niet daardoor laat leiden, heel bewust niet, vind ik super! Fijn weekend!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 4 maart 2012 om 15:03
@Violetje en Lisanne: leuk dat jullie elkaar weer irl gezien hebben. Leuk als er zulke vriendschappen voortkomen uit internet!
@Aponi: heerlijk om die omslag mee te mogen lezen in jou. Ook deze geluksmomenten deelt met ons. Ik vind het zo fijn voor je, ik hoop echt dat deze man je nog zoveel meer fijne ervaringen gaat laten beleven! Klinkt goed, dat intieme wat hij niet schuwt, maar opzoekt, je opvreet, heerlijk, geniet er met volle teugen van! Ben jaloers, ik wil ook wel weer verliefd danwel verlust zijn! En wat een heerlijk weer om buiten te zijn, he?
Heb zelf gisteravond (net na sluitingstijd vd winkels) ook een stadswandeling gemaakt, gewoon om buiten te zijn. Kan ik zo van genieten, na al die tijd van kou en zsm weer naar binnen!
Ik begin altijd in mijn eentje, ken daar niemand, zie anderen in groepjes op terras of iig altijd met iemand anders samen. En toch raak ik altijd in gesprek, of mensen beginnen tegen mij (ik heb een opvallend iets in positieve zin toegevoegd aan mijn uiterlijk, haha, dat lokt reacties uit, maar doe ik het niet om). Gisteren eerst de afhaalgriek, die bleef maar dingen vragen, terwijl ik twijfelde waar ik zin in had qua eten. Interesse, of ik een man en gezin had, enz. Leuk.
Later neergestreken op een terrasje en bijzonder gesprek (ja, alweer) met een jonge meid, die daar werkte, na werktijd. Een die (nu) weet wat ze wil en haar plannen, en "toevalligheden" die haar in die richting sturen van wat ze al van plan was. Maar ook haar ouders, gescheiden, overwinnen van hun verwachtingen van haar, en toch haar eigen weg gaan. De struggles, maar stralend bezig die te overwinnen. Mooi!
*minder mooi was dat die parkeermeter doorliep en ik een vermogen mocht afrekenen bij de parkeergarage.. Dit soort ontmoetingen met nieuwe onbekende mensen maakt dat wel weer goed! Gekke is dat ik genoeg vriendinnen kan bellen, of in vertrouwde omgeving voor zeker contacten genoeg heb, nooit alleen hoef te zijn of te zitten..maar die ken ik al, he. Dan blijft het altijd bij het bekende, dit alleen op pad gaan brengt me altijd iets nieuws*..
@Aponi: heerlijk om die omslag mee te mogen lezen in jou. Ook deze geluksmomenten deelt met ons. Ik vind het zo fijn voor je, ik hoop echt dat deze man je nog zoveel meer fijne ervaringen gaat laten beleven! Klinkt goed, dat intieme wat hij niet schuwt, maar opzoekt, je opvreet, heerlijk, geniet er met volle teugen van! Ben jaloers, ik wil ook wel weer verliefd danwel verlust zijn! En wat een heerlijk weer om buiten te zijn, he?
Heb zelf gisteravond (net na sluitingstijd vd winkels) ook een stadswandeling gemaakt, gewoon om buiten te zijn. Kan ik zo van genieten, na al die tijd van kou en zsm weer naar binnen!
Ik begin altijd in mijn eentje, ken daar niemand, zie anderen in groepjes op terras of iig altijd met iemand anders samen. En toch raak ik altijd in gesprek, of mensen beginnen tegen mij (ik heb een opvallend iets in positieve zin toegevoegd aan mijn uiterlijk, haha, dat lokt reacties uit, maar doe ik het niet om). Gisteren eerst de afhaalgriek, die bleef maar dingen vragen, terwijl ik twijfelde waar ik zin in had qua eten. Interesse, of ik een man en gezin had, enz. Leuk.
Later neergestreken op een terrasje en bijzonder gesprek (ja, alweer) met een jonge meid, die daar werkte, na werktijd. Een die (nu) weet wat ze wil en haar plannen, en "toevalligheden" die haar in die richting sturen van wat ze al van plan was. Maar ook haar ouders, gescheiden, overwinnen van hun verwachtingen van haar, en toch haar eigen weg gaan. De struggles, maar stralend bezig die te overwinnen. Mooi!
*minder mooi was dat die parkeermeter doorliep en ik een vermogen mocht afrekenen bij de parkeergarage.. Dit soort ontmoetingen met nieuwe onbekende mensen maakt dat wel weer goed! Gekke is dat ik genoeg vriendinnen kan bellen, of in vertrouwde omgeving voor zeker contacten genoeg heb, nooit alleen hoef te zijn of te zitten..maar die ken ik al, he. Dan blijft het altijd bij het bekende, dit alleen op pad gaan brengt me altijd iets nieuws*..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 4 maart 2012 om 15:05
Vind ik ook! Dat stuk pijn zat er al zo lang en zat zo vast dat ik niet op een andere manier kon kijken naar mensen die mij niet zagen staan, ik koppelde dat meteen aan 'er niet mogen zijn' of 'er niet toe doen'. Blijkbaar was ik nog steeds dat stukje buiten mezelf aan het zoeken wat ik vroeger thuis niet kreeg, en keer op keer kreeg ik dat niet en werd t voor mij weer een 'zie je nou wel'. Maar ik zie nu in dat ik er zelf altijd van maakte dat ik er niet mocht zijn als iemand me niet zag, en dat een ander niet voor mij bepaalt of ik er wel of niet mag zijn en toe doe. Ik bepaal dat zelf! Sinds vandaag begint dat pijnlijke stukje om te buigen in heel veel kracht, ik voel diep van binnen dat ik die toestemming en goedkeuring van anderen niet meer nodig heb. En dat beginnetje voelen dat voelt zoooo fijn! Dit is iets wat mij in bijna alle gebieden van mn leven in de weg stond en het begint nu langzaam te veranderen
Nu komt het echte voelen nog meer, en daarmee word ik ook weer een stuk kwetsbaarder, maar het raakt dan niet meer zoveel ouds en ik bepaal voortaan zelf hoe erg ik er door van slag ben/blijf.Ik doe trouwens ook veel visualisaties, aarden, mezelf in t licht zetten, afschermen voor lage trillingen/negatieve energie, enz. Helpt zo goed! Ik heb dit stuk pijn ook voor het eerst niet met mn denken opgeslost, er verder niet teveel over nagedacht en niet gaan analyseren, maar het eruit laten komen en hulp vragen aan 'boven/engelen/gids'. En merk nu dat dat veel meer vertrouwen geeft dan dat oneindige gepieker.
zondag 4 maart 2012 om 16:12
Klinkt super, Italy!
De beste manier om gezien te worden is (merk ik elke keer weer) door anderen te zien. Ja, door daar zelf mee te beginnen (het is soms niet anders) zien ze jou ook staan.
Niet het vragen om aandacht, of om gezien te worden (of piekeren/ afgewezen voelen of zelfs verwijten waarom niet, om het op eoa manier te krijgen of af te dwingen) helpt, maar door zelf te laten zien wie je bent en oprechte interesse in en openstaan voor anderen.
En zo word ik nu veel meer "gezien", nu ik zelf ook laat zien wie ik (werkelijk) ben. En door een nietoordelende houding tov anderen. Een open oor, vragen stellen, mensen aanspreken. Vaak blijft dat oppervlakkig, maar ik merk vaak dat mensen graag in mijn gezelschap zijn (en dat laten ze ook zien, smsen dat bijv daarna, dat soort dingen). Voor mij niets bijzonders, maar blijkbaar voor sommigen toch apart genoeg, dat ze me ervoor bedanken of volgende keer zeggen: wij staan daar en daar, je moet bij ons komen staan (?!)..
Dat doet me goed, aangezien ik een van de oudsten ben overal en mezelf wel als "jong" kan bestempelen, maar niet "sneu" wil vasthouden aan het jeugdige, als dat alleen een "opgeklopt, onrealistisch zelfbeeld" zou zijn. Vind het soms wel jammer, dat nu ik eenmaal kan stralen, ik al wat ouder ben. Ook al vinden anderen dat ik er nog mag zijn (voor mijn leeftijd dan he), ik waak er wel voor dat het nog "op zijn plaats is".. Ik wil niet wanhopig jong blijven of zo, maar ben wel jong van geest en op die manier zien mensen je ook nog staan, al is dat steeds meer op karakter en vrolijkheid bijv. Dat werkt nog steeds aanstekelijk, mits het "echt" is en niet gespeeld.
Dus dat geldt denk ik ook voor jou: zodra jij jezelf bent, dus echt vrolijk, echt geinteresseerd, gewoon echt bent, en dat ook naar buiten brengt (men kan niet door je heen kijken om te zien wat jij wel weet, maar zij (nog) niet), maw jezelf laat zien zoals je bent en dus ook je mooie en sterke kanten, dan wordt dat echt wel gezien. Helaas niet altijd door degenen bij wie je indruk wil maken of gezien zou willen worden, hahaha, het geeft geen garanties op liefde of verliefdheid, maar zeker wel gezien en gewaardeerd worden.
En dat geldt uiteindelijk (denk ik dan, hoop ik dan) op gezien worden en ertoe doen bij die geliefden, van wie je dat tekort bent gekomen in je jeugd. Ik word door mijn moeder ook meer gezien en geaccepteerd zoals ik nu ben/ gedraag, ook al is dat niet wat ze misschien verwachtte of hoopte van mij, spreekt ze regelmatig haar trots en waardering uit (deed ze vroeger nooit) en is meeveranderd. Maar mede doordat ik haar meer zag staan dus, interesse in haar verleden en jonge tijd, in haar verliefdheden, in haar keuzes en gevoelens en opvoeding, jeugd, liefdes, bedoelingen en levensdoelen/ ervaringen.
Hoe meer waarde je aan jezelf hecht, hoe meer (mild?) oog je hebt voor anderen en hun "eigenheden" (of eigenaardigheden) en als je die van hun begrijpt en kan waarderen, krijg je dat vaak terug. Zelf mee beginnen dus, als je dat niet (vanzelf) krijgt.
Ik kon bijv ex 1000-en keren om zijn oren (blijven) slaan met bepaalde dingen, maar was de 1e die begon met (weer) te waarderen wie hij wel is, en wat ie wel doet en geeft in positieve zin. Tis maar waar je de nadruk op legt (wat je mist in iemand of wat je waardeert in iemand) en dat wordt altijd op prijs gesteld, als je dat laatste niet alleen voelt, maar ook (regelmatig) uit tegen en over diegene. En zonder het oogmerk om dat terug te (hoeven) krijgen, trouwens..
Bij mijn kinderen heb ik dat altijd gedaan, en nog. Maar met anderen was ik ook niet zo van het ook uitspreken, dat moesten mensen maar merken en vanzelf "weten", dat ik ze waardeerde. En uit je vaak wel wat je verkeerd vindt of beter kan. Ik ben daarmee gestopt, met anderen proberen te "verbeteren" oid. Ik kijk gewoon overwegend naar het goede en fijne en dat spreek ik ook regelmatig (en nog te weinig misschien) uit. Je merkt dat anderen dat ook niet gewend zijn, zo zijn we triest genoeg al gewend geraakt aan die focus op fouten en ergernissen.
Wijzen op tekortkomingen van anderen (of "fouten" in hun gedrag) veronderstelt altijd iets "opvoedkundigs", een "ik weet het beter dan jij"-gehalte.
Vd week een "ergernisje" op het werk, daar heb ik moeite mee, om anderen te wijzen op ongewenst gedrag (tov collega's, waaronder ikzelf). Dat veronderstelt dan zo dat ik de juiste werkmentaliteit heb als je iets zegt van een ander, vind ik altijd. Ben ik heel terughoudend in, behalve dus als het aanhoudt, juist omdat je er niks van zegt. Ik kijk het een tijdje aan, en heb er toch iets van gezegd. Dat doe ik echt alleen als het mij benadeelt (bijv iemand staat te smsen/internetten en laat de ander lekker het werk doen).
Dus niet vanuit belerend zijn of beter weten, maar vanuit dat je niet iemands gedrag hoeft te accepteren als jij daar nadeel van ondervindt. Om te voorkomen dat men over je heen loopt, ermee wegkomt en erop rekent dat jij het (werk) wel zal doen en dat dat heel vanzelfsprekend wordt gevonden. Als je te easygoing bent, is dat wat sommigen doen, die zoeken de grens op tot je "stop" zegt. Of staan er soms niet eens bij stil, is niet expres, gewoon niet over nadenken. Je moet dus zelf wel zorgen dat je laat zien wie je bent en waar je voor staat, een ander houdt niet automatisch rekening met jou of jouw waarde/opvattingen/normen, als je die niet kenbaar maakt. (en vervolgens maar piekeren/ afvragen hoe het komt dat niemand rekening met je houdt en of ziet staan).
Je moet op eoa manier dus zelf zorgen dat ze niet om je heen kunnen en dat is best lastig als je zelf bescheiden bent! Of opgevoed met dat mensen uit zichzelf respect moeten hebben, gewoon door er te zijn. Dat is er these days niet, je moet jezelf in het voetlicht brengen en laten zien, wil je gezien worden. Dat komt ook omdat zoveel mensen aan het "overleven" zijn en met zichzelf bezig (en eigen behoeften). Als je jezelf niet in de spotlights zet, doet niemand anders het voor je!
Je hoeft niet eens op te vallen om gezien te worden. Je valt tegenwoordig al op als je zelf nog wel oog hebt voor anderen en wat hun bezighoudt of voor je omgeving. Je bent al anders als je niet je mobiel opneemt, maar de volle aandacht bij diegene met wie je bent/praat, haha. Het zijn vaak kleine dingen die toch een verschil maken, he?
Meer dan hopen en zorgen dat mensen graag in je nabijheid zijn kan je niet doen. En levert ook niet met zekerheid een relatie of leuke vent op, maar dan ben je iig jezelf. Ik ga niet meer meedoen aan "gewenst gedrag" wat ik niet voel of ben, om in de smaak te vallen iig. En guess what: je valt kennelijk toch wel bij mensen in de smaak als je wel jezelf bent! (kijk maar naar Aponi en Violetje, nu hun eigen uitstraling zoveel zelfbewuster is geworden, zoveel meer "ik mag er zijn"!! Dat wordt echt wel opgepikt!)..
Maar goed, open staan voor het leven en mensen iha is nog niet hetzelfde als open staan voor De Liefde of liefdesrelatie. Dan spelen er nog andere onzekerheden en dingen mee, intimiteit, seksualiteit en ook weten hoe en wat je daarin te geven & ontvangen hebt. In die zin kan ik wel onzeker zijn en hangt voor mij van een bepaalde wisselwerking af of ik mezelf in die opzichten/eigenschappen kan laten zien. Ook daarin kan je vastzitten in patronen, op oude (of je enige) ervaringen gebaseerd. En die ook "goedgemaakt" kunnen worden door goede ervaringen daartegenover. En dat begint ook met jezelf niet vastzetten op je ervaringen en overtuigingen (over jezelf), maar openstaan voor nieuw/anders/ andere mogelijkheid die er ook voor jou is of te ontdekken is.
Ook daar is het een kwestie van proberen en niet afhaken bij "zie je wel" en dat is soms lastig, als voorgaande ervaringen niet goed waren of niet goed afliepen.. de truc is toch om dat niet op jezelf te betrekken, wel in wat (je zelf inmiddels) beter kan, je niet wil herhalen, maar te blijven zien dat dat in wisselwerking met die ene persoon was, en bij andere personen anders kan zijn/lopen/werken..
Zo, en nu ga ik badderen en in aktie komen!
Fijne zondag nog @ all..
De beste manier om gezien te worden is (merk ik elke keer weer) door anderen te zien. Ja, door daar zelf mee te beginnen (het is soms niet anders) zien ze jou ook staan.
Niet het vragen om aandacht, of om gezien te worden (of piekeren/ afgewezen voelen of zelfs verwijten waarom niet, om het op eoa manier te krijgen of af te dwingen) helpt, maar door zelf te laten zien wie je bent en oprechte interesse in en openstaan voor anderen.
En zo word ik nu veel meer "gezien", nu ik zelf ook laat zien wie ik (werkelijk) ben. En door een nietoordelende houding tov anderen. Een open oor, vragen stellen, mensen aanspreken. Vaak blijft dat oppervlakkig, maar ik merk vaak dat mensen graag in mijn gezelschap zijn (en dat laten ze ook zien, smsen dat bijv daarna, dat soort dingen). Voor mij niets bijzonders, maar blijkbaar voor sommigen toch apart genoeg, dat ze me ervoor bedanken of volgende keer zeggen: wij staan daar en daar, je moet bij ons komen staan (?!)..
Dat doet me goed, aangezien ik een van de oudsten ben overal en mezelf wel als "jong" kan bestempelen, maar niet "sneu" wil vasthouden aan het jeugdige, als dat alleen een "opgeklopt, onrealistisch zelfbeeld" zou zijn. Vind het soms wel jammer, dat nu ik eenmaal kan stralen, ik al wat ouder ben. Ook al vinden anderen dat ik er nog mag zijn (voor mijn leeftijd dan he), ik waak er wel voor dat het nog "op zijn plaats is".. Ik wil niet wanhopig jong blijven of zo, maar ben wel jong van geest en op die manier zien mensen je ook nog staan, al is dat steeds meer op karakter en vrolijkheid bijv. Dat werkt nog steeds aanstekelijk, mits het "echt" is en niet gespeeld.
Dus dat geldt denk ik ook voor jou: zodra jij jezelf bent, dus echt vrolijk, echt geinteresseerd, gewoon echt bent, en dat ook naar buiten brengt (men kan niet door je heen kijken om te zien wat jij wel weet, maar zij (nog) niet), maw jezelf laat zien zoals je bent en dus ook je mooie en sterke kanten, dan wordt dat echt wel gezien. Helaas niet altijd door degenen bij wie je indruk wil maken of gezien zou willen worden, hahaha, het geeft geen garanties op liefde of verliefdheid, maar zeker wel gezien en gewaardeerd worden.
En dat geldt uiteindelijk (denk ik dan, hoop ik dan) op gezien worden en ertoe doen bij die geliefden, van wie je dat tekort bent gekomen in je jeugd. Ik word door mijn moeder ook meer gezien en geaccepteerd zoals ik nu ben/ gedraag, ook al is dat niet wat ze misschien verwachtte of hoopte van mij, spreekt ze regelmatig haar trots en waardering uit (deed ze vroeger nooit) en is meeveranderd. Maar mede doordat ik haar meer zag staan dus, interesse in haar verleden en jonge tijd, in haar verliefdheden, in haar keuzes en gevoelens en opvoeding, jeugd, liefdes, bedoelingen en levensdoelen/ ervaringen.
Hoe meer waarde je aan jezelf hecht, hoe meer (mild?) oog je hebt voor anderen en hun "eigenheden" (of eigenaardigheden) en als je die van hun begrijpt en kan waarderen, krijg je dat vaak terug. Zelf mee beginnen dus, als je dat niet (vanzelf) krijgt.
Ik kon bijv ex 1000-en keren om zijn oren (blijven) slaan met bepaalde dingen, maar was de 1e die begon met (weer) te waarderen wie hij wel is, en wat ie wel doet en geeft in positieve zin. Tis maar waar je de nadruk op legt (wat je mist in iemand of wat je waardeert in iemand) en dat wordt altijd op prijs gesteld, als je dat laatste niet alleen voelt, maar ook (regelmatig) uit tegen en over diegene. En zonder het oogmerk om dat terug te (hoeven) krijgen, trouwens..
Bij mijn kinderen heb ik dat altijd gedaan, en nog. Maar met anderen was ik ook niet zo van het ook uitspreken, dat moesten mensen maar merken en vanzelf "weten", dat ik ze waardeerde. En uit je vaak wel wat je verkeerd vindt of beter kan. Ik ben daarmee gestopt, met anderen proberen te "verbeteren" oid. Ik kijk gewoon overwegend naar het goede en fijne en dat spreek ik ook regelmatig (en nog te weinig misschien) uit. Je merkt dat anderen dat ook niet gewend zijn, zo zijn we triest genoeg al gewend geraakt aan die focus op fouten en ergernissen.
Wijzen op tekortkomingen van anderen (of "fouten" in hun gedrag) veronderstelt altijd iets "opvoedkundigs", een "ik weet het beter dan jij"-gehalte.
Vd week een "ergernisje" op het werk, daar heb ik moeite mee, om anderen te wijzen op ongewenst gedrag (tov collega's, waaronder ikzelf). Dat veronderstelt dan zo dat ik de juiste werkmentaliteit heb als je iets zegt van een ander, vind ik altijd. Ben ik heel terughoudend in, behalve dus als het aanhoudt, juist omdat je er niks van zegt. Ik kijk het een tijdje aan, en heb er toch iets van gezegd. Dat doe ik echt alleen als het mij benadeelt (bijv iemand staat te smsen/internetten en laat de ander lekker het werk doen).
Dus niet vanuit belerend zijn of beter weten, maar vanuit dat je niet iemands gedrag hoeft te accepteren als jij daar nadeel van ondervindt. Om te voorkomen dat men over je heen loopt, ermee wegkomt en erop rekent dat jij het (werk) wel zal doen en dat dat heel vanzelfsprekend wordt gevonden. Als je te easygoing bent, is dat wat sommigen doen, die zoeken de grens op tot je "stop" zegt. Of staan er soms niet eens bij stil, is niet expres, gewoon niet over nadenken. Je moet dus zelf wel zorgen dat je laat zien wie je bent en waar je voor staat, een ander houdt niet automatisch rekening met jou of jouw waarde/opvattingen/normen, als je die niet kenbaar maakt. (en vervolgens maar piekeren/ afvragen hoe het komt dat niemand rekening met je houdt en of ziet staan).
Je moet op eoa manier dus zelf zorgen dat ze niet om je heen kunnen en dat is best lastig als je zelf bescheiden bent! Of opgevoed met dat mensen uit zichzelf respect moeten hebben, gewoon door er te zijn. Dat is er these days niet, je moet jezelf in het voetlicht brengen en laten zien, wil je gezien worden. Dat komt ook omdat zoveel mensen aan het "overleven" zijn en met zichzelf bezig (en eigen behoeften). Als je jezelf niet in de spotlights zet, doet niemand anders het voor je!
Je hoeft niet eens op te vallen om gezien te worden. Je valt tegenwoordig al op als je zelf nog wel oog hebt voor anderen en wat hun bezighoudt of voor je omgeving. Je bent al anders als je niet je mobiel opneemt, maar de volle aandacht bij diegene met wie je bent/praat, haha. Het zijn vaak kleine dingen die toch een verschil maken, he?
Meer dan hopen en zorgen dat mensen graag in je nabijheid zijn kan je niet doen. En levert ook niet met zekerheid een relatie of leuke vent op, maar dan ben je iig jezelf. Ik ga niet meer meedoen aan "gewenst gedrag" wat ik niet voel of ben, om in de smaak te vallen iig. En guess what: je valt kennelijk toch wel bij mensen in de smaak als je wel jezelf bent! (kijk maar naar Aponi en Violetje, nu hun eigen uitstraling zoveel zelfbewuster is geworden, zoveel meer "ik mag er zijn"!! Dat wordt echt wel opgepikt!)..
Maar goed, open staan voor het leven en mensen iha is nog niet hetzelfde als open staan voor De Liefde of liefdesrelatie. Dan spelen er nog andere onzekerheden en dingen mee, intimiteit, seksualiteit en ook weten hoe en wat je daarin te geven & ontvangen hebt. In die zin kan ik wel onzeker zijn en hangt voor mij van een bepaalde wisselwerking af of ik mezelf in die opzichten/eigenschappen kan laten zien. Ook daarin kan je vastzitten in patronen, op oude (of je enige) ervaringen gebaseerd. En die ook "goedgemaakt" kunnen worden door goede ervaringen daartegenover. En dat begint ook met jezelf niet vastzetten op je ervaringen en overtuigingen (over jezelf), maar openstaan voor nieuw/anders/ andere mogelijkheid die er ook voor jou is of te ontdekken is.
Ook daar is het een kwestie van proberen en niet afhaken bij "zie je wel" en dat is soms lastig, als voorgaande ervaringen niet goed waren of niet goed afliepen.. de truc is toch om dat niet op jezelf te betrekken, wel in wat (je zelf inmiddels) beter kan, je niet wil herhalen, maar te blijven zien dat dat in wisselwerking met die ene persoon was, en bij andere personen anders kan zijn/lopen/werken..
Zo, en nu ga ik badderen en in aktie komen!
Fijne zondag nog @ all..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 4 maart 2012 om 22:29
goede-avond,
Heerlijk de hele middag met een vriendin op het terras zitten bomen, we hadden elkaar even nodig, heerlijk dat dit zomaar kan. Koud was het wel (geen heaters waar we zaten) maar dat merkten we pas toen we bijna bevroren waren...
Ik heb genoten!
Die schulp... ik herken het, af en toe wil ik er zo graag weer diep inkruipen, alleen dat kan niet meer, dan doe ik mezelf tekort.
Positiviteit en durf, dat heb ik wel heel hard nodig op mijn weg...
Ik kan niet of ik ben niet goed genoeg, die gedachten remmen te veel, doe je jezelf zo tekort mee...
Ik mag er zijn en ik ben het waard, daar kun je voor jezelf heel veel mee winnen...
Zo maar eens mijn bed opzoeken... Beetje te weinig geslapen vannacht, maar het was het waard!
Heerlijk de hele middag met een vriendin op het terras zitten bomen, we hadden elkaar even nodig, heerlijk dat dit zomaar kan. Koud was het wel (geen heaters waar we zaten) maar dat merkten we pas toen we bijna bevroren waren...
Ik heb genoten!
Die schulp... ik herken het, af en toe wil ik er zo graag weer diep inkruipen, alleen dat kan niet meer, dan doe ik mezelf tekort.
Positiviteit en durf, dat heb ik wel heel hard nodig op mijn weg...
Ik kan niet of ik ben niet goed genoeg, die gedachten remmen te veel, doe je jezelf zo tekort mee...
Ik mag er zijn en ik ben het waard, daar kun je voor jezelf heel veel mee winnen...
Zo maar eens mijn bed opzoeken... Beetje te weinig geslapen vannacht, maar het was het waard!
maandag 5 maart 2012 om 10:16
@Sam: haha, ik zie jullie zo zitten, de kou helemaal vergeten door het kletsen, leuk dat het zo gezellig was!
Tja, die schulp lijkt soms handig als je 'm hebt. Maar tis goed dat je je opent, alleen zo kan je in je "flow" komen en doen "wat je hart je ingeeft".. Dat wordt al zo "verkleurd" door de dagelijkse dingen. Het is zoeken naar een balans en dat is nog best lastig soms. Alleen met gevoel bezig kan ook niet, alleen maar rationele dingen/werken/bezig zijn/ afleiding kan ook niet. Mooiste is als dat samenvalt en je geinspireerd bent in een bepaalde combi met bezieling/voldoening en genoeg uitdaging, maar ook plaats is voor genieten van verliefdheid, dat er veel goede en positieve dingen staan tegenover de pijn die je ook voelt en dan toch beter kan handellen.
Er gebeurt toch veel in jouw leven tegelijk momenteel, mooie en heftige dingen. Blij te zien dat je meer "me-time" maakt. En daar valt ook onder op pad met moeder en zussen en vriendinnen. Zeker voor vrouwen is dat een goede uitlaatklep: kletsen.
Is het nog steeds fijn en op 1 lijn met je nieuwe vlam?
Tja, die schulp lijkt soms handig als je 'm hebt. Maar tis goed dat je je opent, alleen zo kan je in je "flow" komen en doen "wat je hart je ingeeft".. Dat wordt al zo "verkleurd" door de dagelijkse dingen. Het is zoeken naar een balans en dat is nog best lastig soms. Alleen met gevoel bezig kan ook niet, alleen maar rationele dingen/werken/bezig zijn/ afleiding kan ook niet. Mooiste is als dat samenvalt en je geinspireerd bent in een bepaalde combi met bezieling/voldoening en genoeg uitdaging, maar ook plaats is voor genieten van verliefdheid, dat er veel goede en positieve dingen staan tegenover de pijn die je ook voelt en dan toch beter kan handellen.
Er gebeurt toch veel in jouw leven tegelijk momenteel, mooie en heftige dingen. Blij te zien dat je meer "me-time" maakt. En daar valt ook onder op pad met moeder en zussen en vriendinnen. Zeker voor vrouwen is dat een goede uitlaatklep: kletsen.
Is het nog steeds fijn en op 1 lijn met je nieuwe vlam?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 5 maart 2012 om 12:55
:
[...]
Vind ik ook! Dat stuk pijn zat er al zo lang en zat zo vast dat ik niet op een andere manier kon kijken naar mensen die mij niet zagen staan, ik koppelde dat meteen aan 'er niet mogen zijn' of 'er niet toe doen'. Blijkbaar was ik nog steeds dat stukje buiten mezelf aan het zoeken wat ik vroeger thuis niet kreeg, en keer op keer kreeg ik dat niet en werd t voor mij weer een 'zie je nou wel'. Maar ik zie nu in dat ik er zelf altijd van maakte dat ik er niet mocht zijn als iemand me niet zag, en dat een ander niet voor mij bepaalt of ik er wel of niet mag zijn en toe doe. Ik bepaal dat zelf! Sinds vandaag begint dat pijnlijke stukje om te buigen in heel veel kracht, ik voel diep van binnen dat ik die toestemming en goedkeuring van anderen niet meer nodig heb. En dat beginnetje voelen dat voelt zoooo fijn! Dit is iets wat mij in bijna alle gebieden van mn leven in de weg stond en het begint nu langzaam te veranderen
Ik doe trouwens ook veel visualisaties, aarden, mezelf in t licht zetten, afschermen voor lage trillingen/negatieve energie, enz. Helpt zo goed! Ik heb dit stuk pijn ook voor het eerst niet met mn denken opgeslost, er verder niet teveel over nagedacht en niet gaan analyseren, maar het eruit laten komen en hulp vragen aan 'boven/engelen/gids'. En merk nu dat dat veel meer vertrouwen geeft dan dat oneindige gepieker.
Dag allemaal,
ik heb gisteren en vandaag redelijk wat gelezen op dit topic en daarbij veel mooie, moeilijke en herkenbare stukken voorbij zien komen. Een fijn topic, wat al een tijdje loopt en (ik heb nog niet alles gelezen hoor...) waar ik mensen zie groeien en sterker zie worden, prachtig, dankjulliewel daarvoor!
Omdat ik in het stukje hierboven veel herken, het ertoe doen, gezien worden, gewaardeerd worden en de 'zie je nou wel dat...' valkuil erg herkenbaar voor me zijn. Ik ben er al een tijdje mee bezig,heb ook e.e.a gelezen, doe redelijk wat aan mindfullness en vooral yoga en zie steeds meer van mijn eigen patronen en valkuilen. Het is een tijd een stuk beter gegaan, alleen op het moment worstel ik met mijn relatie en het feit dat ik al een tijdje zonder werk zit, wat op allerlei vlakken confronterend is en negativiteit kan aanwakkeren als ik niet oppas. Het lijkt me daarom er goed en inspirerend om met jullie mee te lezen en soms wat te schrijven.
maandag 5 maart 2012 om 14:06
@dreamer: toch zou het goed kunnnen helpen om hier te schrijven hoor. Volgens mij is het voor de meesten van ons onwijs fijn en zinvol dit topic.In ieder geval al het goeds gewenst!
Welkom Laraa!
Ik zie dat veel van jullie weer lekker buiten zijn geweest dit weekend, heerlijk hè? Zo genieten dat het weer bijna lente is. Ik ben ook weer flink aan het hardlopen nu.
Ik zag net bij toeval wat info over de nieuwe vriendin van m'n ex. Even ietsie pijn en weemoedig gevoel, maar het is echt goed zo en gun hem/ze al het goeds. We hebben nu ook geen contact meer en dat is ook beter. Fijn dat ik het eindelijk oprecht zo kan voelen allemaal. Echt een periode afsluiten.
Gaat goed hier verder maar ik moet wel hoognodig weer eens kruizen in m'n agenda, anders wordt het weer veel te druk!
Welkom Laraa!
Ik zie dat veel van jullie weer lekker buiten zijn geweest dit weekend, heerlijk hè? Zo genieten dat het weer bijna lente is. Ik ben ook weer flink aan het hardlopen nu.
Ik zag net bij toeval wat info over de nieuwe vriendin van m'n ex. Even ietsie pijn en weemoedig gevoel, maar het is echt goed zo en gun hem/ze al het goeds. We hebben nu ook geen contact meer en dat is ook beter. Fijn dat ik het eindelijk oprecht zo kan voelen allemaal. Echt een periode afsluiten.
Gaat goed hier verder maar ik moet wel hoognodig weer eens kruizen in m'n agenda, anders wordt het weer veel te druk!
maandag 5 maart 2012 om 16:42
@Suzy
Een tijdje geleden postte jij dit voor mij:
@Pinksanne: het gaat erom dat hij bijv zegt: "ik zal proberen er rekening mee te houden".. maw: van hem hoeft dat niet, hij heeft die behoefte niet, maar zou een aanpassing naar jou zijn?
Voor jou is het dan dat hij jou kennelijk niet zo graag hoeft te zien/spreken (of zo vaak) als jij hem..
Het gaat niet om hard to get spelen. Het gaat erom dat dit dus precies het verschil is tussen jullie: hij leeft allereerst zijn eigen leven en vindt dat heel belangrijk. Daarnaast evt misschien wellicht het meisje. Bij jou is dat andersom. Het moet niet alleen van jou af komen, dat je elkaar kan en wil zien. Als jij niet altijd kan wanneer hij iets voorstelt, zal er juist voor zorgen dat hij meer moeite moet doen, wil hij jou nog zien. Als jij altijd kan, dan hoeft dat niet, hij heeft het dan toch voor elkaar zoals hij dat wenst? Waarom zou hij dat veranderen dan?
En ja, dat vraagt het "offer" dat het een paar keer niet zal lukken om af te spreken, en dan merkt hij dat ook. Dat daar dus gevolgen aan zitten. Dan merkt hij ook of hij je mist of niet.
Laat hem maar zien hoe dat gaat als jij werkelijk een eigen leven net zo belangrijk gaat vinden als hij.
Het feit dat hij het als "rekening houden met jou" ervaart, betekent dat hij iemand is, die een partner als toevoeging ziet, naast zijn huidige leven. Niet als middelpunt van zijn bestaan.
Iemand, die het als "lastig" voelt, als iemand naar zijn idee teveel aan hem "hangt" (zich afhankelijk maakt), aan hem trekt (zijn gevoel), meer verlangt dan hij wil geven, (zeurt, misschien wel, in zijn beleving). Als wat jij normaal vindt in een relatie, voor hem zo voelt, dan past dat niet echt.
Een relatie vraagt nu eenmaal tijd en aandacht voor elkaar. Voor jou niet fijn dat hij minder behoefte heeft aan contact met jou. Hij denkt dat het wel vanzelf gaat, omdat je verliefd bent en jij bevestigt hem daar volop in, als je hier genoegen mee blijft nemen.
Het gaat niet om hard to get spelen dus, maar laten zien dat ie jou niet in the pocket heeft en jij beschikbaar bent naar wens, als hij zin heeft. Zo werkt het nl niet, zo vanzelfsprekend, als je elkaar eenmaal leuk vindt, dat jij geen (spontane) aandacht nodig hebt, waaruit voor jou blijkt dat je de moeite waard bent (letterlijk en figuurlijk) voor hem, dat ie graag ook tijd voor jou uittrekt. Ik bedoel het dus juist niet als hard to get spelen, dat zou inhouden dat het een "lesje" is voor hem, met de bedoeling hem te veranderen. Dat jij net alsof doet, net alsof jij het ook druk hebt, om zijn interesse te vangen..dat is nu net niet wat ik bedoel.
Wat ik wel bedoel, is dat het eigenlijk "erg genoeg" is, dat jij (en velen met jou, ik ook vroeger) het eerder ziet als "laat maar" of als "ik moet me anders voordoen dan ik ben", als je hem niet middelpunt van je bestaan maakt. Dat je dat als iemand spelen die je niet bent, ervaart. Dat je dat eigen leven niet belangrijk vindt voor jezelf, iig minder belangrijk dan hem kunnen zien, meer 2e-rangs, goh ik moet nog wat interessante dingen ernaast zien te doen/vinden voor mezelf, om interessant te lijken (voor hem). Zelf geen behoefte aan, maar vooruit dan maar..
Zijn boodschap is toch wel: get a life (ook je echt kunnen en blijven vermaken zonder hem, eigen invulling geven, voldoening halen uit meer dingen dan hem, wel allerlei andere aktiviteiten (en/of sociaal leven) hebt, die ook belangrijk genoeg zijn. Hoe leuk een vrouw ook is, ik denk dat het voor veel mannen toch een benauwend idee is dat ze voor haar geluk en humeur enz totaal afhankelijk is/wordt van hem en hij zo'n bepalende rol krijgt in haar leven (die macht over hoe zij zich voelt, die hij helemaal niet wil).
Daarentegen is jouw boodschap: voor een relatie zijn er 2 nodig. Wederzijdsheid, voor elkaar tijd en aandacht vrijmaken, gevoel geven dat je bijzonder en belangrijk bent, en er niet bent voor "zoals het uitkomt"..
Ik denk zelfs dat het voor hem een fijner idee is als hij ook oprecht wat moeite moet doen om interessant voor jou te blijven. Dat jij niet alles maar goed vindt en zgn okee, of wat protesterend pruttelt, maar toch maar weer toegeeft.
Kijk gewoon naar waar jullie allebei "gelijk" in hebben. Hij geeft aan: zorg dat je ook een interessant eigen leven hebt buiten mij om. (niet dat je doet alsof. Hij heeft hier een punt. Hij vindt zo'n focus niet prettig en beseft niet dat jij meer naar hem toebeweegt naarmate je die bevestiging niet krijgt en hij zich terugtrekt). Niet dus meer aan je eigen leven doen om hem een lol te doen, maar dat je hem niet wanhopig nodig hebt om je fijn en gelukkig te voelen. En ook dus niet om interessanter te worden, maar liever omdat het gewoon niet goed is als dit het enige belangrijke in je leven is/wordt, maar je uit meer kan putten dan uit een relatie, voor wie je bent en wat je doet.
En hij zal ook moeten beseffen dat dat inhoudt dat je idd niet meer "op afroep" beschikbaar bent dan. Dat hij er ook iets voor moet doen, om jouw interesse te behouden, niet zomaar vanzelfsprekend is, door wie hij is al genoeg is om jou vast te houden, maar ook wat hij doet (zijn gedrag naar jou, aandacht & tijd investeren in een relatie).
Alleen zo zal je in het midden uitkomen. Er zijn natuurlijk best jongens en mannen die wel helemaal into een relatie gaan, alles (of veel) samen willen doen, veel tijd samen doorbrengen en dat zelf ook echt fijn vinden. Maar -zoals Sam al zegt- niet iedereen heeft dezelfde behoeftes, ook niet als ze echt verliefd zijn.
Dus projecteer niet wat jij "gezond en normaal" vindt (qua relatie) op dat hij dat ook zo zal vinden en dus dan wel niet "into you" zal zijn, anders zou hij wel anders doen. Dus geen conclusies dat ie je niet leuk genoeg vindt oid, omdat dit jouw ideeen zijn. Of het nu werkelijk zo is of niet, hij voelt het zo dat jij de "afhankelijke" in de relatie bent (die hem meer nodig heeft dan hij jou). Dat kan een persoonlijke angst zijn, dat hij zelf onafhankelijkheid hoog in het vaandel heeft. En afhankelijk als een verplichting gaat voelen, benauwend, pogingen om aan de ketting gelegd te worden (ook al bedoel jij dat helemaal niet en bedoel jij het alleen maar enthousiast).
Er treedt dan een "parendans" op: hoe meer jij naar hem toe buigt, hoe meer hij afstand neemt. Ik denk dat als jij wat afstand neemt, hij weer dichterbij komt. Dus niet denken: dan zie ik hem helemaal niet meer.. je creeert waarschijnlijk juist meer ruimte voor hem om dichterbij te komen.
En zo niet, dan weet je ook meteen waar je aan toe bent! Dan is ie idd niet zo into you. Of nog niet toe aan zo'n serieuze relatie. Of past het gewoon echt niet en zoekt hij een zeer onafhankelijk type, die zich niet op hem richt, maar eigen werk en leven enz. Dat kan, dat mag, maar als jij dat niet bent en niet wordt, kan je beter iemand vinden die eenzelfde beeld van een relatie heeft.
Ik heb zelf ook als laatste minnaar zo'n type getroffen, en ik heb een druk eigen leven, bezigheden, andere mensen, enz. Wat betekent dat ik me dus niet aanpas op afroep, als hij zin en tijd heeft. Dus dat werkt dan niet en ik pas me daar ook niet aan aan. Ook al heb ik zelf geen behoefte aan veel contact of doorsnee relatie. Er moet wel een wederzijdse connectie zijn, interesse in elkaar, eea delen, ook buiten ontmoeten om.
Ik ga dus van mijzelf uit: is er onvoldoende om connectie te hebben/voelen, dan verlies ik mijn interesse, maar dan ook echt. Ik ga daar niet aan trekken, om mijn zin te krijgen, en ook geen "laat dan maar-gevoel". Ik toets het aan mijn ideeen over wat goed voelt voor mij. Ook als ik wel verliefd ben (was ik in dit geval niet), en ik heb idd genoeg omhanden en doe zelf genoeg om het zonder iemand naar mijn zin te hebben.
De plaats die het inneemt in je leven bepaalt ook hoe groot de evt teleurstelling is als het over en uit is. Ben je dan helemaal nergens meer of heb je genoeg om uit te putten? Het gaat om de invloed die je een relatie toekent en sommigen willen zelf niet zo'n grote invloed van 1 persoon op hun gesteldheid en ook niet dat voor een ander betekenen.
Het was dus weer het geval dat hij nu 2 weken niet kan afspreken. Doordeweeks niet en in het weekend ook niet behalve volgende week zondag waarbij ik heb gezegd dat ik niet kan. Want als ik dan weer afspreek is het idd weer zoals het hem uitkomt.
Ik neem ook even geen contact meer met hem op en stel zelf ook even niets meer voor.
Maar nu mijn vraag.. uiteindelijk wil ik over een tijd wel gewoon dat we elkaar regelmatig zien; gemiddeld sowieso wel 1 keer in de week. Vind dat gewoon echt zeer minimaal.
Maar hoe gaat het dan in zn werk van bovenstaand idee naar dat? En qua contact hetzelfde verhaal. Ik zou hem liever vaker willen bellen, maarja dan hoeft hij geen enkele moeite te doen om eens te vragen hoe het met mij is en wat ik heb gedaan in het weekend bijvoorbeeld.
Bovenstaand bericht van jou is namelijk echt het laatste wat ik in mijn "relatie" wil toepassen. Ik merk wel dat ik steeds meer interesse verlies en zelf ook minder zin krijg om te bellen/interesse te tonen. Ik heb al minder zin om me aan hem vast te houden, als het ware. Ik denk nu meer van: oke het moet nu maar een beetje van zijn kant komen en zo niet, tja weet je, dan niet hoor. Dan ben ik er klaar mee. Vind mezelf te leuk genoeg voor zoiets halfslachtigs.
Hoop dat je nog wat wijze raad en tips hebt!
Een tijdje geleden postte jij dit voor mij:
@Pinksanne: het gaat erom dat hij bijv zegt: "ik zal proberen er rekening mee te houden".. maw: van hem hoeft dat niet, hij heeft die behoefte niet, maar zou een aanpassing naar jou zijn?
Voor jou is het dan dat hij jou kennelijk niet zo graag hoeft te zien/spreken (of zo vaak) als jij hem..
Het gaat niet om hard to get spelen. Het gaat erom dat dit dus precies het verschil is tussen jullie: hij leeft allereerst zijn eigen leven en vindt dat heel belangrijk. Daarnaast evt misschien wellicht het meisje. Bij jou is dat andersom. Het moet niet alleen van jou af komen, dat je elkaar kan en wil zien. Als jij niet altijd kan wanneer hij iets voorstelt, zal er juist voor zorgen dat hij meer moeite moet doen, wil hij jou nog zien. Als jij altijd kan, dan hoeft dat niet, hij heeft het dan toch voor elkaar zoals hij dat wenst? Waarom zou hij dat veranderen dan?
En ja, dat vraagt het "offer" dat het een paar keer niet zal lukken om af te spreken, en dan merkt hij dat ook. Dat daar dus gevolgen aan zitten. Dan merkt hij ook of hij je mist of niet.
Laat hem maar zien hoe dat gaat als jij werkelijk een eigen leven net zo belangrijk gaat vinden als hij.
Het feit dat hij het als "rekening houden met jou" ervaart, betekent dat hij iemand is, die een partner als toevoeging ziet, naast zijn huidige leven. Niet als middelpunt van zijn bestaan.
Iemand, die het als "lastig" voelt, als iemand naar zijn idee teveel aan hem "hangt" (zich afhankelijk maakt), aan hem trekt (zijn gevoel), meer verlangt dan hij wil geven, (zeurt, misschien wel, in zijn beleving). Als wat jij normaal vindt in een relatie, voor hem zo voelt, dan past dat niet echt.
Een relatie vraagt nu eenmaal tijd en aandacht voor elkaar. Voor jou niet fijn dat hij minder behoefte heeft aan contact met jou. Hij denkt dat het wel vanzelf gaat, omdat je verliefd bent en jij bevestigt hem daar volop in, als je hier genoegen mee blijft nemen.
Het gaat niet om hard to get spelen dus, maar laten zien dat ie jou niet in the pocket heeft en jij beschikbaar bent naar wens, als hij zin heeft. Zo werkt het nl niet, zo vanzelfsprekend, als je elkaar eenmaal leuk vindt, dat jij geen (spontane) aandacht nodig hebt, waaruit voor jou blijkt dat je de moeite waard bent (letterlijk en figuurlijk) voor hem, dat ie graag ook tijd voor jou uittrekt. Ik bedoel het dus juist niet als hard to get spelen, dat zou inhouden dat het een "lesje" is voor hem, met de bedoeling hem te veranderen. Dat jij net alsof doet, net alsof jij het ook druk hebt, om zijn interesse te vangen..dat is nu net niet wat ik bedoel.
Wat ik wel bedoel, is dat het eigenlijk "erg genoeg" is, dat jij (en velen met jou, ik ook vroeger) het eerder ziet als "laat maar" of als "ik moet me anders voordoen dan ik ben", als je hem niet middelpunt van je bestaan maakt. Dat je dat als iemand spelen die je niet bent, ervaart. Dat je dat eigen leven niet belangrijk vindt voor jezelf, iig minder belangrijk dan hem kunnen zien, meer 2e-rangs, goh ik moet nog wat interessante dingen ernaast zien te doen/vinden voor mezelf, om interessant te lijken (voor hem). Zelf geen behoefte aan, maar vooruit dan maar..
Zijn boodschap is toch wel: get a life (ook je echt kunnen en blijven vermaken zonder hem, eigen invulling geven, voldoening halen uit meer dingen dan hem, wel allerlei andere aktiviteiten (en/of sociaal leven) hebt, die ook belangrijk genoeg zijn. Hoe leuk een vrouw ook is, ik denk dat het voor veel mannen toch een benauwend idee is dat ze voor haar geluk en humeur enz totaal afhankelijk is/wordt van hem en hij zo'n bepalende rol krijgt in haar leven (die macht over hoe zij zich voelt, die hij helemaal niet wil).
Daarentegen is jouw boodschap: voor een relatie zijn er 2 nodig. Wederzijdsheid, voor elkaar tijd en aandacht vrijmaken, gevoel geven dat je bijzonder en belangrijk bent, en er niet bent voor "zoals het uitkomt"..
Ik denk zelfs dat het voor hem een fijner idee is als hij ook oprecht wat moeite moet doen om interessant voor jou te blijven. Dat jij niet alles maar goed vindt en zgn okee, of wat protesterend pruttelt, maar toch maar weer toegeeft.
Kijk gewoon naar waar jullie allebei "gelijk" in hebben. Hij geeft aan: zorg dat je ook een interessant eigen leven hebt buiten mij om. (niet dat je doet alsof. Hij heeft hier een punt. Hij vindt zo'n focus niet prettig en beseft niet dat jij meer naar hem toebeweegt naarmate je die bevestiging niet krijgt en hij zich terugtrekt). Niet dus meer aan je eigen leven doen om hem een lol te doen, maar dat je hem niet wanhopig nodig hebt om je fijn en gelukkig te voelen. En ook dus niet om interessanter te worden, maar liever omdat het gewoon niet goed is als dit het enige belangrijke in je leven is/wordt, maar je uit meer kan putten dan uit een relatie, voor wie je bent en wat je doet.
En hij zal ook moeten beseffen dat dat inhoudt dat je idd niet meer "op afroep" beschikbaar bent dan. Dat hij er ook iets voor moet doen, om jouw interesse te behouden, niet zomaar vanzelfsprekend is, door wie hij is al genoeg is om jou vast te houden, maar ook wat hij doet (zijn gedrag naar jou, aandacht & tijd investeren in een relatie).
Alleen zo zal je in het midden uitkomen. Er zijn natuurlijk best jongens en mannen die wel helemaal into een relatie gaan, alles (of veel) samen willen doen, veel tijd samen doorbrengen en dat zelf ook echt fijn vinden. Maar -zoals Sam al zegt- niet iedereen heeft dezelfde behoeftes, ook niet als ze echt verliefd zijn.
Dus projecteer niet wat jij "gezond en normaal" vindt (qua relatie) op dat hij dat ook zo zal vinden en dus dan wel niet "into you" zal zijn, anders zou hij wel anders doen. Dus geen conclusies dat ie je niet leuk genoeg vindt oid, omdat dit jouw ideeen zijn. Of het nu werkelijk zo is of niet, hij voelt het zo dat jij de "afhankelijke" in de relatie bent (die hem meer nodig heeft dan hij jou). Dat kan een persoonlijke angst zijn, dat hij zelf onafhankelijkheid hoog in het vaandel heeft. En afhankelijk als een verplichting gaat voelen, benauwend, pogingen om aan de ketting gelegd te worden (ook al bedoel jij dat helemaal niet en bedoel jij het alleen maar enthousiast).
Er treedt dan een "parendans" op: hoe meer jij naar hem toe buigt, hoe meer hij afstand neemt. Ik denk dat als jij wat afstand neemt, hij weer dichterbij komt. Dus niet denken: dan zie ik hem helemaal niet meer.. je creeert waarschijnlijk juist meer ruimte voor hem om dichterbij te komen.
En zo niet, dan weet je ook meteen waar je aan toe bent! Dan is ie idd niet zo into you. Of nog niet toe aan zo'n serieuze relatie. Of past het gewoon echt niet en zoekt hij een zeer onafhankelijk type, die zich niet op hem richt, maar eigen werk en leven enz. Dat kan, dat mag, maar als jij dat niet bent en niet wordt, kan je beter iemand vinden die eenzelfde beeld van een relatie heeft.
Ik heb zelf ook als laatste minnaar zo'n type getroffen, en ik heb een druk eigen leven, bezigheden, andere mensen, enz. Wat betekent dat ik me dus niet aanpas op afroep, als hij zin en tijd heeft. Dus dat werkt dan niet en ik pas me daar ook niet aan aan. Ook al heb ik zelf geen behoefte aan veel contact of doorsnee relatie. Er moet wel een wederzijdse connectie zijn, interesse in elkaar, eea delen, ook buiten ontmoeten om.
Ik ga dus van mijzelf uit: is er onvoldoende om connectie te hebben/voelen, dan verlies ik mijn interesse, maar dan ook echt. Ik ga daar niet aan trekken, om mijn zin te krijgen, en ook geen "laat dan maar-gevoel". Ik toets het aan mijn ideeen over wat goed voelt voor mij. Ook als ik wel verliefd ben (was ik in dit geval niet), en ik heb idd genoeg omhanden en doe zelf genoeg om het zonder iemand naar mijn zin te hebben.
De plaats die het inneemt in je leven bepaalt ook hoe groot de evt teleurstelling is als het over en uit is. Ben je dan helemaal nergens meer of heb je genoeg om uit te putten? Het gaat om de invloed die je een relatie toekent en sommigen willen zelf niet zo'n grote invloed van 1 persoon op hun gesteldheid en ook niet dat voor een ander betekenen.
Het was dus weer het geval dat hij nu 2 weken niet kan afspreken. Doordeweeks niet en in het weekend ook niet behalve volgende week zondag waarbij ik heb gezegd dat ik niet kan. Want als ik dan weer afspreek is het idd weer zoals het hem uitkomt.
Ik neem ook even geen contact meer met hem op en stel zelf ook even niets meer voor.
Maar nu mijn vraag.. uiteindelijk wil ik over een tijd wel gewoon dat we elkaar regelmatig zien; gemiddeld sowieso wel 1 keer in de week. Vind dat gewoon echt zeer minimaal.
Maar hoe gaat het dan in zn werk van bovenstaand idee naar dat? En qua contact hetzelfde verhaal. Ik zou hem liever vaker willen bellen, maarja dan hoeft hij geen enkele moeite te doen om eens te vragen hoe het met mij is en wat ik heb gedaan in het weekend bijvoorbeeld.
Bovenstaand bericht van jou is namelijk echt het laatste wat ik in mijn "relatie" wil toepassen. Ik merk wel dat ik steeds meer interesse verlies en zelf ook minder zin krijg om te bellen/interesse te tonen. Ik heb al minder zin om me aan hem vast te houden, als het ware. Ik denk nu meer van: oke het moet nu maar een beetje van zijn kant komen en zo niet, tja weet je, dan niet hoor. Dan ben ik er klaar mee. Vind mezelf te leuk genoeg voor zoiets halfslachtigs.
Hoop dat je nog wat wijze raad en tips hebt!
maandag 5 maart 2012 om 19:33
@ suzy, tussen minnaar en mij is het nog helemaal koek en ei, gaat goed en mis het contact ineens als het er even niet is... Blij dat ik een stuk leven met hem kan delen, heb heel hard die schouder nodig, dat contact, begrip en vooral iemand die me helpt relativeren...
@ Laraa: Welkom hier!
@ pinksanne: Wie wil je voor de gek houden meisje, jezelf of hem?
Als je niet meer wilt of vindt dat het te veel van jou kant moet komen... Laat hem dan los, is voor jou het beste en voor hem ook. En dan beiden misschien een partner waarbij mate van contact en het elkaar 'nodig' hebben gelijkwaardig is?
Hij doet in feite niets verkeerd, jij op zich ook niet, alleen... Je vraagt hem eigenlijk anders te worden dan wie hij is, zich anders op te stellen (naar jouw contactwens) dan hoe hij in elkaar zit, en ik vraag me sterk af of je dit wel mag vragen wanneer je om iemand geeft?
@all: slechte nacht gehad met een bizarre droom waar ik mezelf uit wakker geschreeuwd heb... Heel vreemd in geen jaren meer gedroomd. Vandaag ook nog slecht nieuws over mijn vader en het is even moeilijk om mijn veerkracht terug te vinden...
@ Laraa: Welkom hier!
@ pinksanne: Wie wil je voor de gek houden meisje, jezelf of hem?
Als je niet meer wilt of vindt dat het te veel van jou kant moet komen... Laat hem dan los, is voor jou het beste en voor hem ook. En dan beiden misschien een partner waarbij mate van contact en het elkaar 'nodig' hebben gelijkwaardig is?
Hij doet in feite niets verkeerd, jij op zich ook niet, alleen... Je vraagt hem eigenlijk anders te worden dan wie hij is, zich anders op te stellen (naar jouw contactwens) dan hoe hij in elkaar zit, en ik vraag me sterk af of je dit wel mag vragen wanneer je om iemand geeft?
@all: slechte nacht gehad met een bizarre droom waar ik mezelf uit wakker geschreeuwd heb... Heel vreemd in geen jaren meer gedroomd. Vandaag ook nog slecht nieuws over mijn vader en het is even moeilijk om mijn veerkracht terug te vinden...
maandag 5 maart 2012 om 20:36
Lieverd dat hoeft toch ook niet meteen?! Ik vind veerkracht weten dat je er doorheen komt en dat je het aankan, maar dat hoef je echt niet elke minuut van de dag te voelen, zeker niet vlak na slecht nieuws! Dan mag je even denken dat de wereld onder je voeten wegvalt, verdrietig zijn, balen, huilen..
maandag 5 maart 2012 om 20:38
Dikke knuffel Sam!!!
Ook hier verwarring. Gisteravond heel romantisch een 'strandwandeling' gemaakt. Handje in handje gelopen (paste lekker), zelfs de regen deerde ons niet.
Vanmiddag weer alleen gelopen, zijn smaak nog in mijn mond, zijn geur nog om mij heen en ineens weet ik het niet meer. De volwassen vrouw in mij probeert gewoon en gezond uit te zoeken wat ik met deze man wil, maar 'het kind' roert zich ook weer. Vindt deze man te goed voor haar. Kan niets vinden wat 'gered' moet worden. Het is goed, het is normaal.....gekmakend dus voor haar.
En dan verlies ik ook weer bijna de moed. Voel me zo sterk alleen. Maar dan ligt daar ineens weer de belofte van misschien deze keer wel, een gezonde liefde................ weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Het maakt me doodsbang.
Ook hier verwarring. Gisteravond heel romantisch een 'strandwandeling' gemaakt. Handje in handje gelopen (paste lekker), zelfs de regen deerde ons niet.
Vanmiddag weer alleen gelopen, zijn smaak nog in mijn mond, zijn geur nog om mij heen en ineens weet ik het niet meer. De volwassen vrouw in mij probeert gewoon en gezond uit te zoeken wat ik met deze man wil, maar 'het kind' roert zich ook weer. Vindt deze man te goed voor haar. Kan niets vinden wat 'gered' moet worden. Het is goed, het is normaal.....gekmakend dus voor haar.
En dan verlies ik ook weer bijna de moed. Voel me zo sterk alleen. Maar dan ligt daar ineens weer de belofte van misschien deze keer wel, een gezonde liefde................ weet gewoon niet hoe ik er mee om moet gaan. Het maakt me doodsbang.
I have my fears but they do not have me
maandag 5 maart 2012 om 21:29
Ik schreef net dit op een ander topic, vandaar dat ik het zo herken Aponi!
.... dat ik ook zo graag verder wil met mijn eigen leven, dus zonder ex, maar het is zo moeilijk soms!
Ben bang dat ik nooit meer zo van iemand kan houden, de liefde zit zo diep..
Mooie eigenschap, om diep lief te kunnen hebben maar de laatste tijd voelt het meer als een vloek eerlijk gezegd..
En weet je, ik heb niet eens een lange 'echte' relatie gehad met deze man, en toch kom ik niet los!!
Het maakt dus niet uit, hoe lang of hoe lang geleden, het zit gewoon in je hart en hoofd..
Ik heb inmiddels al zoveel shit gehad maar ook hierdoor waardevolle dingen ontdekt, leer meer naar mezelf te kijken.
In een relatie richtte ik me nogal op die ander, waardoor ik niet naar mezelf hoefde te kijken.
Dit wordt de eerste keer dat ik niet van de ene in de andere relatie hop omdat ik nu echt eerst met mezelf bezig wil.
Gemakkelijk en leuk vind ik het niet, maar wel noodzakelijk om gezond in het leven te staan en wie weet, misschien ooit nog eens een relatie aan te gaan.
Maar ik ben er dus achter gekomen dat ik juist val op de man die zich niet kan binden, omdat je die nooit helemaal hebt..
Dus ja, ik blijk zelf last van bindingsangst te hebben, hoe bizar..
En als ik dan een vent leer kennen die op alle vlakken klopt, gewoon lekker in zijn vel zit en en geen mankementen lijkt te hebben, dan voel ik dus niets, vind hem saai en niet aantrekkelijk....
Zucht, het leven is echt moeilijk soms!!
Hang in there girls!!
.... dat ik ook zo graag verder wil met mijn eigen leven, dus zonder ex, maar het is zo moeilijk soms!
Ben bang dat ik nooit meer zo van iemand kan houden, de liefde zit zo diep..
Mooie eigenschap, om diep lief te kunnen hebben maar de laatste tijd voelt het meer als een vloek eerlijk gezegd..
En weet je, ik heb niet eens een lange 'echte' relatie gehad met deze man, en toch kom ik niet los!!
Het maakt dus niet uit, hoe lang of hoe lang geleden, het zit gewoon in je hart en hoofd..
Ik heb inmiddels al zoveel shit gehad maar ook hierdoor waardevolle dingen ontdekt, leer meer naar mezelf te kijken.
In een relatie richtte ik me nogal op die ander, waardoor ik niet naar mezelf hoefde te kijken.
Dit wordt de eerste keer dat ik niet van de ene in de andere relatie hop omdat ik nu echt eerst met mezelf bezig wil.
Gemakkelijk en leuk vind ik het niet, maar wel noodzakelijk om gezond in het leven te staan en wie weet, misschien ooit nog eens een relatie aan te gaan.
Maar ik ben er dus achter gekomen dat ik juist val op de man die zich niet kan binden, omdat je die nooit helemaal hebt..
Dus ja, ik blijk zelf last van bindingsangst te hebben, hoe bizar..
En als ik dan een vent leer kennen die op alle vlakken klopt, gewoon lekker in zijn vel zit en en geen mankementen lijkt te hebben, dan voel ik dus niets, vind hem saai en niet aantrekkelijk....
Zucht, het leven is echt moeilijk soms!!
Hang in there girls!!
maandag 5 maart 2012 om 22:25
Hoi Ruby-Ann,
Ik snap dat je het herkent, heb ook wel wat van je gelezen, her en der, maar toch is het niet helemaal wat ik bedoel.
Voorheen viel ik op zwaar beschadigde (foute) mannen die ik dan wilde redden. Deels omdat het vertrouwd was, deels omdat ik het verleden ongedaan wilde maken. Iets recht te zetten had om mijn bestaansrecht te kunnen toe-eigenen
Daarnaast was er nog een tweede categorie. De mannen die ik toestemming gaf op mij te vallen, omdat ik ze zo goed kon controleren en nodig had voor een gevoel van macht (en liefde wat ik dan zocht in de seks). Hierin was ik dus de foute vrouw....Vaak gebeurde dit als reactie op de relatie waaruit ik kwam omdat ik daarin mezelf helemaal kwijt was geraakt. Alleen maar met de ander bezig om maar niet met mezelf bezig te zijn. Ik hield wel oprecht (of beter, het kleine meisje in mij) hield oprecht van het kleine jongetje wat ik in de ander zag. Ik zie hem nog voor mij (hoe gemeen hij ook geweest is) en wens oprecht beter voor hem. Dat hij de kracht zal vinden om zijn weg te gaan om te genezen (al twijfel ik dat hij het zal zien.....)
Dit zijn uiterste in mij. Beide niet goed, beide niet gezond.
Met dat ik het roer om gegooid heb en (na 8 jaar) in staat was de stekker uit een ongezonde relatie te trekken, is er veel gebeurd. Met name dat alles, mijn onvermogen, mijn pijn, mijn slachtofferschap en mijn daderschap zo akelig bloot is komen te liggen. En dat is heftig (dat schrijf je zelf ook).
Ik was het niet van plan meer, na mijn debacle met mijn collega, me met mannen bezig te houden, maar deze man was er, bleef, liet zich ook niet wegjagen door mij. Het is niet dat ik hem saai vind. Het is ook niet dat ik controle over hem heb. En het is zeker niet zo dat hij gered moet worden..... Dit is een nieuwe categorie: "een normale man". Misschien wordt het niets, maar dan weet ik dat ik in ieder geval in staat ben om een normale man geïnteresseerd te krijgen in mij en ik in hem.
Toch is het nog te vroeg, want het maakt heel wat los, zoals vandaag wel weer bleek (samen met een beginnende overgang) maar aan de andere kant is het misschien precies op tijd. Ik kan wel weer jarenlang alleen gaan zitten zijn (been there, done that, got the t-shirt), maar dan hoef ik ook niet te dealen met datgene waar ik zo slecht mee kan dealen.
Ik snap dat je het herkent, heb ook wel wat van je gelezen, her en der, maar toch is het niet helemaal wat ik bedoel.
Voorheen viel ik op zwaar beschadigde (foute) mannen die ik dan wilde redden. Deels omdat het vertrouwd was, deels omdat ik het verleden ongedaan wilde maken. Iets recht te zetten had om mijn bestaansrecht te kunnen toe-eigenen
Daarnaast was er nog een tweede categorie. De mannen die ik toestemming gaf op mij te vallen, omdat ik ze zo goed kon controleren en nodig had voor een gevoel van macht (en liefde wat ik dan zocht in de seks). Hierin was ik dus de foute vrouw....Vaak gebeurde dit als reactie op de relatie waaruit ik kwam omdat ik daarin mezelf helemaal kwijt was geraakt. Alleen maar met de ander bezig om maar niet met mezelf bezig te zijn. Ik hield wel oprecht (of beter, het kleine meisje in mij) hield oprecht van het kleine jongetje wat ik in de ander zag. Ik zie hem nog voor mij (hoe gemeen hij ook geweest is) en wens oprecht beter voor hem. Dat hij de kracht zal vinden om zijn weg te gaan om te genezen (al twijfel ik dat hij het zal zien.....)
Dit zijn uiterste in mij. Beide niet goed, beide niet gezond.
Met dat ik het roer om gegooid heb en (na 8 jaar) in staat was de stekker uit een ongezonde relatie te trekken, is er veel gebeurd. Met name dat alles, mijn onvermogen, mijn pijn, mijn slachtofferschap en mijn daderschap zo akelig bloot is komen te liggen. En dat is heftig (dat schrijf je zelf ook).
Ik was het niet van plan meer, na mijn debacle met mijn collega, me met mannen bezig te houden, maar deze man was er, bleef, liet zich ook niet wegjagen door mij. Het is niet dat ik hem saai vind. Het is ook niet dat ik controle over hem heb. En het is zeker niet zo dat hij gered moet worden..... Dit is een nieuwe categorie: "een normale man". Misschien wordt het niets, maar dan weet ik dat ik in ieder geval in staat ben om een normale man geïnteresseerd te krijgen in mij en ik in hem.
Toch is het nog te vroeg, want het maakt heel wat los, zoals vandaag wel weer bleek (samen met een beginnende overgang) maar aan de andere kant is het misschien precies op tijd. Ik kan wel weer jarenlang alleen gaan zitten zijn (been there, done that, got the t-shirt), maar dan hoef ik ook niet te dealen met datgene waar ik zo slecht mee kan dealen.
I have my fears but they do not have me
maandag 5 maart 2012 om 22:50
@Laaraa: welkom, hoe meer zielen, hoe meer vreugd, schrijf vooral ook zelf mee!
@Pinksanne: het is geen truc om alsnog te krijgen zoals jij het hebben wil.. En ik snap best dat eens per week elkaar zien nogal karig is voor een relatie. Gaat erom dat je niet harder gaat trekken, dat helpt nl niet. Dan zal je nooit weten of je hem vaker ziet omdat hij zich verplicht voelt of omdat hij dat zelf ook wil. Wat is de meerwaarde van iemand die eigenlijk tegen zijn zin tijd voor je maakt, omdat jij dat wil? Het is idd graag of niet.
Wat ik bedoelde te zeggen is dat omdat hij het nu op een presenteerblaadje krijgt aangereikt (en meer dan hij wil), er een kans bestaat dat ie juist daarom afstand houdt. Dat hij dan meer doorkomt, als jij gas terug neemt. Omdat hij dan weer ruimte voelt.
Maar meer nog bedoelde ik dat je dat niet als truc moet doen om zijn aandacht alsnog te krijgen, maar dat je de focus op deze man naar beneden moet bijstellen en je leven zelf meer bepaalt en vormgeeft. Niet voor hem, maar voor jou dus.. Er is een kans dat je dan "onbereikbaarder" en daarmee "interessanter" wordt, maar dat moet het doel niet zijn, kan een zijdelings effect zijn, snap je? Maar ook een test: stel dat er niets verandert, dan is het een duidelijk signaal dat zijn behoefte niet gelijk loopt met die van jou. Daar kan je je eigen conclusies dan uit trekken, of je iemand wil die afstand houdt en veel eigen leven nodig heeft (nu).
Verwijten, aan hem trekken, verandering willen, dat alles kan voor hem gezeur betekenen. En dat werkt iig averechts. Als ie je wel echt leuk vindt, maar zich verplicht voelt, of te claimerig (ik vind 1x pw niet claimerig) of te veel verwachtingen van hem, dan kan hem oprecht de ruimte geven helpen. Dat hij uit zichzelf aan je gaat denken en je wil zien, en zelf tijd maakt. Zo niet, dan weet je ook genoeg.
In beide gevallen is het gewoon goed om meer aandacht aan je eigen leven te besteden, dus niet om een bepaalde indruk te maken, maar voor jouzelf. Ook al vind je dat minder leuk en minder aantrekkelijk om te doen. Hij wil die aandacht en verwachting niet en als het niet gaat werken, dit verschil in frequentie of behoefte, dan wordt het noodzaak dat je je leven leuker maakt en inhoud geeft zonder hem. Begin daar nu al mee, het is hoe dan ook goed voor je!
Ruimte geven in de hoop dat het dan goedkomt, werkt volgens mij ook niet, de ander voelt dan wel dat het "nep" is. Ga svp bij jezelf te rade of dit genoeg voor jou is. Als dit niet is wat je van een relatie verwacht of normaal vindt, dan is het misschien toch beter om serieus te overwegen hem echt los te laten. En verder te kijken, iemand te vinden waar dit gelijker oploopt. Die je niet laat twijfelen, maar aan alle kanten laat blijken dat je net zo leuk en belangrijk bent voor hem.. Een man die geen moeite voor je doet, is geen goed signaal..
@Pinksanne: het is geen truc om alsnog te krijgen zoals jij het hebben wil.. En ik snap best dat eens per week elkaar zien nogal karig is voor een relatie. Gaat erom dat je niet harder gaat trekken, dat helpt nl niet. Dan zal je nooit weten of je hem vaker ziet omdat hij zich verplicht voelt of omdat hij dat zelf ook wil. Wat is de meerwaarde van iemand die eigenlijk tegen zijn zin tijd voor je maakt, omdat jij dat wil? Het is idd graag of niet.
Wat ik bedoelde te zeggen is dat omdat hij het nu op een presenteerblaadje krijgt aangereikt (en meer dan hij wil), er een kans bestaat dat ie juist daarom afstand houdt. Dat hij dan meer doorkomt, als jij gas terug neemt. Omdat hij dan weer ruimte voelt.
Maar meer nog bedoelde ik dat je dat niet als truc moet doen om zijn aandacht alsnog te krijgen, maar dat je de focus op deze man naar beneden moet bijstellen en je leven zelf meer bepaalt en vormgeeft. Niet voor hem, maar voor jou dus.. Er is een kans dat je dan "onbereikbaarder" en daarmee "interessanter" wordt, maar dat moet het doel niet zijn, kan een zijdelings effect zijn, snap je? Maar ook een test: stel dat er niets verandert, dan is het een duidelijk signaal dat zijn behoefte niet gelijk loopt met die van jou. Daar kan je je eigen conclusies dan uit trekken, of je iemand wil die afstand houdt en veel eigen leven nodig heeft (nu).
Verwijten, aan hem trekken, verandering willen, dat alles kan voor hem gezeur betekenen. En dat werkt iig averechts. Als ie je wel echt leuk vindt, maar zich verplicht voelt, of te claimerig (ik vind 1x pw niet claimerig) of te veel verwachtingen van hem, dan kan hem oprecht de ruimte geven helpen. Dat hij uit zichzelf aan je gaat denken en je wil zien, en zelf tijd maakt. Zo niet, dan weet je ook genoeg.
In beide gevallen is het gewoon goed om meer aandacht aan je eigen leven te besteden, dus niet om een bepaalde indruk te maken, maar voor jouzelf. Ook al vind je dat minder leuk en minder aantrekkelijk om te doen. Hij wil die aandacht en verwachting niet en als het niet gaat werken, dit verschil in frequentie of behoefte, dan wordt het noodzaak dat je je leven leuker maakt en inhoud geeft zonder hem. Begin daar nu al mee, het is hoe dan ook goed voor je!
Ruimte geven in de hoop dat het dan goedkomt, werkt volgens mij ook niet, de ander voelt dan wel dat het "nep" is. Ga svp bij jezelf te rade of dit genoeg voor jou is. Als dit niet is wat je van een relatie verwacht of normaal vindt, dan is het misschien toch beter om serieus te overwegen hem echt los te laten. En verder te kijken, iemand te vinden waar dit gelijker oploopt. Die je niet laat twijfelen, maar aan alle kanten laat blijken dat je net zo leuk en belangrijk bent voor hem.. Een man die geen moeite voor je doet, is geen goed signaal..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 5 maart 2012 om 23:03
@Aponi: je hebt denk ik heel goed zelf door dat jij nu de volwassene moet zijn, die dat meisje alsnog gaat leren dat ze geborgen gaat zijn bij een normale man en dat dat veel prettiger is ook voor haar. Elk kind wil veilig zijn, Aponi, en als zij/jij dat niet kent, dan is dit misschien de kans om dat wel te leren kennen.
In deze ben jij nu de moeder, die de controle overneemt. Je kleine meisje koesteren is juist veiligheid en geborgenheid geven, een sterke arm daarnaast van een man/vaderfiguur, iemand die zich niet laat wegjagen idd en wel een stabiele persoonlijkheid heeft. Jij moet het kleine meisje in jezelf toespreken, uitleggen, geruststellen. Zeggen dat ze eindelijk kan ontspannen, dat er goed voor haar gezorgd wordt (door jou). Als volwassene bepaal jij zelf de grenzen van waar je mee bezig bent en bepaal jij nu zelf die veiligheid en kracht. Dat heeft het kind nodig. Een stabiliteit die hier misschien weleens aanwezig kan zijn, mag je haar juist niet ontzeggen. Stel je eigen innerlijke kind niet teleur, laat je kracht en lef zien, ongeacht hoe het afloopt, probeer het gewoon.
Geen torenhoge verwachtingen, maar open staan voor wat "het universum" voor je in pacht heeft en op je pad brengt. Het waarom doet er niet toe, kennelijk moet /mag je dit meemaken. Grijp het aan, en doe rustig aan. Ontspan en laat het op je af komen!
Geniet van dat samenlopen, hand in hand, hoe fijn dat is. Alleenzijn kan altijd nog, he! Neem de gelegenheid aan. Geniet, hoe lang het ook duurt. Gun jezelf dit.
In deze ben jij nu de moeder, die de controle overneemt. Je kleine meisje koesteren is juist veiligheid en geborgenheid geven, een sterke arm daarnaast van een man/vaderfiguur, iemand die zich niet laat wegjagen idd en wel een stabiele persoonlijkheid heeft. Jij moet het kleine meisje in jezelf toespreken, uitleggen, geruststellen. Zeggen dat ze eindelijk kan ontspannen, dat er goed voor haar gezorgd wordt (door jou). Als volwassene bepaal jij zelf de grenzen van waar je mee bezig bent en bepaal jij nu zelf die veiligheid en kracht. Dat heeft het kind nodig. Een stabiliteit die hier misschien weleens aanwezig kan zijn, mag je haar juist niet ontzeggen. Stel je eigen innerlijke kind niet teleur, laat je kracht en lef zien, ongeacht hoe het afloopt, probeer het gewoon.
Geen torenhoge verwachtingen, maar open staan voor wat "het universum" voor je in pacht heeft en op je pad brengt. Het waarom doet er niet toe, kennelijk moet /mag je dit meemaken. Grijp het aan, en doe rustig aan. Ontspan en laat het op je af komen!
Geniet van dat samenlopen, hand in hand, hoe fijn dat is. Alleenzijn kan altijd nog, he! Neem de gelegenheid aan. Geniet, hoe lang het ook duurt. Gun jezelf dit.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 5 maart 2012 om 23:07
@sammie: lieverd, wat rot voor je, slecht nieuws.. je weet met je verstand dat die kans er is, elke keer weer, op slecht nieuws of achteruitgang, maar het komt toch hard aan, he? 
Ben wel blij dat je juist nu een schouder hebt gevonden. Niemand kan dat wegnemen voor je, maar delen kan wel..
wens je veel sterkte!
Ben wel blij dat je juist nu een schouder hebt gevonden. Niemand kan dat wegnemen voor je, maar delen kan wel..
wens je veel sterkte!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 5 maart 2012 om 23:16
Thanks Suzy, de tranen lopen alweer. Toen ik hand in hand liep met deze nieuwe man, voelde ik aan mijn andere hand het meisje in mij meehuppelen. Niet wetend of ze nou blij, boos of bang moest zijn.........dus ontspannen zit er nog niet helemaal in . Wordt aan gewerkt!
Maar dank je, ik ben inderdaad nu sterk genoeg (ondanks al die tranen) om haar de kans op beter te gaan geven. Hoelang deze man er zal zijn, weet ik niet, maar in ieder geval heb ik de laatste weken (en op de 2 date's die we nu gehad hebben) meer hartstocht en oprechte belangstelling (voor MIJ) gevoeld dan ik me niet kan herinneren ooit gevoeld te hebben.....
. Wordt aan gewerkt!Maar dank je, ik ben inderdaad nu sterk genoeg (ondanks al die tranen) om haar de kans op beter te gaan geven. Hoelang deze man er zal zijn, weet ik niet, maar in ieder geval heb ik de laatste weken (en op de 2 date's die we nu gehad hebben) meer hartstocht en oprechte belangstelling (voor MIJ) gevoeld dan ik me niet kan herinneren ooit gevoeld te hebben.....
I have my fears but they do not have me
dinsdag 6 maart 2012 om 00:07
@Aponi: meisje, het is je zo gegund! Ik vind het zo mooi om te zien, geniet er nou maar eens van.. ga niet piekeren, laat het komen zoals het komt idd. Hoe lang of kort ook, het is nu al bijzonder om mee te maken! Wees dankbaar voor deze kans, het klinkt me goed in de oren, kennelijk mag je deze belangstelling nu ook eens meemaken in je leven.. stel nu dat zoiets van hogerhand georganiseerd wordt, alleen maar omdat het daar nu tijd voor wordt dat jij dat ook eens mag ontvangen..
Wen er maar aan, haha, heerlijk dat hij oog voor jou heeft! Leuk leuk leuk!
Wen er maar aan, haha, heerlijk dat hij oog voor jou heeft! Leuk leuk leuk!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 6 maart 2012 om 06:20
Alponi, het komt wel goed met jou, lieverd!
Je ziet zelf je eigen valkuilen, weet waar het bij jou mis kan gaan en dat is een groot goed, geniet vooral van het gevoel van liefde dat je nu voelt en vertrouw op de toekomst, je kunt het!
Gisterenavond even mijn beste vriendin gebeld om de uitslag te melden en die stond (reistijd daargelaten) meteen op de stoep, tranen gedeeld, samen bij mijn vader geweest en de dag ziet er nu weer wat beter uit...
De onzekerheid is slopend en al hou ik elke keer rekening met slecht nieuws, aan de andere kant had ik ergens een beetje houvast aan goede hoop die nu dus weer de grond is ingeboord...
Aan de andere kant zijn de mogelijkheden nog niet uitgeput en is mijn vader gewoon wie hij altijd geweest is: positief, mijn persoonlijke rots in de branding, optimistisch en helemaal zichzelf...
Dat vind ik zo knap... Trots dat ik zo'n geweldige man als vader heb!
Je ziet zelf je eigen valkuilen, weet waar het bij jou mis kan gaan en dat is een groot goed, geniet vooral van het gevoel van liefde dat je nu voelt en vertrouw op de toekomst, je kunt het!
Gisterenavond even mijn beste vriendin gebeld om de uitslag te melden en die stond (reistijd daargelaten) meteen op de stoep, tranen gedeeld, samen bij mijn vader geweest en de dag ziet er nu weer wat beter uit...
De onzekerheid is slopend en al hou ik elke keer rekening met slecht nieuws, aan de andere kant had ik ergens een beetje houvast aan goede hoop die nu dus weer de grond is ingeboord...
Aan de andere kant zijn de mogelijkheden nog niet uitgeput en is mijn vader gewoon wie hij altijd geweest is: positief, mijn persoonlijke rots in de branding, optimistisch en helemaal zichzelf...
Dat vind ik zo knap... Trots dat ik zo'n geweldige man als vader heb!
dinsdag 6 maart 2012 om 10:13
Thanks Suzy voor je reactie!
Ik merk zelf steeds meer dat ik mezelf ook echt meer waard ga vinden dan hoe ik nu behandeld wordt. Met zo weinig interesse enzo. En steeds meer een instelling van: graag of niet.
Ga er ook oprecht zelf geen energie meer in steken. Ik ga hem meer loslaten i.p.v. gesprekken aan te gaan om elkaar maar meer te zien. Ik vermaak me ook steeds meer met anderen. Ontmoet steeds meer mensen en heb ook echt plezier.
Als hij nog moeite wil doen om er iets van te maken, prima. Dan merk ik het vanzelf wel. Maar van mijn kant komt het in ieder geval even niet meer en daar ben ik blij mee. Dat ik dat nu ook echt zo voel.
WEet niet wat het is, maar vandaag voel ik alsof mijn ogen opeens weer open zijn.. Vooral als ik om mij bewust om mij heen kijk en als ik lol heb met anderen. Dan denk ik echt: waarom focus ik me zo gigantisch op 1 persoon? Waarom ben ik met 1 iemand zoveel bezig. Alles analyseren. Pff geen zin meer in. En ik vind het fijn om dit te merken!
Ik merk zelf steeds meer dat ik mezelf ook echt meer waard ga vinden dan hoe ik nu behandeld wordt. Met zo weinig interesse enzo. En steeds meer een instelling van: graag of niet.
Ga er ook oprecht zelf geen energie meer in steken. Ik ga hem meer loslaten i.p.v. gesprekken aan te gaan om elkaar maar meer te zien. Ik vermaak me ook steeds meer met anderen. Ontmoet steeds meer mensen en heb ook echt plezier.
Als hij nog moeite wil doen om er iets van te maken, prima. Dan merk ik het vanzelf wel. Maar van mijn kant komt het in ieder geval even niet meer en daar ben ik blij mee. Dat ik dat nu ook echt zo voel.
WEet niet wat het is, maar vandaag voel ik alsof mijn ogen opeens weer open zijn.. Vooral als ik om mij bewust om mij heen kijk en als ik lol heb met anderen. Dan denk ik echt: waarom focus ik me zo gigantisch op 1 persoon? Waarom ben ik met 1 iemand zoveel bezig. Alles analyseren. Pff geen zin meer in. En ik vind het fijn om dit te merken!
dinsdag 6 maart 2012 om 11:39
@Pinksanne: Yes! Goed zo, ik lees hier dat je gaat beseffen dat je daar veel te goed en sterk voor bent, om met jezelf te moeten gaan "leuren" om aandacht en tijd voor jou! Dat is ook gewoon niet leuk!
Je wil merken dat iemand je graag ziet, voelt, meemaakt. Je op handen draagt, je wil spreken, weten wie je bent, wat je denkt en behoefte heeft aan in jouw nabijheid te zijn! Ga niet voor minder dan dat!
En idd, het is fijn om je te omringen met mensen die jouw gezelschap op prijs stellen, ongedwongen lol mee te maken, wederzijds elkaar opzoeken.
Ik heb 1 belangrijke les geleerd: wat je niet vraagt van het leven, krijg je niet. Neem je genoegen met minder dan je eigenlijk wil of toekomt, met kruimels, of vraag je meer?
(dit gaat niet op bij individuele personen, soms kan je vragen tot je een ons weegt, of smeken, zeuren, aandringen. Ik bedoel iha van het leven vragen, maar jezelf ook gunnen om je conclusies te trekken en ruimte te maken voor evt (een) ander(en) die je dat wel geeft/geven!
Dus houd vooral wel vast aan jouw definitie van een gezonde en leuke relatie en aan de hand van die standaard je (huidige en toekomstige) relatie(s) beoordelen! Wat jij verlangt van een liefdesrelatie is niks mis mee. Of hij dat te geven heeft is iets anders. En blijf dus vooral wel kijken of iemand aan jouw behoeften voldoet en of er dan nog een middenweg mogelijk is, de moeite waard is om een beetje in te schikken. Maar als het standaard niet overeenkomt en blijft komen, is dit kennelijk niet waar je op moet( gaan) zit(ten) wachten!
Goed van je, laat maar zien (ipv woorden) dat dit voor jou niet werkt zo!
Bizar eigenlijk hoe we langzamerhand denken dat we niks mogen verwachten (dan word je ook niet teleurgesteld?) en de verwachtingen van de ander langzaamaan gaat gelden als de regel.. Iets werkt niet op den duur als je je aanpast en je eigen verwachtingen er niet toe doen. Jij mag ook je verwachtingen hebben en daaraan vasthouden, ook al betekent dat misschien dat je ook de teleurstelling kan hebben dat dat niet past/overeenkomt en niet over en weer een middenweg gevonden wordt. Als de aanpassing van 1 kant moet komen en de ander volledig zijn zin, is en voelt dat niet goed (en houd je niet vol op den duur ook).
Fijn als het ook tot je gevoel begint door te dringen (ipv analyserend en rationeel weten)!
Je wil merken dat iemand je graag ziet, voelt, meemaakt. Je op handen draagt, je wil spreken, weten wie je bent, wat je denkt en behoefte heeft aan in jouw nabijheid te zijn! Ga niet voor minder dan dat!
En idd, het is fijn om je te omringen met mensen die jouw gezelschap op prijs stellen, ongedwongen lol mee te maken, wederzijds elkaar opzoeken.
Ik heb 1 belangrijke les geleerd: wat je niet vraagt van het leven, krijg je niet. Neem je genoegen met minder dan je eigenlijk wil of toekomt, met kruimels, of vraag je meer?
(dit gaat niet op bij individuele personen, soms kan je vragen tot je een ons weegt, of smeken, zeuren, aandringen. Ik bedoel iha van het leven vragen, maar jezelf ook gunnen om je conclusies te trekken en ruimte te maken voor evt (een) ander(en) die je dat wel geeft/geven!
Dus houd vooral wel vast aan jouw definitie van een gezonde en leuke relatie en aan de hand van die standaard je (huidige en toekomstige) relatie(s) beoordelen! Wat jij verlangt van een liefdesrelatie is niks mis mee. Of hij dat te geven heeft is iets anders. En blijf dus vooral wel kijken of iemand aan jouw behoeften voldoet en of er dan nog een middenweg mogelijk is, de moeite waard is om een beetje in te schikken. Maar als het standaard niet overeenkomt en blijft komen, is dit kennelijk niet waar je op moet( gaan) zit(ten) wachten!
Goed van je, laat maar zien (ipv woorden) dat dit voor jou niet werkt zo!
Bizar eigenlijk hoe we langzamerhand denken dat we niks mogen verwachten (dan word je ook niet teleurgesteld?) en de verwachtingen van de ander langzaamaan gaat gelden als de regel.. Iets werkt niet op den duur als je je aanpast en je eigen verwachtingen er niet toe doen. Jij mag ook je verwachtingen hebben en daaraan vasthouden, ook al betekent dat misschien dat je ook de teleurstelling kan hebben dat dat niet past/overeenkomt en niet over en weer een middenweg gevonden wordt. Als de aanpassing van 1 kant moet komen en de ander volledig zijn zin, is en voelt dat niet goed (en houd je niet vol op den duur ook).
Fijn als het ook tot je gevoel begint door te dringen (ipv analyserend en rationeel weten)!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
