Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
dinsdag 6 maart 2012 om 11:46
@Sam: wat lief van die vriendin!!
Het blijft een verschrikkelijk proces, en het maakt eea wel makkelijker voor anderen, dat je vader zelf zo optimistisch en zichzelf blijft! Knap dat hij het zo kan idd. Dat is veel toegankelijker om er samen moedig en optimistisch in te blijven staan en dat kan heel veel fijne extra tijd opleveren (ik weet zeker dat je instelling een hoop verschil kan maken)..
Waarbij je best teleurgesteld (en bang en verdrietig) mag zijn bij tegenslag, maar hij het beste voorbeeld geeft, dat het erom gaat hoe je omgaat met tegenslag en ondanks dat toch met volle moed en vertrouwen verder gaat.
Het blijft een verschrikkelijk proces, en het maakt eea wel makkelijker voor anderen, dat je vader zelf zo optimistisch en zichzelf blijft! Knap dat hij het zo kan idd. Dat is veel toegankelijker om er samen moedig en optimistisch in te blijven staan en dat kan heel veel fijne extra tijd opleveren (ik weet zeker dat je instelling een hoop verschil kan maken)..
Waarbij je best teleurgesteld (en bang en verdrietig) mag zijn bij tegenslag, maar hij het beste voorbeeld geeft, dat het erom gaat hoe je omgaat met tegenslag en ondanks dat toch met volle moed en vertrouwen verder gaat.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 6 maart 2012 om 11:59
Sam wat lief van je vriendin, fijn om het te kunnen delen, en ook samen met je vader. Hij klinkt als een heel mooi mens!
Aponi, geniet er nou maar gewoon lekker van.. niet teveel denken maar 'gewoon' doen! Dit is wat jij nu nodig hebt!
Ik heb even een dipje.. Die oude pijn (dat afgewezen gevoel) zit gewoon zo hoog en steeds voel ik het weer, het hangt als een donkere wolk boven me en beinvloed mn stemming, mn omgang met mensen enz. Het wordt steeds weer geraakt door mensen om me heen (vooral door 1 iemand) zonder dat zij wat verkeerd doen. Ik reageer steeds weer in dat afgewezen/gekwetste patroon, ik voel steeds weer die steek in mn hart. Ik WEET waar t vandaan komt en weet nu dus ook dat ik vanuit daar reageer/iets voel, maar weet niet zo goed hoe ik het moet helen, hoe ik het anders kan voelen. Vraag me af of het een stuk is waar ik actief (alsin coaching) mee aan de slag moet of dat het een stukje is wat vanzelf heelt doordat het nu naar boven komt. Ik zit een beetje vast nu omdat het meer dan ooit aan de oppervlakte ligt doordat ik me er nu bewust van ben geworden en er iemand is die het steeds aanraakt.
*edit* bedacht me nadat ik dit typte dat ik er toch wel meer mee moet.. Ik probeer al heel mn leven bij anderen (vooral bij mannen) dat stukje te zoeken/krijgen wat ik vroeger niet heb gehad, nu zie ik het in en kan ik het gaan helen en daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken.
Aponi, geniet er nou maar gewoon lekker van.. niet teveel denken maar 'gewoon' doen! Dit is wat jij nu nodig hebt!
Ik heb even een dipje.. Die oude pijn (dat afgewezen gevoel) zit gewoon zo hoog en steeds voel ik het weer, het hangt als een donkere wolk boven me en beinvloed mn stemming, mn omgang met mensen enz. Het wordt steeds weer geraakt door mensen om me heen (vooral door 1 iemand) zonder dat zij wat verkeerd doen. Ik reageer steeds weer in dat afgewezen/gekwetste patroon, ik voel steeds weer die steek in mn hart. Ik WEET waar t vandaan komt en weet nu dus ook dat ik vanuit daar reageer/iets voel, maar weet niet zo goed hoe ik het moet helen, hoe ik het anders kan voelen. Vraag me af of het een stuk is waar ik actief (alsin coaching) mee aan de slag moet of dat het een stukje is wat vanzelf heelt doordat het nu naar boven komt. Ik zit een beetje vast nu omdat het meer dan ooit aan de oppervlakte ligt doordat ik me er nu bewust van ben geworden en er iemand is die het steeds aanraakt.
*edit* bedacht me nadat ik dit typte dat ik er toch wel meer mee moet.. Ik probeer al heel mn leven bij anderen (vooral bij mannen) dat stukje te zoeken/krijgen wat ik vroeger niet heb gehad, nu zie ik het in en kan ik het gaan helen en daar kan ik wel wat hulp bij gebruiken.
dinsdag 6 maart 2012 om 13:41
Hoi Italy,
ik herken af en toe best veel van wat je schrijft; het afgewezen/er niet toe doen-gevoel en de pijn die dat kan doen. En ja...inmiddels ben ik ook zo ver dat ik het herken, kan linken aan vroeger, het gezin en de structuur waarin ik opgroeide en ook ik weet waar de gevoelige snaar zich bevindt.
Wat ik probeer en wat me langzamerhand een beetje lijkt te helpen is om dat gevoel aan te gaan en je er niet tegen verzetten. Ik weet niet hoe dat bij jou is, maar voor mij is dat echt een valkuil, voor die pijn rende ik weg, dat wilde ik niet echt voelen. Door je verzet te staken en op een meer onderzoekende manier het gevoel te durven voelen en het er dan maar even te laten zijn haalt mijn kwetsbare plek niet weg. Maar op deze manier ben ik er wel wat sneller klaar mee en wanneer ik het aanga lijkt de pijn vaak minder heftig te zijn dan waar ik zo bang voor was.
Ik weet niet of dit op langere termijn de angels/pijnplekken echt weghaalt, dat is een proces wat lang kan duren aangezien we er ook al een groot deel van ons leven mee rondlopen zal het (helaas) niet zo maar helemaal verdwijnen. Maar ik heb het idee dat de scherpte er langzamerhand steeds wat meer af kan gaan.
Anyway, ik weet niet precies wat je er al mee doet en misschien vertel ik je niets nieuws maar wellicht kun je er wat mee op deze manier.
dinsdag 6 maart 2012 om 14:25
Fijn dat je herkent wat ik schrijf 
Je hebt wel een punt idd, het er laten zijn en observeren is altijd goed, ik zal het proberen op de momenten dat ik het voel. Ik heb het pas sinds een week of 2 door en het is nu nog zo overweldigend dat ik een beetje lamgeslagen ben, ik laat het verdriet (en daarmee) de pijn er nu wel uitkomen maar verder kan ik er nog niet zoveel mee.
Verder denk ik dat we dat stukje wat we vroeger niet hebben gekregen en nu van anderen willen krijgen in onszelf moeten zoeken, we kunnen onszelf dat stukje gaan geven. In mijn geval is het namelijk zo dat ik vaak ook wel gezien word maar ik altijd wel iets vind waardoor ik het ervaar als niet gezien worden/afgewezen worden, omdat ik zooo graag dat gat wil vullen van vroeger en dat kan niemand me goed genoeg geven (en daardoor is het steeds een 'zie je nou wel' geworden en heeft het zich opgestapeld). It's up to me/us.. *pakt Je kunt je leven helen er weer bij*
Heb jij hulp bij dit stukje?
Je hebt wel een punt idd, het er laten zijn en observeren is altijd goed, ik zal het proberen op de momenten dat ik het voel. Ik heb het pas sinds een week of 2 door en het is nu nog zo overweldigend dat ik een beetje lamgeslagen ben, ik laat het verdriet (en daarmee) de pijn er nu wel uitkomen maar verder kan ik er nog niet zoveel mee. Verder denk ik dat we dat stukje wat we vroeger niet hebben gekregen en nu van anderen willen krijgen in onszelf moeten zoeken, we kunnen onszelf dat stukje gaan geven. In mijn geval is het namelijk zo dat ik vaak ook wel gezien word maar ik altijd wel iets vind waardoor ik het ervaar als niet gezien worden/afgewezen worden, omdat ik zooo graag dat gat wil vullen van vroeger en dat kan niemand me goed genoeg geven (en daardoor is het steeds een 'zie je nou wel' geworden en heeft het zich opgestapeld). It's up to me/us.. *pakt Je kunt je leven helen er weer bij*
Heb jij hulp bij dit stukje?
dinsdag 6 maart 2012 om 15:32
@Italy: ik heb zoiets, maar dat heeft te maken met "verbaal geweld". Als iemand me verbaal agressief aanvalt/ beschuldigt, bevries ik terplekke, stroomt de adrenaline (stress) door mijn lijf, ga ik trillen en beven, wordt het vluchten of vechten, maar kan ik niet rustig blijven.
Ik weet ook waar dat vandaan komt, maar dat is een primaire reactie en die heb je niet in de hand. Net als dat je niet weet of je zal handelen of bevriezen of vluchten bij een ongeval of dat iemand in het water ligt..
En ik heb het in het bijzonder bij bepaalde personen. Dat is een onbewuste Pavlov-reactie, je 1e primaire reactie, die gaat via instinct en "korte hersenroute". Pas later kan je met je gevoel en ratio een genuanceerder reactie vormen. Zoals rationalisatie, analyseren, begrijpen, maar ook bagatelliseren om het voor jezelf aanvaardbaar of behapbaar te maken.
Het zijn toch dingen die je in eoa kern raken, kennelijk. En dan nog kan je eea "weten" inmiddels, waarom en wanneer en bij wie dat getriggerd wordt, maar daarmee ben je jouw "primitieve eerste-instantie-reactie" nog niet kwijt..
Ergens voor vechten betekent vaak dat agressie in jou terug opgewekt wordt, ipv assertief (rustig en overwogen/ stabiel reageren) voor je opkomen. Bij agressief voor jezelf opkomen kom je (pas) voor jezelf op vanuit eigen (opgewekte) emoties (boosheid, woede, verongelijkheid) en dat is niet sterk.
Vluchten betekent dat je niet voor jezelf opkomt, maar kan toch sterk zijn, omdat je jezelf wil beschermen voor (nog meer) onheil. Of (mentaal) in je schulp kruipen als je niet wil/kan vechten of vluchten. Dan neem je geestelijk afstand door je af te sluiten. Bevriezen dus, wegzweven, en dit kan zelfs dissociatie opleveren (lichamelijk aanwezig maar geestelijk op afstand, los van wat er gebeurt)..
Dit zijn instinctieve reacties.. Hoe jij reageert op de trigger van die persoon gaat automatisch. Je bent je er nu van bewust, maar afleren van oude- en aanleren van nieuwe- overlevings- en of zelfbeschermingsreacties is best lastig.. Omdat ze geautomatiseerd zijn,, snap je? Maar niet onmogelijk! In feite is er een soort "brainwash" voor nodig en veel herhalen van het nieuwe mechanisme.
Ik probeer daarom zo min mogelijk ruzie te maken of te reageren vanuit een "onmiddellijke emotionele staat", tenzij dat niet anders kan. En dan reageer ik ook veel feller. Achteraf baal ik daarvan, als iemand me zo ver krijgt (en dat is knap, mijn grens is niet snel bereikt dat ik ontplof). Ik reageer beter in 2e instantie, als ik gekalmeerd ben, en al die stoffen/reacties uit mijn lichaam zijn (adrenaline, angst)..
Ik weet ook waar dat vandaan komt, maar dat is een primaire reactie en die heb je niet in de hand. Net als dat je niet weet of je zal handelen of bevriezen of vluchten bij een ongeval of dat iemand in het water ligt..
En ik heb het in het bijzonder bij bepaalde personen. Dat is een onbewuste Pavlov-reactie, je 1e primaire reactie, die gaat via instinct en "korte hersenroute". Pas later kan je met je gevoel en ratio een genuanceerder reactie vormen. Zoals rationalisatie, analyseren, begrijpen, maar ook bagatelliseren om het voor jezelf aanvaardbaar of behapbaar te maken.
Het zijn toch dingen die je in eoa kern raken, kennelijk. En dan nog kan je eea "weten" inmiddels, waarom en wanneer en bij wie dat getriggerd wordt, maar daarmee ben je jouw "primitieve eerste-instantie-reactie" nog niet kwijt..
Ergens voor vechten betekent vaak dat agressie in jou terug opgewekt wordt, ipv assertief (rustig en overwogen/ stabiel reageren) voor je opkomen. Bij agressief voor jezelf opkomen kom je (pas) voor jezelf op vanuit eigen (opgewekte) emoties (boosheid, woede, verongelijkheid) en dat is niet sterk.
Vluchten betekent dat je niet voor jezelf opkomt, maar kan toch sterk zijn, omdat je jezelf wil beschermen voor (nog meer) onheil. Of (mentaal) in je schulp kruipen als je niet wil/kan vechten of vluchten. Dan neem je geestelijk afstand door je af te sluiten. Bevriezen dus, wegzweven, en dit kan zelfs dissociatie opleveren (lichamelijk aanwezig maar geestelijk op afstand, los van wat er gebeurt)..
Dit zijn instinctieve reacties.. Hoe jij reageert op de trigger van die persoon gaat automatisch. Je bent je er nu van bewust, maar afleren van oude- en aanleren van nieuwe- overlevings- en of zelfbeschermingsreacties is best lastig.. Omdat ze geautomatiseerd zijn,, snap je? Maar niet onmogelijk! In feite is er een soort "brainwash" voor nodig en veel herhalen van het nieuwe mechanisme.
Ik probeer daarom zo min mogelijk ruzie te maken of te reageren vanuit een "onmiddellijke emotionele staat", tenzij dat niet anders kan. En dan reageer ik ook veel feller. Achteraf baal ik daarvan, als iemand me zo ver krijgt (en dat is knap, mijn grens is niet snel bereikt dat ik ontplof). Ik reageer beter in 2e instantie, als ik gekalmeerd ben, en al die stoffen/reacties uit mijn lichaam zijn (adrenaline, angst)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 6 maart 2012 om 15:42
Er zit toch iets belangrijks dan, Italy. Denk dat het zeker zin heeft om daar eens in te verdiepen met een coach oid.
Hoe je dat kan veranderen. Is die persoon belangrijk voor je trouwens?
Kijk, ik vermijd dit soort situaties zoveel mogelijk. En hoe meer ik achter mezelf sta, hoe makkelijker ik beschuldigingen enzo naast me neer kan leggen.
Maar ik vermijd ook steeds meer die mensen die dit bij mij teweeg brengen. Omdat het om ongelijke verhoudingen gaat, iemand die dominantie wil zijn over mij, zich beter acht of op eoa manier wil manipuleren/overheersen, zijn/haar mening wil opleggen (wat niet lukt) en daar heb ik gewoon geen zin in om die energie op die manier in te stoppen en die machtsstrijdjes aan te gaan.
Soms voelt dat weleens laf, omdat ik prima in staat ben voor mezelf op te komen. Ik heb het alleen als wat ik ook zeg of doe geen verschil maakt, ik niet voor mezelf mag opkomen, geen ruimte krijg, of niet helpt, niet geduld wordt. Omdat ik verbaal wel sterk ben, maar in principe niet agressief ben, "win" ik dat verbaal niet. Dan lijkt het alsof die ander gelijk heeft, omdat ik monddood ben gemaakt, niet werkelijk kan en mag zeggen wat ik meen. Soms is het wijste om te doen jezelf niet laten triggeren, voorkomen dus.
Je mag me ook mailen als je wil, want jij hebt het over iets anders, maar ook daar zijn het instinctieve, primaire reacties die je in de weg zitten. Die zijn al vroeg aangeleerd en je "vaste hersenroutes" geworden. Maar je bent je 1e reacties niet, als je maar bewust van bent ben je al een heel eind verder! Vervolgens nieuwe strategieen ontwikkelen.. hoe daar voortaan mee om te gaan (zoals tot 10 tellen bij boosheid bijv).
Hoe je dat kan veranderen. Is die persoon belangrijk voor je trouwens?
Kijk, ik vermijd dit soort situaties zoveel mogelijk. En hoe meer ik achter mezelf sta, hoe makkelijker ik beschuldigingen enzo naast me neer kan leggen.
Maar ik vermijd ook steeds meer die mensen die dit bij mij teweeg brengen. Omdat het om ongelijke verhoudingen gaat, iemand die dominantie wil zijn over mij, zich beter acht of op eoa manier wil manipuleren/overheersen, zijn/haar mening wil opleggen (wat niet lukt) en daar heb ik gewoon geen zin in om die energie op die manier in te stoppen en die machtsstrijdjes aan te gaan.
Soms voelt dat weleens laf, omdat ik prima in staat ben voor mezelf op te komen. Ik heb het alleen als wat ik ook zeg of doe geen verschil maakt, ik niet voor mezelf mag opkomen, geen ruimte krijg, of niet helpt, niet geduld wordt. Omdat ik verbaal wel sterk ben, maar in principe niet agressief ben, "win" ik dat verbaal niet. Dan lijkt het alsof die ander gelijk heeft, omdat ik monddood ben gemaakt, niet werkelijk kan en mag zeggen wat ik meen. Soms is het wijste om te doen jezelf niet laten triggeren, voorkomen dus.
Je mag me ook mailen als je wil, want jij hebt het over iets anders, maar ook daar zijn het instinctieve, primaire reacties die je in de weg zitten. Die zijn al vroeg aangeleerd en je "vaste hersenroutes" geworden. Maar je bent je 1e reacties niet, als je maar bewust van bent ben je al een heel eind verder! Vervolgens nieuwe strategieen ontwikkelen.. hoe daar voortaan mee om te gaan (zoals tot 10 tellen bij boosheid bijv).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 6 maart 2012 om 15:46
En dit is precies het punt waar ik nu zit; me afvragend hoe ik die brainwash kan ervaren en vanuit daar het nieuwe mechanisme herhalen. Want nu is het gevoel wat ik door die geautomatiseerde reactie krijg nog zo overweldigend en verstarrend dat er geen ruimte is/lijkt voor een nieuwe reactie/gevoel/mechanisme.
Heb een jaar geleden een stuk over onveilige hechting op mn computer opgeslagen en zit het net weer te lezen, zo herkenbaar en daardoor zo pijnlijk.. Vooral dit stukje;
Het kind geeft aan wat het nodig heeft en de ouders kunnen deze signalen opvangen en beantwoorden. Bij het kind ontstaat door deze verzorging en koestering de overtuiging ‘Ik mag er zijn! Er is voor mij een plek op deze wereld; ik ben hier thuis.’
Ik heb echt totaal het tegenovergestelde ervaren..
dinsdag 6 maart 2012 om 15:58
Als ik de trigger moet voorkomen dan kan ik mezelf beter opsluiten haha, heb het namelijk met iedereen om me heen (met de ene persoon erger dan de andere en de ene dag erger dan de andere). Nu ik me er bewust van ben kan ik er wel voor zorgen dat ik niet meer vanuit daar reageer, maar ik voel het nog steeds wel zo heftig. Dat stukje voelen zou fijn zijn als daar iets anders voor in de plaats komt. Maar goed, alles is nu een beetje overspoeld, er komt vanzelf weer wat meer ruimte en vanuit daar kan ik er iets mee. Mail je later even
dinsdag 6 maart 2012 om 17:17
Je schreef dat vooral 1 persoon dit opriep.. vandaar, haha.. nee, je kan je niet opsluiten.
Enne, ik heb veel geschreven over hechting, omdat ik vermoed dat daar de basis ligt aan vrijwel alle reactie- en overlevings- en beschermingsmechanismen..
En dan nog is "wat het kind nodig heeft" niet hetzelfde als alles wat het kind wil of zijn zin in wil hebben. Gaat om basale dingen, waaronder 1e levensbehoeften als verzorging: eten drinken, schoon, warm, maar even zo belangrijk: emotionele behoeften.
Ik denk dat veel onnodig beschadigd raakt doordat men vroeger dacht dat je een baby verwende als je diens behoeften aanhield. Dus een baby met honger of die zich verlaten/onveilig voelde gewoon laten huilen, voeden naar schema ipv behoefte, niet verwennen met aandacht, zou vanzelf wel in slaap vallen enz. Essentiele behoeften negeren is het stomste wat je kan doen, lijkt mij, maar daar werd vroeger anders over gedacht. En mensen gehoorzaamden toen nog meer dan nu aan "autoriteiten" (artsen enzo, die zouden het wel beter weten)..
Ik denk dat er nu nog meer kinderen onveilig gehecht raken, nu gezinnen niet alleen uit elkaar gaan, maar ook hele dagen van huis zijn, met zichzelf bezig, geen tijd of zelf in de kreukels en niet in staat de behoefte van hun kind te zien. Of die ondergeschikt maken aan eigen behoeften/noodzaak/ ontwikkeling/ tekortkomingen.
En zo is het een never-ending story: ouders die in beslaggenomen worden door werken aan hun eigenwaarde, zelf ooit niet gezien noch gehoord.. en hun eigen kinderen ook weer tekort doen. Dit wordt ook wel doorbroken, maar denk dat maar weinig mensen werkelijk door hebben hoe belangrijk die veilige hechting en zorgzaamheid is.
Hoeft niet eens per se onveilig te zijn, Italy. Ook onberekenbaar leidt tot onzekere hechting (onder voorwaarden, gewenst gedrag, omstandigheden van ouders, hun situatie, hun humeur en energie). Veel mensen denken bijv dat ze consequent opvoeden, maar stranden op vermoeidheid, geven ene keer toe en andere keer niet, schijnbaar toevallig, maar afhankelijk van de gesteldheid vd ouder. Dan leer je de regel niet, maar het "lezen" van humeur en gesteldheid vd ouder, of iets mag of niet. En zo ook houden van, als je opvoedt met af-en goedkeuring, met focus op je fouten en wat nog bijgeschaafd moet worden, met straf en beloning. Een kind kan daar toch te weinig houvast en zekerheid aan ontlenen, als de emoties vd ouders (boosheid, verdriet, slachtofferrol enz) bepalend zijn voor de staat waarin je bent. En dat bijv afreageert op je kinderen (niet wat die goed/lief/fout doen bepalend is, maar wat er verder nog afspeelt in de levens van die ouders).
Ouders kunnen door conflicten, vermoeidheid, tegenslagen of relatieproblemen (partner, familie, collega's) zelf geblokkeerd raken in hun gevoelens. En hun kinderen daarin meeslepen. Mensen zijn zich vaak helemaal niet van bewust waar hun gedrag of behoeften vandaan komen, het niet eens zien, laat staan duiden wat er werkelijk dwars zit. Laat staan nog oog hebben voor anderen en hun (werkelijke) behoeften. Geheel onbedoeld het vertrouwen van hun kinderen zelfs kwijtraken, de basis kwijtraken. Hoeveel niet-geziene kinderen groeien momenteel op?! Ik vind dat zorgwekkend..
Eea is ooit wel weer redelijk recht te breien, maar toch, veel is te voorkomen als mensen weten wat ze -al dan niet bewust- aan invloed op het gevoelsleven en (zelf)vertrouwen kwaad doen. Onbedoeld, ongewild, gewoon "niet beter weten" of niet in staat het anders te doen, ook al weten ze het wel.
Ik denk dat dat hele tekort aan eigenwaarde en eigenliefde, maar ook een teveel aan compensatie (nodig hebben) voortkomt uit onbevredigde basis in hechting, vertrouwen, kunnen rekenen op, en zorgzaamheid (waaronder emotionele zorgzaamheid)..
Enne, ik heb veel geschreven over hechting, omdat ik vermoed dat daar de basis ligt aan vrijwel alle reactie- en overlevings- en beschermingsmechanismen..
En dan nog is "wat het kind nodig heeft" niet hetzelfde als alles wat het kind wil of zijn zin in wil hebben. Gaat om basale dingen, waaronder 1e levensbehoeften als verzorging: eten drinken, schoon, warm, maar even zo belangrijk: emotionele behoeften.
Ik denk dat veel onnodig beschadigd raakt doordat men vroeger dacht dat je een baby verwende als je diens behoeften aanhield. Dus een baby met honger of die zich verlaten/onveilig voelde gewoon laten huilen, voeden naar schema ipv behoefte, niet verwennen met aandacht, zou vanzelf wel in slaap vallen enz. Essentiele behoeften negeren is het stomste wat je kan doen, lijkt mij, maar daar werd vroeger anders over gedacht. En mensen gehoorzaamden toen nog meer dan nu aan "autoriteiten" (artsen enzo, die zouden het wel beter weten)..
Ik denk dat er nu nog meer kinderen onveilig gehecht raken, nu gezinnen niet alleen uit elkaar gaan, maar ook hele dagen van huis zijn, met zichzelf bezig, geen tijd of zelf in de kreukels en niet in staat de behoefte van hun kind te zien. Of die ondergeschikt maken aan eigen behoeften/noodzaak/ ontwikkeling/ tekortkomingen.
En zo is het een never-ending story: ouders die in beslaggenomen worden door werken aan hun eigenwaarde, zelf ooit niet gezien noch gehoord.. en hun eigen kinderen ook weer tekort doen. Dit wordt ook wel doorbroken, maar denk dat maar weinig mensen werkelijk door hebben hoe belangrijk die veilige hechting en zorgzaamheid is.
Hoeft niet eens per se onveilig te zijn, Italy. Ook onberekenbaar leidt tot onzekere hechting (onder voorwaarden, gewenst gedrag, omstandigheden van ouders, hun situatie, hun humeur en energie). Veel mensen denken bijv dat ze consequent opvoeden, maar stranden op vermoeidheid, geven ene keer toe en andere keer niet, schijnbaar toevallig, maar afhankelijk van de gesteldheid vd ouder. Dan leer je de regel niet, maar het "lezen" van humeur en gesteldheid vd ouder, of iets mag of niet. En zo ook houden van, als je opvoedt met af-en goedkeuring, met focus op je fouten en wat nog bijgeschaafd moet worden, met straf en beloning. Een kind kan daar toch te weinig houvast en zekerheid aan ontlenen, als de emoties vd ouders (boosheid, verdriet, slachtofferrol enz) bepalend zijn voor de staat waarin je bent. En dat bijv afreageert op je kinderen (niet wat die goed/lief/fout doen bepalend is, maar wat er verder nog afspeelt in de levens van die ouders).
Ouders kunnen door conflicten, vermoeidheid, tegenslagen of relatieproblemen (partner, familie, collega's) zelf geblokkeerd raken in hun gevoelens. En hun kinderen daarin meeslepen. Mensen zijn zich vaak helemaal niet van bewust waar hun gedrag of behoeften vandaan komen, het niet eens zien, laat staan duiden wat er werkelijk dwars zit. Laat staan nog oog hebben voor anderen en hun (werkelijke) behoeften. Geheel onbedoeld het vertrouwen van hun kinderen zelfs kwijtraken, de basis kwijtraken. Hoeveel niet-geziene kinderen groeien momenteel op?! Ik vind dat zorgwekkend..
Eea is ooit wel weer redelijk recht te breien, maar toch, veel is te voorkomen als mensen weten wat ze -al dan niet bewust- aan invloed op het gevoelsleven en (zelf)vertrouwen kwaad doen. Onbedoeld, ongewild, gewoon "niet beter weten" of niet in staat het anders te doen, ook al weten ze het wel.
Ik denk dat dat hele tekort aan eigenwaarde en eigenliefde, maar ook een teveel aan compensatie (nodig hebben) voortkomt uit onbevredigde basis in hechting, vertrouwen, kunnen rekenen op, en zorgzaamheid (waaronder emotionele zorgzaamheid)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 6 maart 2012 om 18:30
Erg he?! Ik moet daar niet teveel over nadenken, vind t zo zielig.. T kan echt mn hart breken als ik die kinderen (diep van binnen) zie schreeuwen en springen en hun ouders zien ze niet.. Zeker al die wijze kindjes die steeds meer geboren lijken te worden.
Ik geloof wel dat kinderen (zielen) zelf hun ouders uitkiezen, dat relativeert wel weer voor mij. En het relativeert mn eigen ding ook, ik heb mn ouders toch zelf uitgekozen dus blijkbaar moest/moet ik deze dingen meemaken.
Straks reiki-achtig behandeling, even weer een beetje balanceren, voel gelukkig nu wel weer mn kracht
Aponi en Sam hoe gaat t met jullie vandaag?
dinsdag 6 maart 2012 om 19:55
jazeker! Mooi omschreven en het laat me nadenken. Ik herken wel wat je zegt over het 'altijd wel iets vinden waardoor het ergens in het plaatje niet gezien/afgewezen worden' lijkt te passen. Waardoor je je eigen (negatieve) beeld van je zelf weer aan het bevestigen bent als je niet oppast....met alle gevolgen van dien. Het onszelf dat stukje alsnog geven is dan inderdaad een goede doelstelling. Hoe doe jij dat/probeer je dat te doen? Wellicht door je inderdaad bewust te zijn van het proces dat zich in milliseconden voltrekt en bewust ook vanaf een andere (positieve) kant te kijken? Want die allereerste diepe (helaas nu nog negatieve) reactie is voor mij zo moeilijk te tackelen, het heeft me beet voordat ik heb kunnen nadenken en inderdaad, het lijkt alsof die bedrading gewoon verkeerd aangesloten is.:
Fijn dat je herkent wat ik schrijf
Verder denk ik dat we dat stukje wat we vroeger niet hebben gekregen en nu van anderen willen krijgen in onszelf moeten zoeken, we kunnen onszelf dat stukje gaan geven. In mijn geval is het namelijk zo dat ik vaak ook wel gezien word maar ik altijd wel iets vind waardoor ik het ervaar als niet gezien worden/afgewezen worden, omdat ik zooo graag dat gat wil vullen van vroeger en dat kan niemand me goed genoeg geven (en daardoor is het steeds een 'zie je nou wel' geworden en heeft het zich opgestapeld). It's up to me/us.. *pakt Je kunt je leven helen er weer bij*
Heb jij hulp bij dit stukje?
dinsdag 6 maart 2012 om 21:32
dinsdag 6 maart 2012 om 22:01
Sam wat lief van je vriendin! Soms als ik de wereld even niet zo mooi zie, vind ik dit soort verhalen heel weldadig.
Italy, wat mij helpt (en daar heeft de mindfulness zeker een rol in gespeeld) is mezelf realiseren dat het oude pijn is (getriggerd door iets in het nu). En dat ik het dan het beste door mij heen kan laten gaan, zonder het te veroordelen. Gewoon laten komen en weer gaan. Huilen als dat nodig is, lopen als dat beter werkt.....enz. Dan is het daarna weer een stukje meer verwerkt. Dat je vroeger niet gezien werd, kon je niet helpen. Nu wel, nu is er wel keus.
Daarom ben ik al weken bezig met allerlei oude foto's inscannen en op FB zetten. Van mij als baby, kind, puber. Maar ook van mijn moeder en van mijn oma. Ik heb zelfs een foto van mezelf als 24 jarige op het strand en een foto van mijn moeder als 24 jarige op het strand tot 1 foto gemaakt en op FB gezet. Het doorzoeken van die foto's, het inscannen, het een naam geven en het bekend maken, zet MIJ op de kaart. Zo zorg ik dat ik nu gezien word. Ik wil me niet langer meer schamen voor de drama's in mijn leven. Dit is mijn leven en dit ben ik en daar kan niemand meer omheen en ik ook niet.
Vlam en ik hebben nu naar elkaar uitgesproken kriebels voor elkaar te hebben. Ik heb uitgesproken hoe het 'werkte' bij mij en dat hij/het 'nieuw' voor mij is. We doen rustig aan. Zie hem zondagavond weer....... hij zoent zo ontzettend lekker, maar dat vind hij ook van mij (had het nog nooit zo meegemaakt), ik ook niet....dus we zoenen echt uren. Heerlijk. Pffff, word al warm als ik eraan denk.
Italy, wat mij helpt (en daar heeft de mindfulness zeker een rol in gespeeld) is mezelf realiseren dat het oude pijn is (getriggerd door iets in het nu). En dat ik het dan het beste door mij heen kan laten gaan, zonder het te veroordelen. Gewoon laten komen en weer gaan. Huilen als dat nodig is, lopen als dat beter werkt.....enz. Dan is het daarna weer een stukje meer verwerkt. Dat je vroeger niet gezien werd, kon je niet helpen. Nu wel, nu is er wel keus.
Daarom ben ik al weken bezig met allerlei oude foto's inscannen en op FB zetten. Van mij als baby, kind, puber. Maar ook van mijn moeder en van mijn oma. Ik heb zelfs een foto van mezelf als 24 jarige op het strand en een foto van mijn moeder als 24 jarige op het strand tot 1 foto gemaakt en op FB gezet. Het doorzoeken van die foto's, het inscannen, het een naam geven en het bekend maken, zet MIJ op de kaart. Zo zorg ik dat ik nu gezien word. Ik wil me niet langer meer schamen voor de drama's in mijn leven. Dit is mijn leven en dit ben ik en daar kan niemand meer omheen en ik ook niet.
Vlam en ik hebben nu naar elkaar uitgesproken kriebels voor elkaar te hebben
. Ik heb uitgesproken hoe het 'werkte' bij mij en dat hij/het 'nieuw' voor mij is. We doen rustig aan. Zie hem zondagavond weer....... hij zoent zo ontzettend lekker, maar dat vind hij ook van mij (had het nog nooit zo meegemaakt), ik ook niet....dus we zoenen echt uren. Heerlijk. Pffff, word al warm als ik eraan denk.
I have my fears but they do not have me
dinsdag 6 maart 2012 om 22:04
O en vandaag ben ik 4 maanden gestopt met roken. Is mijn destructieve relatie 4 maanden over. En heb ik 550 km in mijn benen zitten en ben ik ondertussen 3 kilo afgevallen waardoor mijn BMI in ieder geval weer gezond is. Nog een kilo of 6 en dan ben ik weer waar ik wezen wil. Ik kan een trap oprennen zonder zwaar te hijgen
I have my fears but they do not have me
dinsdag 6 maart 2012 om 22:13
Vandaag ziet de dag er een stuk beter uit, een goed gesprek gehad met mijn vader vanmorgen en dat liet weer zien dat angst geen goede raadgever is... Juist de moed en het vertrouwen kunnen me nu de hand geven... Dit komt niet goed, maar ik kan wel zelf bepalen hoe ik hiermee verder ga... negatief of positief.
En natuurlijk zit er aan dit verdriet een ontzettend wrange bijsmaak, maar er zijn ook zoete kanten, frisse kanten, ik krijg de kans om samen met mijn vader nog alles te halen uit de tijd die voor ons ligt.
Tijd om zijn kracht en manier van leven een stukje in mij te vinden
(we lijken qua karakter nogal op elkaar alleen is hij vele malen ouder en vooral levenswijzer dan ik)
Het is een zware tijd, maar ook een mooie en ik hoop dat dit laatste de overhand mag houden voorlopig...
Alponi: fijn dat jij en vlam zo lekker gaan en goed dat je jezelf bloot hebt gegeven... Komt goed!
En natuurlijk zit er aan dit verdriet een ontzettend wrange bijsmaak, maar er zijn ook zoete kanten, frisse kanten, ik krijg de kans om samen met mijn vader nog alles te halen uit de tijd die voor ons ligt.
Tijd om zijn kracht en manier van leven een stukje in mij te vinden
(we lijken qua karakter nogal op elkaar alleen is hij vele malen ouder en vooral levenswijzer dan ik)
Het is een zware tijd, maar ook een mooie en ik hoop dat dit laatste de overhand mag houden voorlopig...
Alponi: fijn dat jij en vlam zo lekker gaan en goed dat je jezelf bloot hebt gegeven... Komt goed!
dinsdag 6 maart 2012 om 22:19
Thanks Sam!
En fijn dat je nu 'nieuwe' wegen ziet om met je vaders sterven om te gaan. Ik zei het je al ga op zoek naar de 'mooie pijn', want juist als het erop aan komt, valt alles wat onecht, onbelangrijk, triviaal is, gewoon weg. Laat hem jou nog zijn lessen leren. Sterkte en moed!
En fijn dat je nu 'nieuwe' wegen ziet om met je vaders sterven om te gaan. Ik zei het je al ga op zoek naar de 'mooie pijn', want juist als het erop aan komt, valt alles wat onecht, onbelangrijk, triviaal is, gewoon weg. Laat hem jou nog zijn lessen leren. Sterkte en moed!
I have my fears but they do not have me
woensdag 7 maart 2012 om 00:10
Jemig, dit is zó herkenbaar! Ik heb dit net zo, en ga dan primair reageren. En ik moet zeggen, privé ontwijk ik het ook, dat gaat ook, dan omring je je met mensen die je lief vindt. Maar vooral in werk loop ik hier nog wel eens tegenaan, werk in een best hiërarchische omgeving. Maar het is goed om het al in te zien.
woensdag 7 maart 2012 om 00:49
Gosh en over kinderen,en opvoeden... Bizar eigenlijk hè, dat er zoveel kinderen zomaar op de wereld worden gezet. En die ouders, ze doen het echt niet expres ofzo, maar menn... Wat is het een verantwoordelijkheid om een kindje goed op de wereld te zetten, goed op te voeden en liefde en alle mooie dingen mee te geven. Helaas denkt gewoon daar niet iedereen op die manier over na...
Wat je schrijft Suzy, over voeger, regels, dat men veel strenger was voor baby's. Exact de discussie die zus en ik met m'n moeder hadden dit weekend, en zij is echt zo. Súperlief, maar echt strak, en streng, Weinig liefde. En daar hebben we best last van gehad. Dat zie je dan nu.
Aponi, geniet van je lover! Zolang het goed voelt... doen! M'n mantra tegenwoordig hihi. Het klinkt zo heerlijk wat je beschrijft, enjoy! En je bent zo sterk, hoe je met de zaken omgaat. Wauw en die mijlpalen!!
Wauw Sam, mooi hoe je dat beschrijft... Wat knap, en bijzonder. Geniet van de tijd die jullie nog samen hebben, echt geniet. Inderdaad, al het andere wordt opeens zo onbelangrijk.
Welterusten iedereen!
Wat je schrijft Suzy, over voeger, regels, dat men veel strenger was voor baby's. Exact de discussie die zus en ik met m'n moeder hadden dit weekend, en zij is echt zo. Súperlief, maar echt strak, en streng, Weinig liefde. En daar hebben we best last van gehad. Dat zie je dan nu.
Aponi, geniet van je lover! Zolang het goed voelt... doen! M'n mantra tegenwoordig hihi. Het klinkt zo heerlijk wat je beschrijft, enjoy!
En je bent zo sterk, hoe je met de zaken omgaat. Wauw en die mijlpalen!!Wauw Sam, mooi hoe je dat beschrijft... Wat knap, en bijzonder. Geniet van de tijd die jullie nog samen hebben, echt geniet. Inderdaad, al het andere wordt opeens zo onbelangrijk.
Welterusten iedereen!
woensdag 7 maart 2012 om 09:20
@Aponi naar Sam: wijze woorden! Al het onbelangrijke valt idd weg, je staat van ziel tegenover ziel.. heel puur. Dan draait het om liefde en nabijheid, betrokkenheid, zorgzaamheid.
En heerlijk, he, dat zoenen, als dat zo klopt met iemand? Ik heb dat zoenen pas laat ontdekt, het stond me altijd tegen, vond er niks aan, en later durfde ik niet meer, omdat ik geen ervaring had, dus dacht dat ik een slechte zoener zou zijn en daarop zouden afknappen (zie een algemene overtuiging: dan zal het in bed ook wel niks zijn). Maar nooit te oud om te leren
Blijkt een belangrijk stukje hartstocht in te (kunnen) zitten, hahaha, nooit gedacht (voor mij dan).
Het is al leuk om mee te lezen met Violetje en jou, het is fijn om goede ervaringen mee te maken, te genieten als dat kan. En dat ook te omarmen als dat op je pad komt..
En wat je ook ziet, is dat je niet eerst perfect en "klaar" voor hoeft te zijn, als je bezig bent ruimte te maken voor jezelf en belemmeringen aan het "opruimen" bent om plaats te maken voor het mooie en goede des levens, komen die kansen ook..
En heerlijk, he, dat zoenen, als dat zo klopt met iemand? Ik heb dat zoenen pas laat ontdekt, het stond me altijd tegen, vond er niks aan, en later durfde ik niet meer, omdat ik geen ervaring had, dus dacht dat ik een slechte zoener zou zijn en daarop zouden afknappen (zie een algemene overtuiging: dan zal het in bed ook wel niks zijn). Maar nooit te oud om te leren
Blijkt een belangrijk stukje hartstocht in te (kunnen) zitten, hahaha, nooit gedacht (voor mij dan).
Het is al leuk om mee te lezen met Violetje en jou, het is fijn om goede ervaringen mee te maken, te genieten als dat kan. En dat ook te omarmen als dat op je pad komt..
En wat je ook ziet, is dat je niet eerst perfect en "klaar" voor hoeft te zijn, als je bezig bent ruimte te maken voor jezelf en belemmeringen aan het "opruimen" bent om plaats te maken voor het mooie en goede des levens, komen die kansen ook..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 7 maart 2012 om 10:15
@Violetje: ik heb dat alleen als het met agressie gepaard gaat. Niet (meer) met gewone kritiek (op je gedrag oid). Wel als iemand te ver gaat, je persoonlijkheid onderuit probeert te halen, onder de gordel. Vals speelt, emotioneel chanteert, mikt op dingen waar je juist prat op gaat (integriteit, te vertrouwen, trouw, op je kunnen rekenen). Of juist blijkt dat het precies die dingen zijn, die aangetast worden door die aktie (dat ik die ander niet (langer) kan vertrouwen, niet integer is tegen mij, ik niet op diegene kan rekenen, dat alles juist beschadigd raakt tov die persoon, zeer onveilig voelt).
Als ik me mentaal of lichamelijk bedreigd voel, dan "verdwijn" ik. En dat is ook logisch. Ik ben niet gemeen, dat heb ik niet in me. Ik vertrouw mensen tot het tegendeel blijkt. Daarna blijf je op je hoede, en terecht ook, voor diegene. Iig geef je je vertrouwen dan niet meer en leidt tot onveilige/onzekere hechting met diegene. 1x zo negatief maakt heel veel goeds kapot, je hersenen hebben nl de neiging om negatief beter te onthouden, maakt meer indruk dan 1000 positieve. (dat geeft die Pavlov: als een situatie later met iemand daarop lijkt, gaat binnen seconden diezelfde hersenroute: gevaar!)..
En dat is een goed mechanisme, dat moet je prijzen in jezelf, dat signaleringssysteem werkt prima. Dat is instinctief, de "lagere route" (die snel moet handelen bij gevaar), daar hoef je je niet tegen te verzetten. Alleen wel voor ogen houden, dat dit een ander persoon is, andere situatie, (en dat kan je pas als je nadenkt, analyseert, dus in 2e instantie, de hogere hersenroute.
Dit is een oud systeem, ouder dan gevoelens en ratio, in de mens. Vroeger als zelfbeschermings- en overlevingsinstinct: als er echt een beer op de route stond, reele lichamelijke gevaren. De vecht/vluchtrespons. Ook oog in oog met een overvaller komt dit mechanisme naar boven en als dat aktief blijft, is er sprake van stress (of als het aanhoudt, terwijl de oorzaak weg is, bijv posttraumatisch stresssyndroom)..
Agressie op straat/kroeg, zoals Sam ervaren heeft, aanval op je lichaam. Nu zijn er vaak andere gevaren, blootstelling aan mentale aanvallen bijv. Als je geen partij bent (zoals ongelijke machtsverhoudingen) kan je alleen maar "vluchten" (als kind tov ouders, opvoeders, autoriteiten, of een laffe groep pesters). Als terugvechten (of verbaal in de tegenaanval) zinloos is, kan je alleen maar vluchten of bevriezen.
Enige wat helpt is het relateren aan die persoon. Op je hoede blijven (ook bij anderen) zal dan nog wel een tijd aanhouden, maar een eenmalig iets zal ook weer verdwijnen na een aantal goede ervaringen (tenzij erg ingrijpend, traumatisch). Of als je genoeg mensen om je heen hebt die je wel 100% kan vertrouwen. En de mogelijkheid hebt die persoon uit de weg te gaan of jezelf bewust "sterker" te maken, je voor te bereiden, herstellen, of (later) op een andere manier "terugvechten", vanuit een veiliger positie.
Je moet dus niet boos zijn op dat mechanisme, het werkt een beetje te goed zeg maar.. net als een allergie opbouwen, het (afweer)systeem komt dan in aktie als het niet nodig is. Zo werkt dat geestelijk ook, denk ik. Ik ken mensen die ooit een bedorven kroket hebben gegeten en dan nooit (of de eerste jaren) al misselijk worden bij het idee van een kroket of bitterbal.. dat verdwijnt (ooit) pas na het eten van een aantal goede, zodat je die associatie niet meer legt. Omgekeerde hersenspoeling. Zo'n Pavlov kan je omdraaien door herhaling van goede ervaringen in zo'nzelfde situatie.
Met vertrouwen en hechting net zo. Waarbij het denk ik nog wel uitmaakt (te blijven geloven en vertrouwen) als als jong dit mechanisme aktief is, of met mensen die dichtbij je staan, of afhankelijk van was, waardoor je op je hoede bent om opnieuw kwetsbaar te durven zijn. Iemand toe te laten tot de kring "intimi, die je vertrouwt". Maar dat kan zeker wel! Door dat mechanisme bewust in 2e instantie te negeren, bewust te zeggen dat het niet nodig is dit keer, dat het vals alarm is. Maar ook door dankbaar te zijn dat het zo goed werkt en je "waarschuwt", maar bij nadere beschouwing je logica en gevoel en intuitie het sein "veilig" geven..
En het is niet raar dat (een nieuw) iemand, die je wil toelaten dat een tijdje moet "bewijzen", alvorens intuitie en gevoel en ratio gerustgesteld zijn. Is volkomen logisch.
Je kan dat alleen maar bewust toespreken, dus niet tegen verzetten, het mechanisme wil je beschermen tegen mentale of lichamelijke pijn en dat is mooi.
Denk dat het beste is te weten waar dat vandaan komt, ernaar te kijken, benoemen, afstand te nemen en (tot rust gekomen) ratio, gevoel en intuitie op los te laten. Was het werkelijk zo bedreigend, is er een andere manier om me hiertegen te "wapenen"? Op een rustig moment of een veiliger omgeving (en als die ander ook rustig is) kan er misschien wel gepraat worden, of een brief, of gemaild.
Men zegt niet voor niks: bij ruzies: ga een eind lopen, neem afstand, tel tot 10.. even "afkoelen". Bij mij (adrenaline) duurt dat soms dagen voor ik die innerlijke rust weer heb (na echt bedreigende situaties bedoel ik) of soms langer. Je moet ook echt leren jezelf weer gerust te stellen.
Primitief "terugslaan" werkt namelijk ook niet, hooguit dat de ander in dat primitieve blijft (agressief, angstig, zelfbescherming) of ook terugtrekt in zijn/haar schulp, verdedigend, of onbereikbaar. Daar heb je niks aan. Ik denk dat het altijd goed is je van die situatie te distantieren. Je staat gewoon sterker als je weer "tot jezelf bent gekomen"..
Dus ook al is het systeem overaktief en moet je niet meegaan in het "zie je wel, niemand is te vertrouwen" oid, heeft het wel zijn nut en mag je best een beetje op je hoede blijven tot je kan ontspannen, omdat er geen aanwijzingen zijn dat deze (nieuwe) persoon "ook weer zo is".
Je moet jezelf dan aktief toespreken om die "valse" overtuiging tegen te spreken, denk ik. Maar een naief vertrouwen kan je niet vragen van mensen waar dat zwaar beschadigd is geweest. Hooguit langzaam opbouwen en elk succesje koesteren/ uitvergroten/ prijzen. Bewust risico nemen ook.
Je eigen sterke schouder zijn. En dat kan als je jezelf zo sterk gemaakt hebt, dat je weet dat je het hebben kan, ergens wel weer overheen komt (omdat je jezelf dat ook bewezen hebt inmiddels) en niet meer uit angst wil leven. Het risico op worst case scenario erbij neemt, er niet (langer) voor wegloopt. Omdat je houvast aan jezelf hebt, en bepaalde worst cases al getrotseerd hebt.
En dan krijgt dat overlevings- en zelfbeschermingsmechanisme hopelijk weer de normale functie, ipv overaktief..
(moet nu hollen om op tijd te zijn.. tot laters, fijne dag allemaal!)
Als ik me mentaal of lichamelijk bedreigd voel, dan "verdwijn" ik. En dat is ook logisch. Ik ben niet gemeen, dat heb ik niet in me. Ik vertrouw mensen tot het tegendeel blijkt. Daarna blijf je op je hoede, en terecht ook, voor diegene. Iig geef je je vertrouwen dan niet meer en leidt tot onveilige/onzekere hechting met diegene. 1x zo negatief maakt heel veel goeds kapot, je hersenen hebben nl de neiging om negatief beter te onthouden, maakt meer indruk dan 1000 positieve. (dat geeft die Pavlov: als een situatie later met iemand daarop lijkt, gaat binnen seconden diezelfde hersenroute: gevaar!)..
En dat is een goed mechanisme, dat moet je prijzen in jezelf, dat signaleringssysteem werkt prima. Dat is instinctief, de "lagere route" (die snel moet handelen bij gevaar), daar hoef je je niet tegen te verzetten. Alleen wel voor ogen houden, dat dit een ander persoon is, andere situatie, (en dat kan je pas als je nadenkt, analyseert, dus in 2e instantie, de hogere hersenroute.
Dit is een oud systeem, ouder dan gevoelens en ratio, in de mens. Vroeger als zelfbeschermings- en overlevingsinstinct: als er echt een beer op de route stond, reele lichamelijke gevaren. De vecht/vluchtrespons. Ook oog in oog met een overvaller komt dit mechanisme naar boven en als dat aktief blijft, is er sprake van stress (of als het aanhoudt, terwijl de oorzaak weg is, bijv posttraumatisch stresssyndroom)..
Agressie op straat/kroeg, zoals Sam ervaren heeft, aanval op je lichaam. Nu zijn er vaak andere gevaren, blootstelling aan mentale aanvallen bijv. Als je geen partij bent (zoals ongelijke machtsverhoudingen) kan je alleen maar "vluchten" (als kind tov ouders, opvoeders, autoriteiten, of een laffe groep pesters). Als terugvechten (of verbaal in de tegenaanval) zinloos is, kan je alleen maar vluchten of bevriezen.
Enige wat helpt is het relateren aan die persoon. Op je hoede blijven (ook bij anderen) zal dan nog wel een tijd aanhouden, maar een eenmalig iets zal ook weer verdwijnen na een aantal goede ervaringen (tenzij erg ingrijpend, traumatisch). Of als je genoeg mensen om je heen hebt die je wel 100% kan vertrouwen. En de mogelijkheid hebt die persoon uit de weg te gaan of jezelf bewust "sterker" te maken, je voor te bereiden, herstellen, of (later) op een andere manier "terugvechten", vanuit een veiliger positie.
Je moet dus niet boos zijn op dat mechanisme, het werkt een beetje te goed zeg maar.. net als een allergie opbouwen, het (afweer)systeem komt dan in aktie als het niet nodig is. Zo werkt dat geestelijk ook, denk ik. Ik ken mensen die ooit een bedorven kroket hebben gegeten en dan nooit (of de eerste jaren) al misselijk worden bij het idee van een kroket of bitterbal.. dat verdwijnt (ooit) pas na het eten van een aantal goede, zodat je die associatie niet meer legt. Omgekeerde hersenspoeling. Zo'n Pavlov kan je omdraaien door herhaling van goede ervaringen in zo'nzelfde situatie.
Met vertrouwen en hechting net zo. Waarbij het denk ik nog wel uitmaakt (te blijven geloven en vertrouwen) als als jong dit mechanisme aktief is, of met mensen die dichtbij je staan, of afhankelijk van was, waardoor je op je hoede bent om opnieuw kwetsbaar te durven zijn. Iemand toe te laten tot de kring "intimi, die je vertrouwt". Maar dat kan zeker wel! Door dat mechanisme bewust in 2e instantie te negeren, bewust te zeggen dat het niet nodig is dit keer, dat het vals alarm is. Maar ook door dankbaar te zijn dat het zo goed werkt en je "waarschuwt", maar bij nadere beschouwing je logica en gevoel en intuitie het sein "veilig" geven..
En het is niet raar dat (een nieuw) iemand, die je wil toelaten dat een tijdje moet "bewijzen", alvorens intuitie en gevoel en ratio gerustgesteld zijn. Is volkomen logisch.
Je kan dat alleen maar bewust toespreken, dus niet tegen verzetten, het mechanisme wil je beschermen tegen mentale of lichamelijke pijn en dat is mooi.
Denk dat het beste is te weten waar dat vandaan komt, ernaar te kijken, benoemen, afstand te nemen en (tot rust gekomen) ratio, gevoel en intuitie op los te laten. Was het werkelijk zo bedreigend, is er een andere manier om me hiertegen te "wapenen"? Op een rustig moment of een veiliger omgeving (en als die ander ook rustig is) kan er misschien wel gepraat worden, of een brief, of gemaild.
Men zegt niet voor niks: bij ruzies: ga een eind lopen, neem afstand, tel tot 10.. even "afkoelen". Bij mij (adrenaline) duurt dat soms dagen voor ik die innerlijke rust weer heb (na echt bedreigende situaties bedoel ik) of soms langer. Je moet ook echt leren jezelf weer gerust te stellen.
Primitief "terugslaan" werkt namelijk ook niet, hooguit dat de ander in dat primitieve blijft (agressief, angstig, zelfbescherming) of ook terugtrekt in zijn/haar schulp, verdedigend, of onbereikbaar. Daar heb je niks aan. Ik denk dat het altijd goed is je van die situatie te distantieren. Je staat gewoon sterker als je weer "tot jezelf bent gekomen"..
Dus ook al is het systeem overaktief en moet je niet meegaan in het "zie je wel, niemand is te vertrouwen" oid, heeft het wel zijn nut en mag je best een beetje op je hoede blijven tot je kan ontspannen, omdat er geen aanwijzingen zijn dat deze (nieuwe) persoon "ook weer zo is".
Je moet jezelf dan aktief toespreken om die "valse" overtuiging tegen te spreken, denk ik. Maar een naief vertrouwen kan je niet vragen van mensen waar dat zwaar beschadigd is geweest. Hooguit langzaam opbouwen en elk succesje koesteren/ uitvergroten/ prijzen. Bewust risico nemen ook.
Je eigen sterke schouder zijn. En dat kan als je jezelf zo sterk gemaakt hebt, dat je weet dat je het hebben kan, ergens wel weer overheen komt (omdat je jezelf dat ook bewezen hebt inmiddels) en niet meer uit angst wil leven. Het risico op worst case scenario erbij neemt, er niet (langer) voor wegloopt. Omdat je houvast aan jezelf hebt, en bepaalde worst cases al getrotseerd hebt.
En dan krijgt dat overlevings- en zelfbeschermingsmechanisme hopelijk weer de normale functie, ipv overaktief..
(moet nu hollen om op tijd te zijn.. tot laters, fijne dag allemaal!)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 7 maart 2012 om 13:34
Dankje, zo ga ik het ook doen vanaf nu. Het stukje afgewezen voelen kan ik op die manier wel handelen. Maar hoe doe jij/jullie dat met dat stukje dat je vroeger nooit hebt gekregen, die behoefte om gezien te worden (vooral door een man) is best groot en vanuit daar handel ik. Kan ik zelf dat stukje wat ik nooit heb gekregen opvullen of is het meer zo dat ik met de gevolgen moet dealen en er dus op letten dat ik dat niet meer bij iemand anders ga halen? In dat laatste geval blijft die behoefte er nog wel steeds..
Laaraa, ik kan je geen bericht sturen want mn bericht gaat dan automatisch naar een andere gebruikers met dezelfde naam. Misschien kan je mij je emailadres sturen?
Aponi, heeeerlijk he zoenen?! Ik mis het! Geniet er maar lekker van!
woensdag 7 maart 2012 om 17:57
Ik kom weer even binnenvallen..Dacht dat ik een sterk meisje was! Heb namelijk AL het contact verbroken met hem mede door jullie goede adviezen en ik zag zelf ook in dat het veel beter voor me is.
Twee weken duurt het nu en ook al dacht ik elke dag wel even aan hem.. toch kreeg ik hoop dat het wel over zou gaan.
En nu.. kwam ik hem net HEEL TOEVALLIG tegen bij de kapper. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik trilde en werd zo onzeker als het maar kon.
Ik ben weer terug bij af, ben weer kapot, schaamtegevoelens, schuld, angst, ik ben nu een hoopje ellende en ik wil het niet. Ik hou dit niet vol zo.
Ik baal zo van mezelf. Echt even wanhopig nu.
Twee weken duurt het nu en ook al dacht ik elke dag wel even aan hem.. toch kreeg ik hoop dat het wel over zou gaan.
En nu.. kwam ik hem net HEEL TOEVALLIG tegen bij de kapper. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik trilde en werd zo onzeker als het maar kon.
Ik ben weer terug bij af, ben weer kapot, schaamtegevoelens, schuld, angst, ik ben nu een hoopje ellende en ik wil het niet. Ik hou dit niet vol zo.
Ik baal zo van mezelf. Echt even wanhopig nu.
woensdag 7 maart 2012 om 19:13
Alponi, 4 maanden en 550 km, ik ben onwijs trots op je!
Volhouden hoor, je doet het goed.
Kirsten, ik kan me voorstellen dat je dit voelt, dat het pijn doet. Zeker omdat het heel onverwacht was en je je dus ook niet voor kon bereiden... Maar ook dit gaat over, echt waar, dit is maar een dalletje in vergelijking met wat je al met vlag en wimpel doorstaan hebt, je kunt dit!
Volhouden hoor, je doet het goed.
Kirsten, ik kan me voorstellen dat je dit voelt, dat het pijn doet. Zeker omdat het heel onverwacht was en je je dus ook niet voor kon bereiden... Maar ook dit gaat over, echt waar, dit is maar een dalletje in vergelijking met wat je al met vlag en wimpel doorstaan hebt, je kunt dit!
woensdag 7 maart 2012 om 19:22
Kirsten! Je bent niet terug bij af, je wond is alleen even opengehaald! Dat gaat weer weg, echt waar. Gewoon even doorademen en bedenken dat je al heel goed bezig was. Het is voor ons hier allemaal 2 stappen vooruit en soms 1 stap terug geweest!
Italy, als ik iets niet ben, is het gezien. Met name door mijn vader. Ja, die zag mij wel, maar totaal niet zoals een vader zijn dochter hoort te zien....... Mijn moeder kon mij ook niet zien omdat ze zichzelf niet eens kon zien (en ze was zo'n ontzettend mooie trotse vrouw, zoals ik nu op alle foto's zie)...
Voor een deel zorg ik dat ik mezelf nu zie, door goed voor mezelf te zorgen, door lief voor mezelf te zijn. Voor een ander deel zorg ik dat de ander mij ziet, door te proberen echt contact te maken met iemand. (soms zelf een kassajuf, als de behoefte om gezien te worden bij mij aanwezig is).
De behoefte hebben is niet erg, is zelfs heel gezond. Contact zoeken om de behoefte te vervullen is ook helemaal prima.
Het gaat pas mis als je jezelf geweld aan gaat doen om maar gezien te worden. Bijvoorbeeld door bij iemand te blijven die je niet kan of wil zien.
Zo zie ik het (in het kort)
Smelt..... kreeg net een smsje van vlam met de mededeling dat hij alleen even wilde zeggen dat hij mij heeeeeeeeel leuk vindt.
Italy, als ik iets niet ben, is het gezien. Met name door mijn vader. Ja, die zag mij wel, maar totaal niet zoals een vader zijn dochter hoort te zien....... Mijn moeder kon mij ook niet zien omdat ze zichzelf niet eens kon zien (en ze was zo'n ontzettend mooie trotse vrouw, zoals ik nu op alle foto's zie)...
Voor een deel zorg ik dat ik mezelf nu zie, door goed voor mezelf te zorgen, door lief voor mezelf te zijn. Voor een ander deel zorg ik dat de ander mij ziet, door te proberen echt contact te maken met iemand. (soms zelf een kassajuf, als de behoefte om gezien te worden bij mij aanwezig is).
De behoefte hebben is niet erg, is zelfs heel gezond. Contact zoeken om de behoefte te vervullen is ook helemaal prima.
Het gaat pas mis als je jezelf geweld aan gaat doen om maar gezien te worden. Bijvoorbeeld door bij iemand te blijven die je niet kan of wil zien.
Zo zie ik het (in het kort)
Smelt..... kreeg net een smsje van vlam met de mededeling dat hij alleen even wilde zeggen dat hij mij heeeeeeeeel leuk vindt.
I have my fears but they do not have me
woensdag 7 maart 2012 om 21:46
Alponi, wat jij schrijft:
De behoefte hebben is niet erg, is zelfs heel gezond. Contact zoeken om de behoefte te vervullen is ook helemaal prima.
Het gaat pas mis als je jezelf geweld aan gaat doen om maar gezien te worden. Bijvoorbeeld door bij iemand te blijven die je niet kan of wil zien.
Dat klinkt ontzettend waar in mijn oren! Ik heb me lang voorgedaan als degene die ik niet was, puur om mijn relatie heel te houden, mijn familie van me te laten houden, alleen... Het heeft niet geholpen. Sterker nog, juist daardoor heb ik mezelf ontzettend veel pijn gedaan... Puur omdat ik niet durfde te gaan, bang was om alles kwijt te raken... Ik ben niets kwijtgeraakt, maar heb iets heel groots terug gekregen door gewoon mezelf weer te zijn:Het geloof en vertrouwen in mezelf...
De behoefte hebben is niet erg, is zelfs heel gezond. Contact zoeken om de behoefte te vervullen is ook helemaal prima.
Het gaat pas mis als je jezelf geweld aan gaat doen om maar gezien te worden. Bijvoorbeeld door bij iemand te blijven die je niet kan of wil zien.
Dat klinkt ontzettend waar in mijn oren! Ik heb me lang voorgedaan als degene die ik niet was, puur om mijn relatie heel te houden, mijn familie van me te laten houden, alleen... Het heeft niet geholpen. Sterker nog, juist daardoor heb ik mezelf ontzettend veel pijn gedaan... Puur omdat ik niet durfde te gaan, bang was om alles kwijt te raken... Ik ben niets kwijtgeraakt, maar heb iets heel groots terug gekregen door gewoon mezelf weer te zijn:Het geloof en vertrouwen in mezelf...
