Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
vrijdag 6 januari 2012 om 14:47
En nu ik dit schrijf realiseer ik me ook waarom ik uit die flow ben geraakt:
Ik heb me wederom meer om anderen bekommerd dan (eindelijk) met eigen issues en uitdagingen bezig te houden. Ik ben verder van mijn "doelen" geraakt, door opvangen van anderen en hun issues. Ik ben laatste jaar nauwelijks meer bezig geweest met die dingen die voor de ontwikkeling van mijn uitdagingen van belang zijn..
In slaap gesukkeld door pseudo-veiligheden, weer in een "comfortzone" beland, in eigen patroontjes en "in beslag genomen" door dagelijkse uitdagingen, het gewone leventje leven, zonder bergen en dalen. Eigenlijk leef ik nu alweer een tijdje zoals iedereen: werk, boodschappen doen, koken, huishouden, een verzetje met vriendinnen, bezoekje of kroeg. En dat is voor mij een te leeg bestaan..
Ik weet namelijk heel goed wat mij "bezielt" en daar doe ik veeeeeel te weinig mee! Ik ben op een zijweg bezig, zowel qua werk als mijn leventje, ff gekozen voor "zekerheid", rust, verantwoordelijkheden, basisbehoeften (eten, drinken, dak boven je hoofd). Veel te weinig tijd/aandacht voor mijn passies, of alleen zijdelings (bijv hier op forum).
Ik mis het om de echte uitdagingen aan te gaan, ik houd me te klein. Ook in relatie met die "vlam" kom ik niet uit de verf, aktiveert en stimuleert niet wat erin zit, past niet bij de uitdagingen die ik op intiem gebied wil en nodig heb.. genoegen nemen met "prettig".
Die serieuze en verantwoordelijke kant heb ik al zo lang geleefd. Als moeder, als echtgenote, leven zoals het hoort, zoals van je verwacht wordt of ik van mezelf verwachtte in die rollen. De rol van "sexy vrouw" is altijd beheerst en onderdrukt geweest (en daarmee ook je passie niet ontdekt), pas de laatste jaren prioriteit aan gegeven. Liefde is geweldig (voor man en kinderen), maar in een relatie houdt intimiteit en lust het vlammetje in stand. Daarin kan je je liefde namelijk uiten en dat is volgens mij ook de bedoeling van een stel, ook als je ouders bent. Dat maakt het namelijk zo uniek en intiem en is het verschil tussen innige vriendschap/familie zijn van elkaar. En dat ontbrak eraan, of beter gezegd, in mij.
Het vermogen om controle los te laten, om niet zo beheerst te zijn en te leven, om speels te zijn, diegene te zijn die ff geen moeder of "passende" echtgenote is. De sexy vrouw met passie, dat is ook iemand die dicht bij je kern ligt. Het vermogen om jezelf te kunnen (over)geven, maar ook echt iemand te kunnen toelaten om samen te smelten, om een uniek stukje samenzijn echt te kunnen en durven delen. Dat bindt, maar dat heb ik deels altijd afgehouden.
Dat heeft alles te maken met "jezelf durven laten zien" (zoals je bent). Dat heeft soms niet met de ander te maken, deels misschien, als diegene geen genoegen neemt met minder, met het stuk wat je afschermt. Of alsnog kan losmaken.
Daarom is het belangrijk zoveel mogelijk te "werken aan" (vind ik stom woord, maar goed) je eigen "tekortkomingen", angsten, onzekerheden. Je mag en kan er niet op rekenen dat een ander dat voor je gaat doen of overneemt (en dan lichtelijk teleurgesteld raken dat diegene dat niet doet/kan/ziet/lukt)..
Lied wat me enorm raakt is dan ook (ken de titel niet) ongeveer dit:
"I'm sorry for, blaming you, for everything I just couldn't do.. and I hurt myself, by hurting you"..
(wie kent het, hoe het heet, wie het zingt??)..
Want dat realiseerde ik me pas later: ik verwachtte van hem alles wat ik niet kon zijn, wat ik niet kon, wat ik liet liggen. En daarmee heb ik niet alleen hem, maar vooral ook mezelf zo tekortgedaan. En dat is mijn grote verdriet, dat ik dat niet binnen die liefde ontwikkeld heb, het erbij heb laten zitten, voortkabbelen op "ik ben nu eenmaal zo" en "hij is nu eenmaal zo".. en alle pijn en afwijzing die ik OOK op mijn geweten heb, hem in teleurgesteld heb, het weten dat ik er (geheel onbedoeld en onbewust) voor gezorgd heb dat hij ook een deel onbevangenheid is kwijtgeraakt, en zijn hart deels afgesloten.
Puur uit onwetendheid, blind zijn voor signalen (die er echt wel geweest zijn), niet weten wat en hoe dat te "keren".
Dat is 1 van mijn beweegredenen om te schrijven, anderen wakker te schudden (op tijd): doe wat met je onvredes en onzekerheden, binnen of buiten een relatie! Verdiep je in die signalen die je intuitie je probeert te vertellen, neem jezelf serieus, ken jezelf, ontwikkel wat je kan. Pijn en afwijzing zegt zoveel van waar je "levensdoelen" liggen! Door dat te onderdrukken weet je ook niet wat belangrijk is voor je! En ook niet hoe je het beste uit jezelf haalt, je schaamtes overwint, je kracht ligt om wat je eng vindt toch te durven en te doen. Want daar liggen vaak toch juist precies de antwoorden..
Ik heb me wederom meer om anderen bekommerd dan (eindelijk) met eigen issues en uitdagingen bezig te houden. Ik ben verder van mijn "doelen" geraakt, door opvangen van anderen en hun issues. Ik ben laatste jaar nauwelijks meer bezig geweest met die dingen die voor de ontwikkeling van mijn uitdagingen van belang zijn..
In slaap gesukkeld door pseudo-veiligheden, weer in een "comfortzone" beland, in eigen patroontjes en "in beslag genomen" door dagelijkse uitdagingen, het gewone leventje leven, zonder bergen en dalen. Eigenlijk leef ik nu alweer een tijdje zoals iedereen: werk, boodschappen doen, koken, huishouden, een verzetje met vriendinnen, bezoekje of kroeg. En dat is voor mij een te leeg bestaan..
Ik weet namelijk heel goed wat mij "bezielt" en daar doe ik veeeeeel te weinig mee! Ik ben op een zijweg bezig, zowel qua werk als mijn leventje, ff gekozen voor "zekerheid", rust, verantwoordelijkheden, basisbehoeften (eten, drinken, dak boven je hoofd). Veel te weinig tijd/aandacht voor mijn passies, of alleen zijdelings (bijv hier op forum).
Ik mis het om de echte uitdagingen aan te gaan, ik houd me te klein. Ook in relatie met die "vlam" kom ik niet uit de verf, aktiveert en stimuleert niet wat erin zit, past niet bij de uitdagingen die ik op intiem gebied wil en nodig heb.. genoegen nemen met "prettig".
Die serieuze en verantwoordelijke kant heb ik al zo lang geleefd. Als moeder, als echtgenote, leven zoals het hoort, zoals van je verwacht wordt of ik van mezelf verwachtte in die rollen. De rol van "sexy vrouw" is altijd beheerst en onderdrukt geweest (en daarmee ook je passie niet ontdekt), pas de laatste jaren prioriteit aan gegeven. Liefde is geweldig (voor man en kinderen), maar in een relatie houdt intimiteit en lust het vlammetje in stand. Daarin kan je je liefde namelijk uiten en dat is volgens mij ook de bedoeling van een stel, ook als je ouders bent. Dat maakt het namelijk zo uniek en intiem en is het verschil tussen innige vriendschap/familie zijn van elkaar. En dat ontbrak eraan, of beter gezegd, in mij.
Het vermogen om controle los te laten, om niet zo beheerst te zijn en te leven, om speels te zijn, diegene te zijn die ff geen moeder of "passende" echtgenote is. De sexy vrouw met passie, dat is ook iemand die dicht bij je kern ligt. Het vermogen om jezelf te kunnen (over)geven, maar ook echt iemand te kunnen toelaten om samen te smelten, om een uniek stukje samenzijn echt te kunnen en durven delen. Dat bindt, maar dat heb ik deels altijd afgehouden.
Dat heeft alles te maken met "jezelf durven laten zien" (zoals je bent). Dat heeft soms niet met de ander te maken, deels misschien, als diegene geen genoegen neemt met minder, met het stuk wat je afschermt. Of alsnog kan losmaken.
Daarom is het belangrijk zoveel mogelijk te "werken aan" (vind ik stom woord, maar goed) je eigen "tekortkomingen", angsten, onzekerheden. Je mag en kan er niet op rekenen dat een ander dat voor je gaat doen of overneemt (en dan lichtelijk teleurgesteld raken dat diegene dat niet doet/kan/ziet/lukt)..
Lied wat me enorm raakt is dan ook (ken de titel niet) ongeveer dit:
"I'm sorry for, blaming you, for everything I just couldn't do.. and I hurt myself, by hurting you"..
(wie kent het, hoe het heet, wie het zingt??)..
Want dat realiseerde ik me pas later: ik verwachtte van hem alles wat ik niet kon zijn, wat ik niet kon, wat ik liet liggen. En daarmee heb ik niet alleen hem, maar vooral ook mezelf zo tekortgedaan. En dat is mijn grote verdriet, dat ik dat niet binnen die liefde ontwikkeld heb, het erbij heb laten zitten, voortkabbelen op "ik ben nu eenmaal zo" en "hij is nu eenmaal zo".. en alle pijn en afwijzing die ik OOK op mijn geweten heb, hem in teleurgesteld heb, het weten dat ik er (geheel onbedoeld en onbewust) voor gezorgd heb dat hij ook een deel onbevangenheid is kwijtgeraakt, en zijn hart deels afgesloten.
Puur uit onwetendheid, blind zijn voor signalen (die er echt wel geweest zijn), niet weten wat en hoe dat te "keren".
Dat is 1 van mijn beweegredenen om te schrijven, anderen wakker te schudden (op tijd): doe wat met je onvredes en onzekerheden, binnen of buiten een relatie! Verdiep je in die signalen die je intuitie je probeert te vertellen, neem jezelf serieus, ken jezelf, ontwikkel wat je kan. Pijn en afwijzing zegt zoveel van waar je "levensdoelen" liggen! Door dat te onderdrukken weet je ook niet wat belangrijk is voor je! En ook niet hoe je het beste uit jezelf haalt, je schaamtes overwint, je kracht ligt om wat je eng vindt toch te durven en te doen. Want daar liggen vaak toch juist precies de antwoorden..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 6 januari 2012 om 14:56
Je kan niet aan alles tegelijkertijd bezig zijn. En soms moet je ff een zijweg in, ff stilstaan, juist om weer te zien waar je mee bezig bent en of dat nog de juiste route is.. en om energie te vergaren voor die uitdagingen.
Maar ik heb sommige dingen ook ontlopen afgelopen zeg 2 jaar.. waar juist het onder ogen zien je energie geeft. En ik weet precies welke, omdat ik mezelf te goed ken inmiddels, ik weet wat me te doen staat (en mezelf dan laf vind). Daarom is een nieuw jaar altijd weer een goed begin, haha. Een schone lei.
Maar dan moet je jezelf soms wel de tijd geven om "niks te moeten", niet je hele tijd invullen en jezelf bezig houden, dan hoor je dat innerlijke stemmetje niet. Zelfinzicht is goed, als je er ook iets mee doet en het niet daarbij laat. Je moet ook durven stralen en die dingen opzoeken/onderzoeken waarvan je weet dat ze je laten stralen, waar je groots in zou kunnen zijn.
Vandaar ook het motto voor dit jaar! (en dat betekent oa: neem die tijd voor jezelf, laat niet alles in beslag nemen door anderen, door wat anderen verwachten, of jij denkt dat anderen verwachten, door wat anderen vinden "dat hoort" (voor jou), of wat anderen wel en niet kunnen geven en doen voor jou..ga te rade bij jezelf!!
@all: maak daar je doel van: te stralen, je eigen "flow" te zoeken, want dat straalt terug op jezelf!
Maar ik heb sommige dingen ook ontlopen afgelopen zeg 2 jaar.. waar juist het onder ogen zien je energie geeft. En ik weet precies welke, omdat ik mezelf te goed ken inmiddels, ik weet wat me te doen staat (en mezelf dan laf vind). Daarom is een nieuw jaar altijd weer een goed begin, haha. Een schone lei.
Maar dan moet je jezelf soms wel de tijd geven om "niks te moeten", niet je hele tijd invullen en jezelf bezig houden, dan hoor je dat innerlijke stemmetje niet. Zelfinzicht is goed, als je er ook iets mee doet en het niet daarbij laat. Je moet ook durven stralen en die dingen opzoeken/onderzoeken waarvan je weet dat ze je laten stralen, waar je groots in zou kunnen zijn.
Vandaar ook het motto voor dit jaar! (en dat betekent oa: neem die tijd voor jezelf, laat niet alles in beslag nemen door anderen, door wat anderen verwachten, of jij denkt dat anderen verwachten, door wat anderen vinden "dat hoort" (voor jou), of wat anderen wel en niet kunnen geven en doen voor jou..ga te rade bij jezelf!!
@all: maak daar je doel van: te stralen, je eigen "flow" te zoeken, want dat straalt terug op jezelf!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 6 januari 2012 om 15:12
@Boeddha: heel mooi dat je aangevoeld hebt dat het goed was zo.. ondanks alles wat jullie wel deelden!
Het heeft dan te maken met echt goed naar jezelf luisteren, soms weet je gewoon dat je niet anders kan. Dat je kennelijk niet dat in elkaar naar boven haalt, niet genoeg stimuleert, zou leiden tot "genoegen nemen met" (iets anders dan tevreden zijn met?!)..
Dat je je beter verder zal ontwikkelen los van elkaar en vasthouden stagnatie zal betekenen. Daar moet je dan wel redelijk zeker van zijn (wanneer geef je te vroeg op, wanneer is het echt onmogelijk, wanneer is het punt van no return? moeilijk hoor!)..
Maar wel knap van je, want niet veel mensen kiezen voor een onzekerder bestaan (in hun eentje) als je dan wat er wel is ook moet missen en alles uit jezelf gaan halen (vooralsnog)..
loslaten van (al dan niet "valse") zekerheden, of dat nu de baan is waar je in zit (en tenminste werk hebt) of een relatie, het vergt moed om het "comfortabele" en bekende te verlaten en het onbekende tegemoet te gaan, met niemand anders om het voor je te doen dan jijzelf!
Ik heb de crisis afgewacht, maar had ook veel eerder eea in eigen handen kunnen nemen. Hoe eerder je naar innerlijk/intuitie luistert, hoe beter! Ik heb "kostbare" tijd verspild aan iets vast willen en uit angst voor veranderingen, vind ik. Dat is eigenlijk voor niemand goed geweest, ook achteraf niet voor de kinderen, dat vastklampen aan en (beiden) wachten tot je een schim bent, elkaar in de weg zit om te stralen, alleen nog maar die focus op wat ontbreekt en verschilt.
Mooi om te zien dat jullie elkaar niet "weggooiden", maar een stukje begeleid hebben om los van elkaar door te kunnen. Dat noem ik "in liefde loslaten". Niet helemaal aan elkaars lot overlaten, maar vanuit wat was en er nog wel is elkaar het beste gunnen en blijven waarderen, een handje op (een andere) weg helpen.. niet als afwijzing zien (beiden niet), maar het goede koesteren en de ander gunnen om ieder voor zich te stralen, ook als dat met ooit een ander zal zijn! Heel bijzonder!
Het heeft dan te maken met echt goed naar jezelf luisteren, soms weet je gewoon dat je niet anders kan. Dat je kennelijk niet dat in elkaar naar boven haalt, niet genoeg stimuleert, zou leiden tot "genoegen nemen met" (iets anders dan tevreden zijn met?!)..
Dat je je beter verder zal ontwikkelen los van elkaar en vasthouden stagnatie zal betekenen. Daar moet je dan wel redelijk zeker van zijn (wanneer geef je te vroeg op, wanneer is het echt onmogelijk, wanneer is het punt van no return? moeilijk hoor!)..
Maar wel knap van je, want niet veel mensen kiezen voor een onzekerder bestaan (in hun eentje) als je dan wat er wel is ook moet missen en alles uit jezelf gaan halen (vooralsnog)..
loslaten van (al dan niet "valse") zekerheden, of dat nu de baan is waar je in zit (en tenminste werk hebt) of een relatie, het vergt moed om het "comfortabele" en bekende te verlaten en het onbekende tegemoet te gaan, met niemand anders om het voor je te doen dan jijzelf!
Ik heb de crisis afgewacht, maar had ook veel eerder eea in eigen handen kunnen nemen. Hoe eerder je naar innerlijk/intuitie luistert, hoe beter! Ik heb "kostbare" tijd verspild aan iets vast willen en uit angst voor veranderingen, vind ik. Dat is eigenlijk voor niemand goed geweest, ook achteraf niet voor de kinderen, dat vastklampen aan en (beiden) wachten tot je een schim bent, elkaar in de weg zit om te stralen, alleen nog maar die focus op wat ontbreekt en verschilt.
Mooi om te zien dat jullie elkaar niet "weggooiden", maar een stukje begeleid hebben om los van elkaar door te kunnen. Dat noem ik "in liefde loslaten". Niet helemaal aan elkaars lot overlaten, maar vanuit wat was en er nog wel is elkaar het beste gunnen en blijven waarderen, een handje op (een andere) weg helpen.. niet als afwijzing zien (beiden niet), maar het goede koesteren en de ander gunnen om ieder voor zich te stralen, ook als dat met ooit een ander zal zijn! Heel bijzonder!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 6 januari 2012 om 15:51
@Suzy65, wat heb je dit ontzettend mooi neergezet...! Van die kant had ik het natuurlijk zelf nog niet bekeken, wel dat het ontzettend veel moed vergde om zoiets te doen en dat ik best een beetje trots op mezelf was, dat ook, maar zo'n compliment als jij mij net geeft heb ik nog niet gehad...!
Wat ontzettend lief...! Dank je...
Ook zoiets geeft weer moed...
Ik blijf lekker op de bank hangen, met de kachel hoog... Ik heb genoeg gedaan voor vandaag..!
vrijdag 6 januari 2012 om 16:10
zaterdag 7 januari 2012 om 09:08
Thanks, dat is het lied idd!
Prachtige tekst, daar heb ik menig traantje bij gelaten!
Ik huil vrijwel nooit uit zelfmedelijden, of wat mij "is aangedaan" oid. Wel uit soort onmacht, waarom dingen lopen zoals ze lopen, het mooie, om liefde die je "weet" maar niet (meer) bij kan of mag, geblokkeerd om eoa reden, letterlijke of figuurlijke afstand is..
Vandaag weer vroeg wakker (zoals vaker na kroeg en bier): en weer eens precies om 5.55 uur.. geen idee wat dat betekent, maar veel soeps zal het niet zijn, ik ben dan namelijk niet bepaald trots op mezelf, ik zorg dan niet goed voor mezelf vind ik. Een valkuil, les die ik maar niet leer..
Had ik zo'n lekker chill dagje gisteren, "me-time", ga ik toch weer op stel en sprong in op een voorstel van een zeker familielid (half jaar afstand van gehad) die daar vroeg wou afspreken, terwijl ik halve andere plannen had voor later op de avond en dan nog ga haasten, niet of nauwelijks iets gegeten heb en uiteindelijk (te laat) zit ik daar wel en diegene komt niet opdagen..
De vraag is waarom ik er zo hardnekkig wil zijn voor anderen, als ze dat nodig hebben. Zijn ze er voor mij, als en op moment dat ik dat ff nodig heb, dat is de vraag.. De een niet, de ander voor zover het uitkomt. Dat laatste is prima, kan ook niet anders, maar waarom hanteer ik dat zelf dan vaak niet? Komt me niet uit, dat hanteer ik alleen als er andere plannen zijn (of werk, of de kinderen of andere afspraken), maar vaak niet als de reden is: ik ben nu liever met mezelf. En dat moet ik dringend maar eens veranderen.
Het "pleasen" en verwachtingen van anderen invullen doe ik dus nog steeds in sommige gevallen of bij sommige mensen, als ik geen dringende eigen plannen heb. Ik begin dat wel af te leren, (en zeker bij nieuwe mensen doe ik dat vanaf het begin anders, en daarom baal ik achteraf als ik toch weer in oude rollen of patronen verval. Oude mechanismen zijn hardnekkig, ook al ben je je er bewust van, hahaha. Vooral bij dierbare mensen die me af en toe zo "nodig hebben" en me (dan wel) weten te vinden..
Ik dacht dat ik het wel zo'n beetje afgeleerd had, maar zie nu wel in dat ik nog veel te weinig prioriteit bij mezelf leg, in relatie tot (sommige) anderen. En soms maar wel eens aandacht voor mezelf vragen (en wel (gezonde) verwachtingen mogen hebben van anderen voor mijzelf. Dat is al een eerder inzicht en waar ik nog te weinig mee doe: mij is geleerd: "kinderen die vragen worden overgeslagen", maar dat is niet waar. Wat je niet vraagt, krijg je vaak ook niet.
En dan even iets anders: een gek begin van deze bijzondere dag (sterfdag van mijn vader): bij het aandoen van de lampen in woonkamer sprong er 1. Wou een nieuw peertje uit de kast halen, valt er een ovenschaal uit, in 1000 stukken, hahaha. Scherven brengen geluk, denk ik dan maar
Misschien had ik op die cursus vandaag wel "contact kunnen leggen"
Vandaag alsnog maar eens een lekker "me-dagje" van maken, mijn plannen overdenken voor het nieuwe jaar.
Prachtige tekst, daar heb ik menig traantje bij gelaten!
Ik huil vrijwel nooit uit zelfmedelijden, of wat mij "is aangedaan" oid. Wel uit soort onmacht, waarom dingen lopen zoals ze lopen, het mooie, om liefde die je "weet" maar niet (meer) bij kan of mag, geblokkeerd om eoa reden, letterlijke of figuurlijke afstand is..
Vandaag weer vroeg wakker (zoals vaker na kroeg en bier): en weer eens precies om 5.55 uur.. geen idee wat dat betekent, maar veel soeps zal het niet zijn, ik ben dan namelijk niet bepaald trots op mezelf, ik zorg dan niet goed voor mezelf vind ik. Een valkuil, les die ik maar niet leer..
Had ik zo'n lekker chill dagje gisteren, "me-time", ga ik toch weer op stel en sprong in op een voorstel van een zeker familielid (half jaar afstand van gehad) die daar vroeg wou afspreken, terwijl ik halve andere plannen had voor later op de avond en dan nog ga haasten, niet of nauwelijks iets gegeten heb en uiteindelijk (te laat) zit ik daar wel en diegene komt niet opdagen..
De vraag is waarom ik er zo hardnekkig wil zijn voor anderen, als ze dat nodig hebben. Zijn ze er voor mij, als en op moment dat ik dat ff nodig heb, dat is de vraag.. De een niet, de ander voor zover het uitkomt. Dat laatste is prima, kan ook niet anders, maar waarom hanteer ik dat zelf dan vaak niet? Komt me niet uit, dat hanteer ik alleen als er andere plannen zijn (of werk, of de kinderen of andere afspraken), maar vaak niet als de reden is: ik ben nu liever met mezelf. En dat moet ik dringend maar eens veranderen.
Het "pleasen" en verwachtingen van anderen invullen doe ik dus nog steeds in sommige gevallen of bij sommige mensen, als ik geen dringende eigen plannen heb. Ik begin dat wel af te leren, (en zeker bij nieuwe mensen doe ik dat vanaf het begin anders, en daarom baal ik achteraf als ik toch weer in oude rollen of patronen verval. Oude mechanismen zijn hardnekkig, ook al ben je je er bewust van, hahaha. Vooral bij dierbare mensen die me af en toe zo "nodig hebben" en me (dan wel) weten te vinden..
Ik dacht dat ik het wel zo'n beetje afgeleerd had, maar zie nu wel in dat ik nog veel te weinig prioriteit bij mezelf leg, in relatie tot (sommige) anderen. En soms maar wel eens aandacht voor mezelf vragen (en wel (gezonde) verwachtingen mogen hebben van anderen voor mijzelf. Dat is al een eerder inzicht en waar ik nog te weinig mee doe: mij is geleerd: "kinderen die vragen worden overgeslagen", maar dat is niet waar. Wat je niet vraagt, krijg je vaak ook niet.
En dan even iets anders: een gek begin van deze bijzondere dag (sterfdag van mijn vader): bij het aandoen van de lampen in woonkamer sprong er 1. Wou een nieuw peertje uit de kast halen, valt er een ovenschaal uit, in 1000 stukken, hahaha. Scherven brengen geluk, denk ik dan maar
Misschien had ik op die cursus vandaag wel "contact kunnen leggen"
Vandaag alsnog maar eens een lekker "me-dagje" van maken, mijn plannen overdenken voor het nieuwe jaar.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 7 januari 2012 om 09:53
Ik heb nog niet bijgelezen maar wilde jullie even een tip voor een boek geven dat ik nu aan het lezen ben; Denk je sterk' (met daarin ook Denk je zeker)
Gaat over zelfwaardering, zelfvertrouwen, de interne criticus, invloeden van het verleden, omgaan met kritiek, je houding veranderen, enz. Is ook wel echt gericht op het krijgen van meer zelfwaardering en zelfvertrouwen. Ben er net in begonnen maar vind t nu al een goed boek!
Fijn weekend
Gaat over zelfwaardering, zelfvertrouwen, de interne criticus, invloeden van het verleden, omgaan met kritiek, je houding veranderen, enz. Is ook wel echt gericht op het krijgen van meer zelfwaardering en zelfvertrouwen. Ben er net in begonnen maar vind t nu al een goed boek!
Fijn weekend
zaterdag 7 januari 2012 om 10:25
Oh, goede tip, Italy!
Ik ga vandaag ook maar eens lezen, en niet zozeer op het forum, maar de boeken die ik mezelf cadeau heb gedaan paar dagen geleden..
Jij ook fijn weekend!
(ik was al vroeg op, begin nu na voorzichtig 2 boterhammen met kaas, me wat minder brak te voelen, haha. Leer ik het ooit?! Ben wel een beetje klaar met dat kroeggebeuren, geloof ik).
Had beter naar die workshop kunnen gaan, achteraf. Geen van beide "halve afspraken" ging door en had dus gekund.
Ik ga maar eens meer prioriteit bij mij leggen.
Ik ga vandaag ook maar eens lezen, en niet zozeer op het forum, maar de boeken die ik mezelf cadeau heb gedaan paar dagen geleden..
Jij ook fijn weekend!
(ik was al vroeg op, begin nu na voorzichtig 2 boterhammen met kaas, me wat minder brak te voelen, haha. Leer ik het ooit?! Ben wel een beetje klaar met dat kroeggebeuren, geloof ik).
Had beter naar die workshop kunnen gaan, achteraf. Geen van beide "halve afspraken" ging door en had dus gekund.
Ik ga maar eens meer prioriteit bij mij leggen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 7 januari 2012 om 11:01
Goedemorgen Suzy!
Je hebt me weer helemaal op het goede spoor gezet gisteren, fijn! Je raakte ook precies de juiste snaar, over schaduwkanten. Toevallig had ik van de week een aflevering van Desperate Housewives gezien (ehhh ja, zwak punt van me...) waarin het ook over die kanten ging, en hoe het bij je hoort, dat had me ook al aan het denken gezet.
Ik realiseer me steeds meer dat ik bepaalde kanten van mij altijd wegdruk, omdat ik me schaam voor die kanten, die passen niet bij het nette beschaafde meisje dat ik zou moeten zijn. Maar iedere keer als ik die kanten verberg en doe alsof ze er niet zijn, dan geef ik mezelf het verkeerde signaal, dat de "echte ik" niet goed genoeg is, zichzelf niet mag laten zien. Ik word van moe van het vechten tegen mezelf, ik wil me gewoon vrij voelen om mezelf te zijn in plaats van de Lisanne die alleen maar denkt aan de mening van anderen.
Heb gisteren een eerste stap genomen in het ontdekken van de echte Lisanne, iets wat ik al lang wilde doen maar nooit durfde, en het voelt goed. Het is zoals je zegt, nu ben ik jong, niemand om rekening mee te houden, het juiste moment.
En ach ja, ik ben ook een echte pleaser. Ik kan me er heel erg druk om maken als ik een afspraak af moet zeggen als ik ziek ben bijvoorbeeld, terwijl ik het zelf nooit erg vind als iemand een afspraak afzegt, of zelfs vergeet. Wat jou is overkomen gisteren klinkt dan ook echt als iets wat mij ook wel kan overkomen haha. Maar ik kan wel leren van de manier waarop jij ermee omgaat, je trekt er namelijk meteen een les uit voor jezelf: meer prioriteit voor jezelf. Ik doe dat nu steeds meer voor mezelf, avondjes vrijhouden, afspraken afzeggen als ik me gewoon echt niet goed voel, niet meer uit schuldgevoel iets doen. En je maakt het jezelf dan wel echt makkelijker heb ik gemerkt!
Veel plezier met je me-dagje! Ik heb vanmiddag een nieuwjaarsborrel dus ga toch maar weer de kroeg in, maar eerst nog even lekker sporten!
Je hebt me weer helemaal op het goede spoor gezet gisteren, fijn! Je raakte ook precies de juiste snaar, over schaduwkanten. Toevallig had ik van de week een aflevering van Desperate Housewives gezien (ehhh ja, zwak punt van me...) waarin het ook over die kanten ging, en hoe het bij je hoort, dat had me ook al aan het denken gezet.
Ik realiseer me steeds meer dat ik bepaalde kanten van mij altijd wegdruk, omdat ik me schaam voor die kanten, die passen niet bij het nette beschaafde meisje dat ik zou moeten zijn. Maar iedere keer als ik die kanten verberg en doe alsof ze er niet zijn, dan geef ik mezelf het verkeerde signaal, dat de "echte ik" niet goed genoeg is, zichzelf niet mag laten zien. Ik word van moe van het vechten tegen mezelf, ik wil me gewoon vrij voelen om mezelf te zijn in plaats van de Lisanne die alleen maar denkt aan de mening van anderen.
Heb gisteren een eerste stap genomen in het ontdekken van de echte Lisanne, iets wat ik al lang wilde doen maar nooit durfde, en het voelt goed. Het is zoals je zegt, nu ben ik jong, niemand om rekening mee te houden, het juiste moment.
En ach ja, ik ben ook een echte pleaser. Ik kan me er heel erg druk om maken als ik een afspraak af moet zeggen als ik ziek ben bijvoorbeeld, terwijl ik het zelf nooit erg vind als iemand een afspraak afzegt, of zelfs vergeet. Wat jou is overkomen gisteren klinkt dan ook echt als iets wat mij ook wel kan overkomen haha. Maar ik kan wel leren van de manier waarop jij ermee omgaat, je trekt er namelijk meteen een les uit voor jezelf: meer prioriteit voor jezelf. Ik doe dat nu steeds meer voor mezelf, avondjes vrijhouden, afspraken afzeggen als ik me gewoon echt niet goed voel, niet meer uit schuldgevoel iets doen. En je maakt het jezelf dan wel echt makkelijker heb ik gemerkt!
Veel plezier met je me-dagje! Ik heb vanmiddag een nieuwjaarsborrel dus ga toch maar weer de kroeg in, maar eerst nog even lekker sporten!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
zaterdag 7 januari 2012 om 11:54
Hee Lisanne: toeval bestaat niet, he? En geweldige serie, dat Desperate housewifes. Kijk allang geen tv, maar dat is wel 1 van mijn favorieten geweest. Paar afleveringen gezien van Gooische vrouwen en vond ik ook humor. Heerlijk van die series die toch eea op de loep nemen, uitvergroten, overdrijven, spot mee drijven. En zo ben ik dol op "friends" geweest, heeft ons hier door moeilijke tijden geholpen, hele serie gekocht toen, lekker luchtig, samen met de kinderen gekeken, elke dag weer.
enne, schuldgevoel doe ik niet meer aan. Schaamte ook niet. Dit ben ik, met mooie en minder mooie kanten & eigenschappen, waar ik soms wel en soms niet veel aan (kan) verander(en).
Schuldgevoelens geven: dat is zo'n onderschatte, heel krachtige maar heel kwalijke manier van mensen proberen te laten gehoorzamen/ aan je te binden/ manipuleren! Hoort in de categorie "slachtofferschap" (zielig doen, sympathie willen opwekken daarmee, beroep doen op evt schuldgevoelens ("jouw schuld, je doet me tekort"), legt eea bij de ander en dat is vaak niet terecht en minstens niet netjes.
Het valt vaak niet op, omdat de maatschappij het heel normaal vindt, en massaal toepast. Omdat mensen het zo normaal vinden om niet alleen zichzelf, maar ook anderen hun normen en waarden op te willen leggen, wat hoort, wat normaal is. Normaal is niks meer dan de zgn "algemene opinie", die ook nog eens wisselt elke zoveel jaar. Dat ligt niet vast, dat is wat massaal gepromoot en verkondigd wordt, maar vaak al achterhaald in de praktijk, in ontwikkeling, zie ook de veranderende moraal omtrent vreemdgaan. Iedereen keurt het af, maar in anonieme enquetes liggen de cijfers van m/v heel anders..
Maar goed, opvoeding (door ouders, door scholen, door overheid enz) en "kweken van geweten" gebeurt nog steeds dmv schuldgevoelens (en zo ook religies) en "zonde" en schaamte. Zit er soms diep ingebakken, maar oh zo fijn als je dat kan loslaten en je eigen (innerlijke?) koers gaat varen.
Want schuldgevoelens houdt eigenlijk in: jij voldoet niet aan de verwachting van een ander. En dat stelt die ander teleur..Dus?! En?! Moet dat dan, die ander tevreden stellen? Gelden diens verwachtingen als norm voor jou dan? En waarom dan? Beter of hoger in rang, in gezag, in wijsheid, leeftijd? Enige macht over je, waardoor je moet gehoorzamen aan diegene (zijn/haar verwachtingen)? We leven (gelukkig) in een vrij land, waarom zou een ander meer gelijk hebben dan jij? En dan over hoe jij moet leven?
En dan hebben we het meestal niet over gedrag, wat iedereen kan nagaan dat echt niet kan (moord en doodslag, anderen schaden enz), maar wat jij goed acht voor jezelf en misschien wat afwijkt van het gemiddelde, "normale". En misschien ook niet, als iedereen daar open voor zou uitkomen. En waarom zou je willen beantwoorden aan dat gemiddelde of de meerderheid, de massa? Omdat die allemaal aan hetzelfde "meedoen" (en zo in stand houden ook), misschien allemaal zich aanpassen, zonder daar echt zelf zo over te denken?
Degene die op schuldgevoel speelt, is het meestal een gevalletje "eigenbelang" of iemand die het zelf heel belangrijk vindt wat anderen vinden van hem/haar. En hoe het hoort, volgens diegene dan..
Dus misschien is het tijd dat diegene zijn/haar verwachtingen van jou bijstelt? In plaats van jou verantwoordelijk te maken voor zijn/haar teleurstelling, gebaseerd op eigen verwachtingen?
(dat ligt alleen maar (iets) anders als je die zelf gevoed hebt, zelf beloofd hebt, of woord en gedrag niet overeenstemt).
Als jij gaat leven naar het principe: je zegt wat je meent, je doet wat je zegt, je meent wat je doet en doet wat je meent, dan leef je "oprecht en echt". Of zoveel mogelijk iig, zonder anderen te kwetsen en te beledigen. Liever integer dan (hard) eerlijk, is mijn motto. Integer is eerlijk, voor zover rekening houdend met degene die je voor je hebt (wat wel en niet kan, inschatten, de grenzen van een ander respecteren).
Ik ben open, heb niks te verbergen, maar niet iedereen hoeft alles van me te weten..
Onder schaduwkanten valt ook wat je zelf afwijst (voor jezelf), afkeurt. Bijv egoisme. Daar kan een boodschap in zitten: dat je juist wel wat meer egoisme kan gebruiken bijv. Dingen waar je je aan ergert bij anderen, zeggen vaak wat je zelf afwijst voor jezelf. Dat kan omdat je dat veroordeelt, maar ook bijv omdat je daaroverheen gegroeid bent (bijv slachtofferschap, of ex-rokers, die strenger kunnen zijn dan welke nietroker ook, haha).
Vaak loop je vroeg of laat in relaties "stuk" op dingen die je jezelf niet gunt en diegene zich wel permitteert. Een net persoon zal zich ergeren aan een slordig iemand en kan zijn dat die netheid voortkomt uit (veel te veel) controledrang en diegene eigenlijk zelf wat losser zou mogen worden.. Zo kunnen eigenschappen die je zelf sterk vindt, ook je zwaktes zijn (als het te is geworden, bijv te moederlijk/zorgzaam = dan bemoeien, verstikken, benauwen. Te enthousiast = dan opdringerig. enz.
En zo kunnen eigenschappen die jij als slecht beoordeelt (in jezelf of anderen) in mildere vorm misschien juist goed voor je zijn. Zo vind ik "overambitieus" geen fijne eigenschap, maar de bijbehorende ondernemingszin en ergens naar streven en doorzettingsvermogen wel. En zo kan je "een losse seksmoraal" veroordelen (alvast voor jezelf), maar stiekem toch bewondering voor hebben en zelf wat losser willen kunnen zijn daarin. Let maar eens op wat je aan oordelen hebt (voor anderen, maar vooral voor jezelf!).
Ik oordeel niet vaak meer in de zin van "goed" of "fout/slecht". En als ik op het punt sta om dat wel te doen, te beschuldigen (zelden), dan vraag ik me tegenwoordig eerst af: deed/doe ik dat niet zelf ook?
enne, schuldgevoel doe ik niet meer aan. Schaamte ook niet. Dit ben ik, met mooie en minder mooie kanten & eigenschappen, waar ik soms wel en soms niet veel aan (kan) verander(en).
Schuldgevoelens geven: dat is zo'n onderschatte, heel krachtige maar heel kwalijke manier van mensen proberen te laten gehoorzamen/ aan je te binden/ manipuleren! Hoort in de categorie "slachtofferschap" (zielig doen, sympathie willen opwekken daarmee, beroep doen op evt schuldgevoelens ("jouw schuld, je doet me tekort"), legt eea bij de ander en dat is vaak niet terecht en minstens niet netjes.
Het valt vaak niet op, omdat de maatschappij het heel normaal vindt, en massaal toepast. Omdat mensen het zo normaal vinden om niet alleen zichzelf, maar ook anderen hun normen en waarden op te willen leggen, wat hoort, wat normaal is. Normaal is niks meer dan de zgn "algemene opinie", die ook nog eens wisselt elke zoveel jaar. Dat ligt niet vast, dat is wat massaal gepromoot en verkondigd wordt, maar vaak al achterhaald in de praktijk, in ontwikkeling, zie ook de veranderende moraal omtrent vreemdgaan. Iedereen keurt het af, maar in anonieme enquetes liggen de cijfers van m/v heel anders..
Maar goed, opvoeding (door ouders, door scholen, door overheid enz) en "kweken van geweten" gebeurt nog steeds dmv schuldgevoelens (en zo ook religies) en "zonde" en schaamte. Zit er soms diep ingebakken, maar oh zo fijn als je dat kan loslaten en je eigen (innerlijke?) koers gaat varen.
Want schuldgevoelens houdt eigenlijk in: jij voldoet niet aan de verwachting van een ander. En dat stelt die ander teleur..Dus?! En?! Moet dat dan, die ander tevreden stellen? Gelden diens verwachtingen als norm voor jou dan? En waarom dan? Beter of hoger in rang, in gezag, in wijsheid, leeftijd? Enige macht over je, waardoor je moet gehoorzamen aan diegene (zijn/haar verwachtingen)? We leven (gelukkig) in een vrij land, waarom zou een ander meer gelijk hebben dan jij? En dan over hoe jij moet leven?
En dan hebben we het meestal niet over gedrag, wat iedereen kan nagaan dat echt niet kan (moord en doodslag, anderen schaden enz), maar wat jij goed acht voor jezelf en misschien wat afwijkt van het gemiddelde, "normale". En misschien ook niet, als iedereen daar open voor zou uitkomen. En waarom zou je willen beantwoorden aan dat gemiddelde of de meerderheid, de massa? Omdat die allemaal aan hetzelfde "meedoen" (en zo in stand houden ook), misschien allemaal zich aanpassen, zonder daar echt zelf zo over te denken?
Degene die op schuldgevoel speelt, is het meestal een gevalletje "eigenbelang" of iemand die het zelf heel belangrijk vindt wat anderen vinden van hem/haar. En hoe het hoort, volgens diegene dan..
Dus misschien is het tijd dat diegene zijn/haar verwachtingen van jou bijstelt? In plaats van jou verantwoordelijk te maken voor zijn/haar teleurstelling, gebaseerd op eigen verwachtingen?
(dat ligt alleen maar (iets) anders als je die zelf gevoed hebt, zelf beloofd hebt, of woord en gedrag niet overeenstemt).
Als jij gaat leven naar het principe: je zegt wat je meent, je doet wat je zegt, je meent wat je doet en doet wat je meent, dan leef je "oprecht en echt". Of zoveel mogelijk iig, zonder anderen te kwetsen en te beledigen. Liever integer dan (hard) eerlijk, is mijn motto. Integer is eerlijk, voor zover rekening houdend met degene die je voor je hebt (wat wel en niet kan, inschatten, de grenzen van een ander respecteren).
Ik ben open, heb niks te verbergen, maar niet iedereen hoeft alles van me te weten..
Onder schaduwkanten valt ook wat je zelf afwijst (voor jezelf), afkeurt. Bijv egoisme. Daar kan een boodschap in zitten: dat je juist wel wat meer egoisme kan gebruiken bijv. Dingen waar je je aan ergert bij anderen, zeggen vaak wat je zelf afwijst voor jezelf. Dat kan omdat je dat veroordeelt, maar ook bijv omdat je daaroverheen gegroeid bent (bijv slachtofferschap, of ex-rokers, die strenger kunnen zijn dan welke nietroker ook, haha).
Vaak loop je vroeg of laat in relaties "stuk" op dingen die je jezelf niet gunt en diegene zich wel permitteert. Een net persoon zal zich ergeren aan een slordig iemand en kan zijn dat die netheid voortkomt uit (veel te veel) controledrang en diegene eigenlijk zelf wat losser zou mogen worden.. Zo kunnen eigenschappen die je zelf sterk vindt, ook je zwaktes zijn (als het te is geworden, bijv te moederlijk/zorgzaam = dan bemoeien, verstikken, benauwen. Te enthousiast = dan opdringerig. enz.
En zo kunnen eigenschappen die jij als slecht beoordeelt (in jezelf of anderen) in mildere vorm misschien juist goed voor je zijn. Zo vind ik "overambitieus" geen fijne eigenschap, maar de bijbehorende ondernemingszin en ergens naar streven en doorzettingsvermogen wel. En zo kan je "een losse seksmoraal" veroordelen (alvast voor jezelf), maar stiekem toch bewondering voor hebben en zelf wat losser willen kunnen zijn daarin. Let maar eens op wat je aan oordelen hebt (voor anderen, maar vooral voor jezelf!).
Ik oordeel niet vaak meer in de zin van "goed" of "fout/slecht". En als ik op het punt sta om dat wel te doen, te beschuldigen (zelden), dan vraag ik me tegenwoordig eerst af: deed/doe ik dat niet zelf ook?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 7 januari 2012 om 13:46
Je schrijft:
Want schuldgevoelens houdt eigenlijk in: jij voldoet niet aan de verwachting van een ander. En dat stelt die ander teleur..Dus?! En?! Moet dat dan, die ander tevreden stellen? Gelden diens verwachtingen als norm voor jou dan? En waarom dan? Beter of hoger in rang, in gezag, in wijsheid, leeftijd? Enige macht over je, waardoor je moet gehoorzamen aan diegene (zijn/haar verwachtingen)? We leven (gelukkig) in een vrij land, waarom zou een ander meer gelijk hebben dan jij? En dan over hoe jij moet leven?
Maar ik vind wel dat dit volledig verbonden is met het onderstaande.
Als jij gaat leven naar het principe: je zegt wat je meent, je doet wat je zegt, je meent wat je doet en doet wat je meent, dan leef je "oprecht en echt". Of zoveel mogelijk iig, zonder anderen te kwetsen en te beledigen. Liever integer dan (hard) eerlijk, is mijn motto. Integer is eerlijk, voor zover rekening houdend met degene die je voor je hebt (wat wel en niet kan, inschatten, de grenzen van een ander respecteren).
Schuldgevoelens zijn wel degelijk terecht indien de communicatie niet overeenstemt met de wil, danwel datgene dat iemand kan nakomen. Het zou anders wel makkelijk zijn om iets, dat "te makkelijk", wellicht met eigenbelang (wie weet voor aandacht) wordt gecommuniceerd (en niet wil of kan worden nagekomen) later weer net zo makkelijk wordt weggewimpeld met. "praat me geen schuldgevoel aan".
Want schuldgevoelens houdt eigenlijk in: jij voldoet niet aan de verwachting van een ander. En dat stelt die ander teleur..Dus?! En?! Moet dat dan, die ander tevreden stellen? Gelden diens verwachtingen als norm voor jou dan? En waarom dan? Beter of hoger in rang, in gezag, in wijsheid, leeftijd? Enige macht over je, waardoor je moet gehoorzamen aan diegene (zijn/haar verwachtingen)? We leven (gelukkig) in een vrij land, waarom zou een ander meer gelijk hebben dan jij? En dan over hoe jij moet leven?
Maar ik vind wel dat dit volledig verbonden is met het onderstaande.
Als jij gaat leven naar het principe: je zegt wat je meent, je doet wat je zegt, je meent wat je doet en doet wat je meent, dan leef je "oprecht en echt". Of zoveel mogelijk iig, zonder anderen te kwetsen en te beledigen. Liever integer dan (hard) eerlijk, is mijn motto. Integer is eerlijk, voor zover rekening houdend met degene die je voor je hebt (wat wel en niet kan, inschatten, de grenzen van een ander respecteren).
Schuldgevoelens zijn wel degelijk terecht indien de communicatie niet overeenstemt met de wil, danwel datgene dat iemand kan nakomen. Het zou anders wel makkelijk zijn om iets, dat "te makkelijk", wellicht met eigenbelang (wie weet voor aandacht) wordt gecommuniceerd (en niet wil of kan worden nagekomen) later weer net zo makkelijk wordt weggewimpeld met. "praat me geen schuldgevoel aan".
zaterdag 7 januari 2012 om 13:57
zaterdag 7 januari 2012 om 14:54
zaterdag 7 januari 2012 om 15:03
@Marc: idd, belofte maakt schuld. Volgens mij zeg ik dat ook ergens hierboven. Als iemand iets zegt om er vanaf te zijn oid en niet nakomt, dan meen je dus niet wat je zegt en doe je niet wat je zegt.
Daar mag je iemand best op wijzen, en dat diegene daarmee zich bewust wordt van zijn/haar verantwoordelijkheden naar anderen toe of excuus voor vragen of consequenties aan verbinden. Het is dus ook zeker niet zo dat anderen asociaal gedrag hoeven te pikken, of dat diegene met dat gedrag zich ervan af maakt met: "ik laat me geen schuldgevoel aanpraten".
Met dat schuldgevoel schiet je verder niks op, het is niet iets constructiefs en de ander voelt zich er niet beter door, als je je schuldig voelt. Beschuldigen of verwijten heeft meestal als reactie dat de ander zich verzet, terugslaat (met iets anders wat jij dan "altijd" verkeerd doet, of zich (al dan niet verongelijkt) terugtrekt.
Het heeft pas zin als iemand daadwerkelijk zegt: je hebt gelijk, ik zal er rekening mee houden, er iets mee doen. (maar dan gemeend, he?). Zeker bij afspraken of andere dingen waar je het beiden over eens was/bent. Je kan iemand prima op verantwoordelijkheden wijzen zonder te beschuldigen of met schuldgevoelens op te zadelen.. ("ik ben teleurgesteld in je, zo ga je niet om met mensen van wie je houdt, je bent onbetrouwbaar, laks, waar heb ik dit aan verdiend, ik bedoel het allemaal zo goed en jij behandelt mij zo" en dat soort teksten).
Vaak staat het beschuldigen niet in verhouding, buitensporige reactie of "straf" voor iets relatief onbelangrijks of is het iets wat die ander zelf verwacht van anderen.
Bijv een slordig iemand gooit niet expres zijn kleren in de hoek om jou te pesten of uit een gebrek aan respect voor de huisgenoot/partner, maar dat kan de ander wel zo aanvoelen/ ontvangen.
Of iemand die zich zelf ook schuldig maakt aan wat ie de ander verwijt. Bijv zelf rustig een uur later komt dan afgesproken, maar jou direct na 1 minuut al op de vingers tikken waar je blijft en je ervan beschuldigen dat je "altijd te laat bent" of buitenproportioneel boos worden om iets onbenulligs.
Je kan er niet met zijn allen maar op los gaan leven zoals je zelf wil, natuurlijk. Alleen al omdat "wat je voelt" niet altijd zo betrouwbaar of zuiver is (iemand die een drang voelt om iemand te vermoorden omdat het nu eenmaal zo voelt, of een geweten ontbreekt, dat gaat natuurlijk niet). Er zijn regels nodig, omdat het recht van de een ophoudt waar de rechten van anderen beginnen.
Daarom integer ipv eerlijk. Integer is rekening houdende met de ander en diens mening/rechten/normen en waarden. En als die onoverbrugbaar blijken, of alsmaar van 1 kant concessies worden gedaan kan dat een ongezond ongelijke relatie opleveren en kan je bijv besluiten dat je dan geen omgang (meer) wenst met diegene.
Daar mag je iemand best op wijzen, en dat diegene daarmee zich bewust wordt van zijn/haar verantwoordelijkheden naar anderen toe of excuus voor vragen of consequenties aan verbinden. Het is dus ook zeker niet zo dat anderen asociaal gedrag hoeven te pikken, of dat diegene met dat gedrag zich ervan af maakt met: "ik laat me geen schuldgevoel aanpraten".
Met dat schuldgevoel schiet je verder niks op, het is niet iets constructiefs en de ander voelt zich er niet beter door, als je je schuldig voelt. Beschuldigen of verwijten heeft meestal als reactie dat de ander zich verzet, terugslaat (met iets anders wat jij dan "altijd" verkeerd doet, of zich (al dan niet verongelijkt) terugtrekt.
Het heeft pas zin als iemand daadwerkelijk zegt: je hebt gelijk, ik zal er rekening mee houden, er iets mee doen. (maar dan gemeend, he?). Zeker bij afspraken of andere dingen waar je het beiden over eens was/bent. Je kan iemand prima op verantwoordelijkheden wijzen zonder te beschuldigen of met schuldgevoelens op te zadelen.. ("ik ben teleurgesteld in je, zo ga je niet om met mensen van wie je houdt, je bent onbetrouwbaar, laks, waar heb ik dit aan verdiend, ik bedoel het allemaal zo goed en jij behandelt mij zo" en dat soort teksten).
Vaak staat het beschuldigen niet in verhouding, buitensporige reactie of "straf" voor iets relatief onbelangrijks of is het iets wat die ander zelf verwacht van anderen.
Bijv een slordig iemand gooit niet expres zijn kleren in de hoek om jou te pesten of uit een gebrek aan respect voor de huisgenoot/partner, maar dat kan de ander wel zo aanvoelen/ ontvangen.
Of iemand die zich zelf ook schuldig maakt aan wat ie de ander verwijt. Bijv zelf rustig een uur later komt dan afgesproken, maar jou direct na 1 minuut al op de vingers tikken waar je blijft en je ervan beschuldigen dat je "altijd te laat bent" of buitenproportioneel boos worden om iets onbenulligs.
Je kan er niet met zijn allen maar op los gaan leven zoals je zelf wil, natuurlijk. Alleen al omdat "wat je voelt" niet altijd zo betrouwbaar of zuiver is (iemand die een drang voelt om iemand te vermoorden omdat het nu eenmaal zo voelt, of een geweten ontbreekt, dat gaat natuurlijk niet). Er zijn regels nodig, omdat het recht van de een ophoudt waar de rechten van anderen beginnen.
Daarom integer ipv eerlijk. Integer is rekening houdende met de ander en diens mening/rechten/normen en waarden. En als die onoverbrugbaar blijken, of alsmaar van 1 kant concessies worden gedaan kan dat een ongezond ongelijke relatie opleveren en kan je bijv besluiten dat je dan geen omgang (meer) wenst met diegene.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 7 januari 2012 om 15:06
zaterdag 7 januari 2012 om 18:18
Ik blijf een beetje leeghoofdig vandaag 
. Dus bijlezen en hopelijk iets zinnigs zeggen, wordt waarschijnlijk morgen. Moet zeggen dat ik weer heerlijk gewandeld hebt. Krijg een weemoedig gevoel van sommige dingen die ik zie onderweg, zoals een schommel die aan een dikke tak van een oeroude boom hangt..... of een picknicktafel bij een boerderijtje waar je met een beetje fantasie glazen met rode wijn en een kaasplankje ziet staan en zittend op een bankje een aantal mensen die oprecht en liefdevol hun gedachtes delen, zo mooi!
Ga eten maken, lekker uitgebreid douchen en me daarna weer optutten voor "yet again a swinging night of pleasure."
Hopelijk doet mijn hoofd het morgen weer, zoniet, ook goed, want dan heb ik het blijkbaar even nodig om leeghoofdig te zijn.
. Dus bijlezen en hopelijk iets zinnigs zeggen, wordt waarschijnlijk morgen. Moet zeggen dat ik weer heerlijk gewandeld hebt. Krijg een weemoedig gevoel van sommige dingen die ik zie onderweg, zoals een schommel die aan een dikke tak van een oeroude boom hangt..... of een picknicktafel bij een boerderijtje waar je met een beetje fantasie glazen met rode wijn en een kaasplankje ziet staan en zittend op een bankje een aantal mensen die oprecht en liefdevol hun gedachtes delen, zo mooi! Ga eten maken, lekker uitgebreid douchen en me daarna weer optutten voor "yet again a swinging night of pleasure."
Hopelijk doet mijn hoofd het morgen weer, zoniet, ook goed, want dan heb ik het blijkbaar even nodig om leeghoofdig te zijn.
I have my fears but they do not have me
zaterdag 7 januari 2012 om 20:46
Goedenavond!
Ik was nogal druk de laatste dagen, dus vandaar dat ik wat stiller was. Maar ik ben nu helemaal bijgelezen alleen ik ga niet overal op reageren; er is zóveel moois gezegd, het helpt me echt dingen in te zien in waarom mijn relatie is stukgelopen.
Suzy, wat schrijf je toch mooie dingen. Echt, ik ben je er zo dankbaar voor hoe jij alles verwoord!
Ik ben helemaal gaar vandaag. Heb gisteravond/vannacht gewerkt, lag pas rond half 5 in mijn bed. Maar ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en het was erg gezellig. Ze hadden echt oprecht interesse in me zonder verdere intenties en dat voelde goed.
Maar vandaag voel ik me vooral heel erg leeg. Ik heb niet alleen een korte nacht gehad, maar ook enorm slecht geslapen. Was pas rond 2 uur uit bed en ben niet echt opgestart vandaag. En dat terwijl ik eigenlijk keihard aan de studie moet, maar dat lukte gewoon niet vandaag.
Ik herkende me wel in een stuk wat hierboven getypt werd (weet even niet meer door wie) over het anderen niet willen teleurstellen. Ik heb hier al mijn hele leven last van, wil iedereen altijd maar te vriend houden. Langzaam kom ik er nu achter dat dat nu eenmaal niet kan. Maar ik loop nog te vaak tegen de lamp wat dat betreft.
Heb nu behoefte aan aandacht, een goed gesprek. Maar ik ben te gaar om de stad in de gaan en vriendinnen nemen de telefoon niet op om even lekker bij te praten. En ja, op zo'n moment heb ik de neiging om dan die foute jongen weer te smsen. Ik doe het niet hoor! Maar de verleiding is groot...
Ga maar even een lekkere pot thee zetten en vroeg onder de wol vanavond! Fijne avond!
Ik was nogal druk de laatste dagen, dus vandaar dat ik wat stiller was. Maar ik ben nu helemaal bijgelezen alleen ik ga niet overal op reageren; er is zóveel moois gezegd, het helpt me echt dingen in te zien in waarom mijn relatie is stukgelopen.
Suzy, wat schrijf je toch mooie dingen. Echt, ik ben je er zo dankbaar voor hoe jij alles verwoord!
Ik ben helemaal gaar vandaag. Heb gisteravond/vannacht gewerkt, lag pas rond half 5 in mijn bed. Maar ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en het was erg gezellig. Ze hadden echt oprecht interesse in me zonder verdere intenties en dat voelde goed.
Maar vandaag voel ik me vooral heel erg leeg. Ik heb niet alleen een korte nacht gehad, maar ook enorm slecht geslapen. Was pas rond 2 uur uit bed en ben niet echt opgestart vandaag. En dat terwijl ik eigenlijk keihard aan de studie moet, maar dat lukte gewoon niet vandaag.
Ik herkende me wel in een stuk wat hierboven getypt werd (weet even niet meer door wie) over het anderen niet willen teleurstellen. Ik heb hier al mijn hele leven last van, wil iedereen altijd maar te vriend houden. Langzaam kom ik er nu achter dat dat nu eenmaal niet kan. Maar ik loop nog te vaak tegen de lamp wat dat betreft.
Heb nu behoefte aan aandacht, een goed gesprek. Maar ik ben te gaar om de stad in de gaan en vriendinnen nemen de telefoon niet op om even lekker bij te praten. En ja, op zo'n moment heb ik de neiging om dan die foute jongen weer te smsen. Ik doe het niet hoor! Maar de verleiding is groot...
Ga maar even een lekkere pot thee zetten en vroeg onder de wol vanavond! Fijne avond!
zaterdag 7 januari 2012 om 21:24
Gelukkig hoef ik niet de hele avond te werken en ben ik nu weer lekker thuis op de bank!
Ook niet zo'n hele lekkere nacht gehad en flinke hoofdpijn heeft mijn dag ook aardig verpest.
Nu lekker relax en op tijd het bedje in! Ik denk dat het aan de maanstand ligt ofzo dat iedereen zo slecht geslapen heeft. :-)
En @suzy, hoe jij elke keer alles verwoord is zeker een compliment waard!! Iedereen zegt het en ik ga het ook nog een keer doen. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel eens, ik hoop dat ik op die leeftijd net zoveel wijsheid heb al jij.
En natuurlijk weten we het voor een ander altijd beter, maar laten we ook eens naar onszelf kijken, wat wij allemaal al bereikt hebben en wanneer we zelf weer een dipje hebben, misschien moeten we ons dan afvragen wat we tegen een ander zou zeggen wanneer hij/zij met dit punt bij je aan zou kloppen.!
Lieve allemaal, fijn weekend en nogmaals GENIET.!
Liefs....
Ook niet zo'n hele lekkere nacht gehad en flinke hoofdpijn heeft mijn dag ook aardig verpest.
Nu lekker relax en op tijd het bedje in! Ik denk dat het aan de maanstand ligt ofzo dat iedereen zo slecht geslapen heeft. :-)
En @suzy, hoe jij elke keer alles verwoord is zeker een compliment waard!! Iedereen zegt het en ik ga het ook nog een keer doen. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze wel eens, ik hoop dat ik op die leeftijd net zoveel wijsheid heb al jij.
En natuurlijk weten we het voor een ander altijd beter, maar laten we ook eens naar onszelf kijken, wat wij allemaal al bereikt hebben en wanneer we zelf weer een dipje hebben, misschien moeten we ons dan afvragen wat we tegen een ander zou zeggen wanneer hij/zij met dit punt bij je aan zou kloppen.!
Lieve allemaal, fijn weekend en nogmaals GENIET.!
Liefs....
zondag 8 januari 2012 om 11:30
Lisanne, heb je gisteravond tegen de vrienden van je ex alles verteld? Hopelijk heeft het je inderdaad geholpen en voel je je nog net zo sterk als je wakker wordt zoals boeddha79 ook zegt!
Boeddha, is je hoofdpijn een beetje over?
Ik heb in elk geval beter geslapen vannacht maar ben nog steeds moe en mijn lichaam voelt nog een beetje ontregeld. Moet vandaag echt flink aan de bak want vanavond moet ik alles emailen. Maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken. Vanmiddag nog even naar vrienden van mijn zus om Sinterklaascadeautjes af te leveren. (M'n zus woont in het buitenland vandaar dat het zo laat is
)
Oh, en een jongen (of moet ik zeggen man? hij is 27) wou op de koffie komen hier. Het is een leuke jongen hoor (én vrijgezel) maar op de een of andere manier spreekt mijn verstand tegen. Dus heb het even afgehouden, misschien een andere keer.
Boeddha, is je hoofdpijn een beetje over?
Ik heb in elk geval beter geslapen vannacht maar ben nog steeds moe en mijn lichaam voelt nog een beetje ontregeld. Moet vandaag echt flink aan de bak want vanavond moet ik alles emailen. Maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken. Vanmiddag nog even naar vrienden van mijn zus om Sinterklaascadeautjes af te leveren. (M'n zus woont in het buitenland vandaar dat het zo laat is
) Oh, en een jongen (of moet ik zeggen man? hij is 27) wou op de koffie komen hier. Het is een leuke jongen hoor (én vrijgezel) maar op de een of andere manier spreekt mijn verstand tegen. Dus heb het even afgehouden, misschien een andere keer.
zondag 8 januari 2012 om 12:13
@Lisanne: heel bijzonder. Zo zie je onverwachte kanten, dat er een heel diepzinnig en integer persoon schuil kan gaan onder een bepaald imago naar buiten of in de groep.
Ik begrijp geloof ik wel wat je bedoelt met je ex. Zijn verschillende versies rondstrooien lukt, zolang hij iedereen loyaal weet aan hem en er ook vanuit gaat dat mensen onderling niet kletsen (of daar wel voor zorgt, beroep doet op de distretie van anderen tov hem, als vriend).. Dat werkt lange tijd misschien, maar vroeg of laat komt het uit, valt het masker en gaat het balletje rollen. Dat dat nu gebeurd is, is het meest beangstigende voor je ex!
In dit soort uitzonderlijke gevallen dat er waarschijnlijk echt sprake is van eoa persoonlijkheidsstoornis en een net van leugens (die bovendien niet consequent zijn met elkaar) instort, verwachten mensen dat eigenlijk niet. Omdat ieder voor zich er heel lang vanuit blijft gaan dat iemand normaal is en in meegaat, of minstens het voordeel put uit het feit dat iha wordt gedacht: "waar er 2 kijven hebben 2 schuld".
Zelf heb je uit pieteit en loyaliteit waarschijnlijk al die tijd je mond gehouden tegenover zijn vrienden? Hem niet in een kwaad daglicht willen stellen?
(heb je dat boek nog gekocht/ gelezen over destructieve relaties? en wat als dat masker valt?)..
Houd er rekening mee dat zijn worst nightmare nu uitkomt.. dat zal heel heftig zijn voor hem. Ff extra opletten nu! Als het doek valt en niemand meer in hem gelooft, en ik ff op je verhalen af ga (van afstand), is hij nu wel een kat in het nauw.. immers kan zijn dat hij zelf in zijn masker gelooft en in de verhalen die hij ophing.. in elk geval zou het voor iedereen al verschrikkelijk zijn als een hele vriendenkring zich afkeert van je, en voor zo iemand (nogmaals, gebaseerd op een aanname van op afstand) nog belangrijker en heftiger. Gevoel van de bodem onder je bestaan weg en dat is niet niks! Onderschat dat niet.
(hier soortgelijke ervaringen, stelt iedereen zichzelf vragen over eenzelfde persoon, maar uit loyaliteit blijft het daarbij, bij ieder voor zich zijn/haar twijfels en dat geeft die persoon een uitweg, maar ik weet dat diegene diep van binnen doodsbang is dat al die individuele vrienden eens met elkaar zouden kletsen.. ). Ik weet niet wat eigenlijk beter is uiteindelijk.. want ik zou die losse mensen (met allemaal hun eigen pijn. twijfels en verwerking) een hart onder de riem willen steken..
door die enorme druk van loyaliteit (en wat er voor diegene op het spel staat als dat vervalt) kan dat niet en ik ben de "verbindende" factor met veel van die mensen.. geen bepaald fijne rol. In feite is diegene bang voor mij, omdat als het erop aan zou komen er geen twijfel over bestaat dat diens verhalen sneuvelen of minstens een andere kant kennen.. ik weet beide kanten en dat is geen makkelijke positie..
Houd er rekening mee dat jij door hem als verrader wordt gezien, als ik de situatie goed inschat tenminste.. dan wordt er gedacht in termen van verraden, wantrouwen dat uitkomt, stoken en intrigant zijn (wat ie zelf is jou van beschuldigen..?!).
Hopelijk leidt het ertoe dat ie hulp zoekt. Professionele. Maar hij weet dit nog niet, denk ik? En is er nog iemand over, bij wie hij straks nog wel terecht kan??
En hebben we het nu over dezelfde ex als van de vakantie?
Verder qua deze bijzondere man: zo zie je hoe mensen iha een beeld kunnen hebben, op basis van wat je ziet en ervaart, haha, juist een andersom-geval: jij dacht een losbol en blijkt ie onverwachte diepgang te herbergen.. fijn als je zo'n goede gesprekspartner treft, die je zo diep weet te raken (en jij hem? gezien zijn tranen?)..
Bizar. En hoe voel je je nu, bij het wakker worden?
Ik begrijp geloof ik wel wat je bedoelt met je ex. Zijn verschillende versies rondstrooien lukt, zolang hij iedereen loyaal weet aan hem en er ook vanuit gaat dat mensen onderling niet kletsen (of daar wel voor zorgt, beroep doet op de distretie van anderen tov hem, als vriend).. Dat werkt lange tijd misschien, maar vroeg of laat komt het uit, valt het masker en gaat het balletje rollen. Dat dat nu gebeurd is, is het meest beangstigende voor je ex!
In dit soort uitzonderlijke gevallen dat er waarschijnlijk echt sprake is van eoa persoonlijkheidsstoornis en een net van leugens (die bovendien niet consequent zijn met elkaar) instort, verwachten mensen dat eigenlijk niet. Omdat ieder voor zich er heel lang vanuit blijft gaan dat iemand normaal is en in meegaat, of minstens het voordeel put uit het feit dat iha wordt gedacht: "waar er 2 kijven hebben 2 schuld".
Zelf heb je uit pieteit en loyaliteit waarschijnlijk al die tijd je mond gehouden tegenover zijn vrienden? Hem niet in een kwaad daglicht willen stellen?
(heb je dat boek nog gekocht/ gelezen over destructieve relaties? en wat als dat masker valt?)..
Houd er rekening mee dat zijn worst nightmare nu uitkomt.. dat zal heel heftig zijn voor hem. Ff extra opletten nu! Als het doek valt en niemand meer in hem gelooft, en ik ff op je verhalen af ga (van afstand), is hij nu wel een kat in het nauw.. immers kan zijn dat hij zelf in zijn masker gelooft en in de verhalen die hij ophing.. in elk geval zou het voor iedereen al verschrikkelijk zijn als een hele vriendenkring zich afkeert van je, en voor zo iemand (nogmaals, gebaseerd op een aanname van op afstand) nog belangrijker en heftiger. Gevoel van de bodem onder je bestaan weg en dat is niet niks! Onderschat dat niet.
(hier soortgelijke ervaringen, stelt iedereen zichzelf vragen over eenzelfde persoon, maar uit loyaliteit blijft het daarbij, bij ieder voor zich zijn/haar twijfels en dat geeft die persoon een uitweg, maar ik weet dat diegene diep van binnen doodsbang is dat al die individuele vrienden eens met elkaar zouden kletsen.. ). Ik weet niet wat eigenlijk beter is uiteindelijk.. want ik zou die losse mensen (met allemaal hun eigen pijn. twijfels en verwerking) een hart onder de riem willen steken..
door die enorme druk van loyaliteit (en wat er voor diegene op het spel staat als dat vervalt) kan dat niet en ik ben de "verbindende" factor met veel van die mensen.. geen bepaald fijne rol. In feite is diegene bang voor mij, omdat als het erop aan zou komen er geen twijfel over bestaat dat diens verhalen sneuvelen of minstens een andere kant kennen.. ik weet beide kanten en dat is geen makkelijke positie..
Houd er rekening mee dat jij door hem als verrader wordt gezien, als ik de situatie goed inschat tenminste.. dan wordt er gedacht in termen van verraden, wantrouwen dat uitkomt, stoken en intrigant zijn (wat ie zelf is jou van beschuldigen..?!).
Hopelijk leidt het ertoe dat ie hulp zoekt. Professionele. Maar hij weet dit nog niet, denk ik? En is er nog iemand over, bij wie hij straks nog wel terecht kan??
En hebben we het nu over dezelfde ex als van de vakantie?
Verder qua deze bijzondere man: zo zie je hoe mensen iha een beeld kunnen hebben, op basis van wat je ziet en ervaart, haha, juist een andersom-geval: jij dacht een losbol en blijkt ie onverwachte diepgang te herbergen.. fijn als je zo'n goede gesprekspartner treft, die je zo diep weet te raken (en jij hem? gezien zijn tranen?)..
Bizar. En hoe voel je je nu, bij het wakker worden?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
