Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
vrijdag 20 januari 2012 om 16:05
Hoe gaat het Aponi?
Wat vervelend van de ruzie Italy.. Maar wel goed dat je je grenzen hebt aangegeven, dat moet ook wel weer goed voelen. Het is alleen niet leuk wanneer mensen boos op je zijn... Maar het komt vast wel goed en anders zijn probleem moet je maar denken. Al werkt het zo ook niet echt natuurlijk, dat snap ik.
Wat vervelend van de ruzie Italy.. Maar wel goed dat je je grenzen hebt aangegeven, dat moet ook wel weer goed voelen. Het is alleen niet leuk wanneer mensen boos op je zijn... Maar het komt vast wel goed en anders zijn probleem moet je maar denken. Al werkt het zo ook niet echt natuurlijk, dat snap ik.
vrijdag 20 januari 2012 om 19:18
Nee, het overslaan is niet gelukt. Te moe. Ben ook een soort van heel klein beetje ongesteld, een halve druppel of zo. Mijn hele lichaam doet enorm veel zeer, alsof er een bulldozer overheen gereden is....om dan ook niet te slapen, is even teveel.
Zit me op het forum weer enorm te ergeren aan iemand. Niet handig, maar soms word ik zo misselijk van iemands gedachtegang dat ik mijn mond niet kan houden. Begin steeds beter te snappen hoe al dat kromme redeneren van ex toch een enorme impact op mij heeft gehad. Gelukkig herken en zie ik het nu wel en vallen bepaalde figuren hier op het forum mij nu enorm op. (later anderen ook gelukkig).
Italy, was het ook echt een ruzie of ervoer jij dat zo? Ik geef ook wel eens een grens aan en merk dan dat de ander het niet zo leuk vind, maar ruzie, nee. En bovendien is het ook nog eens zo dat andere mensen het liefst willen dat jij bent wie je was, want dan weten ze wat ze aan je hebben. Dat als jij ineens voor jezelf op begint te komen (wat alleen maar goed is) zul je juist weerstand ondervinden. Puur en alleen maar omdat je anders reageert dan dat ze gewend zijn van jou. Gelukkig laat je jezelf daardoor niet weerhouden.
Violetje wat een rotsituatie. Ik zou me wel goed laten voorlichten als ik jou was. Ik weet niet hoe het zit als een contract wel of niet verlengt wordt, of je dan recht hebt op WW en zo. Of je daar ook bezwaar tegen kunt maken e.d. Hopelijk heb je wel wat spaargeld achter de hand om een en ander op te kunnen vangen. Wanneer loopt je contract af?
Zit me op het forum weer enorm te ergeren aan iemand. Niet handig, maar soms word ik zo misselijk van iemands gedachtegang dat ik mijn mond niet kan houden. Begin steeds beter te snappen hoe al dat kromme redeneren van ex toch een enorme impact op mij heeft gehad. Gelukkig herken en zie ik het nu wel en vallen bepaalde figuren hier op het forum mij nu enorm op. (later anderen ook gelukkig).
Italy, was het ook echt een ruzie of ervoer jij dat zo? Ik geef ook wel eens een grens aan en merk dan dat de ander het niet zo leuk vind, maar ruzie, nee. En bovendien is het ook nog eens zo dat andere mensen het liefst willen dat jij bent wie je was, want dan weten ze wat ze aan je hebben. Dat als jij ineens voor jezelf op begint te komen (wat alleen maar goed is) zul je juist weerstand ondervinden. Puur en alleen maar omdat je anders reageert dan dat ze gewend zijn van jou. Gelukkig laat je jezelf daardoor niet weerhouden.
Violetje wat een rotsituatie. Ik zou me wel goed laten voorlichten als ik jou was. Ik weet niet hoe het zit als een contract wel of niet verlengt wordt, of je dan recht hebt op WW en zo. Of je daar ook bezwaar tegen kunt maken e.d. Hopelijk heb je wel wat spaargeld achter de hand om een en ander op te kunnen vangen. Wanneer loopt je contract af?
I have my fears but they do not have me
vrijdag 20 januari 2012 om 19:51
Erger je je aan wie ik denk dat je je ergert?! Kost ook energie he.. probeer dat niet te laten gebeuren en die energie in jezelf te steken! Jouw batterijtje is echt helemaal op en je hebt zo lang op je reserve geleefd.. vervelend om je zo moe te voelen! Maar je komt er wel, vind t super goed van je hoe je bezig bent!!
Tja, voor mij was het ruzie haha, maar weet niet of iemand anders het ook ruzie zou noemen. Moet in ieder geval nog uitgepraat worden.. Kan gewoon heel slecht tegen dat soort situaties omdat ik het teveel op mezelf betrek en aan mezelf ga twijfelen, maar ja, leer ik ook weer van!! Kan het al voor een groot deel omzetten nu
Ik heb behoefte aan even pauze in het aan mezelf werken, vaak lukt dat wel even omdat ik dan het één 'opgelost' heb en het even duurt voordat het volgende patroontje tevoorschijn komt. Maar nu is t volgende patroontje er wel weer erg snel na de vorige en dan vind ik t lastig om in die pauze stand te gaan.. wil t graag nog even wegduwen maar dat werkt niet weet ik ondertussen!
Violetje, wanneer hoor je dat concreet denk je? Komt allemaal op zn pootjes terecht, vertrouw daarop!
Nu lekker met joggingbroek op de bank met chocolade, kaarsjes aan, toastjes erbij straks; even lief zijn voor mezelf! Jullie ook he?!
Tja, voor mij was het ruzie haha, maar weet niet of iemand anders het ook ruzie zou noemen. Moet in ieder geval nog uitgepraat worden.. Kan gewoon heel slecht tegen dat soort situaties omdat ik het teveel op mezelf betrek en aan mezelf ga twijfelen, maar ja, leer ik ook weer van!! Kan het al voor een groot deel omzetten nu
Ik heb behoefte aan even pauze in het aan mezelf werken, vaak lukt dat wel even omdat ik dan het één 'opgelost' heb en het even duurt voordat het volgende patroontje tevoorschijn komt. Maar nu is t volgende patroontje er wel weer erg snel na de vorige en dan vind ik t lastig om in die pauze stand te gaan.. wil t graag nog even wegduwen maar dat werkt niet weet ik ondertussen!
Violetje, wanneer hoor je dat concreet denk je? Komt allemaal op zn pootjes terecht, vertrouw daarop!
Nu lekker met joggingbroek op de bank met chocolade, kaarsjes aan, toastjes erbij straks; even lief zijn voor mezelf! Jullie ook he?!
vrijdag 20 januari 2012 om 20:29
Violetje, wat vervelend, die situatie op je werk. Ik kan me voorstellen dat je hierdoor toch je even onderuit voelt glijden. Maar aan de andere kant, het klikte toch al niet tussen jou en die interim-manager. Wie weet wat voor een leuke baan je straks krijgt, mocht je daar weg moeten.
Misschien wel veel en veel leuker.
Italy, knap van je dat je je grenzen hebt aangegeven. Je kunt nu eenmaal niet het iedereen naar de zin maken. Maar je bent jezelf trouw gebleven, en dat is zoveel meer waard.
Aponi, ik denk dat ik ook weet wie je bedoelt. Ik zat me er ook al aan te ergeren. Kromme gedachtengang van sommigen hier brrr. Vervelend dat je lichaam zo'n pijn doet, het valt af en toe ook niet mee om een vrouw te zijn.
Ik ben vandaag vrij, moet het weekend weer eens werken pfff, het zoveelste weekend al.
En zit helemaal niet lekker in mn vel, ben een beetje te vaak aan het terugkijken op mijn leven, en voel me dan erg ontevreden.
Het zal wel bij mijn leeftijdsfase horen momenteel.
Misschien wel veel en veel leuker.
Italy, knap van je dat je je grenzen hebt aangegeven. Je kunt nu eenmaal niet het iedereen naar de zin maken. Maar je bent jezelf trouw gebleven, en dat is zoveel meer waard.
Aponi, ik denk dat ik ook weet wie je bedoelt. Ik zat me er ook al aan te ergeren. Kromme gedachtengang van sommigen hier brrr. Vervelend dat je lichaam zo'n pijn doet, het valt af en toe ook niet mee om een vrouw te zijn.
Ik ben vandaag vrij, moet het weekend weer eens werken pfff, het zoveelste weekend al.
En zit helemaal niet lekker in mn vel, ben een beetje te vaak aan het terugkijken op mijn leven, en voel me dan erg ontevreden.
Het zal wel bij mijn leeftijdsfase horen momenteel.
vrijdag 20 januari 2012 om 20:36
Ik bedoel M....... En qua energie valt het wel mee hoor. Ik kan er beter even kort iets van zeggen dat compleet negeren, werkt het best. Ik ben eigenlijk best blij dat ik de engerds hier eruit pik. Dat is vooruitgang voor mij. Bovendien snap ik daardoor ook steeds beter waar ik uit kom. Ik vond het al raar toen ik er nog in zat. Had alleen niet zoveel vertrouwen in mezelf (en dus ook niet in wat ik dacht). Nu ik uit die relatie ben, zie ik pas wat het was (steeds beter) en blijkt dat ik het echt niet zo mis had in wat ik dacht.
Zo, ik heb ook chocolade en wat chipies gehaald, lijn een andere keer wel weer veder. Ga maar even naar de finale van de VOH kijken, heb ik nog niet gezien tot nu toe.
Zo, ik heb ook chocolade en wat chipies gehaald, lijn een andere keer wel weer veder. Ga maar even naar de finale van de VOH kijken, heb ik nog niet gezien tot nu toe.
I have my fears but they do not have me
vrijdag 20 januari 2012 om 20:44
ja Aponi, die bedoel ik dus ook. Heeft wel meer enge topics gehad de laatste tijd. Goed dat je er wat van gezegd hebt, ik had er de puf niet voor.
En ja, die engerds eruit pikken, ben ik inmiddels ook goed in geworden haha. En er lopen op deze wereld helaas veel rond.
Ik heb dat ook, dat ik altijd veel getwijfeld heb aan mijn intuitie, nu is er een grote ommekeer in mezelf, en dat is toch goed.
Veel plezier met je chocolade en je chippies. Ik kijk nu met een half oog naar Midsomer Murders.
En ja, die engerds eruit pikken, ben ik inmiddels ook goed in geworden haha. En er lopen op deze wereld helaas veel rond.
Ik heb dat ook, dat ik altijd veel getwijfeld heb aan mijn intuitie, nu is er een grote ommekeer in mezelf, en dat is toch goed.
Veel plezier met je chocolade en je chippies. Ik kijk nu met een half oog naar Midsomer Murders.
vrijdag 20 januari 2012 om 20:46
Hmm ben nu toch wel benieuwd wie je bedoelt.. mail me anders even? Ja dat is echt zo he, als je erin zit ga je zo aan jezelf twijfelen, dat stemmetje in je roept zo hard maar je weet niet meer hoe ernaar te luisteren. Maar vanaf nu zal je t altijd herkennen
Ow zie t al onder je loepje, ik moet zeggen dat ik weinig andere topics lees, dus had nog nooit van m gelezen, mis er niks aan zo te horen!
Ow zie t al onder je loepje, ik moet zeggen dat ik weinig andere topics lees, dus had nog nooit van m gelezen, mis er niks aan zo te horen!
vrijdag 20 januari 2012 om 20:47
lavan, balen dat je het weekend moet werken. Mijn dochter werkt in de zorg, ook erg onregelmatig, soms 6 dagen achter elkaar.
En rot dat je niet lekker in je vel zit. Hopelijk gaat het weer voorbij. Soms heb je van die punten in je leven dat je moet herijken of overzien waar je vandaan komt en/of waar je heen gaat.
En rot dat je niet lekker in je vel zit. Hopelijk gaat het weer voorbij. Soms heb je van die punten in je leven dat je moet herijken of overzien waar je vandaan komt en/of waar je heen gaat.
I have my fears but they do not have me
vrijdag 20 januari 2012 om 20:55
ik heb je ff gemaild, Italy!
En ja, vanaf nu zal ik het altijd herkennen! Zolang ik zo vast zat in mijn liefde voor hem, wilde ik er niet aan. Geloofde liever in sprookjes.
De wereld is nu minder mooi, maar wel veel eerlijker!
En ik geloof dat ik de realiteit steeds beter aankan.
En ja, vanaf nu zal ik het altijd herkennen! Zolang ik zo vast zat in mijn liefde voor hem, wilde ik er niet aan. Geloofde liever in sprookjes.
De wereld is nu minder mooi, maar wel veel eerlijker!
En ik geloof dat ik de realiteit steeds beter aankan.
I have my fears but they do not have me
vrijdag 20 januari 2012 om 22:29
aponi en italy.....geloven in sprookjes, wat een herkenning. En die innerlijke stem maar schreeuwen, maar niet willen luisteren.
Ik denk dat dat nu bij mij ook wel een beetje meespeelt. Ik zie nu, nog meer dan ooit, in, dat ik mezelf nooit meer in de maling kan nemen. Dit voelt af en toe een beetje naakt, vraag me dan af....zou dit nu dat thuiskomen bij jezelf zijn?
Enne knap dat jullie gestopt zijn met roken, petje af hoor.....ik ben nog niet zo ver.
Ik denk dat dat nu bij mij ook wel een beetje meespeelt. Ik zie nu, nog meer dan ooit, in, dat ik mezelf nooit meer in de maling kan nemen. Dit voelt af en toe een beetje naakt, vraag me dan af....zou dit nu dat thuiskomen bij jezelf zijn?
Enne knap dat jullie gestopt zijn met roken, petje af hoor.....ik ben nog niet zo ver.
zaterdag 21 januari 2012 om 10:07
Aponi (&Lavan), vraag me af of de wereld minder mooi is.. kan me voorstellen dat je dat nu zo zegt omdat je even hard in de realiteit komt en je sprookje niet meer bestaat. Maar sprookjes zijn niet echt en dus 'verzonnen mooi', dat bestaat alleen in je hoofd. Nu je altijd naar die stem zal luisteren kan je idd niet meer jezelf die sprookjes voorhouden maar zal je het 'echte moois' gaan ontdekken (en dat heb je ook vast al ontdekt door je kinderen bijvoorbeeld). Het voelt voor mij zoals Lavan zegt een beetje naakt, de nare dingen komen heel hard binnen MAAR ook de mooie dingen komen 10 keer zo hard binnen en wat ik dan voel zou ik voor geen goud willen missen.. dat weegt niet op tegen het sprookje hoor! Doordat ik de wereld nu eerlijker zie vind ik de wereld dus juist mooier omdat de mooie dingen dan ook echt zijn en daardoor veel intenser! Hoop dat dat voor jou over een tijd ook zo zal zijn 
Fijne dag allemaal, ik ga een dagje buiten met de beestjes spelen, heerlijk!
Fijne dag allemaal, ik ga een dagje buiten met de beestjes spelen, heerlijk!
zaterdag 21 januari 2012 om 12:27
@Aponi: quote:
"Ik denk dat ik het gewoon moeilijk vind om mezelf te zien als een vrouw die in staat is om het zolang met zo'n beschadigde man uit te houden, wat zegt dat over mij?
Wat dat zegt over jou? Dat je een lief mens bent misschien? Met goede intenties en bedoelingen voor een ander? Behulpzaam, zorgend? Dat zijn allemaal kwaliteiten, al zijn die minderwaardig en ondergeschikt gemaakt de afgelopen decennia.
Eeuwenlang zijn vrouwen degenen geweest die emotionele zorg en aandacht en coaching gaven aan kinderen EN hun partner. De gevoelsmensen dus, die erop gericht waren om anderen te helpen en te ondersteunen, alleen al kinderen die dagelijks mn afhankelijk van de moeder waren. Zo werd je ook opgevoed, van generatie. Mannen werden verzorgd, eerst thuis en later door "moeder de vrouw"..
Andersom waren mannen er niet zozeer voor de emotionele, maar vooral wel financiele verzorging. Dat was de deal. En ook al doen we dat (pas) afgelopen jaren voorzichtig anders, dit stuk is en blijft wat er oa van een vrouw verwacht wordt (en je van mannen niet mocht verwachten, maar nu ook gaat verwachten, immers gelijke monniken..).
Jij rekent jezelf er in feite op af dat dat niet gelukt is.. Niet "gelukt" hem gelukkig te maken door jouw liefde, helpen en bijstaan en niet gelukt hem zich lekker in zijn vel/leven laten voelen omdat dat ook niet kon/kan: zijn probleem te diep gaat om "geheald" te kunnen worden met/door een liefdevolle partner.
En "niet gelukt" om liefde en emotionele zorg van hem te krijgen, die je thuis niet krijgt. Zit nu in een boek uit de jaren '80 te lezen: "Wat willen vrouwen eigenlijk?" van Suzanne Orbach & Louise Eichenbaum. Vind het soms niet makkelijk leesbaar, maar hier een citaat uit het boek speciaal voor jou en Lavan. Het gaat hier om de man in het verhaal, maar je kan ook jezelf hier invullen, qua wat ik al eerder zei over het zoeken naar een partner om je ervaringen uit je verleden "goede afloop" te geven met zelfde types:
Citaat:
"De beproeving heeft niets uit te staan met "normale" liefde. Aan bereikbare vrouwen (mannen) heeft hij (zij) niets. Zij kunnen de innerlijke schade niet herstellen. Ze horen niet in de rol in het drama dat uiteindelijk zal worden herschreven, maar nu met een gelukkig einde. Als een vrouw (man) bereikbaar is en in hem (haar) geinteresseerd, is er geen vuur, geen vonk, geen uitdaging. On bewust probeert hij (zij) de winnaar in de driehoek te worden, zodat hij (zij) die pijnlijke ervaringen van afwijzing ongedaan kan maken..
Maar helaas, hij (zij) wordt steeds weer geconfronteerd met herhalingen van die afwijzing, die slechts een bevestiging vormen van wat hij (zij) diep in zijn hart voelt en vreest: dat hij (zij) niet bemind en begeerd zal worden door een vrouw (man) dat hij (zij) zich dodelijk alleen en buitengesloten zal voelen. In zijn (haar) vroegste levensjaren werden zijn (haar) afhankelijkheidsbehoeften niet bevredigd, hij (zij) hunkert en voelt zich minderwaardig"..
Spijker op zijn kop, als je de tekst leest voor jezelf tussen haakjes. Dit slaat nl ook op jou. En op hem. Wat ik al zei: dat is geen liefde, dat is hunkeren naar iemand met wie je die beschadiging alsnog kan "goedmaken", wel een goede afloop. Vond het dan ook frappant dit stuk tegen te komen in dat boek.. ben het er helemaal mee eens.
En dan gaat dit fragment niet eens over echt beschadigde mensen, maar die tekort kwamen aan koestering, hun kindbehoefte (aan zorg, liefde, afhankelijk zijn, verzorgd worden, behoeftevervulling) niet bevredigend zijn ingevuld.
Nogmaals: sla jezelf niet om de oren met zelfveroordeling, "hoe je zo stom kon zijn", het is een heel menselijk mechanisme ook nog eens.
Er zijn megaveel vrouwen met dit soort gevoelens, waar de vroege boodschap er al was van: jij moet later dat geven, (partner en evt kinderen) maar verwacht dat niet terug, je bent op jezelf aangewezen voor jouw emotionele ondersteuning en jouw behoeften.
Vrouwen weten vaak niet eens meer wat hun eigen behoeften zijn, ze werden (en worden?) opgevoed om die van anderen te "lezen"/ aan te voelen, te ondersteunen en in te vullen. De eigen behoeften zijn al zo vroeg onderdrukt, mochten er niet zijn, mocht je niet verwachten van dierbaren, en kon je al zeker niet op rekenen. Zoveel vrouwen die niet (meer) weten wat ze zelf willen of leuk vinden of goed in zijn. En zich mislukt voelen, als ze afgewezen worden/voelen door hun expartner, omdat diep van binnen nog steeds dit wordt gevoeld als een heel belangrijke, zo niet de belangrijkste taak in het leven: de ander happy maken en ondersteunen, in ruil voor zijn liefde (en/of die van je kinderen)..
Als dat blijvend niet helpt (en dat kan ook niet met iemand met een stoornis), voel je je falen in die (levens)opdracht. Zoveel energie en liefde in gestopt en toch "mislukt", tuurlijk is dat k*t om te constateren achteraf.. ofwel, in de "verkeerde/foute" gestopt. Maar psychologisch gezien een heel bekend fenomeen, en in mindere mate geldt dit onbewust voor veel vrouwen/mensen. (ook mannen dus)..
Nu is de weg vrij om terug te keren naar je eigen echte (diep verstopt liggende) diepe behoeften, waarvan we eigenlijk overtuigd zijn dat je er niet op kan/mag vertrouwen dat die ingevuld worden door een ander persoon, zeker niet als je die behoeften vroeger al niet mocht hebben of iig dat gevoel meekreeg dat die niet ter zake deden.
Waaronder voor vrouwen bijv seksuele bevrediging, niet (een) weten of durven vragen om wat je zelf nodig hebt, gericht zijn op de ander (ook hier weer!), zijn behoeften, enz.
Alleen gaat dat boek (nog) uit van opvoeding, dat daar die oorzaken liggen. Inmiddels weten we dat het ook een (groot) deel aanleg is. Je kan m/v wel hetzelfde opvoeden (prestaties, efficient, voorheen mannelijke waarden, voor jezelf zorgen, financieel en emotioneel), maar beide seksen hebben die behoefte dat er voor ze gezorgd en gekoesterd wordt. Dat we dat momenteel "zwak" vinden, is dom en kortzichtig.
Elk kind wat niet kon zijn wie hij/zij (diep van binnen) was, met eigen unieke maar eigenlijk universele behoeften van een kind (aan koestering, warmte, zekerheid, comfort, liefdevolle verzorging, gezien en gehoord worden in wat hij/zij nodig had) blijft dit (onbewust) zoeken in zijn/haar leven. Juist als je dat alles wel had, incl ontwikkelende en ontluikende lichamelijke behoeften, kan een kind vol vertrouwen het "nest" verlaten en de wijde wereld in, risico's nemen, tegenslag verwerken, op zichzelf vertrouwen, geloven in zichzelf en zijn/haar waarde..
Kom je toch weer terug op hoe belangrijk die veilige hechting is, die veilige haven als kind. Teveel van ons hebben toch (bewust of onbewust) door het soort opvoeding alleen al het idee gekregen dat ze de behoeften/verwachtingen van de ouders moesten invullen of de ouders niet tot last zijn, presteren en zich gedragen, gehoorzamen, beantwoorden aan prioriteiten die de ouders (en andere opvoeders, scholen, omgeving, samenleving) bepalen.
En vrouwen zijn daar nog meer gevoelig voor dan mannen, dat pleasen en gehoorzamen, invullen wat van je verwacht wordt..
Geen wonder toch, dat je eigen behoeften en wensen en dromen diep verborgen liggen?! Soms zo diep, dat je "jezelf verloren bent", geen idee hebt wat je zelf wil, en dan moet je opeens (zonder ouders, zonder partner, zonder iemand anders, wiens verwachtingen je moet invullen) zelfsturing kunnen, jezelf happy maken, zelf je leven invullen (het credo van tegenwoordig wat er van mensen m/v verwacht wordt) en is het "zwak" als je je eigen richtsnoer en verlangens en behoeften niet weet? (omdat je gewend bent die altijd eigenlijk vooral door anderen te laten voorschrijven en nu niet eens meer weet wat je zelf nodig hebt. Dus ook niet goed weet wat "goed voor jezelf zorgen" inhoudt)?
Dus veroordeel jezelf niet zo, ga op ontdekkingsreis wat jouw pure zelf (en het meisje in jou) nodig heeft en niet gekregen heeft in het leven. En dat alsnog geven, zelf, maar ook net zo goed van anderen. Al mag je op dat laatste niet rekenen van de huidige "normen", (alleen al omdat momenteel het omgekeerde geldt: het egoisme, individualisme, iedereen bezig is met eigen behoeftevervulling), het is een doodnormale behoefte om waardering en erkenning te krijgen (van dierbaren, geliefden), liefde te krijgen, gekoesterd en geliefd/ begeerd te voelen.
Denk dat we ergens in ons achterhoofd niet meer durven rekenen op hechting en onze behoeften en al blij zijn met een deels invullende relatie: of alleen seks en wat interesse/ aandacht, enz.. vooral geen lasten (= tot last zijn).. dus nog steeds veel te weinig durven vragen van een ander/geliefde voor onszelf. Vooral niet van iemand die dat zelf niet geleerd heeft of teveel met eigen problemen/behoeften/beschadigingen zit kan je zoiets verwachten, zo iemand is emotioneel onbereikbaar en niet beschikibaar (hart op slot)..
En elke teleurstellende ervaring is er dan 1 van (Pavlov): zie je wel, ik mag en kan niet op een ander rekenen, op duurzame liefde enz.
(het kind kan nog niet logisch denken, alleen voelen en vertaalt dat in: ik ben het niet waard!!).. Weeeeeeer iemand die je niet de moeite waard vond, dank voor de verzorging en tabee, ik heb je niet meer nodig (zodra je zelf daarom vraagt: ziek, bijv.. zelf met behoeften komt aanzetten, met verwijten, met verwachtingen iets terug te ontvangen)..
Zolang je gaf (zonder twijfels, zonder je eigen behoeften te laten meewegen, zonder teleurgesteld te zijn in hem), nemen ze dat graag aan. Zodra je zelf eea gaat vragen, en zij niet kunnen of willen geven (zorg, verzorging, op hem rekent) of ze die afhankelijkheid voelen, is het over. Zeker mensen die gewend zijn (alleen maar) te nemen, te ontvangen, gekoesterd en verzorgd te worden door jou..
Het wordt dus hoog tijd om terug te keren naar je pure staat, iig te weten wie je bent, wat je wensen verlangens en behoeften zijn. En deels kan je die zelf invullen, koesteren, liefdevol tegemoet treden, beschermen enz. Als volwassene zelf die persoon zijn dus. Weten wat je waard bent. En al zal het zoeken naar een speld in de hooiberg zijn, erop vertrouwen dat er iemand is, die dat wel beantwoordt (ooit).
"Ik denk dat ik het gewoon moeilijk vind om mezelf te zien als een vrouw die in staat is om het zolang met zo'n beschadigde man uit te houden, wat zegt dat over mij?
Wat dat zegt over jou? Dat je een lief mens bent misschien? Met goede intenties en bedoelingen voor een ander? Behulpzaam, zorgend? Dat zijn allemaal kwaliteiten, al zijn die minderwaardig en ondergeschikt gemaakt de afgelopen decennia.
Eeuwenlang zijn vrouwen degenen geweest die emotionele zorg en aandacht en coaching gaven aan kinderen EN hun partner. De gevoelsmensen dus, die erop gericht waren om anderen te helpen en te ondersteunen, alleen al kinderen die dagelijks mn afhankelijk van de moeder waren. Zo werd je ook opgevoed, van generatie. Mannen werden verzorgd, eerst thuis en later door "moeder de vrouw"..
Andersom waren mannen er niet zozeer voor de emotionele, maar vooral wel financiele verzorging. Dat was de deal. En ook al doen we dat (pas) afgelopen jaren voorzichtig anders, dit stuk is en blijft wat er oa van een vrouw verwacht wordt (en je van mannen niet mocht verwachten, maar nu ook gaat verwachten, immers gelijke monniken..).
Jij rekent jezelf er in feite op af dat dat niet gelukt is.. Niet "gelukt" hem gelukkig te maken door jouw liefde, helpen en bijstaan en niet gelukt hem zich lekker in zijn vel/leven laten voelen omdat dat ook niet kon/kan: zijn probleem te diep gaat om "geheald" te kunnen worden met/door een liefdevolle partner.
En "niet gelukt" om liefde en emotionele zorg van hem te krijgen, die je thuis niet krijgt. Zit nu in een boek uit de jaren '80 te lezen: "Wat willen vrouwen eigenlijk?" van Suzanne Orbach & Louise Eichenbaum. Vind het soms niet makkelijk leesbaar, maar hier een citaat uit het boek speciaal voor jou en Lavan. Het gaat hier om de man in het verhaal, maar je kan ook jezelf hier invullen, qua wat ik al eerder zei over het zoeken naar een partner om je ervaringen uit je verleden "goede afloop" te geven met zelfde types:
Citaat:
"De beproeving heeft niets uit te staan met "normale" liefde. Aan bereikbare vrouwen (mannen) heeft hij (zij) niets. Zij kunnen de innerlijke schade niet herstellen. Ze horen niet in de rol in het drama dat uiteindelijk zal worden herschreven, maar nu met een gelukkig einde. Als een vrouw (man) bereikbaar is en in hem (haar) geinteresseerd, is er geen vuur, geen vonk, geen uitdaging. On bewust probeert hij (zij) de winnaar in de driehoek te worden, zodat hij (zij) die pijnlijke ervaringen van afwijzing ongedaan kan maken..
Maar helaas, hij (zij) wordt steeds weer geconfronteerd met herhalingen van die afwijzing, die slechts een bevestiging vormen van wat hij (zij) diep in zijn hart voelt en vreest: dat hij (zij) niet bemind en begeerd zal worden door een vrouw (man) dat hij (zij) zich dodelijk alleen en buitengesloten zal voelen. In zijn (haar) vroegste levensjaren werden zijn (haar) afhankelijkheidsbehoeften niet bevredigd, hij (zij) hunkert en voelt zich minderwaardig"..
Spijker op zijn kop, als je de tekst leest voor jezelf tussen haakjes. Dit slaat nl ook op jou. En op hem. Wat ik al zei: dat is geen liefde, dat is hunkeren naar iemand met wie je die beschadiging alsnog kan "goedmaken", wel een goede afloop. Vond het dan ook frappant dit stuk tegen te komen in dat boek.. ben het er helemaal mee eens.
En dan gaat dit fragment niet eens over echt beschadigde mensen, maar die tekort kwamen aan koestering, hun kindbehoefte (aan zorg, liefde, afhankelijk zijn, verzorgd worden, behoeftevervulling) niet bevredigend zijn ingevuld.
Nogmaals: sla jezelf niet om de oren met zelfveroordeling, "hoe je zo stom kon zijn", het is een heel menselijk mechanisme ook nog eens.
Er zijn megaveel vrouwen met dit soort gevoelens, waar de vroege boodschap er al was van: jij moet later dat geven, (partner en evt kinderen) maar verwacht dat niet terug, je bent op jezelf aangewezen voor jouw emotionele ondersteuning en jouw behoeften.
Vrouwen weten vaak niet eens meer wat hun eigen behoeften zijn, ze werden (en worden?) opgevoed om die van anderen te "lezen"/ aan te voelen, te ondersteunen en in te vullen. De eigen behoeften zijn al zo vroeg onderdrukt, mochten er niet zijn, mocht je niet verwachten van dierbaren, en kon je al zeker niet op rekenen. Zoveel vrouwen die niet (meer) weten wat ze zelf willen of leuk vinden of goed in zijn. En zich mislukt voelen, als ze afgewezen worden/voelen door hun expartner, omdat diep van binnen nog steeds dit wordt gevoeld als een heel belangrijke, zo niet de belangrijkste taak in het leven: de ander happy maken en ondersteunen, in ruil voor zijn liefde (en/of die van je kinderen)..
Als dat blijvend niet helpt (en dat kan ook niet met iemand met een stoornis), voel je je falen in die (levens)opdracht. Zoveel energie en liefde in gestopt en toch "mislukt", tuurlijk is dat k*t om te constateren achteraf.. ofwel, in de "verkeerde/foute" gestopt. Maar psychologisch gezien een heel bekend fenomeen, en in mindere mate geldt dit onbewust voor veel vrouwen/mensen. (ook mannen dus)..
Nu is de weg vrij om terug te keren naar je eigen echte (diep verstopt liggende) diepe behoeften, waarvan we eigenlijk overtuigd zijn dat je er niet op kan/mag vertrouwen dat die ingevuld worden door een ander persoon, zeker niet als je die behoeften vroeger al niet mocht hebben of iig dat gevoel meekreeg dat die niet ter zake deden.
Waaronder voor vrouwen bijv seksuele bevrediging, niet (een) weten of durven vragen om wat je zelf nodig hebt, gericht zijn op de ander (ook hier weer!), zijn behoeften, enz.
Alleen gaat dat boek (nog) uit van opvoeding, dat daar die oorzaken liggen. Inmiddels weten we dat het ook een (groot) deel aanleg is. Je kan m/v wel hetzelfde opvoeden (prestaties, efficient, voorheen mannelijke waarden, voor jezelf zorgen, financieel en emotioneel), maar beide seksen hebben die behoefte dat er voor ze gezorgd en gekoesterd wordt. Dat we dat momenteel "zwak" vinden, is dom en kortzichtig.
Elk kind wat niet kon zijn wie hij/zij (diep van binnen) was, met eigen unieke maar eigenlijk universele behoeften van een kind (aan koestering, warmte, zekerheid, comfort, liefdevolle verzorging, gezien en gehoord worden in wat hij/zij nodig had) blijft dit (onbewust) zoeken in zijn/haar leven. Juist als je dat alles wel had, incl ontwikkelende en ontluikende lichamelijke behoeften, kan een kind vol vertrouwen het "nest" verlaten en de wijde wereld in, risico's nemen, tegenslag verwerken, op zichzelf vertrouwen, geloven in zichzelf en zijn/haar waarde..
Kom je toch weer terug op hoe belangrijk die veilige hechting is, die veilige haven als kind. Teveel van ons hebben toch (bewust of onbewust) door het soort opvoeding alleen al het idee gekregen dat ze de behoeften/verwachtingen van de ouders moesten invullen of de ouders niet tot last zijn, presteren en zich gedragen, gehoorzamen, beantwoorden aan prioriteiten die de ouders (en andere opvoeders, scholen, omgeving, samenleving) bepalen.
En vrouwen zijn daar nog meer gevoelig voor dan mannen, dat pleasen en gehoorzamen, invullen wat van je verwacht wordt..
Geen wonder toch, dat je eigen behoeften en wensen en dromen diep verborgen liggen?! Soms zo diep, dat je "jezelf verloren bent", geen idee hebt wat je zelf wil, en dan moet je opeens (zonder ouders, zonder partner, zonder iemand anders, wiens verwachtingen je moet invullen) zelfsturing kunnen, jezelf happy maken, zelf je leven invullen (het credo van tegenwoordig wat er van mensen m/v verwacht wordt) en is het "zwak" als je je eigen richtsnoer en verlangens en behoeften niet weet? (omdat je gewend bent die altijd eigenlijk vooral door anderen te laten voorschrijven en nu niet eens meer weet wat je zelf nodig hebt. Dus ook niet goed weet wat "goed voor jezelf zorgen" inhoudt)?
Dus veroordeel jezelf niet zo, ga op ontdekkingsreis wat jouw pure zelf (en het meisje in jou) nodig heeft en niet gekregen heeft in het leven. En dat alsnog geven, zelf, maar ook net zo goed van anderen. Al mag je op dat laatste niet rekenen van de huidige "normen", (alleen al omdat momenteel het omgekeerde geldt: het egoisme, individualisme, iedereen bezig is met eigen behoeftevervulling), het is een doodnormale behoefte om waardering en erkenning te krijgen (van dierbaren, geliefden), liefde te krijgen, gekoesterd en geliefd/ begeerd te voelen.
Denk dat we ergens in ons achterhoofd niet meer durven rekenen op hechting en onze behoeften en al blij zijn met een deels invullende relatie: of alleen seks en wat interesse/ aandacht, enz.. vooral geen lasten (= tot last zijn).. dus nog steeds veel te weinig durven vragen van een ander/geliefde voor onszelf. Vooral niet van iemand die dat zelf niet geleerd heeft of teveel met eigen problemen/behoeften/beschadigingen zit kan je zoiets verwachten, zo iemand is emotioneel onbereikbaar en niet beschikibaar (hart op slot)..
En elke teleurstellende ervaring is er dan 1 van (Pavlov): zie je wel, ik mag en kan niet op een ander rekenen, op duurzame liefde enz.
(het kind kan nog niet logisch denken, alleen voelen en vertaalt dat in: ik ben het niet waard!!).. Weeeeeeer iemand die je niet de moeite waard vond, dank voor de verzorging en tabee, ik heb je niet meer nodig (zodra je zelf daarom vraagt: ziek, bijv.. zelf met behoeften komt aanzetten, met verwijten, met verwachtingen iets terug te ontvangen)..
Zolang je gaf (zonder twijfels, zonder je eigen behoeften te laten meewegen, zonder teleurgesteld te zijn in hem), nemen ze dat graag aan. Zodra je zelf eea gaat vragen, en zij niet kunnen of willen geven (zorg, verzorging, op hem rekent) of ze die afhankelijkheid voelen, is het over. Zeker mensen die gewend zijn (alleen maar) te nemen, te ontvangen, gekoesterd en verzorgd te worden door jou..
Het wordt dus hoog tijd om terug te keren naar je pure staat, iig te weten wie je bent, wat je wensen verlangens en behoeften zijn. En deels kan je die zelf invullen, koesteren, liefdevol tegemoet treden, beschermen enz. Als volwassene zelf die persoon zijn dus. Weten wat je waard bent. En al zal het zoeken naar een speld in de hooiberg zijn, erop vertrouwen dat er iemand is, die dat wel beantwoordt (ooit).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 21 januari 2012 om 13:42
@Lavan (ea): misschien nuttig om bovenstaande ook ff te lezen, wat ik aan Aponi schrijf. Zit psychologieboek te lezen, uit 1984 over afhankelijkheidsbehoeften (van m/v).
Denk trouwens dat veel van ons (de iets oudere jongeren, haha) nog met heel dubbele verwachtingen zijn opgegroeid, ik in de jaren '60, vrij conservatieve ouders (niet iedereen deed mee aan emancipatie en vrije seksuele moraal). En wij maken die verandering dan mee, waardoor de "eisen" aan vrouwen mn zo veranderd zijn, in relatief korte tijd, na duizenden jaren vooral "echtgenote van" en moeder zijn..
Dubbele boodschappen, veranderende eisen, financiele verantwoordelijkheid en nu momenteel dan ook in alles (ook liefde en zorg) eigen verantwoordelijkheid gepredikt wordt. De fout die gemaakt wordt (en dit boek terecht al aangeeft, zo denk ik er al jaren over) is dat mannen OOK afhankelijk waren (en zijn). Namelijk van de emotionele en fysieke zorg van vrouwen (eerst moeder en later partner) voor allerlei behoeften. En dat ook kregen thuis, zodat ze de wijde werkende wereld in konden,, wetende dat ze allerlei behoeften thuis kregen.
Vrouwen vragen die emotionele ondersteuning niet, of krijgen die niet altijd (mannen zijn daar ook niet toe opgevoed en vaak minder met gevoelens en zorg en steunend bezig, kunnen het niet, hebben dat niet geleerd, werd ook niet verwacht). En willen toch hetzelfde als mannen (werken oa), maar zonder die zorg en behoeftebevrediging te krijgen, die dat mogelijk maakt. Ze blijven thuis nl nog steeds (zie onderzoeken) degene die grootste deel van zorg en huishouden en opvoeding (van evt kinderen) op zich nemen. Want dat verandert niet zo snel!
Heel veel vrouwen moeten volgens mij nog leren om te vragen om wat ze zelf nodig hebben, oa seksuele behoeften en zorg. Mannen zorgden er wel voor dat die ingevuld werden en vandaaruit, dus daardoor hadden ze die zelfverzerdheid om hun capaciteiten te beproeven in de buitenwereld, zichzelf uit te dagen in werk, prestaties enz.
Vrouwen willen presteren ook zonder dat in hun (andere) behoeften worden voorzien: moeten ook daarnaast nog veel verzorgen (alleen al al die single moeders van tegenwoordig, na scheiding of vrijwillig/onvrijwillig alleen met/zonder gezin)..
Evenzoveel mannen functioneren niet op hun best momenteel, zonder partner, waar ze thuis op verzorging hadden willen rekenen. (alleen al daarom hebben ze zo vaak alweer snel een nieuwe "vriendin"??).
Mannen zijn erop ingesteld, dat ze makkelijker in hun (basis)behoeften kunnen voorzien, ook zonder dat er liefde aan te pas komt. Seksueel (seks zonder emotionele band of gevoelens, puur lichamelijk, zelfs hoeren voor uitgevonden als het moet), huishoudelijk (nemen sneller een werkster misschien, waar vrouwen vinden dat ze het zelf moeten doen/kunnen naast werk), hobby's (ook als ze wel een partner hebben), interesses, vriendschappen.
Ook mannen functioneren volgens mij vaak minder goed zonder partner. Noodgedwongen moeten zij nu ook leren (in en buiten relaties) om de zorgende kant meer te ontwikkelen, bijv nu er zoveel scheidingen zijn (de dagen waarop zij verantwoordelijk zijn voor opvoeding en zorg), maar ook in modernere gezinnen, waar de vrouwen vanaf het begin dat wel eerlijker (willen) verdelen.
Het is voor mannen EN vrouwen een leerproces, om nieuwe eisen van hedendaagse maatschappij te leren,, te verdelen, voor vrouwen om minder te pleasen en meer te vragen om wat ze zelf nodig hebben of vinden, voor mannen om (in ruil voor het delen van financiele verantwoordelijkheid) meer te leren zorgen en emotioneel te ondersteunen, opvoeden, te geven (liefde en koestering, seksueel geven, te pleasen, helpen, steunen)..
Daar gaat wat tijd overheen, dat gaat niet van de ene op de andere dag. Bovendien hebben we van "afhankelijk, zorg, een ander helpen, aandacht en liefde" iets minderwaardigs gemaakt. Nu vertaalt zich dat vooral in "ieder voor zich", maar dat is een kille benadering eigenlijk. Allemaal op zoek naar zelfliefde, die dat 100% moet kunnen invullen.
Denk dat we daarna naar een gezonder soort liefde gaan, wederzijdse ondersteuning en geven en nemen (in liefde, zorg, verantwoordelijkheid, maar ook geven en ontvangen in seks, in voor elkaar zorgen en invullen van allerlei behoeften, die je alleen met een ander kan doen, zoals "delen" en liefde geven en ontvangen van/met een ander dan jezelf en eigenliefde. Een onbaatzuchtiger liefde, dus wel weer kijken naar wat de ander nodig heeft, zonder eigen grenzen en behoeften uit het oog te verliezen of ondergeschikt te maken aan die van de ander..
(en dat valt nog niet eens mee, hahaha.. heb niet de indruk dat mannen daar nou zo mee bezig zijn, vooral vrouwen die proberen het zichzelf te (kunnen) geven en proberen zelf alleskunners te zijn, die alles zelf wel kunnen en waarmaken.. de hoop opgegeven dat een man of een ander eea voor ze invult). Nog steeds heerst het (oude) idee dat je niet meetelt zonder partner, niet volwaardig bent, dat dat het ideaal is voor geluk. En dat is misschien niet door opvoeding, maar zit misschien wel ingebakken in de mens, die sociale kant, willen delen, intiem kunnen zijn met anderen, zo begin je je leven (als het goed is) al.
Als het streven wordt: "onafhankelijk zijn van elkaar" (en dat zegt dat boek ook), dan is dat heel onnatuurlijk. Want diep in iedereen m/v zijn we gewoon wel afhankelijk van anderen, wil je je geliefd en gekoesterd zijn, ook door anderen de moeite waard gevonden worden. En toch wordt aan liefde de minste tijd besteed! (zo ook aan liefde voor kinderen en dierbaren), of wordt voorgeschreven iig door een bepaalde (groter geworden) groep: werk en werk en werk en huishouden en dat kleine beetje vrije tijd gaat dan vaak nog naar de ander: partner, kinderen, dierbaren. en ergens heel achteraan misschien een beetje "me-time"..
En daarom vinden veel vrouwen het niet erg om alleen te zijn, denk ik: veel van die dingen deden ze binnen relatie ook al (werken, huishouden, groot deel vd opvoeding) en nu ze hem niet hoeven te "pleasen" (entertainen, supporten, ondersteunen, rekening met zijn behoeften en verwachtingen te houden) houden ze eindelijk tijd over voor zichzelf..
Denk dat dat de grootste fout is bij vrouwen van nu: proberen aan oude en nieuwe verwachtingen/ rolpatronen te voldoen en iedereen en alles tevreden te stellen (lees: perfectionisme). Eerst moet alles in orde zijn (huis schoon en op orde, iedereens behoeften voldoen, familie- en vriendenrelaties ook, en dan als er nog een kruimeltje over is aan tijd, mag dat evt naar jezelf..).
Ze vragen (te) weinig voor zichzelf.
Vrouwen laten die oude opvattingen zelf ook niet los (overlaten aan hun partner) en doen dat werk er "wel ff bij"..
Mannen in veeleisende functies wisten dat thuis niks van ze verwacht werd, dat was allemaal geregeld. Die konden ontspannen. Vrouwen niet (en steeds meer mannen ook niet meer, nl diegenen die wel een gelijk aandeel in zorg en huishouden en kinderen op zich nemen). In die zin is het voor beide seksen alleen maar veeleisender geworden.
Veel van ons willen niet zo hard (moeten) vragen om aandacht voor ons, voor zorgzaamheid, vooral niet "lastig" zijn. En die trend tekent zich overal af, denk ik: wel de lusten, niet de lasten.. Dus gaan we dat (die verwachting) maar weer invullen, ons aanpassen, door vooral niet tot last te willen zijn, het allemaal zelf te kunnen en dat ook heel hard gaan/ willen bewijzen.. pas dan ben je een aantrekkelijk partner? Als je vooral niks verwacht (je kan immers alles jezelf ook geven)??
Denk dat dat onafhankelijke zwaar onderschat (of overschat) wordt..
Vrouwen zetten hun verwachtingen laag (van een partner) of (degenen die hun waarde hebben geleerd en zichzelf dat wel waard vinden) juist "torenhoge" eisenlijsten waar een evt partner aan moet voldoen (zo niet onmogelijk te vinden)..
Dus enerzijds hebben we zelf meegewerkt om zorgzaamheid, afhankelijkheid, zorg, liefde, emotionele ondersteuning enz onder te waarderen (onbetaalde, iig).. en de normen van "presteren, competitie, risico's, uitdagingen, efficiency enz" als nieuw uitgangspunt ook voor vrouwen te maken (werk als hoogste status en hoogste streven, je (intellectuele) capaciteiten te benutten, en allerlei rationele dingen voorrang te geven, zoals organisatietalent, regelen, enz). Tegelijkertijd nog steeds gericht op de behoeften van anderen invullen (= zorgzaamheid, seksuele verwachtingen, emotionele support, anderen bevestigen en waarderen en aandacht geven).
Maar datzelfde vragen voor onszelf blijft voor veel mensen lastig. Dat is dan "afhankelijk maken" en dat is een vies woord geworden. Maar ook mannen functioneren beter als in hun basisbehoeften worden voorzien (en zijn dus ook op hun beurt afhankelijk).
Zowel single vrouwen als mannen zijn echt niet 100% happy in hun eentje met alles. Alleen zijn er voor mannen toch meer geaccepteerde oplossingen voor sommige behoeften, omdat we dat (nog steeds) "normaal/normaler" vinden voor mannen dan voor vrouwen (zoals lichamelijke: seks met onbekenden, ONS, maar ook de kroeg in, of een werkster, afhaal/ kant-en-klaar-eten halen, tijd/geld in hobby's en "speeltjes" steken, vermaak, vertier, afleiding).
Vrouwen steken dat (denk ik, aannames, speculatie) vaker in zichzelf, vinden dat ze verantwoorde maaltijden zouden moeten eten, seks zonder gevoelens not done is (sletterig) of niet kunnen, of dat ze alles zichzelf moeten leren geven (en dan ook nog aan anderen). Ik heb het idee dat mannen zichzelf meer afleiden en hun eigen behoeften kennen en accepteren (en proberen in te vullen, in en buiten een relatie) en vrouwen die vaak (nog) moeten (her)ontdekken.. (analyseren waar de vorige relatie de mist in ging, ervan leren, zichzelf weer op de rit willen voor ze een "gezonde" nieuwe verbinding aan willen gaan).
Ongetwijfeld zijn er natuurlijk zowel mannen als vrouwen die (eerst) die zoektocht naar binnen maken. En zowel mannen als vrouwen die zsm op zoek gaan naar een volgende kandidaat voor liefde en relatie. Die niet zonder kunnen, die niet alleen kunnen zijn, die dat ook niet willen, zich leeg en verlaten voelen zonder een ander. En in de tussentijd vooral afleiding zoeken (werk, tv, sociale leven, vriendschappen enz).
Noch alleen maar het een, noch alleen maar het ander is denk ik de oplossing. In en buiten relaties kan je aan jezelf en je eigen behoeften/ jezelf te leren kennen, weten wat je nodig hebt en dat proberen te krijgen en de ander te geven wat die nodig heeft, "werken".. En zowel mannen als vrouwen moeten denk ik leren om dat te waarderen (enige afhankelijkheid van elkaar), zonder echt "wanhopig" afhankelijk te zijn van een ander daarvoor.
Net als "gezond egoisme" is er denk ik een "gezonde afhankelijkheid". En dat is het verschil tussen alleen voor jezelf leven of alleen voor anderen (anderen happy maken, zorgzaamheid en betrokkenheid geven). Een gezonde middenweg dus, waar iedereen zijn en haar behoeften zoveel mogelijk worden gewaarborgd. De grootste uitdaging is dus niet totaal op een ander te leunen of verwachten en ook niet totaal op jezelf ("ik moet een alleskunner zijn, mag dat niet van anderen verwachten of van een partner/ mijn kinderen" enz).
Als je niks meer verwacht (of mag verwachten van jezelf, nergens meer op kan rekenen behalve jezelf) dan is het leven ook maar leeg. "Werken aan" gezonde eigenliefde en eigenwaarde is heel okee, en nodig, en wenselijk, maar een gezonde mate van afhankelijk durven en kunnen zijn (die controle uit handen geven) en liefde, hechting en zorgzaamheid mogen ontvangen, is ook jezelf dat waard vinden. Iemand die zichzelf de moeite waard vindt, hoeft dat niet constant te (moeten) bewijzen.
Dat hele onafhankelijke zorgt er ook namelijk voor dat je je niet meer wil hechten bij voorbaat aan anderen/ een partner. Gebaseerd op angst, wantrouwen, dat het ooit wel weer over zal zijn. Dus de angst om (volledig) afhankelijk te worden/zijn van de liefde en zorg van een ander.
Gaat er denk ik om dat je je ook nog over mag geven aan dat comfortabele van "weten" dat de ander je liefheeft, het goede met je voorheeft, je koestert en geliefd en begeerd doet voelen. NIet omdat je daar afhankelijk van bent, maar omdat het een basisbehoefte is in mensen.
Je kan nog zoveel van jezelf houden, jezelf 100% accepteren, waarderen, erkennen enz, maar als niemand anders dat zou zien is dat toch niet bevredigend. Dan is je eigen ziel misschien gegroeid, of "gered" of "geheald", maar een gezonde ziel wil toch graag delen en liefde geven/ ontvangen.
Denk trouwens dat veel van ons (de iets oudere jongeren, haha) nog met heel dubbele verwachtingen zijn opgegroeid, ik in de jaren '60, vrij conservatieve ouders (niet iedereen deed mee aan emancipatie en vrije seksuele moraal). En wij maken die verandering dan mee, waardoor de "eisen" aan vrouwen mn zo veranderd zijn, in relatief korte tijd, na duizenden jaren vooral "echtgenote van" en moeder zijn..
Dubbele boodschappen, veranderende eisen, financiele verantwoordelijkheid en nu momenteel dan ook in alles (ook liefde en zorg) eigen verantwoordelijkheid gepredikt wordt. De fout die gemaakt wordt (en dit boek terecht al aangeeft, zo denk ik er al jaren over) is dat mannen OOK afhankelijk waren (en zijn). Namelijk van de emotionele en fysieke zorg van vrouwen (eerst moeder en later partner) voor allerlei behoeften. En dat ook kregen thuis, zodat ze de wijde werkende wereld in konden,, wetende dat ze allerlei behoeften thuis kregen.
Vrouwen vragen die emotionele ondersteuning niet, of krijgen die niet altijd (mannen zijn daar ook niet toe opgevoed en vaak minder met gevoelens en zorg en steunend bezig, kunnen het niet, hebben dat niet geleerd, werd ook niet verwacht). En willen toch hetzelfde als mannen (werken oa), maar zonder die zorg en behoeftebevrediging te krijgen, die dat mogelijk maakt. Ze blijven thuis nl nog steeds (zie onderzoeken) degene die grootste deel van zorg en huishouden en opvoeding (van evt kinderen) op zich nemen. Want dat verandert niet zo snel!
Heel veel vrouwen moeten volgens mij nog leren om te vragen om wat ze zelf nodig hebben, oa seksuele behoeften en zorg. Mannen zorgden er wel voor dat die ingevuld werden en vandaaruit, dus daardoor hadden ze die zelfverzerdheid om hun capaciteiten te beproeven in de buitenwereld, zichzelf uit te dagen in werk, prestaties enz.
Vrouwen willen presteren ook zonder dat in hun (andere) behoeften worden voorzien: moeten ook daarnaast nog veel verzorgen (alleen al al die single moeders van tegenwoordig, na scheiding of vrijwillig/onvrijwillig alleen met/zonder gezin)..
Evenzoveel mannen functioneren niet op hun best momenteel, zonder partner, waar ze thuis op verzorging hadden willen rekenen. (alleen al daarom hebben ze zo vaak alweer snel een nieuwe "vriendin"??).
Mannen zijn erop ingesteld, dat ze makkelijker in hun (basis)behoeften kunnen voorzien, ook zonder dat er liefde aan te pas komt. Seksueel (seks zonder emotionele band of gevoelens, puur lichamelijk, zelfs hoeren voor uitgevonden als het moet), huishoudelijk (nemen sneller een werkster misschien, waar vrouwen vinden dat ze het zelf moeten doen/kunnen naast werk), hobby's (ook als ze wel een partner hebben), interesses, vriendschappen.
Ook mannen functioneren volgens mij vaak minder goed zonder partner. Noodgedwongen moeten zij nu ook leren (in en buiten relaties) om de zorgende kant meer te ontwikkelen, bijv nu er zoveel scheidingen zijn (de dagen waarop zij verantwoordelijk zijn voor opvoeding en zorg), maar ook in modernere gezinnen, waar de vrouwen vanaf het begin dat wel eerlijker (willen) verdelen.
Het is voor mannen EN vrouwen een leerproces, om nieuwe eisen van hedendaagse maatschappij te leren,, te verdelen, voor vrouwen om minder te pleasen en meer te vragen om wat ze zelf nodig hebben of vinden, voor mannen om (in ruil voor het delen van financiele verantwoordelijkheid) meer te leren zorgen en emotioneel te ondersteunen, opvoeden, te geven (liefde en koestering, seksueel geven, te pleasen, helpen, steunen)..
Daar gaat wat tijd overheen, dat gaat niet van de ene op de andere dag. Bovendien hebben we van "afhankelijk, zorg, een ander helpen, aandacht en liefde" iets minderwaardigs gemaakt. Nu vertaalt zich dat vooral in "ieder voor zich", maar dat is een kille benadering eigenlijk. Allemaal op zoek naar zelfliefde, die dat 100% moet kunnen invullen.
Denk dat we daarna naar een gezonder soort liefde gaan, wederzijdse ondersteuning en geven en nemen (in liefde, zorg, verantwoordelijkheid, maar ook geven en ontvangen in seks, in voor elkaar zorgen en invullen van allerlei behoeften, die je alleen met een ander kan doen, zoals "delen" en liefde geven en ontvangen van/met een ander dan jezelf en eigenliefde. Een onbaatzuchtiger liefde, dus wel weer kijken naar wat de ander nodig heeft, zonder eigen grenzen en behoeften uit het oog te verliezen of ondergeschikt te maken aan die van de ander..
(en dat valt nog niet eens mee, hahaha.. heb niet de indruk dat mannen daar nou zo mee bezig zijn, vooral vrouwen die proberen het zichzelf te (kunnen) geven en proberen zelf alleskunners te zijn, die alles zelf wel kunnen en waarmaken.. de hoop opgegeven dat een man of een ander eea voor ze invult). Nog steeds heerst het (oude) idee dat je niet meetelt zonder partner, niet volwaardig bent, dat dat het ideaal is voor geluk. En dat is misschien niet door opvoeding, maar zit misschien wel ingebakken in de mens, die sociale kant, willen delen, intiem kunnen zijn met anderen, zo begin je je leven (als het goed is) al.
Als het streven wordt: "onafhankelijk zijn van elkaar" (en dat zegt dat boek ook), dan is dat heel onnatuurlijk. Want diep in iedereen m/v zijn we gewoon wel afhankelijk van anderen, wil je je geliefd en gekoesterd zijn, ook door anderen de moeite waard gevonden worden. En toch wordt aan liefde de minste tijd besteed! (zo ook aan liefde voor kinderen en dierbaren), of wordt voorgeschreven iig door een bepaalde (groter geworden) groep: werk en werk en werk en huishouden en dat kleine beetje vrije tijd gaat dan vaak nog naar de ander: partner, kinderen, dierbaren. en ergens heel achteraan misschien een beetje "me-time"..
En daarom vinden veel vrouwen het niet erg om alleen te zijn, denk ik: veel van die dingen deden ze binnen relatie ook al (werken, huishouden, groot deel vd opvoeding) en nu ze hem niet hoeven te "pleasen" (entertainen, supporten, ondersteunen, rekening met zijn behoeften en verwachtingen te houden) houden ze eindelijk tijd over voor zichzelf..
Denk dat dat de grootste fout is bij vrouwen van nu: proberen aan oude en nieuwe verwachtingen/ rolpatronen te voldoen en iedereen en alles tevreden te stellen (lees: perfectionisme). Eerst moet alles in orde zijn (huis schoon en op orde, iedereens behoeften voldoen, familie- en vriendenrelaties ook, en dan als er nog een kruimeltje over is aan tijd, mag dat evt naar jezelf..).
Ze vragen (te) weinig voor zichzelf.
Vrouwen laten die oude opvattingen zelf ook niet los (overlaten aan hun partner) en doen dat werk er "wel ff bij"..
Mannen in veeleisende functies wisten dat thuis niks van ze verwacht werd, dat was allemaal geregeld. Die konden ontspannen. Vrouwen niet (en steeds meer mannen ook niet meer, nl diegenen die wel een gelijk aandeel in zorg en huishouden en kinderen op zich nemen). In die zin is het voor beide seksen alleen maar veeleisender geworden.
Veel van ons willen niet zo hard (moeten) vragen om aandacht voor ons, voor zorgzaamheid, vooral niet "lastig" zijn. En die trend tekent zich overal af, denk ik: wel de lusten, niet de lasten.. Dus gaan we dat (die verwachting) maar weer invullen, ons aanpassen, door vooral niet tot last te willen zijn, het allemaal zelf te kunnen en dat ook heel hard gaan/ willen bewijzen.. pas dan ben je een aantrekkelijk partner? Als je vooral niks verwacht (je kan immers alles jezelf ook geven)??
Denk dat dat onafhankelijke zwaar onderschat (of overschat) wordt..
Vrouwen zetten hun verwachtingen laag (van een partner) of (degenen die hun waarde hebben geleerd en zichzelf dat wel waard vinden) juist "torenhoge" eisenlijsten waar een evt partner aan moet voldoen (zo niet onmogelijk te vinden)..
Dus enerzijds hebben we zelf meegewerkt om zorgzaamheid, afhankelijkheid, zorg, liefde, emotionele ondersteuning enz onder te waarderen (onbetaalde, iig).. en de normen van "presteren, competitie, risico's, uitdagingen, efficiency enz" als nieuw uitgangspunt ook voor vrouwen te maken (werk als hoogste status en hoogste streven, je (intellectuele) capaciteiten te benutten, en allerlei rationele dingen voorrang te geven, zoals organisatietalent, regelen, enz). Tegelijkertijd nog steeds gericht op de behoeften van anderen invullen (= zorgzaamheid, seksuele verwachtingen, emotionele support, anderen bevestigen en waarderen en aandacht geven).
Maar datzelfde vragen voor onszelf blijft voor veel mensen lastig. Dat is dan "afhankelijk maken" en dat is een vies woord geworden. Maar ook mannen functioneren beter als in hun basisbehoeften worden voorzien (en zijn dus ook op hun beurt afhankelijk).
Zowel single vrouwen als mannen zijn echt niet 100% happy in hun eentje met alles. Alleen zijn er voor mannen toch meer geaccepteerde oplossingen voor sommige behoeften, omdat we dat (nog steeds) "normaal/normaler" vinden voor mannen dan voor vrouwen (zoals lichamelijke: seks met onbekenden, ONS, maar ook de kroeg in, of een werkster, afhaal/ kant-en-klaar-eten halen, tijd/geld in hobby's en "speeltjes" steken, vermaak, vertier, afleiding).
Vrouwen steken dat (denk ik, aannames, speculatie) vaker in zichzelf, vinden dat ze verantwoorde maaltijden zouden moeten eten, seks zonder gevoelens not done is (sletterig) of niet kunnen, of dat ze alles zichzelf moeten leren geven (en dan ook nog aan anderen). Ik heb het idee dat mannen zichzelf meer afleiden en hun eigen behoeften kennen en accepteren (en proberen in te vullen, in en buiten een relatie) en vrouwen die vaak (nog) moeten (her)ontdekken.. (analyseren waar de vorige relatie de mist in ging, ervan leren, zichzelf weer op de rit willen voor ze een "gezonde" nieuwe verbinding aan willen gaan).
Ongetwijfeld zijn er natuurlijk zowel mannen als vrouwen die (eerst) die zoektocht naar binnen maken. En zowel mannen als vrouwen die zsm op zoek gaan naar een volgende kandidaat voor liefde en relatie. Die niet zonder kunnen, die niet alleen kunnen zijn, die dat ook niet willen, zich leeg en verlaten voelen zonder een ander. En in de tussentijd vooral afleiding zoeken (werk, tv, sociale leven, vriendschappen enz).
Noch alleen maar het een, noch alleen maar het ander is denk ik de oplossing. In en buiten relaties kan je aan jezelf en je eigen behoeften/ jezelf te leren kennen, weten wat je nodig hebt en dat proberen te krijgen en de ander te geven wat die nodig heeft, "werken".. En zowel mannen als vrouwen moeten denk ik leren om dat te waarderen (enige afhankelijkheid van elkaar), zonder echt "wanhopig" afhankelijk te zijn van een ander daarvoor.
Net als "gezond egoisme" is er denk ik een "gezonde afhankelijkheid". En dat is het verschil tussen alleen voor jezelf leven of alleen voor anderen (anderen happy maken, zorgzaamheid en betrokkenheid geven). Een gezonde middenweg dus, waar iedereen zijn en haar behoeften zoveel mogelijk worden gewaarborgd. De grootste uitdaging is dus niet totaal op een ander te leunen of verwachten en ook niet totaal op jezelf ("ik moet een alleskunner zijn, mag dat niet van anderen verwachten of van een partner/ mijn kinderen" enz).
Als je niks meer verwacht (of mag verwachten van jezelf, nergens meer op kan rekenen behalve jezelf) dan is het leven ook maar leeg. "Werken aan" gezonde eigenliefde en eigenwaarde is heel okee, en nodig, en wenselijk, maar een gezonde mate van afhankelijk durven en kunnen zijn (die controle uit handen geven) en liefde, hechting en zorgzaamheid mogen ontvangen, is ook jezelf dat waard vinden. Iemand die zichzelf de moeite waard vindt, hoeft dat niet constant te (moeten) bewijzen.
Dat hele onafhankelijke zorgt er ook namelijk voor dat je je niet meer wil hechten bij voorbaat aan anderen/ een partner. Gebaseerd op angst, wantrouwen, dat het ooit wel weer over zal zijn. Dus de angst om (volledig) afhankelijk te worden/zijn van de liefde en zorg van een ander.
Gaat er denk ik om dat je je ook nog over mag geven aan dat comfortabele van "weten" dat de ander je liefheeft, het goede met je voorheeft, je koestert en geliefd en begeerd doet voelen. NIet omdat je daar afhankelijk van bent, maar omdat het een basisbehoefte is in mensen.
Je kan nog zoveel van jezelf houden, jezelf 100% accepteren, waarderen, erkennen enz, maar als niemand anders dat zou zien is dat toch niet bevredigend. Dan is je eigen ziel misschien gegroeid, of "gered" of "geheald", maar een gezonde ziel wil toch graag delen en liefde geven/ ontvangen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 21 januari 2012 om 14:59
@Italy: ik ga over die faalangst (later) eens goed nadenken. Het heeft toch heel veel te maken met je innerlijke criticus. De veroordelaar (aangeleerd geweten, aangeleerde prioriteiten/ eisen aan jezelf wat belangrijk hoort te zijn in het leven, zoals presteren).
Tegenwoordig kijk ik er iets anders tegenaan. Als je jezelf helemaal niet meer uitdaagt, maak je geen gebruik van de talenten en eigenschappen die je gekregen hebt. Dan maak je jezelf kleiner dan je kan zijn, benut je het zelf niet, uit angst voor falen (in de ogen van anderen)..
Je capaciteiten weten en kennen, en je zwakheden, zullen ervoor zorgen dat je niet meer wil dat je je laat belemmeren door angst voor falen (of succes).
Het gaat er niet om dat je (aangeleerde, opgelegde (oa door media, verwachtingen van de maatschappij, je ouders, opvoeders, opleiding) eigengemaakte eisen aan) succes of falen in de zin van "status" als uitgangspunt neemt en blijft hanteren.
Gaat erom zelf die eisen en verwachtingen van jezelf te herformuleren. Te weten wat jij LEUK vindt om te doen, hoe jij het ideale leven ziet (als alles mogelijk is), waar je je verder in wil bekwamen, wat (en wie) bij je past, wat voor soort levenswijze (of baan die die levenswijze mogelijk maakt, qua geld en qua tijd die je overhoudt voor andere dingen die je ook belangrijk vindt). En niet minder belangrijk: waar je minder goed in bent. Is dat een kwestie van aanleg of gewoon minder tijd en aandacht in gestoken, eenzijdige ontwikkeling?
Gaat er vaak niet om de lat lager te leggen. Gaat er vaak meer om dat je jezelf "meet" naar (voor jou) niet belangrijke of zelfs "verkeerde" maatstaven.. Van deze tijd, van je opvoeding, milieu, intellect, enz. Andere talenten blijven onbenut, ken je soms niet eens. Stel Mozart had geen instrumenten ter beschikking gehad? (en de man leidde buiten zijn briljante talenten een "armoedig" en teleurstellend leven)..
Geld, inkomen, status (zowel in baan als in bijv "single" of "relatie"), macht (over anderen of over je eigen leven?), levensstijl (merkjes, materiele zaken kunnen veroorloven), heel veel van die "eisen" zijn niet de jouwe, maar zijn "eigengemaakt" vanuit allerlei "boodschappen" van anderen (overheid, media, opvoeding, omgeving, vriendenkring (mensen met wie je je verbonden voelt of de sociale groep waartoe je behoort/ wil behoren)..
Sinds jaar en dag is geld, status en macht een makkelijk hanteerbare meetlat. Welvaart is meetbaar. Minder makkelijk is hoe iemand van binnen zichzelf geslaagd voelt, welzijn, gelukkig voelen, tevreden, in welke mate je je totale capaciteiten benut. Waaronder gevoelens (namelijk heel subjectief). Hoeveel mensen zijn steenrijk, maar volkomen afgesneden van zichzelf, van liefde, van werkelijke innerlijke behoeften? Hoe geslaagd vinden ze zichzelf als mens? Hoe "gehard" zijn ze geworden? Ben je dan een geslaagd mens?
Dus zoek je eigen "eisen" aan jezelf. Meet jezelf daarnaar. Dat hoef je niet meteen te kunnen, je mag dat ontdekken, ontwikkelen, proberen, een zoektocht van maken. Je hoeft jezelf niet te straffen dat je bepaalde dingen makkelijker en andere moeilijker vindt. Als je maar probeert, moeite doet, je best doet, wil leren en ontwikkelen (en van jezelf eea mag ontwikkelen). Dat houdt automatisch in dat je mag oefenen, fouten mag maken. Als je terugkijkt, heb je het meest geleerd van fouten, hoe het niet moet, of zijn die fouten achteraf juist ergens goed voor geweest (ontdekken van onbekende kanten, omgaan met tegenslag, voornemen het anders te doen).
Fouten zetten juist aan tot verandering. Als alles maar meteen goed ging, is die behoefte er niet om jezelf te verbeteren, te leren, te oefenen.
Van een kind verwachten we toch ook niet dat ie plots zomaar kan lopen? Vinden we dat ie mag oefenen, en een logisch vervolg is op omrollen, kruipen, zitten, staan en al die stappen die op het lopen voorafgaan en daarop voorbereiden?!
Op school wordt iets uitgelegd, mag je (eindeloos) oefenen op die sommetjes, tot je ze snapt en beheerst, alvorens er een toets komt?
Elke nieuwe vaardigheid of kennis die je aanboort, mag je oefenen, eigen maken, ook auto leren rijden. Ook daar ga je oefenen, aan de hand van een leraar, niet vanuit alleen de theorie leren, maar ook in de praktijk oefenen. Elke piloot leert in simulators, door "droog te oefenen"..
En waarom mag dat niet met nieuwe/andere "prestaties" van jouzelf dan?
Waarschijnlijk omdat je daar (vroeger) druk van hebt ervaren, dingen moest kunnen waar je zelf (nog) geen vertrouwen in had, omdat je nu eenmaal dat intellect of die capaciteiten werd geacht te hebben? Veelal in rationeel opzicht? (kennis, theorie, intellectuele capaciteiten)? Meer verantwoordelijkheid of discipline of prestatie werd gevraagd dan je op dat moment aankon, of zelf op durfde te vertrouwen? Of op dat moment niet je aandacht had (andere dingen in ontwikkeling waren)?
Veel ouders doen dit niet bewust, weten gewoon te weinig van de ontwikkeling van een kind, van fases van groei (ook emotionele groei, ook rationele groei, ook lichamelijke fasen en wat dat inhoudt). Denken dat een kind onder de 4 a 5 jaar logisch kunnen redeneren en begrijpen (wat niet het geval is). Zinloos om met rationele argumenten te komen dan. Dat een kind expres zijn best niet doet, terwijl die dat nog niet kan.
Maar ook later de prioriteiten bepaalt van wat belangrijk is voor jou dus (leren, schoolprestaties, sportprestaties, misschien populair zijn, bij een groep horend, je gedragen, gehoorzamen, ontlasten, niet lastig en probleemloos zijn, beheersing tonen (niet roken, drinken, drugs, seks, bankhangen, lui zijn, wegdromen, te laat thuiskomen, stappen).. Misschien weinig oog voor de ontwikkelingsfase.
Haha, ik las graag bouquetreeks en meisjesboeken als puber. Mijn vader vond dat helemaal niks, niet passend bij je intelligentie (waardoor boodschap: je moet leven en interesses hebben naar intelligentie, dat is bepalend, je niveau). Ik moest de krant en Elsevier lezen, algemeen ontwikkeld, interessanter vraagstukken en de wereldproblemen mee bezig houden of een hobby op niveau, boeken met inhoud lezen)..
Ik zette me er nog harder tegen af, had nog minder zin in die algemene ontwikkeling, kennis, ellende in de wereld, economie, theoretische kennis en de nuchtere dagelijkse werkelijkheid.
Je ondergaat ondertussen namelijk een andere ontwikkeling, bijv de seksuele, en dat is als puber veel belangrijker op dat moment van lichamelijke en geestelijke groei, in gevoelens, in bij de groep horen of juist niet, in je aantrekkelijkheid op vrienden en vriendinnen, je sociale betekenis tov leeftijdgenoten en hoe die je beoordelen, niet alleen maar die van je ouders. Die kant kreeg eigenlijk niet de erkenning die er ook bij hoort: de boodschap was presteren en leren, niet dromen en verlangen en nadenken over liefde, relatie of seks.
En juist daardoor (het niet erkennen van die behoefte, prioriteit bij kennis, ratio, theorie en prestaties leggen) heeft ervoor gezorgd dat ik nog jaren en jaren verslaafd was aan die flutromannetjes, hahaha. Juist tegenovergesteld, als protest, als verzet tegen die nuchtere rationaliteit. Juist als het genegeerd werd als normale behoefte, was dat eerder uitgedoofd, had ik het zelf op een gegeven moment wel gezien met die boekjes. Dan is dat ingevuld, die behoefte volledig bevredigd en komt er een balans in. Het is gewoon heel normaal om op die leeftijd met die issues bezig te zijn, je lichamelijk en mentaal aan het veranderen bent, voorbereid wordt op een liefdes- en seksleven.
Juist het niet erkennen daarvan verstoort die ontwikkeling. En dat geldt voor meer behoeften. Als die ontkend worden, of angst (van ouders) dat je er "teveel" in opgaat, te veel tijd insteekt, is het hun angst dat als ze niet ingrijpen/ corrigeren, een kind/puber altijd meer wil, verder gaat, grenzen niet kent, zal overschrijden, geen zelfbeheersing kent, enz. Daarmee geven ze ook de boodschap: ik vertrouw er niet op dat jij die zelfbeheersing hebt, je zal doorslaan, jezelf erin verliezen, grenzeloos aan behoeften gehoor geven.
Daarmee onderschatten ze kinderen die wel een (groot) verantwoordelijkheidsgevoel hebben juist. Je krijgt de boodschap: wij moeten dat (als ouders) controleren, corrigeren, want jij kan dat niet zelf. En dat ga je als kind ook geloven.
Dat is nu net niet wat zo'n soort opvoeding (controle, beoordelen en corrigeren naar maatstaven van de ouders) beoogt. Ze denken dat je zo de regels en grenzen leert en later zelf kan toepassen. En dat is soms niet, soms leer je er alleen maar van: "jij kan dat zelf niet, jij hebt een ander nodig die die grenzen en beheersing of stok achter de deur geeft"). Je gaat dat zelf min of meer geloven, iig niet op je eigen beoordelingsvermogen vertrouwen.
Dus ofwel je neemt die regels en normen over in je eigen leven en blijft hun verwachting als stok en grenzen accepteren (je weet waar je aan moet voldoen, de regels duidelijk en daar houd je je aan). Die heb je dan eigengemaakt (je geweten, je toetssteen, je meetlat). Maar dat botst soms wel met je eigen innerlijke meetlat. (in mijn geval: weten dat dat een fase is, bij je ontwikkeling hoort, iets puberaals is, de groei- en ontdekkingsfase van je seksuele zelf bijv, je aantrekking tov andere geslacht en eigen leeftijd en de normen van die groep, die heel andere dingen misschien wel vergen dan je ouders vinden).
En zo leer je eigenlijk juist af om naar jezelf te luisteren. Het is normaal om in pubertijd je seksuele 1e stappen te zetten, te verkennen, te zoenen, uit te proberen. Ik durfde dat niet. Ik wou geen "afgelikte boterham" zijn, lust was not done, verliefdheid en liefde was mooier en beter. Ik had het gevoel dat ik niet met dat soort gevoelens bezig mocht zijn, voortbestemd "jezelf te bewaren", nette vrouw te zijn, niet "ordinair" (lees: lust is ordinari).
Zo kan je allerlei onuitgesproken "normen en waarden" halen uit boodschappen en signalen van opvoeders, ook als ze dat niet eens met zoveel woorden zeiden. Ook uit hun commentaar op tvprogramma's enz krijg je veel signalen mee "hoe het hoort" volgens hen, en wat zij van het leven vinden en dus ook van jou verwachten.
En zo kan je doodnormale ontwikkelingen dus beinvloeden als opvoeders, zelfs als dat niet bewust is of de bedoeling was. Ouders willen vaak helemaal niet meegeven dat presteren zo belangrijk was, maar het ging er wel verdomd vaak over: je rapporten enz, daarop werd je beoordeeld. Andere dingen werden niet zo hardop genoemd, dus ga je als kind misschien denken dat presteren je meetlat wordt, hoe je beoordeeld wordt van buitenaf (ouders, school, latere opleiding, latere werkgevers en geliefden/vrienden/maatschappij).
Als je naar je eigen innerlijk gaat luisteren, en ook je schaduwkanten kent en aanvaardt en je je die misschien ook meer wil ontwikkelen/verbeteren is dat je eigen keuze en je eigen standaarden. Maar dan moet je jezelf wel die toestemming geven dat je dat mag oefenen, eigen mag leren maken, met vallen en opstaan, net zoals je hebt leren lopen.
Dat onderbelichte kanten van jezelf of nieuwe dingen niet meteen vlekkeloos goed hoeven te gaan, dat iedereen die dingen niet zomaar kan, maar heeft geleerd door te oefenen.
Ik heb 1x een bijna-botsing op de snelweg gehad, vlak nadat ik mijn rijbewijs had, door niet over mijn schouder te kijken (dode hoek), wou inhalen, toeterde die auto, ik meteen terug. Dat vergeet je dus niet meer: ik kijk sindsdien overdreven en altijd over mijn schouder.. dat blijft je bij, daar leer je van.. gebeurt je niet meer! Hoe vaak die instructeur er ook op aandrong, of in de boekjes las, dit was de beste les! Die heeft die verbetering (wel kijken) het beste erin gestampt!
Geef jezelf toestemming, geef jezelf dus wel de ruimte die je nodig had en hebt om te oefenen, eigen te maken, nieuwe dingen te mogen leren en ontwikkelen. Het fijne is: je mag er alle tijd voor nemen die je zelf nodig hebt of nodig vindt, net zolang tot je dat vertrouwen erin krijgt.
Op mijn werk heb ik er best een tijdje over gedaan om bepaalde vaardigheden (en behoorlijk multitasken onder druk van een rij tot aan buiten) eigen te maken, ik kon dat niet, ik ontliep het, ik ging dat no way ooit leren, dacht ik. En toch doe ik het nu wel! Ben ik trots op, zoals gisteren, goed doorstaan en gelukt (ook al heb ik nog niet de snelheid van sommige anderen daar, maar hee, die hebben paar jaar meer ervaring!! Daar ga ik me niet aan meten, dat heb ik zoveel jaar verder ook, als ik dat ambieer).. Oefening baart dus kunst. Al deden ze het 1000x voor, ik leerde eea pas door het zelf te doen (incl fouten)..
Ik herken het dus zeker wel, maar er is maar 1 ding wat helpt bij faalangst en dat is het toch te doen, en jezelf toestaan daar fouten in te mogen maken. Ervaring op te mogen doen. Wie heeft gezegd dat je alles meteen moet kunnen?? ook die anderen hebben het zo geleerd, waarom zou jij dat niet hoeven leren, maar al in huis moeten hebben zonder die ervaring?? Waarom van jezelf zoiets onmenselijks verwachten, wat je niet van anderen verwacht?? Voor jou die lat hoger moeten liggen dan voor willekeurig ander mens??
Laat dat los, door jezelf milder te gaan bekijken, je af te vragen wiens eis dat is: jouwe? Of een overtuiging (ik moet dat kunnen, ik ben waardeloos als ik dat niet kan, is een afgang, men verwacht meer, dan faal ik).. het werkelijke succes is als mens als je je niet neerlegt bij "dat kan ik (vast) niet", maar gaat proberen, oefenen. De poging waardeert, ongeacht of het lukt of mislukt. Na mislukken verder gaan, meer oefening en meer ervaring nodig kennelijk en dat geeft niet, dat mag gewoon!
Tegenwoordig kijk ik er iets anders tegenaan. Als je jezelf helemaal niet meer uitdaagt, maak je geen gebruik van de talenten en eigenschappen die je gekregen hebt. Dan maak je jezelf kleiner dan je kan zijn, benut je het zelf niet, uit angst voor falen (in de ogen van anderen)..
Je capaciteiten weten en kennen, en je zwakheden, zullen ervoor zorgen dat je niet meer wil dat je je laat belemmeren door angst voor falen (of succes).
Het gaat er niet om dat je (aangeleerde, opgelegde (oa door media, verwachtingen van de maatschappij, je ouders, opvoeders, opleiding) eigengemaakte eisen aan) succes of falen in de zin van "status" als uitgangspunt neemt en blijft hanteren.
Gaat erom zelf die eisen en verwachtingen van jezelf te herformuleren. Te weten wat jij LEUK vindt om te doen, hoe jij het ideale leven ziet (als alles mogelijk is), waar je je verder in wil bekwamen, wat (en wie) bij je past, wat voor soort levenswijze (of baan die die levenswijze mogelijk maakt, qua geld en qua tijd die je overhoudt voor andere dingen die je ook belangrijk vindt). En niet minder belangrijk: waar je minder goed in bent. Is dat een kwestie van aanleg of gewoon minder tijd en aandacht in gestoken, eenzijdige ontwikkeling?
Gaat er vaak niet om de lat lager te leggen. Gaat er vaak meer om dat je jezelf "meet" naar (voor jou) niet belangrijke of zelfs "verkeerde" maatstaven.. Van deze tijd, van je opvoeding, milieu, intellect, enz. Andere talenten blijven onbenut, ken je soms niet eens. Stel Mozart had geen instrumenten ter beschikking gehad? (en de man leidde buiten zijn briljante talenten een "armoedig" en teleurstellend leven)..
Geld, inkomen, status (zowel in baan als in bijv "single" of "relatie"), macht (over anderen of over je eigen leven?), levensstijl (merkjes, materiele zaken kunnen veroorloven), heel veel van die "eisen" zijn niet de jouwe, maar zijn "eigengemaakt" vanuit allerlei "boodschappen" van anderen (overheid, media, opvoeding, omgeving, vriendenkring (mensen met wie je je verbonden voelt of de sociale groep waartoe je behoort/ wil behoren)..
Sinds jaar en dag is geld, status en macht een makkelijk hanteerbare meetlat. Welvaart is meetbaar. Minder makkelijk is hoe iemand van binnen zichzelf geslaagd voelt, welzijn, gelukkig voelen, tevreden, in welke mate je je totale capaciteiten benut. Waaronder gevoelens (namelijk heel subjectief). Hoeveel mensen zijn steenrijk, maar volkomen afgesneden van zichzelf, van liefde, van werkelijke innerlijke behoeften? Hoe geslaagd vinden ze zichzelf als mens? Hoe "gehard" zijn ze geworden? Ben je dan een geslaagd mens?
Dus zoek je eigen "eisen" aan jezelf. Meet jezelf daarnaar. Dat hoef je niet meteen te kunnen, je mag dat ontdekken, ontwikkelen, proberen, een zoektocht van maken. Je hoeft jezelf niet te straffen dat je bepaalde dingen makkelijker en andere moeilijker vindt. Als je maar probeert, moeite doet, je best doet, wil leren en ontwikkelen (en van jezelf eea mag ontwikkelen). Dat houdt automatisch in dat je mag oefenen, fouten mag maken. Als je terugkijkt, heb je het meest geleerd van fouten, hoe het niet moet, of zijn die fouten achteraf juist ergens goed voor geweest (ontdekken van onbekende kanten, omgaan met tegenslag, voornemen het anders te doen).
Fouten zetten juist aan tot verandering. Als alles maar meteen goed ging, is die behoefte er niet om jezelf te verbeteren, te leren, te oefenen.
Van een kind verwachten we toch ook niet dat ie plots zomaar kan lopen? Vinden we dat ie mag oefenen, en een logisch vervolg is op omrollen, kruipen, zitten, staan en al die stappen die op het lopen voorafgaan en daarop voorbereiden?!
Op school wordt iets uitgelegd, mag je (eindeloos) oefenen op die sommetjes, tot je ze snapt en beheerst, alvorens er een toets komt?
Elke nieuwe vaardigheid of kennis die je aanboort, mag je oefenen, eigen maken, ook auto leren rijden. Ook daar ga je oefenen, aan de hand van een leraar, niet vanuit alleen de theorie leren, maar ook in de praktijk oefenen. Elke piloot leert in simulators, door "droog te oefenen"..
En waarom mag dat niet met nieuwe/andere "prestaties" van jouzelf dan?
Waarschijnlijk omdat je daar (vroeger) druk van hebt ervaren, dingen moest kunnen waar je zelf (nog) geen vertrouwen in had, omdat je nu eenmaal dat intellect of die capaciteiten werd geacht te hebben? Veelal in rationeel opzicht? (kennis, theorie, intellectuele capaciteiten)? Meer verantwoordelijkheid of discipline of prestatie werd gevraagd dan je op dat moment aankon, of zelf op durfde te vertrouwen? Of op dat moment niet je aandacht had (andere dingen in ontwikkeling waren)?
Veel ouders doen dit niet bewust, weten gewoon te weinig van de ontwikkeling van een kind, van fases van groei (ook emotionele groei, ook rationele groei, ook lichamelijke fasen en wat dat inhoudt). Denken dat een kind onder de 4 a 5 jaar logisch kunnen redeneren en begrijpen (wat niet het geval is). Zinloos om met rationele argumenten te komen dan. Dat een kind expres zijn best niet doet, terwijl die dat nog niet kan.
Maar ook later de prioriteiten bepaalt van wat belangrijk is voor jou dus (leren, schoolprestaties, sportprestaties, misschien populair zijn, bij een groep horend, je gedragen, gehoorzamen, ontlasten, niet lastig en probleemloos zijn, beheersing tonen (niet roken, drinken, drugs, seks, bankhangen, lui zijn, wegdromen, te laat thuiskomen, stappen).. Misschien weinig oog voor de ontwikkelingsfase.
Haha, ik las graag bouquetreeks en meisjesboeken als puber. Mijn vader vond dat helemaal niks, niet passend bij je intelligentie (waardoor boodschap: je moet leven en interesses hebben naar intelligentie, dat is bepalend, je niveau). Ik moest de krant en Elsevier lezen, algemeen ontwikkeld, interessanter vraagstukken en de wereldproblemen mee bezig houden of een hobby op niveau, boeken met inhoud lezen)..
Ik zette me er nog harder tegen af, had nog minder zin in die algemene ontwikkeling, kennis, ellende in de wereld, economie, theoretische kennis en de nuchtere dagelijkse werkelijkheid.
Je ondergaat ondertussen namelijk een andere ontwikkeling, bijv de seksuele, en dat is als puber veel belangrijker op dat moment van lichamelijke en geestelijke groei, in gevoelens, in bij de groep horen of juist niet, in je aantrekkelijkheid op vrienden en vriendinnen, je sociale betekenis tov leeftijdgenoten en hoe die je beoordelen, niet alleen maar die van je ouders. Die kant kreeg eigenlijk niet de erkenning die er ook bij hoort: de boodschap was presteren en leren, niet dromen en verlangen en nadenken over liefde, relatie of seks.
En juist daardoor (het niet erkennen van die behoefte, prioriteit bij kennis, ratio, theorie en prestaties leggen) heeft ervoor gezorgd dat ik nog jaren en jaren verslaafd was aan die flutromannetjes, hahaha. Juist tegenovergesteld, als protest, als verzet tegen die nuchtere rationaliteit. Juist als het genegeerd werd als normale behoefte, was dat eerder uitgedoofd, had ik het zelf op een gegeven moment wel gezien met die boekjes. Dan is dat ingevuld, die behoefte volledig bevredigd en komt er een balans in. Het is gewoon heel normaal om op die leeftijd met die issues bezig te zijn, je lichamelijk en mentaal aan het veranderen bent, voorbereid wordt op een liefdes- en seksleven.
Juist het niet erkennen daarvan verstoort die ontwikkeling. En dat geldt voor meer behoeften. Als die ontkend worden, of angst (van ouders) dat je er "teveel" in opgaat, te veel tijd insteekt, is het hun angst dat als ze niet ingrijpen/ corrigeren, een kind/puber altijd meer wil, verder gaat, grenzen niet kent, zal overschrijden, geen zelfbeheersing kent, enz. Daarmee geven ze ook de boodschap: ik vertrouw er niet op dat jij die zelfbeheersing hebt, je zal doorslaan, jezelf erin verliezen, grenzeloos aan behoeften gehoor geven.
Daarmee onderschatten ze kinderen die wel een (groot) verantwoordelijkheidsgevoel hebben juist. Je krijgt de boodschap: wij moeten dat (als ouders) controleren, corrigeren, want jij kan dat niet zelf. En dat ga je als kind ook geloven.
Dat is nu net niet wat zo'n soort opvoeding (controle, beoordelen en corrigeren naar maatstaven van de ouders) beoogt. Ze denken dat je zo de regels en grenzen leert en later zelf kan toepassen. En dat is soms niet, soms leer je er alleen maar van: "jij kan dat zelf niet, jij hebt een ander nodig die die grenzen en beheersing of stok achter de deur geeft"). Je gaat dat zelf min of meer geloven, iig niet op je eigen beoordelingsvermogen vertrouwen.
Dus ofwel je neemt die regels en normen over in je eigen leven en blijft hun verwachting als stok en grenzen accepteren (je weet waar je aan moet voldoen, de regels duidelijk en daar houd je je aan). Die heb je dan eigengemaakt (je geweten, je toetssteen, je meetlat). Maar dat botst soms wel met je eigen innerlijke meetlat. (in mijn geval: weten dat dat een fase is, bij je ontwikkeling hoort, iets puberaals is, de groei- en ontdekkingsfase van je seksuele zelf bijv, je aantrekking tov andere geslacht en eigen leeftijd en de normen van die groep, die heel andere dingen misschien wel vergen dan je ouders vinden).
En zo leer je eigenlijk juist af om naar jezelf te luisteren. Het is normaal om in pubertijd je seksuele 1e stappen te zetten, te verkennen, te zoenen, uit te proberen. Ik durfde dat niet. Ik wou geen "afgelikte boterham" zijn, lust was not done, verliefdheid en liefde was mooier en beter. Ik had het gevoel dat ik niet met dat soort gevoelens bezig mocht zijn, voortbestemd "jezelf te bewaren", nette vrouw te zijn, niet "ordinair" (lees: lust is ordinari).
Zo kan je allerlei onuitgesproken "normen en waarden" halen uit boodschappen en signalen van opvoeders, ook als ze dat niet eens met zoveel woorden zeiden. Ook uit hun commentaar op tvprogramma's enz krijg je veel signalen mee "hoe het hoort" volgens hen, en wat zij van het leven vinden en dus ook van jou verwachten.
En zo kan je doodnormale ontwikkelingen dus beinvloeden als opvoeders, zelfs als dat niet bewust is of de bedoeling was. Ouders willen vaak helemaal niet meegeven dat presteren zo belangrijk was, maar het ging er wel verdomd vaak over: je rapporten enz, daarop werd je beoordeeld. Andere dingen werden niet zo hardop genoemd, dus ga je als kind misschien denken dat presteren je meetlat wordt, hoe je beoordeeld wordt van buitenaf (ouders, school, latere opleiding, latere werkgevers en geliefden/vrienden/maatschappij).
Als je naar je eigen innerlijk gaat luisteren, en ook je schaduwkanten kent en aanvaardt en je je die misschien ook meer wil ontwikkelen/verbeteren is dat je eigen keuze en je eigen standaarden. Maar dan moet je jezelf wel die toestemming geven dat je dat mag oefenen, eigen mag leren maken, met vallen en opstaan, net zoals je hebt leren lopen.
Dat onderbelichte kanten van jezelf of nieuwe dingen niet meteen vlekkeloos goed hoeven te gaan, dat iedereen die dingen niet zomaar kan, maar heeft geleerd door te oefenen.
Ik heb 1x een bijna-botsing op de snelweg gehad, vlak nadat ik mijn rijbewijs had, door niet over mijn schouder te kijken (dode hoek), wou inhalen, toeterde die auto, ik meteen terug. Dat vergeet je dus niet meer: ik kijk sindsdien overdreven en altijd over mijn schouder.. dat blijft je bij, daar leer je van.. gebeurt je niet meer! Hoe vaak die instructeur er ook op aandrong, of in de boekjes las, dit was de beste les! Die heeft die verbetering (wel kijken) het beste erin gestampt!
Geef jezelf toestemming, geef jezelf dus wel de ruimte die je nodig had en hebt om te oefenen, eigen te maken, nieuwe dingen te mogen leren en ontwikkelen. Het fijne is: je mag er alle tijd voor nemen die je zelf nodig hebt of nodig vindt, net zolang tot je dat vertrouwen erin krijgt.
Op mijn werk heb ik er best een tijdje over gedaan om bepaalde vaardigheden (en behoorlijk multitasken onder druk van een rij tot aan buiten) eigen te maken, ik kon dat niet, ik ontliep het, ik ging dat no way ooit leren, dacht ik. En toch doe ik het nu wel! Ben ik trots op, zoals gisteren, goed doorstaan en gelukt (ook al heb ik nog niet de snelheid van sommige anderen daar, maar hee, die hebben paar jaar meer ervaring!! Daar ga ik me niet aan meten, dat heb ik zoveel jaar verder ook, als ik dat ambieer).. Oefening baart dus kunst. Al deden ze het 1000x voor, ik leerde eea pas door het zelf te doen (incl fouten)..
Ik herken het dus zeker wel, maar er is maar 1 ding wat helpt bij faalangst en dat is het toch te doen, en jezelf toestaan daar fouten in te mogen maken. Ervaring op te mogen doen. Wie heeft gezegd dat je alles meteen moet kunnen?? ook die anderen hebben het zo geleerd, waarom zou jij dat niet hoeven leren, maar al in huis moeten hebben zonder die ervaring?? Waarom van jezelf zoiets onmenselijks verwachten, wat je niet van anderen verwacht?? Voor jou die lat hoger moeten liggen dan voor willekeurig ander mens??
Laat dat los, door jezelf milder te gaan bekijken, je af te vragen wiens eis dat is: jouwe? Of een overtuiging (ik moet dat kunnen, ik ben waardeloos als ik dat niet kan, is een afgang, men verwacht meer, dan faal ik).. het werkelijke succes is als mens als je je niet neerlegt bij "dat kan ik (vast) niet", maar gaat proberen, oefenen. De poging waardeert, ongeacht of het lukt of mislukt. Na mislukken verder gaan, meer oefening en meer ervaring nodig kennelijk en dat geeft niet, dat mag gewoon!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 21 januari 2012 om 18:00
Hallo lieve meiden!
Ik wilde even laten weten dat ik er nog steeds ben maar ik ben momenteel echt enorm druk met school. Heb afgelopen week maar 2 toetsen gehad maar veel deadlines voor verslagen en komende week nog 5 toetsen. Zit dus het grootste deel van de tijd met mijn neus in de boeken en als ik even pauze hou ben ik het liefst zo ver weg mogelijk van mijn boeken en computer. Vandaar dat ik een tijdje niet hier ben geweest. Heb wel wat meegelezen, maar ben niet echt bij.
Het studeren vergt zoveel tijd en stress dat ik weinig tijd heb om aan andere dingen te denken. Maar heb aan het begin van de week wel even met ex geskyped. Was puur toeval, ik was even met mijn zus aan het skypen en toen ik klaar was zag ik hem online. Was heel raar en eigenlijk gewoon ongemakkelijk. We hadden elkaar niet echt iets te melden. Heb er wel even mee gezeten maar dat duurde gelukkig niet lang. Ik mis hem nu niet extra. Eigenlijk denk ik niet meer elk moment aan hem. Dat is toch een vooruitgang?
Nu maar even eten koken en vanavond/vannacht werken. En dan morgen weer leren...Maandag om 08:30 weer een tentamen...
Ik wilde even laten weten dat ik er nog steeds ben maar ik ben momenteel echt enorm druk met school. Heb afgelopen week maar 2 toetsen gehad maar veel deadlines voor verslagen en komende week nog 5 toetsen. Zit dus het grootste deel van de tijd met mijn neus in de boeken en als ik even pauze hou ben ik het liefst zo ver weg mogelijk van mijn boeken en computer. Vandaar dat ik een tijdje niet hier ben geweest. Heb wel wat meegelezen, maar ben niet echt bij.
Het studeren vergt zoveel tijd en stress dat ik weinig tijd heb om aan andere dingen te denken. Maar heb aan het begin van de week wel even met ex geskyped. Was puur toeval, ik was even met mijn zus aan het skypen en toen ik klaar was zag ik hem online. Was heel raar en eigenlijk gewoon ongemakkelijk. We hadden elkaar niet echt iets te melden. Heb er wel even mee gezeten maar dat duurde gelukkig niet lang. Ik mis hem nu niet extra. Eigenlijk denk ik niet meer elk moment aan hem. Dat is toch een vooruitgang?
Nu maar even eten koken en vanavond/vannacht werken. En dan morgen weer leren...Maandag om 08:30 weer een tentamen...
zaterdag 21 januari 2012 om 18:57
@Choco: veel succes met leren. Ik zal voor je duimen!
En goed dat je idd niet meer alsmaar aan hem denkt!
@Voor de gestopt met rokerTs: vind ik echt geweldig! Heel goede stap, voorbeeld voor velen, die daartegenaan hikken, maar niks liever willen! Top! Eigenlijk een
aan jezelf (al zie je dat soms ff anders, als een "gemis".. je mist er niks aan, houd dat svp voor ogen, als je eenmaal die eerste afkick hebt doorstaan!!).
Jullie ook succes!
Gisteren topdrukte op het werk, maar goed doorstaan (trots op mezelf, haha) en daarna gaan stappen met wat collega's en bekenden, gezellig dus! Zo even mijn neus laten zien in het durpie hier, voor vandaag mijn portie "diepzinnigheid" wel gehad, he?
@All: fijn weekend, gaan jullie nog iets leuks doen?
En goed dat je idd niet meer alsmaar aan hem denkt!
@Voor de gestopt met rokerTs: vind ik echt geweldig! Heel goede stap, voorbeeld voor velen, die daartegenaan hikken, maar niks liever willen! Top! Eigenlijk een
aan jezelf (al zie je dat soms ff anders, als een "gemis".. je mist er niks aan, houd dat svp voor ogen, als je eenmaal die eerste afkick hebt doorstaan!!).Jullie ook succes!
Gisteren topdrukte op het werk, maar goed doorstaan (trots op mezelf, haha) en daarna gaan stappen met wat collega's en bekenden, gezellig dus! Zo even mijn neus laten zien in het durpie hier, voor vandaag mijn portie "diepzinnigheid" wel gehad, he?
@All: fijn weekend, gaan jullie nog iets leuks doen?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 21 januari 2012 om 20:05
Ik zou het niet nog een keer kunnen verdragen om zoveel te geven en zo weinig terug te ontvangen. Ik deed alles voor een paar mooie (niet eens oprechte) woorden. Als wat ik geef niet op waarde wordt geschat, geef ik het aan die persoon gewoon niet meer. Los van dit alles liet mijn ex mij liever gaan dan dat hij bereidt was energie te steken in het terugwinnen van mijn vertrouwen....
I have my fears but they do not have me
zaterdag 21 januari 2012 om 20:15
:
Aponi (&Lavan), vraag me af of de wereld minder mooi is.. kan me voorstellen dat je dat nu zo zegt omdat je even hard in de realiteit komt en je sprookje niet meer bestaat. Maar sprookjes zijn niet echt en dus 'verzonnen mooi', dat bestaat alleen in je hoofd. Nu je altijd naar die stem zal luisteren kan je idd niet meer jezelf die sprookjes voorhouden maar zal je het 'echte moois' gaan ontdekken (en dat heb je ook vast al ontdekt door je kinderen bijvoorbeeld). Het voelt voor mij zoals Lavan zegt een beetje naakt, de nare dingen komen heel hard binnen MAAR ook de mooie dingen komen 10 keer zo hard binnen en wat ik dan voel zou ik voor geen goud willen missen.. dat weegt niet op tegen het sprookje hoor! Doordat ik de wereld nu eerlijker zie vind ik de wereld dus juist mooier omdat de mooie dingen dan ook echt zijn en daardoor veel intenser! Hoop dat dat voor jou over een tijd ook zo zal zijn
Fijne dag allemaal, ik ga een dagje buiten met de beestjes spelen, heerlijk!
Ik bedoel dat ik noodgedwongen ben gaan geloven dat iedereen die beschadigd is, kan en wil genezen daarvan. Met genoeg hard werken en inzicht. Dat heb ik als kind wel als waarheid moeten aannemen omdat ik anders mijn situatie niet had kunnen overleven. De gedachte dat mijn ouders misschien blijvend niet in staat zouden zijn van mij te houden, was te ondraaglijk.
Ik bleef zolang binnen mijn laatste relatie (en die daarvoor) omdat ik gewoon niet kon geloven dat iemand mij blijvend zo zou gebruiken. Er moest en zou een genezing plaatsvinden. Mijn ex zou leren en begrijpen wat liefde is, wat liefde hoort te zijn. Zijn buren (en ex-vrienden) zeiden nog tegen mij: "de vriendin voor jou plakte pleisters op de wonden van ex, jij heelt die wonden". En zo zag ik mezelf ook. Ik wilde koste wat kost mijn ex helen. Wilde niet dat hij pijn had. (shit moet toch weer heel hard janken). Deze droom, dit sprookje, deze illusie heb ik losgelaten. Ex wil helemaal niet geheeld worden, door mij niet, door zichzelf niet, door niemand niet.
Sommige mensen willen gewoon niet groeien.
I have my fears but they do not have me
zaterdag 21 januari 2012 om 20:27
Chocolate, fijn wat van je te horen en heel veel succes met je tentamens!
Ik moet morgen werken, Suzy, heb ik wel zin in! En vandaag heb ik de hele dag weer geschilderd, nou ja, vanaf 1 uur. Ga jij morgen nog iets leuks doen?
Ik heb de komende maand en volgende week, nog 3 dansfeesten staan. Een etentje bij een vriendin en een etentje bij een Turks restaurant. Verder ook nog een bowlen/gourmet avond. En veel werkdiensten. Kortom, ziet er goed uit!
O, en ik ben nu toch echt heel erg ongesteld. Dus mijn hormonen zijn weer in balans
Ik moet morgen werken, Suzy, heb ik wel zin in! En vandaag heb ik de hele dag weer geschilderd, nou ja, vanaf 1 uur. Ga jij morgen nog iets leuks doen?
Ik heb de komende maand en volgende week, nog 3 dansfeesten staan. Een etentje bij een vriendin en een etentje bij een Turks restaurant. Verder ook nog een bowlen/gourmet avond. En veel werkdiensten. Kortom, ziet er goed uit!
O, en ik ben nu toch echt heel erg ongesteld. Dus mijn hormonen zijn weer in balans
I have my fears but they do not have me
zaterdag 21 januari 2012 om 21:05
@Aponi: vandaag beetje sloom geweest, rustig schrijfdagje, hahaha. In bad, auto gehaald en ga zo ff dorp in, nu er nog mensen van mijn eigen leeftijd zijn (later teveel herrie en teveel jongeren).
Morgen hoop ik toch eindelijk ook aan dat schilderen toe te komen, haha. Moet gewoon laptop niet openen, maar meteen in aktie komen.. Patroontjes, he?
Klinkt gezellig, die komende uitjes, geniet er maak lekker van!
En klopt, ik denk dat iedereen een heel eind kan komen met zijn/haar healing, maar dan moet je wel inzien dat je geheald moet worden, en inzien dat je dat zelf moet aanpakken, dat een ander dat niet kan voor je, dat je zelf die moeite moet doen (therapie enzo).. niet op anderen rekenen om eea voor je goed te maken, zoals jouw ex. Dat kan helemaal niet, tenzij levenslange verzorging en onvoorwaardelijke liefde, en dan nog heb ik daar mijn twijfels over.
Een ander kan hooguit het vertrouwen herstellen dat het kan, dat je met veel liefde en zorgzaamheid (voor jezelf dan) beschadigingen uit het verleden kan aanpakken en overstijgen.. de moed geven dus, het geloof en de overtuiging dat er iets aan te doen is (maar je moet het toch zelf doen in the end).
Tja, en als iemand dat niet wil inzien (ken ze ook, hoor!), dan houdt het ergens op, want mensen zijn niet onvoorwaardelijk, die hebben zelf ook eea nodig, een wederzijdsheid.. (een psych niet, die wordt ervoor betaald, hoeft die waardering en liefde niet terug, is niet gekwetst, heeft verder geen eigen belangen voor zichzelf bij de healing, itt een partner)..
Geniet lekker van je weekend!
Morgen hoop ik toch eindelijk ook aan dat schilderen toe te komen, haha. Moet gewoon laptop niet openen, maar meteen in aktie komen.. Patroontjes, he?
Klinkt gezellig, die komende uitjes, geniet er maak lekker van!
En klopt, ik denk dat iedereen een heel eind kan komen met zijn/haar healing, maar dan moet je wel inzien dat je geheald moet worden, en inzien dat je dat zelf moet aanpakken, dat een ander dat niet kan voor je, dat je zelf die moeite moet doen (therapie enzo).. niet op anderen rekenen om eea voor je goed te maken, zoals jouw ex. Dat kan helemaal niet, tenzij levenslange verzorging en onvoorwaardelijke liefde, en dan nog heb ik daar mijn twijfels over.
Een ander kan hooguit het vertrouwen herstellen dat het kan, dat je met veel liefde en zorgzaamheid (voor jezelf dan) beschadigingen uit het verleden kan aanpakken en overstijgen.. de moed geven dus, het geloof en de overtuiging dat er iets aan te doen is (maar je moet het toch zelf doen in the end).
Tja, en als iemand dat niet wil inzien (ken ze ook, hoor!), dan houdt het ergens op, want mensen zijn niet onvoorwaardelijk, die hebben zelf ook eea nodig, een wederzijdsheid.. (een psych niet, die wordt ervoor betaald, hoeft die waardering en liefde niet terug, is niet gekwetst, heeft verder geen eigen belangen voor zichzelf bij de healing, itt een partner)..
Geniet lekker van je weekend!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 21 januari 2012 om 21:14
