Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
zondag 22 januari 2012 om 12:27
Ha lieve dames!
Ik ben er ook nog hoor! Heb het druk gehad de afgelopen tijd, heb wel meegelezen maar meeschrijven schoot er even bij in!
Ik had afgelopen vrijdag weer een date. Eigenlijk hetzelfde verhaal als de vorige keer. Het was gezellig, maar voor mij blijft het bij vriendschap. Ik had al zo'n gevoel dat hij te lief zou zijn, en dat was ook zo. Het is wel goed voor m'n zelfvertrouwen hoor, iemand die zegt dat hij onder de indruk is, dat ik knap ben, dat het vreemd is dat iemand als ik nog vrijgezel is (wat bedoeld is als een compliment maar eigenlijk dus precies aangeeft wat onbewust en onterecht nog in m'n hoofd zit: het zegt iets over je als je geen vriend hebt). Maar ik ga vandaag maar tegen hem zeggen dat het niks wordt, hij is al zo met me bezig ik kan dit maar beter afkappen. Wel moeilijk!
En na de date zocht ik contact met een oude scharrel van me. Eigenlijk om te kijken of hij toevallig ook in de stad was (bijna elke vrijdagavond), maar hij was thuis en nodigde me uit voor een wijntje. Ik heb een paar maanden lang helemaal geen behoefte gehad om seks met hem te hebben, hij is een goede vriend van me en ik kan goed met hem praten en vond dat wel genoeg, maar nu wilde ik juist wel weer wat meer. Met hem is het gewoon relaxed, we kennen elkaar goed, knuffelen veel, geen gedoe achteraf. Dus nou ja, weer eens bij hem blijven slapen en voelde wel weer goed. Ik ga het niet te vaak opzoeken maar even zo'n avondje tegen iemand aan slapen is wel weer fijn!
Nou ja, verder gisteren gesport en bij een vriendin langsgeweest, en 's avonds lekker voor mezelf gekookt en op de bank gehangen, kaarsjes aangestoken, lekker! Vandaag ga ik eerst weer verder klussen, dan hardlopen en dan komt een vriend bij me eten. Druk druk druk dus! Maar leuk!
Het gaat wel weer goed merk ik, ik had van de week even zo'n heel erg eenzaam gevoel, dan mis ik m'n ex. Maar toen ben ik na gaan denken, wat mis ik nou precies? Dan merkte ik dat ik zijn bevestiging mis, het gevoel dat dat mij geeft. En dat wil ik dus niet meer, ik wil die bevestiging uit mezelf halen, ik wil mezelf kunnen troosten op die momenten. Op die manier heb ik mezelf even uit die dip kunnen halen en daar ben ik best wel trots op eigenlijk! Dus nog geen relatie voor mij, eerst gelukkig zijn met mezelf. En dat komt wel!
@violetje: he wat vervelend voor je meis! Maar misschien is het uiteindelijk alleen maar goed als dit gebeurt. Je wilde al wat anders, nu moet je wel na gaan denken over wat je wil. Soms heb je een duwtje in de rug nodig, dat kan dit zijn! Lastig dat het dan eerder is dan gepland maar het komt wel goed!
@italy: haha ik heb dat ook heel erg, dat ik iets meteen zie als ruzie en een vervelend gevoel kan hebben over een meningsverschil, terwijl dat voor een ander allemaal veel minder erg is. Je bent voor jezelf opgekomen en je wil het uitpraten, dat is toch super?
Volgens mij heb je een heerlijk weekend met jezelf als ik je zo hoor, lekker hoor!
@aponi: mooi die buddha! Ik wou dat ik kon schilderen maar dat talent is niet aan mij besteed... Voel je je ondertussen alweer wat beter? Je bent zo goed bezig, ik vind het wel bijzonder om je proces met jou "mee te maken". Het is wel herkenbaar (ook al is het bij mij allemaal veel minder heftig), hoe je het ene moment precies ziet wat je ex heeft gedaan en wat jou eigen rol erin was, welke onderliggende gedachten en motieven er zijn. Dan bescherm je dat kleine meisje. En het andere moment ben je weer dat kleine meisje dat bevestiging zoekt en niet begrijpt waarom ze is "afgewezen".
Je bent zo bezig met aan jezelf werken, ervoor zorgen dat je gelukkig wordt met jezelf en dat dit je nooit meer overkomt, je geeft mij een goed voorbeeld!
@chocolate: dat is zeker een vooruitgang! Succes met je tentamen!!!
@lavan: iedereen heeft wel van die periodes denk ik, dat het even wat minder gaat. Je komt over als een sterke vrouw, maar dan kun je nog wel een dipje hebben, in zo'n denk-fase zitten. Dat hoort er misschien ook wel bij, je kunt niet altijd sterk zijn toch? Je weet in ieder geval wat je aan jezelf hebt!
@suzy: dat jij nog tijd hebt gehad om iets te doen gisteren! Wat een mooie teksten heb je weer geschreven! Ook al was het niet aan mij gericht, toch lees ik het graag en ik kan er altijd wel wat puntjes voor mezelf uitpikken! Vooral de aangeleerde ideeen, wat je als vrouw "hoort te doen", hoe je je hoort te gedragen, wat je leuk "hoort te vinden". Ik was vroeger gek op van die thrillerboekjes, over tieners die dan enge dingen meemaakten. En ik vond telekids helemaal geweldig. Maar ja, ik moest VPRO kijken, en literatuur lezen, want "dat hoorde zo". Ik heb altijd braaf gedaan wat m'n ouders, leraren, vrienden verwachten.
Ik vond het citaat uit dat boek uit de jaren '80 ook heel herkenbaar. Ik weet nu steeds meer waar bepaalde gevoelens vandaan komen en dat helpt me op momenten dat ik me niet zo goed voel. Nu nog mijn patronen veranderen, erachter komen wat ik wil, wat ik leuk vind, breken met de verwachtingen.
MAAR eerst ga ik klussen, zit nu al te lang achter die computer! En het lijkt lekker weer te worden dus daarna naar buiten!
Fijne dag allemaal!
Ik ben er ook nog hoor! Heb het druk gehad de afgelopen tijd, heb wel meegelezen maar meeschrijven schoot er even bij in!
Ik had afgelopen vrijdag weer een date. Eigenlijk hetzelfde verhaal als de vorige keer. Het was gezellig, maar voor mij blijft het bij vriendschap. Ik had al zo'n gevoel dat hij te lief zou zijn, en dat was ook zo. Het is wel goed voor m'n zelfvertrouwen hoor, iemand die zegt dat hij onder de indruk is, dat ik knap ben, dat het vreemd is dat iemand als ik nog vrijgezel is (wat bedoeld is als een compliment maar eigenlijk dus precies aangeeft wat onbewust en onterecht nog in m'n hoofd zit: het zegt iets over je als je geen vriend hebt). Maar ik ga vandaag maar tegen hem zeggen dat het niks wordt, hij is al zo met me bezig ik kan dit maar beter afkappen. Wel moeilijk!
En na de date zocht ik contact met een oude scharrel van me. Eigenlijk om te kijken of hij toevallig ook in de stad was (bijna elke vrijdagavond), maar hij was thuis en nodigde me uit voor een wijntje. Ik heb een paar maanden lang helemaal geen behoefte gehad om seks met hem te hebben, hij is een goede vriend van me en ik kan goed met hem praten en vond dat wel genoeg, maar nu wilde ik juist wel weer wat meer. Met hem is het gewoon relaxed, we kennen elkaar goed, knuffelen veel, geen gedoe achteraf. Dus nou ja, weer eens bij hem blijven slapen en voelde wel weer goed. Ik ga het niet te vaak opzoeken maar even zo'n avondje tegen iemand aan slapen is wel weer fijn!
Nou ja, verder gisteren gesport en bij een vriendin langsgeweest, en 's avonds lekker voor mezelf gekookt en op de bank gehangen, kaarsjes aangestoken, lekker! Vandaag ga ik eerst weer verder klussen, dan hardlopen en dan komt een vriend bij me eten. Druk druk druk dus! Maar leuk!
Het gaat wel weer goed merk ik, ik had van de week even zo'n heel erg eenzaam gevoel, dan mis ik m'n ex. Maar toen ben ik na gaan denken, wat mis ik nou precies? Dan merkte ik dat ik zijn bevestiging mis, het gevoel dat dat mij geeft. En dat wil ik dus niet meer, ik wil die bevestiging uit mezelf halen, ik wil mezelf kunnen troosten op die momenten. Op die manier heb ik mezelf even uit die dip kunnen halen en daar ben ik best wel trots op eigenlijk! Dus nog geen relatie voor mij, eerst gelukkig zijn met mezelf. En dat komt wel!
@violetje: he wat vervelend voor je meis! Maar misschien is het uiteindelijk alleen maar goed als dit gebeurt. Je wilde al wat anders, nu moet je wel na gaan denken over wat je wil. Soms heb je een duwtje in de rug nodig, dat kan dit zijn! Lastig dat het dan eerder is dan gepland maar het komt wel goed!
@italy: haha ik heb dat ook heel erg, dat ik iets meteen zie als ruzie en een vervelend gevoel kan hebben over een meningsverschil, terwijl dat voor een ander allemaal veel minder erg is. Je bent voor jezelf opgekomen en je wil het uitpraten, dat is toch super?
Volgens mij heb je een heerlijk weekend met jezelf als ik je zo hoor, lekker hoor!
@aponi: mooi die buddha! Ik wou dat ik kon schilderen maar dat talent is niet aan mij besteed... Voel je je ondertussen alweer wat beter? Je bent zo goed bezig, ik vind het wel bijzonder om je proces met jou "mee te maken". Het is wel herkenbaar (ook al is het bij mij allemaal veel minder heftig), hoe je het ene moment precies ziet wat je ex heeft gedaan en wat jou eigen rol erin was, welke onderliggende gedachten en motieven er zijn. Dan bescherm je dat kleine meisje. En het andere moment ben je weer dat kleine meisje dat bevestiging zoekt en niet begrijpt waarom ze is "afgewezen".
Je bent zo bezig met aan jezelf werken, ervoor zorgen dat je gelukkig wordt met jezelf en dat dit je nooit meer overkomt, je geeft mij een goed voorbeeld!
@chocolate: dat is zeker een vooruitgang! Succes met je tentamen!!!
@lavan: iedereen heeft wel van die periodes denk ik, dat het even wat minder gaat. Je komt over als een sterke vrouw, maar dan kun je nog wel een dipje hebben, in zo'n denk-fase zitten. Dat hoort er misschien ook wel bij, je kunt niet altijd sterk zijn toch? Je weet in ieder geval wat je aan jezelf hebt!
@suzy: dat jij nog tijd hebt gehad om iets te doen gisteren! Wat een mooie teksten heb je weer geschreven! Ook al was het niet aan mij gericht, toch lees ik het graag en ik kan er altijd wel wat puntjes voor mezelf uitpikken! Vooral de aangeleerde ideeen, wat je als vrouw "hoort te doen", hoe je je hoort te gedragen, wat je leuk "hoort te vinden". Ik was vroeger gek op van die thrillerboekjes, over tieners die dan enge dingen meemaakten. En ik vond telekids helemaal geweldig. Maar ja, ik moest VPRO kijken, en literatuur lezen, want "dat hoorde zo". Ik heb altijd braaf gedaan wat m'n ouders, leraren, vrienden verwachten.
Ik vond het citaat uit dat boek uit de jaren '80 ook heel herkenbaar. Ik weet nu steeds meer waar bepaalde gevoelens vandaan komen en dat helpt me op momenten dat ik me niet zo goed voel. Nu nog mijn patronen veranderen, erachter komen wat ik wil, wat ik leuk vind, breken met de verwachtingen.
MAAR eerst ga ik klussen, zit nu al te lang achter die computer! En het lijkt lekker weer te worden dus daarna naar buiten!
Fijne dag allemaal!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
zondag 22 januari 2012 om 13:05
Super goed van je!! Ik herken nu ondertussen ook heel vaak die momenten bij mezelf, eerder zou ik dan iemand gaan smsen/opzoeken, die bevestiging van buitenaf gaan halen en dan hang je zoveel op aan diegene... Het voelt veel fijner om het op die momenten uit jezelf te halen, al is het soms nog lastig en lukt het niet altijd (zoals nu) maar ik ga in iedergeval het niet meer van buitenaf opzoeken en dat is stap 1!
Je klinkt heerlijk positief!!
Suzy, dankjewel voor je mooie posts, heb nog niet alles doorgelezen maar neem er binnenkort even de tijd voor!
zondag 22 januari 2012 om 13:09
@Aponi: ik vind het prachtig! Spreekt me heel erg aan. En hoe groot wordt dat? Lijkt me geweldig als je iets kan creeren! Jij hebt echt een creatief talent, je zou daar iets mee kunnen gaan doen, denk wel dat dit heel goed verkoopt.
Daarnaast is zo'n talent een goede uitlaatklep. Ik schrijf, haha, is niet echt creatief, geen personages en fantasie, dat vind ik zo knap aan romanschrijvers of eten, drinken en beminnen, dat zou ik wel willen kunnen. Het is wel een "drang" in mij, een drive, uitlaatklep. Het is fijn om zoiets te hebben, waar je je ei in kwijt kan, iets moois uit komt, he?
Nee, haha, ik moet wat kamers in huis opknappen (en eigenlijk ook de woonkamer alweer aan de beurt ook, maar dat wordt voorjaar, als het langer licht is). Ik heb een "praktijkruimte" en er moeten wat kasten gelakt, ik kan dat goed en strak, maar de drempel om eraan te beginnen is groot. Ben ik te laat wakker, of het is te donker in die kamer, dan zie ik niet wat ik doe, enz. Ik zou eens een weekje vrij moeten nemen voor zoiets, dan kan je achter elkaar door, staat nu in 1e grondlaag. Telkens een dagje schiet niet opzeker niet als ik uitga en langzaam op gang kom en dan te lang ga zitten forummen hahaha
Ben eigenlijk te lui op mijn vrije dagen. Heb een grote familie en aantal vriendinnen die regelmatig een telefoontje of bezoekje verwachten, vind het soms lastig tijd vinden om thuis ook nog op te ruimen, schoon te maken, de vrije tijd is schaars sinds ik buitenshuis werk. Dus extra's als verven komt er soms helemaal niet van. Dat komt dan in het rijtje "to do", er moet soms teveel en dan moet je je ook opladen met dingen die je leuk vindt. Dat is momenteel iets te eenzijdig, ben dol op lezen en schrijven, kan ik 24/7.
1 vd redenen waarom ik niet meer als freelancer schrijf is dat ik het moeilijk afbakenen vond. Leek ideaal, vanuit huis, maar ik schrijf dus ook nog voor mijn eigen lol en dan kom je helemaal niet meer achter pc vandaan. Dit is voor mij beter, dat ik ergens heen moet, op tijd zijn, deur achter me dicht kan doen en dan ook echt klaar is (en geen deadlines, niet weg kunnen dromen of forummen, haha). Plannen en grenzen (aan mezelf) stellen is niet mijn sterkste kant en thuis ligt mijn tempootje heel wat lager (jezelf motiveren, aansporen, beheersen, concentreren op dat werk ipv afwasmachine vullen en wasje tussendoor doen).
Met een werkruimte kan dat hopelijk wel. Het plan is deels blijven werken waar ik werk (voor de "zekere inkomsten") en deels voor mezelf iets opbouwen. Dat zal eoa manier van coaching worden of die ruimte tegen vergoeding ter beschikking stellen aan anderen die werkruimte zoeken oid. Dus hoe dan ook moet ik daar onderhand serieus werk van maken, opknappen, er is al te veel vertraging omdat er een jaar een familielid gewoond heeft (onbetaald) en mijn plannen stil kwamen te liggen.
En daar heb ik zo van ingenomen (is alweer bijna een jaar geleden vertrokken) dat ik mijn positieve energie echt weer moest opbouwen, veel (leuke) afleiding nodig had, maar dus ook veel meer uren buitenshuis moet maken voor dat inkomen. Tis leuk werk, heel anders, fysieker, aktiever, met veel contact, dat kost energie en reistijd enz, maar daar leef ik ook enorm van op (na jaren thuis voor kinderen en vanuit huis werken).
Maar ik kan het gewoon niet laten om dat positieve uit te dragen, dat is een drang, haha, the bright side of life, wat moed of andere blik op hetzelfde, dat zetje of lichtje meegeven als het even kan. Momenteel versnipper ik die energie teveel en daar moet ik iets aan doen, zodat het zoden aan de dijk zet.
Denk dat ik ook uit evenwicht was, teveel jaren aan huis gebonden, teveel tijd aan klein groepje dierbaren, te weinig grotere buitenwereld. (paar jaar lang geen kranten/ tijdschriften gelezen, geen tv gekeken, werken voor 1 opdrachtgever, geen collega's). Dat gaf me wel de tijd/kans om naar binnen te keren, om op afstand naar zowel mezelf als "de mens" en "de wereld" te kijken, te observeren. Die kans hebben kan niet iedereen zich veroorloven, ik merk nu hoe dagelijks hectische leven je in beslag kan nemen en weinig tijd overlaat om te reflecteren.
Dat terugtrekken en filosoferen en psycholische kennis/ inzichten vergroten had wel een keerzijde: een bepaalde eenzaamheid, met grote familie-en vriendenkring en al, je toch "alleen voelen staan" omdat je opvattingen en overtuigingen veranderd zijn, als je snapt wat ik bedoel. Temidden van mensen toch die aansluiting missen, maar weinigen die net zo denken als ik of die mij dat zetje kunnen geven als ik dat zelf nodig heb, hahaha (ja, dat heb ik natuurlijk ook nodig), sparring partner oid.
Van de weersomstuit is het teveel werk + vermaak zoeken. Na al dat diepere dus ff wat luchtiger en oppervlakkiger, dat moet ook. Energie verzamelen voor een volgende fase denk ik dan. Maar ook ik ben opgegroeid met een stok achter de deur, al die motivatie en aanmoediging uit jezelf halen, jaar in jaar uit, is soms lastig. Je hebt toch je onvervulde behoeften, je kan makkelijker de buitenwereld in als daar wel aan voldaan is, he?
Ik kan inmiddels heel veel uit mezelf halen, maar weet ook waar je van oplaadt en dat compenseer ik met andere (minder goede) dingen. Daarom zeg ik hier ook altijd: je hoeft niet alles alleen maar uit jezelf te kunnen halen, iedereen heeft zo zijn/haar "hulptroepen" nodig: mensen die je steunen en aanmoedigen, waar je je ei kwijt kan, open kan zijn en jezelf kan zijn, (en daarom gewaardeerd weten). Hoeft niet per se een partner te zijn, je kan dat uit veel mensen en ervaringen halen, zelfs vreemden.
Helemaal comfortzone zet niet aan tot daden, immers dan is er geen reden tot verandering en aktie. Er moet een gezond soort spanning zijn, die aanzet tot durven en doen. Stress betekent teveel spanning (of teveel versnipperde aandacht voor dingen buiten jezelf, overbelasting), comfortabel betekent te weinig spanning en neiging tot uitstellen, zo houden, tevredenheid. Ik zie altijd wat er wel is, dat is een voordeel, maar ook een nadeel, haha. Dan denk je dat je alle tijd hebt en "verpil" je soms kostbare tijd aan relatief onbelangrijke zaken. Of teveel aan andere mensen, dat kan een valkuil zijn voor mij.
Nu de kinderen veel zelfstandiger zijn en ik daarnaast 2 "claimerTs" van mijn nek af heb, is er letterlijk en figuurlijk meer ruimte voor mijn eigen dingen, dus nu komt het erop aan dat ik daar onderhand eens gebruik van ga maken.
Fijne zondag iedereen! Lekker bijtanken!
Daarnaast is zo'n talent een goede uitlaatklep. Ik schrijf, haha, is niet echt creatief, geen personages en fantasie, dat vind ik zo knap aan romanschrijvers of eten, drinken en beminnen, dat zou ik wel willen kunnen. Het is wel een "drang" in mij, een drive, uitlaatklep. Het is fijn om zoiets te hebben, waar je je ei in kwijt kan, iets moois uit komt, he?
Nee, haha, ik moet wat kamers in huis opknappen (en eigenlijk ook de woonkamer alweer aan de beurt ook, maar dat wordt voorjaar, als het langer licht is). Ik heb een "praktijkruimte" en er moeten wat kasten gelakt, ik kan dat goed en strak, maar de drempel om eraan te beginnen is groot. Ben ik te laat wakker, of het is te donker in die kamer, dan zie ik niet wat ik doe, enz. Ik zou eens een weekje vrij moeten nemen voor zoiets, dan kan je achter elkaar door, staat nu in 1e grondlaag. Telkens een dagje schiet niet op
Ben eigenlijk te lui op mijn vrije dagen. Heb een grote familie en aantal vriendinnen die regelmatig een telefoontje of bezoekje verwachten, vind het soms lastig tijd vinden om thuis ook nog op te ruimen, schoon te maken, de vrije tijd is schaars sinds ik buitenshuis werk. Dus extra's als verven komt er soms helemaal niet van. Dat komt dan in het rijtje "to do", er moet soms teveel en dan moet je je ook opladen met dingen die je leuk vindt. Dat is momenteel iets te eenzijdig, ben dol op lezen en schrijven, kan ik 24/7.
1 vd redenen waarom ik niet meer als freelancer schrijf is dat ik het moeilijk afbakenen vond. Leek ideaal, vanuit huis, maar ik schrijf dus ook nog voor mijn eigen lol en dan kom je helemaal niet meer achter pc vandaan. Dit is voor mij beter, dat ik ergens heen moet, op tijd zijn, deur achter me dicht kan doen en dan ook echt klaar is (en geen deadlines, niet weg kunnen dromen of forummen, haha). Plannen en grenzen (aan mezelf) stellen is niet mijn sterkste kant en thuis ligt mijn tempootje heel wat lager (jezelf motiveren, aansporen, beheersen, concentreren op dat werk ipv afwasmachine vullen en wasje tussendoor doen).
Met een werkruimte kan dat hopelijk wel. Het plan is deels blijven werken waar ik werk (voor de "zekere inkomsten") en deels voor mezelf iets opbouwen. Dat zal eoa manier van coaching worden of die ruimte tegen vergoeding ter beschikking stellen aan anderen die werkruimte zoeken oid. Dus hoe dan ook moet ik daar onderhand serieus werk van maken, opknappen, er is al te veel vertraging omdat er een jaar een familielid gewoond heeft (onbetaald) en mijn plannen stil kwamen te liggen.
En daar heb ik zo van ingenomen (is alweer bijna een jaar geleden vertrokken) dat ik mijn positieve energie echt weer moest opbouwen, veel (leuke) afleiding nodig had, maar dus ook veel meer uren buitenshuis moet maken voor dat inkomen. Tis leuk werk, heel anders, fysieker, aktiever, met veel contact, dat kost energie en reistijd enz, maar daar leef ik ook enorm van op (na jaren thuis voor kinderen en vanuit huis werken).
Maar ik kan het gewoon niet laten om dat positieve uit te dragen, dat is een drang, haha, the bright side of life, wat moed of andere blik op hetzelfde, dat zetje of lichtje meegeven als het even kan. Momenteel versnipper ik die energie teveel en daar moet ik iets aan doen, zodat het zoden aan de dijk zet.
Denk dat ik ook uit evenwicht was, teveel jaren aan huis gebonden, teveel tijd aan klein groepje dierbaren, te weinig grotere buitenwereld. (paar jaar lang geen kranten/ tijdschriften gelezen, geen tv gekeken, werken voor 1 opdrachtgever, geen collega's). Dat gaf me wel de tijd/kans om naar binnen te keren, om op afstand naar zowel mezelf als "de mens" en "de wereld" te kijken, te observeren. Die kans hebben kan niet iedereen zich veroorloven, ik merk nu hoe dagelijks hectische leven je in beslag kan nemen en weinig tijd overlaat om te reflecteren.
Dat terugtrekken en filosoferen en psycholische kennis/ inzichten vergroten had wel een keerzijde: een bepaalde eenzaamheid, met grote familie-en vriendenkring en al, je toch "alleen voelen staan" omdat je opvattingen en overtuigingen veranderd zijn, als je snapt wat ik bedoel. Temidden van mensen toch die aansluiting missen, maar weinigen die net zo denken als ik of die mij dat zetje kunnen geven als ik dat zelf nodig heb, hahaha (ja, dat heb ik natuurlijk ook nodig), sparring partner oid.
Van de weersomstuit is het teveel werk + vermaak zoeken. Na al dat diepere dus ff wat luchtiger en oppervlakkiger, dat moet ook. Energie verzamelen voor een volgende fase denk ik dan. Maar ook ik ben opgegroeid met een stok achter de deur, al die motivatie en aanmoediging uit jezelf halen, jaar in jaar uit, is soms lastig. Je hebt toch je onvervulde behoeften, je kan makkelijker de buitenwereld in als daar wel aan voldaan is, he?
Ik kan inmiddels heel veel uit mezelf halen, maar weet ook waar je van oplaadt en dat compenseer ik met andere (minder goede) dingen. Daarom zeg ik hier ook altijd: je hoeft niet alles alleen maar uit jezelf te kunnen halen, iedereen heeft zo zijn/haar "hulptroepen" nodig: mensen die je steunen en aanmoedigen, waar je je ei kwijt kan, open kan zijn en jezelf kan zijn, (en daarom gewaardeerd weten). Hoeft niet per se een partner te zijn, je kan dat uit veel mensen en ervaringen halen, zelfs vreemden.
Helemaal comfortzone zet niet aan tot daden, immers dan is er geen reden tot verandering en aktie. Er moet een gezond soort spanning zijn, die aanzet tot durven en doen. Stress betekent teveel spanning (of teveel versnipperde aandacht voor dingen buiten jezelf, overbelasting), comfortabel betekent te weinig spanning en neiging tot uitstellen, zo houden, tevredenheid. Ik zie altijd wat er wel is, dat is een voordeel, maar ook een nadeel, haha. Dan denk je dat je alle tijd hebt en "verpil" je soms kostbare tijd aan relatief onbelangrijke zaken. Of teveel aan andere mensen, dat kan een valkuil zijn voor mij.
Nu de kinderen veel zelfstandiger zijn en ik daarnaast 2 "claimerTs" van mijn nek af heb, is er letterlijk en figuurlijk meer ruimte voor mijn eigen dingen, dus nu komt het erop aan dat ik daar onderhand eens gebruik van ga maken.
Fijne zondag iedereen! Lekker bijtanken!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 22 januari 2012 om 16:55
Suzy, dankje voor je verhaal over faalangst! En fijn dat je het voor een deel herkent, vooral wat je schrijft over werk herken ik " ik kon dat niet, ik ontliep het, ik ging dat no way ooit leren, dacht ik." en het heeft alles te maken met die innerlijke kriticus! Zo'n voorbeeld als jij noemt met het over je schouder kijken tijdens autorijden had ik afgelopen week op stage en ik veroordeel mezelf nog steeds voor 'die fout' die ik toen maakte, kan mezelf nog dagenlang stom vinden door zoiets en ben bang dat mn begeleider denkt dat ik er niks van bak. Terwijl haar eerste reactie gewoon was; hier leer je weer van en de volgende keer zal je het niet meer doen. Dus ja, die innerlijke criticus mag een heel stuk minder krititisch worden!!
Ik ga me proberen meer te richten op het moment, op het oefenen, zonder dat ik er een prestatie/einddoel/oordeel aan koppel, en tijdens het bezig zijn zeggen dat ik dit WIL doen en dat het niet MOET, denk dat dat ook al scheelt!
Ik ga me proberen meer te richten op het moment, op het oefenen, zonder dat ik er een prestatie/einddoel/oordeel aan koppel, en tijdens het bezig zijn zeggen dat ik dit WIL doen en dat het niet MOET, denk dat dat ook al scheelt!
zondag 22 januari 2012 om 18:10
[quote]:
Het voelt voor mij zoals Lavan zegt een beetje naakt, de nare dingen komen heel hard binnen MAAR ook de mooie dingen komen 10 keer zo hard binnen en wat ik dan voel zou ik voor geen goud willen missen.. dat weegt niet op tegen het sprookje hoor! Doordat ik de wereld nu eerlijker zie vind ik de wereld dus juist mooier omdat de mooie dingen dan ook echt zijn en daardoor veel intenser! Hoop dat dat voor jou over een tijd ook zo zal zijn
/quote]
Ja, helemaal mee eens. Ik zou het ook niet meer anders willen zo, ik ben veel "echter" geworden. Maar soms komen er bij mij ook wel een soort van gedachten, dat ik dingen ook anders had kunnen doen. Kansen die ik heb laten liggen b.v.
Maar dat hoort misschien momenteel bij mijn levensfase, een soort van terugkijken op het leven.
Maar waar ik niet meer omheen kan, is dat ik mezelf veel sympathieker vind dan vroeger. En dat voelt goed.
Verder heb ik nog niet veel tijd gehad om bij te lezen. Heb het weekend gewerkt, en aangezien mijn baan nogal slopend is, druk, met een moeilijke doelgroep, ben ik ook altijd weer zo super blij als ik even helemaal niks hoef.
Zit nu een beetje het bijen topic te lezen, met een big smile en af en toe schaterlachend.
Het voelt voor mij zoals Lavan zegt een beetje naakt, de nare dingen komen heel hard binnen MAAR ook de mooie dingen komen 10 keer zo hard binnen en wat ik dan voel zou ik voor geen goud willen missen.. dat weegt niet op tegen het sprookje hoor! Doordat ik de wereld nu eerlijker zie vind ik de wereld dus juist mooier omdat de mooie dingen dan ook echt zijn en daardoor veel intenser! Hoop dat dat voor jou over een tijd ook zo zal zijn
/quote]
Ja, helemaal mee eens. Ik zou het ook niet meer anders willen zo, ik ben veel "echter" geworden. Maar soms komen er bij mij ook wel een soort van gedachten, dat ik dingen ook anders had kunnen doen. Kansen die ik heb laten liggen b.v.
Maar dat hoort misschien momenteel bij mijn levensfase, een soort van terugkijken op het leven.
Maar waar ik niet meer omheen kan, is dat ik mezelf veel sympathieker vind dan vroeger. En dat voelt goed.
Verder heb ik nog niet veel tijd gehad om bij te lezen. Heb het weekend gewerkt, en aangezien mijn baan nogal slopend is, druk, met een moeilijke doelgroep, ben ik ook altijd weer zo super blij als ik even helemaal niks hoef.
Zit nu een beetje het bijen topic te lezen, met een big smile en af en toe schaterlachend.
zondag 22 januari 2012 om 21:17
maandag 23 januari 2012 om 00:12
@Lisanne, had je post nog niet gezien, haha, stond boven mijne namelijk.
Je klinkt opgewekt, volgens mij gaat het best heel lekker met je. Goed dat je die bevestiging niet meer nodig hebt van buitenaf. Maar bedenk wel: iedereen heeft zijn hulptroepen nodig, dat is normaal menselijk, je hoeft niet alles alleen maar uit jezelf te kunnen halen!
Btw: die opmerking waarom je als zo'n leuke knappe vrouw geen relatie hebt hoor ik dagelijks, gisteravond nog, vind het zo'n dooddoener! Ik antwoord soms alleen al uit rebellie dat het lastig is om iemand te vinden die bij zo'n "geweldig" persoon als ik past, hahaha. Dan kijken ze raar op, en zeg ik: "grapje!"
Het is maar hoe je kijkt, dat kan op 2 manieren: ofwel ze snappen niet dat er geen kandidaten zijn (dus dan zou er iets aan je mankeren) ofwel ze snappen niet dat die kandidaten er zeker wel (genoeg) zijn, maar niet diegene waar jij op valt, die wederzijdse klik. Alsof uit die potentiele kandidaten die je tegenkomt ook altijd wel een matchend iemand bij moet zitten??!
Zegt meer over wie het zegt, die is kennelijk al snel "om" bij aandacht van de andere sekse. Nou, ik dus niet, ben niet snel onder de indruk van iemand, of van het feit dat iemand mij leuk vindt. Ik moet diegene nog steeds zelf leuk vinden, dat is mijn enige meetlat.. niet allerlei eisen of wensen, alleen een speciaal gevoel. Goh, en dat is speciaal, omdat je dat dus niet met iedereen (die aandacht voor jou heeft of beschikbaar is) dat hebt, duhhu..
Tuurlijk kan je morgen een vriend hebben, als het niet zoveel uitmaakt en je gewoon niet alleen wil of kan zijn, geen enkel probleem. Als je de lat laag legt, hoef je geen dag zonder te zitten, hahaha, als je een beetje leuke vrouw bent, he?!
Mannen denken soms een stuk simpeler
Je klinkt opgewekt, volgens mij gaat het best heel lekker met je. Goed dat je die bevestiging niet meer nodig hebt van buitenaf. Maar bedenk wel: iedereen heeft zijn hulptroepen nodig, dat is normaal menselijk, je hoeft niet alles alleen maar uit jezelf te kunnen halen!
Btw: die opmerking waarom je als zo'n leuke knappe vrouw geen relatie hebt hoor ik dagelijks, gisteravond nog, vind het zo'n dooddoener! Ik antwoord soms alleen al uit rebellie dat het lastig is om iemand te vinden die bij zo'n "geweldig" persoon als ik past, hahaha. Dan kijken ze raar op, en zeg ik: "grapje!"
Het is maar hoe je kijkt, dat kan op 2 manieren: ofwel ze snappen niet dat er geen kandidaten zijn (dus dan zou er iets aan je mankeren) ofwel ze snappen niet dat die kandidaten er zeker wel (genoeg) zijn, maar niet diegene waar jij op valt, die wederzijdse klik. Alsof uit die potentiele kandidaten die je tegenkomt ook altijd wel een matchend iemand bij moet zitten??!
Zegt meer over wie het zegt, die is kennelijk al snel "om" bij aandacht van de andere sekse. Nou, ik dus niet, ben niet snel onder de indruk van iemand, of van het feit dat iemand mij leuk vindt. Ik moet diegene nog steeds zelf leuk vinden, dat is mijn enige meetlat.. niet allerlei eisen of wensen, alleen een speciaal gevoel. Goh, en dat is speciaal, omdat je dat dus niet met iedereen (die aandacht voor jou heeft of beschikbaar is) dat hebt, duhhu..
Tuurlijk kan je morgen een vriend hebben, als het niet zoveel uitmaakt en je gewoon niet alleen wil of kan zijn, geen enkel probleem. Als je de lat laag legt, hoef je geen dag zonder te zitten, hahaha, als je een beetje leuke vrouw bent, he?!
Mannen denken soms een stuk simpeler
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 00:51
Enne, lekker als je zo'n vriend hebt waar je af en toe tegenaan kan kruipen.. is ook weleens nodig!
@Italy: tis soms best zwaar om jezelf op allerlei fronten aan te pakken en van jezelf te verwachten dat je alles maar moet kunnen. Er is altijd wel iets wat beter kan, he?
Ik heb geleerd aan een hoop van die "eigen" perfectionistische eisen lekker schijt te hebben. Ik houd erg van opgeruimd en schoon, maar als ik "moest stofzuigen" (van mezelf, voornemen) en toch de hele ochtend heb geschreven, daarna opgewarmd in bad en nog een paar andere me-time dingen, lekker belangrijk dan! Morgen weer een dag, ik heb mijn eigen prioriteiten, en chronisch tijdgebrek voor alles wat ik wil of zou willen.. dus als iemand onverwachts langs komt en de boel is niet aan kant, dan heeft hij/zij pech.
Op het werk kom ik zelf wel op voor "het mogen leren/oefenen" van iets nieuws. Tuurlijk ben ik niet zo snel in waar anderen al jaren ervaring in hebben, dat waren zij destijds ook niet, waarom mezelf meten aan hoe snel/goed zij dat doen dan?
Ik heb in sommige opzichten soms ook een faalangst, ja. Maar het scheelt gewoon een hoop als je jezelf toestaat om eea te mogen oefenen, ipv van jezelf verwachten dat je alles maar kan of zou moeten kunnen. Zeker als je dat bij een ander heel normaal zou vinden.
En wat ook goed helpt, is het zelf relativeren naar anderen, dan ben je ze voor, haha. Ik ben nogal een digibeet en lach daar zelf alvast het 1e om, kom gewoon uit voor dingen waar ik niet zo goed in ben. En niemand vindt dat shocking. Misschien moeten we onszelf niet zo serieus nemen, het is bevrijdend als je je eigen minpuntjes kan toegeven.
Niet jezelf onnodig naar beneden halen, maar wel realistisch zijn over je onzekerheden en mindere/ onderontwikkelde kwaliteiten. Niet in de verdediging gaan, maar gewoon toegeven, dat werkt goed. Zo ben ik gewoon niet zo'n regelaar/ organisator/ multitasker. Maar als je ergens geen bepaald talent voor hebt, kan je toch best ver komen door oefening en herhaling.
Als je jezelf meet naar hoe je zelf eerst was, is het al een succesje als je iets onder de knie krijgt of zekerder in bent geworden. Dan heb je iets geleerd tov jezelf, ipv je bij neergelegd, van "zo ben ik nu eenmaal". En elke kleine overwinning is er 1, zo bouw je ook zelfvertrouwen op!
Grappige is: in mijn werk blijkt precies waar ik het meest onzeker over was (tegenop zag) ik nu juist het leukst vind om te doen, uitdaging geeft en grote voldoening als ik het er goed afgebracht heb (zoals vrijdag ik dat toch maar gedaan heb, onder druk van een lange rij tot aan buiten), dat geeft een kick(je)!
(en zo blijkt het vaak te zijn, blijkt juist dat je goed kan zijn/worden in wat je vreesde.. je moet jezelf de ervaring opbouwen gunnen! De aanhouder wint!)
@Italy: tis soms best zwaar om jezelf op allerlei fronten aan te pakken en van jezelf te verwachten dat je alles maar moet kunnen. Er is altijd wel iets wat beter kan, he?
Ik heb geleerd aan een hoop van die "eigen" perfectionistische eisen lekker schijt te hebben. Ik houd erg van opgeruimd en schoon, maar als ik "moest stofzuigen" (van mezelf, voornemen) en toch de hele ochtend heb geschreven, daarna opgewarmd in bad en nog een paar andere me-time dingen, lekker belangrijk dan! Morgen weer een dag, ik heb mijn eigen prioriteiten, en chronisch tijdgebrek voor alles wat ik wil of zou willen.. dus als iemand onverwachts langs komt en de boel is niet aan kant, dan heeft hij/zij pech.
Op het werk kom ik zelf wel op voor "het mogen leren/oefenen" van iets nieuws. Tuurlijk ben ik niet zo snel in waar anderen al jaren ervaring in hebben, dat waren zij destijds ook niet, waarom mezelf meten aan hoe snel/goed zij dat doen dan?
Ik heb in sommige opzichten soms ook een faalangst, ja. Maar het scheelt gewoon een hoop als je jezelf toestaat om eea te mogen oefenen, ipv van jezelf verwachten dat je alles maar kan of zou moeten kunnen. Zeker als je dat bij een ander heel normaal zou vinden.
En wat ook goed helpt, is het zelf relativeren naar anderen, dan ben je ze voor, haha. Ik ben nogal een digibeet en lach daar zelf alvast het 1e om, kom gewoon uit voor dingen waar ik niet zo goed in ben. En niemand vindt dat shocking. Misschien moeten we onszelf niet zo serieus nemen, het is bevrijdend als je je eigen minpuntjes kan toegeven.
Niet jezelf onnodig naar beneden halen, maar wel realistisch zijn over je onzekerheden en mindere/ onderontwikkelde kwaliteiten. Niet in de verdediging gaan, maar gewoon toegeven, dat werkt goed. Zo ben ik gewoon niet zo'n regelaar/ organisator/ multitasker. Maar als je ergens geen bepaald talent voor hebt, kan je toch best ver komen door oefening en herhaling.
Als je jezelf meet naar hoe je zelf eerst was, is het al een succesje als je iets onder de knie krijgt of zekerder in bent geworden. Dan heb je iets geleerd tov jezelf, ipv je bij neergelegd, van "zo ben ik nu eenmaal". En elke kleine overwinning is er 1, zo bouw je ook zelfvertrouwen op!
Grappige is: in mijn werk blijkt precies waar ik het meest onzeker over was (tegenop zag) ik nu juist het leukst vind om te doen, uitdaging geeft en grote voldoening als ik het er goed afgebracht heb (zoals vrijdag ik dat toch maar gedaan heb, onder druk van een lange rij tot aan buiten), dat geeft een kick(je)!
(en zo blijkt het vaak te zijn, blijkt juist dat je goed kan zijn/worden in wat je vreesde.. je moet jezelf de ervaring opbouwen gunnen! De aanhouder wint!)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 00:58
@Lavan: helemaal mee eens. Zo voel ik het ook: veel "echter" geworden en dat kan en wil ik niet meer terugdraaien! Daardoor komt alles meer binnen, zoals Italy al zegt.
Enne, herken dat wel, van die kansen die je eerder niet zag of niet hebt aangegrepen.. maar nooit te oud om te leren toch? Als het iets belangrijks is, komt dat nog wel een keer voorbij, denk ik dan.. of moet je misschien alsnog iets mee, als dat kan.
Tja, als je alles wat je nu weet eerder had geweten..
Ik heb ook zoveel dingen niet gezien of aangegrepen toen ik de mogelijkheid had.. dat vind ik zelf bij tijd en wijle ook heel lastig, dat ik dat nu (achteraf) wel zie. Wroeging is me ook niet vreemd.. dat accepteren is het enige wat je kan doen, en er voor nu het beste van maken. Met die inzichten komt de "bewustwording", maar destijds keek en handelde je met wat je toen wist.. daar moet je jezelf credits voor geven, daar heb je nu geen invloed meer op. En alles heeft een reden, denk ik dan maar, waarom je nu wel bepaalde dingen inziet en toen nog niet.
Enne, herken dat wel, van die kansen die je eerder niet zag of niet hebt aangegrepen.. maar nooit te oud om te leren toch? Als het iets belangrijks is, komt dat nog wel een keer voorbij, denk ik dan.. of moet je misschien alsnog iets mee, als dat kan.
Tja, als je alles wat je nu weet eerder had geweten..
Ik heb ook zoveel dingen niet gezien of aangegrepen toen ik de mogelijkheid had.. dat vind ik zelf bij tijd en wijle ook heel lastig, dat ik dat nu (achteraf) wel zie. Wroeging is me ook niet vreemd.. dat accepteren is het enige wat je kan doen, en er voor nu het beste van maken. Met die inzichten komt de "bewustwording", maar destijds keek en handelde je met wat je toen wist.. daar moet je jezelf credits voor geven, daar heb je nu geen invloed meer op. En alles heeft een reden, denk ik dan maar, waarom je nu wel bepaalde dingen inziet en toen nog niet.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 01:38
Dank je, je beschrijft ook goed hoe het is voor mij. Het moeilijkste is soms nog om het kleine meisje af te wijzen als ze iets heel graag wil, wat echt niet goed voor haar is. (zoals contact zoeken met ex). Maar ik word er steeds beter in, voel haar ook steeds meer opgaan in mij. Ik realiseer mij ook hoeveel energie en tijd mijn liefde en zorg voor mijn ex mij kostte en hoeveel er nu dus overblijft, ondanks dat ik maar een paar uur per nacht (nou ja, ochtend slaap). Mijn creativiteit is echt jaren weggeweest. Vind het heerlijk om dat weer terug te vinden. Ik geloof dat ik nu pas begin te worden wie ik ben. Maar goed, beter laat dan nooit.
Tja, daten, is voor mij nog een stap te ver. Een beetje flirten of zoenen als het zo uitkomt, maar echt opzoeken, nee, nog geen zin. Hoewel die collega via de mail toch wat zat te flirten..... ik zie hem dinsdag weer.
Jammer dat jouw date tegenviel. Goed dat je het wel gelijk afkapt. En ach, een nacht in vertrouwde armen liggen, niets mis mee toch? Zolang het jou geen onrust geeft.
Suzy, de boeddha moet levensgroot op een muur komen. Binnenkort de afspraken maken en verf halen. De boeddha op doek is met verf op waterbasis. Ik ben ook nog met olieverf bezig, is nog lastiger omdat het zolang nat blijft..
Op zich is het wel weer om je huis te gaan verven
. Maar ik snap ook dat je gewoon lekker wil luieren. Het komt wel, als het echt belangrijk wordt. Italy, inderdaad haal het moeten eraf en besef ook dat je van je 'fouten' het meest leert, omarm ze dus
. Doe ik op mijn werk ook, zeg er ook bij: "zo dat was een goede les". Op die manier laat je jezelf ook heel. Je mag namelijk fouten maken, word je juist geen minder mens van. Violetje, Hoe is die? Nog steeds niet roken? Ik vind het echt heerlijk om niet te roken. Ruik alles, proef alles, veel meer lucht, enz. Mijn dochter is nu bijna een week gestopt, vind ik ook super.
Leentje, succes met lezen! En welkom.
Zo, ga even kijken of er nog wat te eten is en kijken of ik dan misschien vannacht doortrek, ben weer moe.
I have my fears but they do not have me
maandag 23 januari 2012 om 09:02
Interessant weer om alles te lezen, dames!
Hier gaat het wel... Heb het idee dat ik een terugval heb ofzo. Het is nu een maand geleden dat ex mij voor de tweede keer had "gedumpt". En ik heb het er echt weer ff moeilijk mee. Baal ervan. Komt omdat mijn beste vriendin nu problemen met dr vriend heeft en hij doet van alles om haar weer terug te krijgen en te laten zien dat het hem spijt van wat hij gedaan had.
Mijn ex deed niets, maar dan ook niets, in die richting. Een gesprekje, mooie loze woorden. Kan weer zo boos worden dat ik me daarin mee heb laten gaan. Dat ik dat geloofd heb.. Dat ik zelf in feite ervoor heb gezorgd dat ik me nu zo voel.
En nog steeds zoveel onbegrip waarom hij niet meer verder wilde. Hij vond me nog o zo leuk en weet ik t wat, maar hij wilde niet regelmatig afspreken, niets vasts, geen verplichtingen en al zijn vrijheid.
En dat doet pijn. Dat ik mijn hart heb opengesteld voor iemand die zich zo gedraagt.
En toch zit er een gevoel in me dat ik iets mis... Zou het hem zijn of het gevoel iemand te hebben? I don't know... :(
Hier gaat het wel... Heb het idee dat ik een terugval heb ofzo. Het is nu een maand geleden dat ex mij voor de tweede keer had "gedumpt". En ik heb het er echt weer ff moeilijk mee. Baal ervan. Komt omdat mijn beste vriendin nu problemen met dr vriend heeft en hij doet van alles om haar weer terug te krijgen en te laten zien dat het hem spijt van wat hij gedaan had.
Mijn ex deed niets, maar dan ook niets, in die richting. Een gesprekje, mooie loze woorden. Kan weer zo boos worden dat ik me daarin mee heb laten gaan. Dat ik dat geloofd heb.. Dat ik zelf in feite ervoor heb gezorgd dat ik me nu zo voel.
En nog steeds zoveel onbegrip waarom hij niet meer verder wilde. Hij vond me nog o zo leuk en weet ik t wat, maar hij wilde niet regelmatig afspreken, niets vasts, geen verplichtingen en al zijn vrijheid.
En dat doet pijn. Dat ik mijn hart heb opengesteld voor iemand die zich zo gedraagt.
En toch zit er een gevoel in me dat ik iets mis... Zou het hem zijn of het gevoel iemand te hebben? I don't know... :(
maandag 23 januari 2012 om 10:39
Ik lees vanaf nu ook mee. Ben in een ander topic getipt door Suzy65
Het is bij mij nu 2 weken uit en voel me verschrikkelijk..
Het liefst ga ik weer terug naar hem, omdat ik me alleen echt niet goed voel. Ik kan me heel moeilijk gelukkig voelen alleen. Dat heb ik mijn hele leven al gehad. Nu moet ik wéér door zo'n tijd alleen en heb er eigenlijk de energie niet meer voor. Ook vind ik alles saai wat ik alleen doe. Jullie horen en af toe wel wat van mij
Het is bij mij nu 2 weken uit en voel me verschrikkelijk..
Het liefst ga ik weer terug naar hem, omdat ik me alleen echt niet goed voel. Ik kan me heel moeilijk gelukkig voelen alleen. Dat heb ik mijn hele leven al gehad. Nu moet ik wéér door zo'n tijd alleen en heb er eigenlijk de energie niet meer voor. Ook vind ik alles saai wat ik alleen doe. Jullie horen en af toe wel wat van mij
maandag 23 januari 2012 om 11:04
@Leentje71: welkom! 91 pagina's, hahaha? Het lijkt wel zo, he? Tis al een soort boek hier
Ben je jezelf "kwijtgeraakt" in een relatie of door te leven naar andermans verwachtingen oid?
Tot later!
@Dreamer: ook welkom. Pas 2 weken uit, tja, dat is wel heel recent nog, he? Naast die persoon missen, zit je dan nog midden in dat sfeertje/ leventje wat je mist. Dat is enorm wennen. En afkicken..
Enne: wees ergens ook trots op jezelf, dat jij je hart openstelde voor hem, dat je dat kan, zo onbevangen was. Wie niet waagt.. hoop dat je op een gegeven moment kan zien dat het (nog) niet paste (de uitgangspunten), die verwachtingen van een relatie of van het leven of deze leeftijd waardoor hij nog geen relatie wil, zich niet wil binden of wat dan ook. Wil niet zeggen dat ie je niet oprecht leuk vindt. Soms gewoon niet het juiste moment..
Het is wel veelzeggend dat je zegt dat je die periodes alleen (los van liefdesverdriet, wat logisch is) verschrikkelijk vindt. Zo ben je veel te afhankelijk van een ander voor je eigen welzijn. Het zal energie geven als je ontdekt hoe/dat je je ook alleen heel goed kan voelen. Maar daarvoor zal je eerst goede maatjes met jezelf moeten worden.
De meesten hier zijn daarmee bezig: een stralend persoon worden, ongeacht partner of geen partner. Zodat je niet pas iets waard voelt als een ander dat vindt, maar van binnenuit je leven zin en waarde geeft. Dat is een betere basis voor een evt latere gezonde relatie. En maakt je aantrekkelijker voor anderen: het clichee "een relatie/partner moet geen invulling, maar aanvulling" zijn.
Afwijzing is heel hard en komt nog harder aan als je zelf nog wel 100% voor die ander gaat of heel veel (van je hart en zorgzaamheid) in die persoon gestoken hebt. En ook als je je als persoon weinig waard voelt zonder (die) partner.
Neem allereerst de tijd om dat verdriet nu te voelen, nu het er is, niet meteen doorhollen! Verdriet heeft een functie, hoort erbij, voel wat zo'n pijn doet. Wat zijn je gedachten als je huilt omdat het uit is?
@Snoepie: geldt ook voor jou, pas een maand, dat is eigenlijk nog heel vers. Voel alles wat zich aandient, probeer je bewust te worden van je gedachten op die momenten, je twijfels, waar je het meest moeite mee hebt.
Ben je jezelf "kwijtgeraakt" in een relatie of door te leven naar andermans verwachtingen oid?
Tot later!
@Dreamer: ook welkom. Pas 2 weken uit, tja, dat is wel heel recent nog, he? Naast die persoon missen, zit je dan nog midden in dat sfeertje/ leventje wat je mist. Dat is enorm wennen. En afkicken..
Enne: wees ergens ook trots op jezelf, dat jij je hart openstelde voor hem, dat je dat kan, zo onbevangen was. Wie niet waagt.. hoop dat je op een gegeven moment kan zien dat het (nog) niet paste (de uitgangspunten), die verwachtingen van een relatie of van het leven of deze leeftijd waardoor hij nog geen relatie wil, zich niet wil binden of wat dan ook. Wil niet zeggen dat ie je niet oprecht leuk vindt. Soms gewoon niet het juiste moment..
Het is wel veelzeggend dat je zegt dat je die periodes alleen (los van liefdesverdriet, wat logisch is) verschrikkelijk vindt. Zo ben je veel te afhankelijk van een ander voor je eigen welzijn. Het zal energie geven als je ontdekt hoe/dat je je ook alleen heel goed kan voelen. Maar daarvoor zal je eerst goede maatjes met jezelf moeten worden.
De meesten hier zijn daarmee bezig: een stralend persoon worden, ongeacht partner of geen partner. Zodat je niet pas iets waard voelt als een ander dat vindt, maar van binnenuit je leven zin en waarde geeft. Dat is een betere basis voor een evt latere gezonde relatie. En maakt je aantrekkelijker voor anderen: het clichee "een relatie/partner moet geen invulling, maar aanvulling" zijn.
Afwijzing is heel hard en komt nog harder aan als je zelf nog wel 100% voor die ander gaat of heel veel (van je hart en zorgzaamheid) in die persoon gestoken hebt. En ook als je je als persoon weinig waard voelt zonder (die) partner.
Neem allereerst de tijd om dat verdriet nu te voelen, nu het er is, niet meteen doorhollen! Verdriet heeft een functie, hoort erbij, voel wat zo'n pijn doet. Wat zijn je gedachten als je huilt omdat het uit is?
@Snoepie: geldt ook voor jou, pas een maand, dat is eigenlijk nog heel vers. Voel alles wat zich aandient, probeer je bewust te worden van je gedachten op die momenten, je twijfels, waar je het meest moeite mee hebt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 11:17
ook hier ga ik meelezen / meeschrijven... worstel met dezelfde dingen. Na een relatie die voor mij als op en top vertrouwd voelde aan de kant gezet, noodgedwongen verhuisd en alles opnieuw opgebouwd, nu 2 jaar alweer vrijgezel en naast allerlei losse dingen nog geen nieuwe relatie opgebouwd. Meestal gaat het redelijk, soms grijpt het me echt naar de keel al heb ik afgelopen jaar inderdaad besloten dat het de komende tijd om mij gaat en niet om het vinden van een partner.
maandag 23 januari 2012 om 11:42
Goedemorgen!
Welkom Leentje, Dreamer en Ivlas! Leentje, heeeeel veel success met het lezen van alle pagina’s, ik wil ook nog steeds de posts lezen van de drie weken dat ik met vakantie was, dat vond ik al zoveel werk! Je kunt trouwens ook je verhaal doen zonder alle pagina's te lezen, als je dat wil?
En dreamer, ik had al wat topics van je gelezen. Bedenk wel, deze tijd is het moeilijkst, je hebt verdriet omdat het uit is, je mist hem, en dan vind je het ook nog eens niet leuk alleen. Het kan echt alleen maar beter worden! Je komt op mij over als iemand die haar echte passies nog niet ontdekt heeft, niet weet wat ze wil. Alleen zijn heeft echt wel nadelen, maar ook zoveel voordelen. Dit is je kans om te ontdekken wat je wil! Je hoeft met niemand rekening te houden! Wil je op vakantie, ga! Wil je een cursus schilderen doen, doen! Wil je de hele dag in je pyjama op de bank hangen, doen! Geef jezelf de tijd om door deze periode heen te komen en “jezelf te vinden”!
@suzy: ja, het gaat ook wel lekker! Ik heb weer die rust teruggevonden, dat scheelt zoveel! En ik weet dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, dat lukt me ook niet denk ik. Het gaat er juist ook wel om dat ik mijn behoeften herken en daar iets mee doe, zoals afgelopen vrijdag. Eerder was ik dan niet naar die vriend gegaan, omdat het niet hoort of zo, er zit geen relatie in. Maar nu heb ik het gewoon gedaan omdat het goed voelde, en het kan me niet schelen als anderen dat vreemd vinden (ik woon in een stad maar de roddelfabriek kwam alweer op gang zondag, tja).
En ja, ik wil alleen maar een relatie met iemand die mij dat speciale gevoel geeft. Ik ben op zoek naar iemand die echt bij mij past, die net zo leuk is als ik! Als dat betekent dat ik nog even alleen ben, dan is dat maar zo. Zoals een vriendin tegen me zei toen ik me even minder goed voelde: Being single doesn't mean your weak, it means your strong enough to wait for what you deserve.
@aponi: heb je nog geslapen? Hoop dat je je wat minder moe voelt, volgens mij had je een aardig druk programma voor deze week! En flirten is toch gewoon leuk, als jij nog niet klaar bent voor daten dan niet hoor. Lijkt me ook wel leuk, een beetje flirten op het werk maar ja, geen leuke mannen bij ons, alleen leuke vrijgezelle vrouwen!
@snoepie: geef jezelf de tijd meis! Helemaal niet erg als je een terugval hebt, logisch hoor! Niet boos worden op jezelf, je hebt je opengesteld en bent gekwetst, dat is niets om je voor te schamen, juist mooi dat jij dat kan!
Voor de rest: fijne dag vandaag! Succes met niet-roken, dingen willen en niet moeten en alle andere goede dingen waar jullie mee bezig zijn!
Welkom Leentje, Dreamer en Ivlas! Leentje, heeeeel veel success met het lezen van alle pagina’s, ik wil ook nog steeds de posts lezen van de drie weken dat ik met vakantie was, dat vond ik al zoveel werk! Je kunt trouwens ook je verhaal doen zonder alle pagina's te lezen, als je dat wil?
En dreamer, ik had al wat topics van je gelezen. Bedenk wel, deze tijd is het moeilijkst, je hebt verdriet omdat het uit is, je mist hem, en dan vind je het ook nog eens niet leuk alleen. Het kan echt alleen maar beter worden! Je komt op mij over als iemand die haar echte passies nog niet ontdekt heeft, niet weet wat ze wil. Alleen zijn heeft echt wel nadelen, maar ook zoveel voordelen. Dit is je kans om te ontdekken wat je wil! Je hoeft met niemand rekening te houden! Wil je op vakantie, ga! Wil je een cursus schilderen doen, doen! Wil je de hele dag in je pyjama op de bank hangen, doen! Geef jezelf de tijd om door deze periode heen te komen en “jezelf te vinden”!
@suzy: ja, het gaat ook wel lekker! Ik heb weer die rust teruggevonden, dat scheelt zoveel! En ik weet dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, dat lukt me ook niet denk ik. Het gaat er juist ook wel om dat ik mijn behoeften herken en daar iets mee doe, zoals afgelopen vrijdag. Eerder was ik dan niet naar die vriend gegaan, omdat het niet hoort of zo, er zit geen relatie in. Maar nu heb ik het gewoon gedaan omdat het goed voelde, en het kan me niet schelen als anderen dat vreemd vinden (ik woon in een stad maar de roddelfabriek kwam alweer op gang zondag, tja).
En ja, ik wil alleen maar een relatie met iemand die mij dat speciale gevoel geeft. Ik ben op zoek naar iemand die echt bij mij past, die net zo leuk is als ik! Als dat betekent dat ik nog even alleen ben, dan is dat maar zo. Zoals een vriendin tegen me zei toen ik me even minder goed voelde: Being single doesn't mean your weak, it means your strong enough to wait for what you deserve.
@aponi: heb je nog geslapen? Hoop dat je je wat minder moe voelt, volgens mij had je een aardig druk programma voor deze week! En flirten is toch gewoon leuk, als jij nog niet klaar bent voor daten dan niet hoor. Lijkt me ook wel leuk, een beetje flirten op het werk maar ja, geen leuke mannen bij ons, alleen leuke vrijgezelle vrouwen!
@snoepie: geef jezelf de tijd meis! Helemaal niet erg als je een terugval hebt, logisch hoor! Niet boos worden op jezelf, je hebt je opengesteld en bent gekwetst, dat is niets om je voor te schamen, juist mooi dat jij dat kan!
Voor de rest: fijne dag vandaag! Succes met niet-roken, dingen willen en niet moeten en alle andere goede dingen waar jullie mee bezig zijn!
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
maandag 23 januari 2012 om 14:23
Welkom alle nieuwe mensen!
voor de rest!
Violetje hoe is t op werk vandaag?
Ik ben de afgelopen week zooo moe... er zijn teveel dingen die energie zuigen op dit moment; werk is daar 1 hele grote van en de ruzie met die vriend is net even teveel dan erbij. Zoiets kost mij zoveel energie, waarschijnlijk door het denken eromheen en dat slokt me op. Zodra ik op stage ben voel ik me super goed en heb ik energie genoeg, maar daarbuiten kost alles me energie... Ik kan niet meer nadenken op de momenten dat ik na wil denken (voor studie) en op de momenten dat ik niet na wil denken kan ik niet stoppen met denken. Vind t soms nog moeilijk om die balans te vinden, niet zo zeer in mn lichamelijke activiteiten maar meer in hoe heftig iets soms binnenkomt en wat dat met me doet. Waar ik het eerder ook over had dus, de positieve dingen komen heel hard binnen en dan kan ik echt pieken voelen, maar de mindere dingen komen ook zo hard binnen.. dan kan ik zo van slag zijn!
voor de rest!Violetje hoe is t op werk vandaag?
Ik ben de afgelopen week zooo moe... er zijn teveel dingen die energie zuigen op dit moment; werk is daar 1 hele grote van en de ruzie met die vriend is net even teveel dan erbij. Zoiets kost mij zoveel energie, waarschijnlijk door het denken eromheen en dat slokt me op. Zodra ik op stage ben voel ik me super goed en heb ik energie genoeg, maar daarbuiten kost alles me energie... Ik kan niet meer nadenken op de momenten dat ik na wil denken (voor studie) en op de momenten dat ik niet na wil denken kan ik niet stoppen met denken. Vind t soms nog moeilijk om die balans te vinden, niet zo zeer in mn lichamelijke activiteiten maar meer in hoe heftig iets soms binnenkomt en wat dat met me doet. Waar ik het eerder ook over had dus, de positieve dingen komen heel hard binnen en dan kan ik echt pieken voelen, maar de mindere dingen komen ook zo hard binnen.. dan kan ik zo van slag zijn!
maandag 23 januari 2012 om 15:28
@Italy: heel herkenbaar, hoor!
Ik vind ook wel dat ik mensen moet waarschuwen daarvoor: als je zo hard werkt aan het afbreken van je vertrouwde muurtjes en zelfbeschermingsmechanismen , wat nodig is om dichter bij jezelf te komen,in contact met wat daaronder ligt: je hart en ziel , maakt ook heeeeeel kwetsbaar!!
Dat is de keerzijde ervan! Je moet ook nog nieuwe bescherming daartegen vinden & eigen maken.. Je gevoel ligt open en bloot en dan hakken dingen als ruzies en kritiek en dergelijke er harder in. Daarvoor vermeed je dat simpelweg (door te beantwoorden aan de verwachtingen van anderen, zodat je niet snel ruzie zou krijgen) of het ketste makkelijker af op die muurtjes, zodat het hooguit in afgezwakte vorm kon doordringen..
Ik vond (en vind dat soms nog steeds) dat heel overweldigend. Ik kon altijd zo stabiel zijn omdat ik sommige dingen ook gewoon niet voelde. Wel in mijn hoofd, maar raakte mijn hart niet of zo. Ik geloof dat alleen mijn kinderen tot een diepere laag konden doordringen, maar zelfs ex niet (ook al wou ik dat wel). Pas toen ik voelde dat ik hem kwijtraakte was dat zo heftig dat die verdedigingslinie omver ging (en bleef).
Je staat dan geenszins zwakker, maar kost wel veel tijd en inzet/ energie om al die nieuwe ervaringen elke keer meteen te verwerken, als je nog bezig bent met oude wonden ook! Je nieuwe "echtheid"/ authenticiteit heeft nog geen vaste grond onder de voeten en kan nogal vermoeiend/ heftig zijn, binnen een hectisch leven. Ik had daar alle tijd voor, op dat moment geen werk, kon dus die tijd nemen, wat een luxe is these days.
Dan kan je je rustig terugtrekken en je gevoelens laten komen (voor zover de kids naar school waren of in bed lagen dan).. dat beschouw ik nog steeds als een cadeautje aan mezelf, die tijd is een luxe, om je leven tot dan te beschouwen en niet ook nog moeten "performen" in een baan & op andere vlakken, die allemaal energie kosten. Of waar een professionele houding wordt verwacht, dat je je inhoudt, voor me-time/ jezelf bewaart..
Dit zijn processen die je niet moet onderschatten. Er komt een hoop afwijzing (van mensen die je anders kennen, bepaald beeld en verwachting van je hebben, ook op je werk enz), je zoekt naar nieuwe manieren van communicatie met anderen (ruimdenkend, mild en niet oordelend, waar anderen dat omgekeerd niet overnemen, maar wel blijven doen) en je plaatst je ook nog eens buiten geeffende paden en "de groep", de massa, enz.
Het is moeilijk die scheidslijn te trekken tussen de behoefte je in je innerlijke wereld te bevinden en erin te verdiepen, en meedoen aan de buitenwereld. Dat geeft spanningen, twijfels, en tweestrijd in jezelf soms. Beide zijn namelijk belangrijk. Je komt dan ook in innerlijke conflicten terecht: lief voor jezelf zijn betekent soms afwijzing en teleurstelling in en van anderen. En dat is best ook angstig, liever wil je niet alleen in je eigen ogen het beste doen, maar ook in andermans ogen.
Je dat oordeel van anderen aantrekken, waar je juist veel behoefte aan waardering hebt voor hoe jij je intern voelt en uit wil dragen, is heel menselijk. Nogmaals: de zin van het leven lijkt me niet alleen maar jezelf waardevol vinden, je wil ook dat anderen je waardevol vinden. Als die naar andere maatstaven meten, waar je zelf niet meer achterstaat, is dat lastig..
Maar dat gevoel van waardering van anderen nodig hebben wordt alsmaar minder, naarmate je dat jezelf kan geven. Het moet groeien, oefenen, eigen maken van nieuwe overtuigingen en die ook van binnen echt voelen, "automatiseren".. en dat duurt ff, he?
En zeker na jaren van ingesleten patronen en mechanismen..
En bij oefenen zal je ook leren wennen aan reacties, aan ruzies, aan meningsverschillen en oordelen van anderen. Het is niet alleen zo dat als je steeds meer in jezelf gelooft (en nieuwe overtuigingen en denk/gedragspatronen) je minder kwetsbaar wordt, maar ook zal je toch moeten zorgen voor een nieuwe vorm van bescherming van je "wezenlijke ik", want voor een deel blijf je kwetsbaar als die zonder maskers open en bloot ligt.. er zijn toch mensen die daar niet zorgvuldig of liefdevol of mild mee omgaan, daar moet je op voorbereid zijn.
De hardheid van de wereld en alledaagse realiteit tegenover je eigen mildheid kan heel tegenstrijdig zijn en je soms toch hard onderuit halen.. Daar moet je nog een vorm in vinden, wel assertief, integer, met wijsheid (niet je gelijk hoeven halen of anderen hoeven overtuigen)..
Dat duurt even, dat is er niet zomaar, ik kan ook nog steeds hard onderuit gaan, teleurgesteld zijn, pijn incasseren, maar verschil is dat je weet dat je dat ook weer aankan en te boven komt.
ALs je je eigen valkuilen eenmaal kent, zie je ze nog niet altijd meteen. Maar als je ze eenmaal ziet, moet je jezelf niet veroordelen waarom je dat niet eerder zag, maar alsnog aktie op nemen, jezelf tegen wapenen, tot de orde roepen. Je kan op elk moment een zijweg inslaan, dat geeft niet, eenmaal weer op de juiste route gewoon weer oppakken, blij zijn dat je "er weer bent" en verdergaan.. Het gaat met vallen en opstaan!
Ik vind ook wel dat ik mensen moet waarschuwen daarvoor: als je zo hard werkt aan het afbreken van je vertrouwde muurtjes en zelfbeschermingsmechanismen , wat nodig is om dichter bij jezelf te komen,in contact met wat daaronder ligt: je hart en ziel , maakt ook heeeeeel kwetsbaar!!
Dat is de keerzijde ervan! Je moet ook nog nieuwe bescherming daartegen vinden & eigen maken.. Je gevoel ligt open en bloot en dan hakken dingen als ruzies en kritiek en dergelijke er harder in. Daarvoor vermeed je dat simpelweg (door te beantwoorden aan de verwachtingen van anderen, zodat je niet snel ruzie zou krijgen) of het ketste makkelijker af op die muurtjes, zodat het hooguit in afgezwakte vorm kon doordringen..
Ik vond (en vind dat soms nog steeds) dat heel overweldigend. Ik kon altijd zo stabiel zijn omdat ik sommige dingen ook gewoon niet voelde. Wel in mijn hoofd, maar raakte mijn hart niet of zo. Ik geloof dat alleen mijn kinderen tot een diepere laag konden doordringen, maar zelfs ex niet (ook al wou ik dat wel). Pas toen ik voelde dat ik hem kwijtraakte was dat zo heftig dat die verdedigingslinie omver ging (en bleef).
Je staat dan geenszins zwakker, maar kost wel veel tijd en inzet/ energie om al die nieuwe ervaringen elke keer meteen te verwerken, als je nog bezig bent met oude wonden ook! Je nieuwe "echtheid"/ authenticiteit heeft nog geen vaste grond onder de voeten en kan nogal vermoeiend/ heftig zijn, binnen een hectisch leven. Ik had daar alle tijd voor, op dat moment geen werk, kon dus die tijd nemen, wat een luxe is these days.
Dan kan je je rustig terugtrekken en je gevoelens laten komen (voor zover de kids naar school waren of in bed lagen dan).. dat beschouw ik nog steeds als een cadeautje aan mezelf, die tijd is een luxe, om je leven tot dan te beschouwen en niet ook nog moeten "performen" in een baan & op andere vlakken, die allemaal energie kosten. Of waar een professionele houding wordt verwacht, dat je je inhoudt, voor me-time/ jezelf bewaart..
Dit zijn processen die je niet moet onderschatten. Er komt een hoop afwijzing (van mensen die je anders kennen, bepaald beeld en verwachting van je hebben, ook op je werk enz), je zoekt naar nieuwe manieren van communicatie met anderen (ruimdenkend, mild en niet oordelend, waar anderen dat omgekeerd niet overnemen, maar wel blijven doen) en je plaatst je ook nog eens buiten geeffende paden en "de groep", de massa, enz.
Het is moeilijk die scheidslijn te trekken tussen de behoefte je in je innerlijke wereld te bevinden en erin te verdiepen, en meedoen aan de buitenwereld. Dat geeft spanningen, twijfels, en tweestrijd in jezelf soms. Beide zijn namelijk belangrijk. Je komt dan ook in innerlijke conflicten terecht: lief voor jezelf zijn betekent soms afwijzing en teleurstelling in en van anderen. En dat is best ook angstig, liever wil je niet alleen in je eigen ogen het beste doen, maar ook in andermans ogen.
Je dat oordeel van anderen aantrekken, waar je juist veel behoefte aan waardering hebt voor hoe jij je intern voelt en uit wil dragen, is heel menselijk. Nogmaals: de zin van het leven lijkt me niet alleen maar jezelf waardevol vinden, je wil ook dat anderen je waardevol vinden. Als die naar andere maatstaven meten, waar je zelf niet meer achterstaat, is dat lastig..
Maar dat gevoel van waardering van anderen nodig hebben wordt alsmaar minder, naarmate je dat jezelf kan geven. Het moet groeien, oefenen, eigen maken van nieuwe overtuigingen en die ook van binnen echt voelen, "automatiseren".. en dat duurt ff, he?
En zeker na jaren van ingesleten patronen en mechanismen..
En bij oefenen zal je ook leren wennen aan reacties, aan ruzies, aan meningsverschillen en oordelen van anderen. Het is niet alleen zo dat als je steeds meer in jezelf gelooft (en nieuwe overtuigingen en denk/gedragspatronen) je minder kwetsbaar wordt, maar ook zal je toch moeten zorgen voor een nieuwe vorm van bescherming van je "wezenlijke ik", want voor een deel blijf je kwetsbaar als die zonder maskers open en bloot ligt.. er zijn toch mensen die daar niet zorgvuldig of liefdevol of mild mee omgaan, daar moet je op voorbereid zijn.
De hardheid van de wereld en alledaagse realiteit tegenover je eigen mildheid kan heel tegenstrijdig zijn en je soms toch hard onderuit halen.. Daar moet je nog een vorm in vinden, wel assertief, integer, met wijsheid (niet je gelijk hoeven halen of anderen hoeven overtuigen)..
Dat duurt even, dat is er niet zomaar, ik kan ook nog steeds hard onderuit gaan, teleurgesteld zijn, pijn incasseren, maar verschil is dat je weet dat je dat ook weer aankan en te boven komt.
ALs je je eigen valkuilen eenmaal kent, zie je ze nog niet altijd meteen. Maar als je ze eenmaal ziet, moet je jezelf niet veroordelen waarom je dat niet eerder zag, maar alsnog aktie op nemen, jezelf tegen wapenen, tot de orde roepen. Je kan op elk moment een zijweg inslaan, dat geeft niet, eenmaal weer op de juiste route gewoon weer oppakken, blij zijn dat je "er weer bent" en verdergaan.. Het gaat met vallen en opstaan!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 16:16
Hallo allemaal,
Heb hier aan het begin een klein beetje meegeschreven maar ben daarna een meelezer geworden. Ik steek een hoop op van jullie, er zitten vaak hele waardevolle stukken tekst tussen
Nu wil ik toch graag weer even wat kwijt, iets waar ik maar niet echt uitkom.
Ik heb nu 1,5 jaar een relatie met mijn vriend. Tot een paar maanden geleden hadden we veel ruzie. Voornamelijk omdat hij vaak desinteresse toonde. Daar had/heb ik het moeilijk mee. Vooral omdat hij naast mij van alles onderneemt. Hij zit bij een studentenvereniging waar hij best vaak feestjes heeft of andere bezigheden. Hij onderneemt ook veel met zijn vrienden (die ook bij de vereniging zitten) en daar komt dan - en dan met name bij die feesten - meestal drank bij kijken.
Zo zijn er periodes geweest dat hij twee/drie keer in de week uitging. Iets waar ik echt een hekel aan had/heb, want het voelde voor mij alsof hij liever vrijgezel was. Want mij echt mee uit nemen, verrassen, ho maar. Hij heeft daar toentertijd wel eens over gezegd dat 'dat allemaal van hem niet zo hoeft' en hij het allemaal wel 'best' vind.
Voor mij resulteerden deze uitingen (het uitgaan i.c.m. bovenstaande uitspraken) in hem zo min mogelijk voor de voeten willen lopen. Ik was bang dat als ik te veel van hem ging 'eisen' dat ik hem kwijt zou raken.
Dit dacht ik puur uit onzekerheid. Mijn leven is anders. Ik zit niet bij een studentenvereniging en hoef niet per se elke week uit te gaan. Dat heb ik wel een beetje gehad. Ik ben trouwens drie jaar ouder dan mijn vriend, die bijna 23 wordt. Hij heeft die behoefte wel. Mijn leven is gewoon een stuk rustiger, minder volgepland.
Anyway, hem de ruimte geven - en mijn grenzen dus niet aangeven - was een slecht idee. Ik werd op een gegeven moment steeds bozer van binnen en reageerde dat op hem af. Ik was boos omdat ik bang was dingen van hem te vragen, en tegelijkertijd omdat ik die destinteresse zo zat was. Ik snapte gewoon niet dat hij zei dat hij zeker wist dat ik bij hem hoorde, maar ondertussen geen initiatieven nam om bijvoorbeeld een dagje weg te gaan ofzo, of me anderszins verraste. Ik moet wel zeggen dat hij vaak vroeg of we samen konden slapen en veel initiatief nam om me te zien, maarja... Zoiets zou je toch ook kunnen doen bij een scharrel?
Op dit moment gaat het gelukkig stukken beter. Na flink wat gesprekken, die neerkomen op dat ik aangaf dat ik geen verbondenheid voelde/me niet veilig bij hem voelde en niet meer wist of ik dit wel wilde, doet hij steeds beter zijn best. Als hij bijvoorbeeld weer eens weg is met vrienden laat hij elke dag wat weten én vraagt hij wat ik gedaan heb. Want dat was ook onderdeel van de desinteresse: als hij mij berichtjes stuurde (hij belde sowieso niet) dan ging het vaak alleen over wat hij gedaan had. Maar toen hij twee weken terug op wintersport was belde hij zelfs om te vragen hoe het met me was! En binnenkort wil hij bijvoorbeeld een weekend met me snowboarden.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb me tot een paar maanden geleden erg eenzaam gevoeld in mijn relatie, waar ik er boos/verdrietig om was. De verhoudingen waren erg scheef en daar durfde ik vanwege mijn onzekerheid nauwelijks iets over te zeggen. Ik voelde me afgewezen. Niet alleen door mezelf maar ook door hem. Het vertrouwen in ons beide was er niet echt, ik voelde me niet veilig bij hem. Zo lag ik ook vaak wakker als hij op stap was, omdat ik bang was dat hij vreemd zou gaan.
Het punt is dat ik het op dit moment moeilijk vind om hem los te laten. Ik ben de afgelopen maanden dus erg bezig geweest met onze relatie/hem en ben daarmee mezelf een beetje verloren. Ik was vooral bezig met 'hoe trek ik zijn aandacht' door me hard to get op te stellen. Ik probeerde hem te vergeten door mijn eigen ding te doen, maar ondanks dat blijf ik met hem bezig en voel me daardoor erg afhankelijk. Als ik niet bij hem ben mis ik hem erg en kan me slecht tot andere dingen zetten.
Het vervelendste vind ik dat mijn leven met zijn leven vergelijk. Ergens ben ik jaloers op hem dat hij zo onbezorgd kan zijn, lekker zijn eigen ding kan doen, feestjes heeft, veel met vrienden onderneemt... Kortom, prima zonder mij lijkt te kunnen leven. Ik probeer dit ook, maar doe dit niet zozeer voor mezelf maar puur om afleiding te hebben en hem proberen te laten zien dat ik ook een leven heb.
Ik wil dit niet meer. Ik zou graag willen weten hoe ik oprecht voor mezelf dingen kan doen, daar van kan genieten. Ik wil ook wel eens een keertje echt niet ZO met hem bezig zijn, net zoals hij dat met mij heeft. Het punt is dat ik nu echt niet weet hoe ik die balans terug kan vinden. Het is zo frustrerend... Het voelt alsof mijn gemoedstoestand van hem afhangt en dat zou ik dolgraag willen veranderen.
Het is een hele lap tekst, maar ik ben blij dat ik het even kwijt ben Bedankt voor het lezen!
Heb hier aan het begin een klein beetje meegeschreven maar ben daarna een meelezer geworden. Ik steek een hoop op van jullie, er zitten vaak hele waardevolle stukken tekst tussen
Nu wil ik toch graag weer even wat kwijt, iets waar ik maar niet echt uitkom.
Ik heb nu 1,5 jaar een relatie met mijn vriend. Tot een paar maanden geleden hadden we veel ruzie. Voornamelijk omdat hij vaak desinteresse toonde. Daar had/heb ik het moeilijk mee. Vooral omdat hij naast mij van alles onderneemt. Hij zit bij een studentenvereniging waar hij best vaak feestjes heeft of andere bezigheden. Hij onderneemt ook veel met zijn vrienden (die ook bij de vereniging zitten) en daar komt dan - en dan met name bij die feesten - meestal drank bij kijken.
Zo zijn er periodes geweest dat hij twee/drie keer in de week uitging. Iets waar ik echt een hekel aan had/heb, want het voelde voor mij alsof hij liever vrijgezel was. Want mij echt mee uit nemen, verrassen, ho maar. Hij heeft daar toentertijd wel eens over gezegd dat 'dat allemaal van hem niet zo hoeft' en hij het allemaal wel 'best' vind.
Voor mij resulteerden deze uitingen (het uitgaan i.c.m. bovenstaande uitspraken) in hem zo min mogelijk voor de voeten willen lopen. Ik was bang dat als ik te veel van hem ging 'eisen' dat ik hem kwijt zou raken.
Dit dacht ik puur uit onzekerheid. Mijn leven is anders. Ik zit niet bij een studentenvereniging en hoef niet per se elke week uit te gaan. Dat heb ik wel een beetje gehad. Ik ben trouwens drie jaar ouder dan mijn vriend, die bijna 23 wordt. Hij heeft die behoefte wel. Mijn leven is gewoon een stuk rustiger, minder volgepland.
Anyway, hem de ruimte geven - en mijn grenzen dus niet aangeven - was een slecht idee. Ik werd op een gegeven moment steeds bozer van binnen en reageerde dat op hem af. Ik was boos omdat ik bang was dingen van hem te vragen, en tegelijkertijd omdat ik die destinteresse zo zat was. Ik snapte gewoon niet dat hij zei dat hij zeker wist dat ik bij hem hoorde, maar ondertussen geen initiatieven nam om bijvoorbeeld een dagje weg te gaan ofzo, of me anderszins verraste. Ik moet wel zeggen dat hij vaak vroeg of we samen konden slapen en veel initiatief nam om me te zien, maarja... Zoiets zou je toch ook kunnen doen bij een scharrel?
Op dit moment gaat het gelukkig stukken beter. Na flink wat gesprekken, die neerkomen op dat ik aangaf dat ik geen verbondenheid voelde/me niet veilig bij hem voelde en niet meer wist of ik dit wel wilde, doet hij steeds beter zijn best. Als hij bijvoorbeeld weer eens weg is met vrienden laat hij elke dag wat weten én vraagt hij wat ik gedaan heb. Want dat was ook onderdeel van de desinteresse: als hij mij berichtjes stuurde (hij belde sowieso niet) dan ging het vaak alleen over wat hij gedaan had. Maar toen hij twee weken terug op wintersport was belde hij zelfs om te vragen hoe het met me was! En binnenkort wil hij bijvoorbeeld een weekend met me snowboarden.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb me tot een paar maanden geleden erg eenzaam gevoeld in mijn relatie, waar ik er boos/verdrietig om was. De verhoudingen waren erg scheef en daar durfde ik vanwege mijn onzekerheid nauwelijks iets over te zeggen. Ik voelde me afgewezen. Niet alleen door mezelf maar ook door hem. Het vertrouwen in ons beide was er niet echt, ik voelde me niet veilig bij hem. Zo lag ik ook vaak wakker als hij op stap was, omdat ik bang was dat hij vreemd zou gaan.
Het punt is dat ik het op dit moment moeilijk vind om hem los te laten. Ik ben de afgelopen maanden dus erg bezig geweest met onze relatie/hem en ben daarmee mezelf een beetje verloren. Ik was vooral bezig met 'hoe trek ik zijn aandacht' door me hard to get op te stellen. Ik probeerde hem te vergeten door mijn eigen ding te doen, maar ondanks dat blijf ik met hem bezig en voel me daardoor erg afhankelijk. Als ik niet bij hem ben mis ik hem erg en kan me slecht tot andere dingen zetten.
Het vervelendste vind ik dat mijn leven met zijn leven vergelijk. Ergens ben ik jaloers op hem dat hij zo onbezorgd kan zijn, lekker zijn eigen ding kan doen, feestjes heeft, veel met vrienden onderneemt... Kortom, prima zonder mij lijkt te kunnen leven. Ik probeer dit ook, maar doe dit niet zozeer voor mezelf maar puur om afleiding te hebben en hem proberen te laten zien dat ik ook een leven heb.
Ik wil dit niet meer. Ik zou graag willen weten hoe ik oprecht voor mezelf dingen kan doen, daar van kan genieten. Ik wil ook wel eens een keertje echt niet ZO met hem bezig zijn, net zoals hij dat met mij heeft. Het punt is dat ik nu echt niet weet hoe ik die balans terug kan vinden. Het is zo frustrerend... Het voelt alsof mijn gemoedstoestand van hem afhangt en dat zou ik dolgraag willen veranderen.
Het is een hele lap tekst, maar ik ben blij dat ik het even kwijt ben
Bedankt voor het lezen!
maandag 23 januari 2012 om 18:33
Hallo ,
Misschien een beetje ongepast om hier zo maar binnen te vallen maar dit topic had ik zelf geschreven kunnen hebben.
Na de zoveelste teleurstelling in mijn leven ben ik gaan googlen en kwam op dit topic uit waar ik veel herkenning las maar ook kostbare adviezen.
Zou het fijn vinden met jullie mee te delen/lezen omdat ook ik op zoek ben hoe ik mijn leven niet zo in het teken van een ander moet laten staan.
Misschien een idee om mezelf eerst maar even netjes voor te stellen?
Hallo allemaal , ik ben een 40 jarige vrouw , en sinds 20 mnd gescheiden na een moeizaam huwelijk.
Een huwelijk waarin ik mezelf compleet was verloren , niet meer wist wie ik was , waar ik voor stond of waarheen ik wilde.
Ik ben 16 jaar samen geweest waarvan 11 getrouwd.
Ik was volkomen de weg kwijt en heb 7 mnd lang een dagtherapie gevolgd , een soort van groepstherapie waaraan mensen deelnemen die een ieder op een bepaalde manier in hun leven zijn stuk gelopen , dit om mezelf weer terug te vinden.
De therapie heeft mij veel goeds gedaan maar merk dat het terug vallen in oude patronen weer snel zijn weg heeft gevonden.
Ik ben eigenlijk altijd een vrij onzeker type geweest en voorzover ik me kan herrinneren is de waarde of de mening van een ander belangrijker dan die van mezelf.
Ineens kwam ik na 16 jaar met mijn 2 kids alleen te staan en vind het heel erg moeilijk het geluk uit mezelf te halen , weet niet hoe ik dat moet bereiken.
Al 20 mnd lang ben ik op zoek naar een partner omdat ik alleen gelukkig kan zijn als een ander mij vertelt hoe leuk , lief en mooi ik ben.
Als mensen mij voor het eerst zien denken ze wouw das een mooie en zelfverzekerde vrouw.
Maar diep van binnen zit een hoop onzekerheid.
Ik dacht mijn geluk te vinden op dating sites maar na een half jaar op deze sites te hebben vertoefd heeft het mij meer narigheid dan blijheid gebracht.
Per toeval kwam er een man op mijn pad die ik al jaren ken en we raakte aan de praat en hij vroeg mij mee uit.
Er begon een intens contact te ontstaan en ik voelde mij weer helemaal sterk en kon de wereld aan.
Door alle aandacht die hij mij gaf en toen hij ook mijn gevoelens begon te antwoorden ging ik er vanuit dat hij hetzelfde voelde als dat ik deed terwijl hij vanaf het beginaf aan al zei ik wil niet meer dan vriendschap.
Ik ben voor mezelf opgekomen omdat dit niet meer voelde als een vriendschap maar meer richting relatie.
Hij kan en wil mijn gevoelens niet beantwoorden en ben na weken van samen zijn weer alleen op mezelf terug geworpen.
Altijd als ik in to een date/scharrel/relatie zit voel ik me super en groei van alle complimenten.
Ik heb een ander nodig om gelukkig te worden want als ik alleen ben voel ik me echt dood ongelukkig.
Vind er geen moer aan , vind mezelf niet leuk genoeg en heb weer onrust in mij.
Hierdoor heb ik al te vaak foute mannen op mijn pad gehad en moest ik er weer achterkomen dat ik weer teleurgesteld was.
Ik vraag me af , hoe doe je dat gelukkig zijn met jezelf?
Dat ik bij ex was was ik ongelukkig maar alleen net zo ongelukkig.
Wat moet ik doen , hoe kan ik mezelf gelukkig maken??
Hoop niet dat het brutaal is om zo jullie topic binnen te vallen......
Misschien een beetje ongepast om hier zo maar binnen te vallen maar dit topic had ik zelf geschreven kunnen hebben.
Na de zoveelste teleurstelling in mijn leven ben ik gaan googlen en kwam op dit topic uit waar ik veel herkenning las maar ook kostbare adviezen.
Zou het fijn vinden met jullie mee te delen/lezen omdat ook ik op zoek ben hoe ik mijn leven niet zo in het teken van een ander moet laten staan.
Misschien een idee om mezelf eerst maar even netjes voor te stellen?
Hallo allemaal , ik ben een 40 jarige vrouw , en sinds 20 mnd gescheiden na een moeizaam huwelijk.
Een huwelijk waarin ik mezelf compleet was verloren , niet meer wist wie ik was , waar ik voor stond of waarheen ik wilde.
Ik ben 16 jaar samen geweest waarvan 11 getrouwd.
Ik was volkomen de weg kwijt en heb 7 mnd lang een dagtherapie gevolgd , een soort van groepstherapie waaraan mensen deelnemen die een ieder op een bepaalde manier in hun leven zijn stuk gelopen , dit om mezelf weer terug te vinden.
De therapie heeft mij veel goeds gedaan maar merk dat het terug vallen in oude patronen weer snel zijn weg heeft gevonden.
Ik ben eigenlijk altijd een vrij onzeker type geweest en voorzover ik me kan herrinneren is de waarde of de mening van een ander belangrijker dan die van mezelf.
Ineens kwam ik na 16 jaar met mijn 2 kids alleen te staan en vind het heel erg moeilijk het geluk uit mezelf te halen , weet niet hoe ik dat moet bereiken.
Al 20 mnd lang ben ik op zoek naar een partner omdat ik alleen gelukkig kan zijn als een ander mij vertelt hoe leuk , lief en mooi ik ben.
Als mensen mij voor het eerst zien denken ze wouw das een mooie en zelfverzekerde vrouw.
Maar diep van binnen zit een hoop onzekerheid.
Ik dacht mijn geluk te vinden op dating sites maar na een half jaar op deze sites te hebben vertoefd heeft het mij meer narigheid dan blijheid gebracht.
Per toeval kwam er een man op mijn pad die ik al jaren ken en we raakte aan de praat en hij vroeg mij mee uit.
Er begon een intens contact te ontstaan en ik voelde mij weer helemaal sterk en kon de wereld aan.
Door alle aandacht die hij mij gaf en toen hij ook mijn gevoelens begon te antwoorden ging ik er vanuit dat hij hetzelfde voelde als dat ik deed terwijl hij vanaf het beginaf aan al zei ik wil niet meer dan vriendschap.
Ik ben voor mezelf opgekomen omdat dit niet meer voelde als een vriendschap maar meer richting relatie.
Hij kan en wil mijn gevoelens niet beantwoorden en ben na weken van samen zijn weer alleen op mezelf terug geworpen.
Altijd als ik in to een date/scharrel/relatie zit voel ik me super en groei van alle complimenten.
Ik heb een ander nodig om gelukkig te worden want als ik alleen ben voel ik me echt dood ongelukkig.
Vind er geen moer aan , vind mezelf niet leuk genoeg en heb weer onrust in mij.
Hierdoor heb ik al te vaak foute mannen op mijn pad gehad en moest ik er weer achterkomen dat ik weer teleurgesteld was.
Ik vraag me af , hoe doe je dat gelukkig zijn met jezelf?
Dat ik bij ex was was ik ongelukkig maar alleen net zo ongelukkig.
Wat moet ik doen , hoe kan ik mezelf gelukkig maken??
Hoop niet dat het brutaal is om zo jullie topic binnen te vallen......
maandag 23 januari 2012 om 18:40
HOi Suesse, fijn dat je je verhaal hier doet. Kan er nu niet heel erg op in gaan, maar wat me opvalt is het aloude man-vrouw idee van een relatie, waarbij de vrouw haar leven "opgeeft" en hem het middelpunt van haar bestaan maakt, en de man zijn leventje niet opgeeft, dus en vriendin en een eigen stuk leventje wil.
Jij hebt het gevoel dat je hem de ruimte geeft, door "je grenzen niet aan te geven", maar onderhuids maak je je tegelijkertijd enorm afhankelijk van hem, van zijn aandacht en tijd voor jou en wil je eigenlijk dat hij hetzelfde voelt en jou het middelpunt van zijn bestaan zou horen te zijn, omdat dat jouw idee van een relatie is.
Ik begin inmiddels wel erachter te komen, dat het idee van een relatie, die die mannen erop na houden, niet eens zo gek is. Het is eigenlijk triest als vrouwen nog maar half functioneren zodra er een man in beeld is, de dagen/ het leven zonder hem geen glans heeft en de eigen bezigheden eigenlijk niet van belang zijn, geen voldoening meer geven..
Op die manier gezien noemt het boek wat ik aan het lezen ben het dat jij de "afhankelijkheidsdrager" in de relatie bent. Jij hebt niet het idee dat jouw behoeften worden gehonoreerd, maar hij wel. Vanuit die zekerheid dat jij er bent en "niet zonder hem kan", kan hij veilig de wijde wereld in, zijn behoeften worden wel voldaan. Daar zorgt een man wel voor, maar de vrouw vaak niet.
Jij durft dat nauwelijks van hem te verwachten, hem tot last te zijn, je wil je niet claimerig opstellen, en in die zin bepalen zijn ideeen van een relatie (de grenzen en behoeften van) jullie relatie. En dat voelt scheef.
Vaak ben je je er niet eens van bewust waarom je bepaalde behoeften hebt.. je bent boos en teleurgesteld als jouw verwachtingen en behoeften niet aan de orde komen, hij te weinig samen wil doen, te weinig aandacht voor je heeft. Tot op zekere hoogte mag je dat ook idd van een goede relatie verwachten, net als betrokkenheid, interesse in elkaars leven en bezigheden, ook al zijn die verschillend.
Maar de andere kant is idd: waarom voel je je pas compleet en levend door hem en met hem?! Feit dat je spelletjes moet spelen om zijn aandacht te trekken (hard to get en dergelijke) of voelt dat je je moet inhouden qua eigen behoeften, geeft al aan dat jij niet zeker bent van hem, maar hij wel van jou..
Je kan wel alsof doen, alsof jij een interessant leven buiten hem om leidt, maar van binnen voelt dat niet zo, je vindt het zelf verre van interessant zonder hem. En daar wringt de schoen, denk ik. Onbewust voelt hij dat toch wel en onbewust ga je hem dit kwalijk nemen. Hij moet jouw bestaan invullen, lijkt het wel.
En dat is niet gezond.. hij leidt nog een ander leven, en dat studentenleven verschilt nogal van huisje -boompje-beestje, wat ie zijn hele leven nog kan doen. Jij bent wat ouder en die wilde haren kwijt (of nooit gehad) en daar wel aan toe.
Het is goed dat je hebt aangegeven dat eea voor jou de betrokkenheid en interesse vermindert. En dat je in een relatie de nodige aandacht en tijd voor elkaar mag verwachten, anders wordt het wel erg los zand/ vrijblijvend. Het is fijn te zien dat ie daar ook op reageert en dat er waarschijnlijk meer een middenweg mogelijk is, waar niet alleen hij de definitie van jullie relatie bepaalt, maar ook oog is voor jouw behoeften.
Ik denk echt dat je op eoa manier naast een man in je leven toch ook meer echte voldoening zal moeten gaan zoeken om die eenzaamheid en leegte die je voelt op dagen/tijden zonder hem zelf glans te geven. NIet zozeer om hem de ruimte te geven, maar omdat het vroeg of laat op iemand drukt dat je het leven maar weinig inhoud of betekenis geeft of saai vindt zonder hem. Betrokkenheid en iemand nodig hebben is prima, geeft ook uiting aan dat je iemand graag om je heen hebt. Maar wanhopig nodig hebben omdat het zonder hem maar saai en leeg is, is geen goede basis.
Vrouwen denken soms dat ze die ruimte moeten geven en zelf geen enkele behoefte hebben voor zichzelf ook zoveel ruimte te hebben, geven hun dingen graag op. En juist daarin verlies je jezelf op den duur. Die gerichtheid op een ander (gelukkig maken en de verwachting terug dat ie jou gelukkig maakt door aanwezig te zijn en aandacht en een leuk leven te geven) vervreemdt je van jezelf.
De vraag is nu: waarom ervaar je je leven of dagen dat hij er niet is als leeg en eenzaam? Ga zelf na wat jij leuk vindt ter vermaak, heb eigen vriendinnen, ga niet zitten wachten op aandacht of tijd van hem, zorg voor eigen bezigheden die je wel echt inhoud geven, een eigen agenda die niet afhankelijk is van wat hij voorstelt of wil of wil delen met jou.. Stel zelf weekendjes weg voor of iets anders, neem initiatief, en blijf vooral jezelf ontdekken en ontwikkelen.
Ga ook voor jezelf na of hij dingen moet invullen vanuit gemis, wat je gemist hebt in het leven, bij anderen, bij je ouders, behoeften die er eerder om welke reden ook "niet mochten zijn". Ik bedoel: ken je echte behoeftes en werk er zelf ook aan om die in te vullen, voor zover je zelf betekenis en invulling aan het leven kan geven!
Jij hebt het gevoel dat je hem de ruimte geeft, door "je grenzen niet aan te geven", maar onderhuids maak je je tegelijkertijd enorm afhankelijk van hem, van zijn aandacht en tijd voor jou en wil je eigenlijk dat hij hetzelfde voelt en jou het middelpunt van zijn bestaan zou horen te zijn, omdat dat jouw idee van een relatie is.
Ik begin inmiddels wel erachter te komen, dat het idee van een relatie, die die mannen erop na houden, niet eens zo gek is. Het is eigenlijk triest als vrouwen nog maar half functioneren zodra er een man in beeld is, de dagen/ het leven zonder hem geen glans heeft en de eigen bezigheden eigenlijk niet van belang zijn, geen voldoening meer geven..
Op die manier gezien noemt het boek wat ik aan het lezen ben het dat jij de "afhankelijkheidsdrager" in de relatie bent. Jij hebt niet het idee dat jouw behoeften worden gehonoreerd, maar hij wel. Vanuit die zekerheid dat jij er bent en "niet zonder hem kan", kan hij veilig de wijde wereld in, zijn behoeften worden wel voldaan. Daar zorgt een man wel voor, maar de vrouw vaak niet.
Jij durft dat nauwelijks van hem te verwachten, hem tot last te zijn, je wil je niet claimerig opstellen, en in die zin bepalen zijn ideeen van een relatie (de grenzen en behoeften van) jullie relatie. En dat voelt scheef.
Vaak ben je je er niet eens van bewust waarom je bepaalde behoeften hebt.. je bent boos en teleurgesteld als jouw verwachtingen en behoeften niet aan de orde komen, hij te weinig samen wil doen, te weinig aandacht voor je heeft. Tot op zekere hoogte mag je dat ook idd van een goede relatie verwachten, net als betrokkenheid, interesse in elkaars leven en bezigheden, ook al zijn die verschillend.
Maar de andere kant is idd: waarom voel je je pas compleet en levend door hem en met hem?! Feit dat je spelletjes moet spelen om zijn aandacht te trekken (hard to get en dergelijke) of voelt dat je je moet inhouden qua eigen behoeften, geeft al aan dat jij niet zeker bent van hem, maar hij wel van jou..
Je kan wel alsof doen, alsof jij een interessant leven buiten hem om leidt, maar van binnen voelt dat niet zo, je vindt het zelf verre van interessant zonder hem. En daar wringt de schoen, denk ik. Onbewust voelt hij dat toch wel en onbewust ga je hem dit kwalijk nemen. Hij moet jouw bestaan invullen, lijkt het wel.
En dat is niet gezond.. hij leidt nog een ander leven, en dat studentenleven verschilt nogal van huisje -boompje-beestje, wat ie zijn hele leven nog kan doen. Jij bent wat ouder en die wilde haren kwijt (of nooit gehad) en daar wel aan toe.
Het is goed dat je hebt aangegeven dat eea voor jou de betrokkenheid en interesse vermindert. En dat je in een relatie de nodige aandacht en tijd voor elkaar mag verwachten, anders wordt het wel erg los zand/ vrijblijvend. Het is fijn te zien dat ie daar ook op reageert en dat er waarschijnlijk meer een middenweg mogelijk is, waar niet alleen hij de definitie van jullie relatie bepaalt, maar ook oog is voor jouw behoeften.
Ik denk echt dat je op eoa manier naast een man in je leven toch ook meer echte voldoening zal moeten gaan zoeken om die eenzaamheid en leegte die je voelt op dagen/tijden zonder hem zelf glans te geven. NIet zozeer om hem de ruimte te geven, maar omdat het vroeg of laat op iemand drukt dat je het leven maar weinig inhoud of betekenis geeft of saai vindt zonder hem. Betrokkenheid en iemand nodig hebben is prima, geeft ook uiting aan dat je iemand graag om je heen hebt. Maar wanhopig nodig hebben omdat het zonder hem maar saai en leeg is, is geen goede basis.
Vrouwen denken soms dat ze die ruimte moeten geven en zelf geen enkele behoefte hebben voor zichzelf ook zoveel ruimte te hebben, geven hun dingen graag op. En juist daarin verlies je jezelf op den duur. Die gerichtheid op een ander (gelukkig maken en de verwachting terug dat ie jou gelukkig maakt door aanwezig te zijn en aandacht en een leuk leven te geven) vervreemdt je van jezelf.
De vraag is nu: waarom ervaar je je leven of dagen dat hij er niet is als leeg en eenzaam? Ga zelf na wat jij leuk vindt ter vermaak, heb eigen vriendinnen, ga niet zitten wachten op aandacht of tijd van hem, zorg voor eigen bezigheden die je wel echt inhoud geven, een eigen agenda die niet afhankelijk is van wat hij voorstelt of wil of wil delen met jou.. Stel zelf weekendjes weg voor of iets anders, neem initiatief, en blijf vooral jezelf ontdekken en ontwikkelen.
Ga ook voor jezelf na of hij dingen moet invullen vanuit gemis, wat je gemist hebt in het leven, bij anderen, bij je ouders, behoeften die er eerder om welke reden ook "niet mochten zijn". Ik bedoel: ken je echte behoeftes en werk er zelf ook aan om die in te vullen, voor zover je zelf betekenis en invulling aan het leven kan geven!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 23 januari 2012 om 21:14
Zo, eindelijk even de laptop op mijn schoot. Kon de kat er niet af krijgen die heel lang in de meest schaamteloze houdingen op mijn schoot heeft gelegen. Ik heb vanmiddag toch maar weer pilletjes gehaald bij de apotheek, een week lang bijna 2 a 4 uur slaap per ochtend, is niet meer te doen. Hopelijk wil het pilletje helpen, anders maar een afspraak maken met huisarts. Het fietsen ging heel goed, moet een behoorlijk stuk berg opwaarts fietsen, normaal heb ik daar echt moeite mee, nu ging het vrij moeiteloos. Daarom wil ik ook slapen, anders kan ik niet wandelen en dat wandelen is te goed voor mij.
Suesse, welkom. Voor mij gold dat zolang ik in de relatie zat het moeilijker was om mijn eigen ding te doen, zeker in de eerste 6 jaren. Ik was zo bezig met de liefde en zorgen dat de liefde bleef, dat er weinig ruimte was voor iets anders. Toen ik wat bewuster daarvan werd, deels ook omdat ik de vernedering van de enorme afhankelijkheid niet meer kon verdragen, is het gaan veranderen. Ik nam niet meer altijd maar zijn uitgangspunt, wat hij dacht en wat hij wilde (en dat invullen,vervullen, zodat ik maar niet verlaten werd),nee ik begon steeds meer stil te staan om te kijken naar dat wat was, en niet dat wat ik wilde zien. Stil staan om te kunnen voelen wat het is wat IK wil, IK nodig heb. En ook wat IK niet wil. Toen ik dat duidelijk had, heb ik gekeken naar wat hij mij kon geven, of dat genoeg paste bij wat ik wilde (o.a. trouw, openheid en eerlijkheid en verantwoordelijkheid voor eigen leven). Ik heb gekeken of ik in staat was gedrag van mij wat destructief voor de relatie was te veranderen. Heb dat ook aangepakt.
Dat alles heeft uiteindelijk geresulteerd in de keus om de relatie te beëindigen We konden niet samen groeien (er was geen wens tot groei bij hem) en ik kon het verloren vertrouwen in hem niet meer terugvinden (met name omdat hij geen spijt van bedrog had). Ik ben nu bijna 3 maanden alleen en dat heeft toch alles wel in een stroomversnelling gebracht. Dus, probeer te doen wat ik hier boven schreef, misschien brengt het jullie dichter bij elkaar, misschien niet. Maar je zult hoe dan ook beter op je eigen pad zitten.
Suesse, welkom. Voor mij gold dat zolang ik in de relatie zat het moeilijker was om mijn eigen ding te doen, zeker in de eerste 6 jaren. Ik was zo bezig met de liefde en zorgen dat de liefde bleef, dat er weinig ruimte was voor iets anders. Toen ik wat bewuster daarvan werd, deels ook omdat ik de vernedering van de enorme afhankelijkheid niet meer kon verdragen, is het gaan veranderen. Ik nam niet meer altijd maar zijn uitgangspunt, wat hij dacht en wat hij wilde (en dat invullen,vervullen, zodat ik maar niet verlaten werd),nee ik begon steeds meer stil te staan om te kijken naar dat wat was, en niet dat wat ik wilde zien. Stil staan om te kunnen voelen wat het is wat IK wil, IK nodig heb. En ook wat IK niet wil. Toen ik dat duidelijk had, heb ik gekeken naar wat hij mij kon geven, of dat genoeg paste bij wat ik wilde (o.a. trouw, openheid en eerlijkheid en verantwoordelijkheid voor eigen leven). Ik heb gekeken of ik in staat was gedrag van mij wat destructief voor de relatie was te veranderen. Heb dat ook aangepakt.
Dat alles heeft uiteindelijk geresulteerd in de keus om de relatie te beëindigen We konden niet samen groeien (er was geen wens tot groei bij hem) en ik kon het verloren vertrouwen in hem niet meer terugvinden (met name omdat hij geen spijt van bedrog had). Ik ben nu bijna 3 maanden alleen en dat heeft toch alles wel in een stroomversnelling gebracht. Dus, probeer te doen wat ik hier boven schreef, misschien brengt het jullie dichter bij elkaar, misschien niet. Maar je zult hoe dan ook beter op je eigen pad zitten.
I have my fears but they do not have me
maandag 23 januari 2012 om 21:40
Welkom Zomerzon, ook ik jouw verhaal herken ik mezelf. Jammer dat je periode in dagbehandeling (heb ik ook een jaar gedaan), niet meer heeft kunnen helpen. Blijkbaar ben je wel in staat om vaak de juiste man te kiezen, gezien je jezelf sterk voelt in een relatie. Ik viel altijd op mannen die niet in staat waren om van mij te houden, werd dus eigenlijk onzekerder in relatie.
Natuurlijk is het fijn om complimenten te krijgen, maar je hele ziel en zaligheid moet er niet vanaf hangen. En ergens is het ook de makkelijkste weg denk ik, mijn ex stond ook altijd binnen no time weer op een datingsite (ook deze keer) als het over was tussen ons (4 keer uit geweest) omdat hij blijkbaar niet zonder die aandacht kan (is toch een ego ding). Als anderen jouw persoonlijkheid moeten bepalen, hoeveel persoonlijkheid is er dan geweest in eerste instantie? Juist, niet zo veel (herkenbaar hoor, dus ik oordeel niet). Vandaar dat je elke keer ook instort als de aandacht weg valt. Begin met lief en vol compassie met jezelf om gaan. Daar hoort ook zelfinzicht en eerlijkheid bij. Word je bewust van je keuzes. Word je bewust überhaupt!
Geluk is trouwens ook geen constante toestand. Het zijn momenten, net zo goed als dat er momenten zijn dat je jezelf minder gelukkig voelt. De kunst is om die ook zo plezant mogelijk door te brengen. Ik zoek meer de rust. Gewoon de rust dat ik mijn leven leef zoals het voor mij bedoeld was, zoals het mij past. Een soort van sereniteit. En hoewel ik nog niet zolang op deze weg zit, voelt het al beter dan ik me in welke relatie dan ook gevoeld heb.
Natuurlijk is het fijn om complimenten te krijgen, maar je hele ziel en zaligheid moet er niet vanaf hangen. En ergens is het ook de makkelijkste weg denk ik, mijn ex stond ook altijd binnen no time weer op een datingsite (ook deze keer) als het over was tussen ons (4 keer uit geweest) omdat hij blijkbaar niet zonder die aandacht kan (is toch een ego ding). Als anderen jouw persoonlijkheid moeten bepalen, hoeveel persoonlijkheid is er dan geweest in eerste instantie? Juist, niet zo veel (herkenbaar hoor, dus ik oordeel niet). Vandaar dat je elke keer ook instort als de aandacht weg valt. Begin met lief en vol compassie met jezelf om gaan. Daar hoort ook zelfinzicht en eerlijkheid bij. Word je bewust van je keuzes. Word je bewust überhaupt!
Geluk is trouwens ook geen constante toestand. Het zijn momenten, net zo goed als dat er momenten zijn dat je jezelf minder gelukkig voelt. De kunst is om die ook zo plezant mogelijk door te brengen. Ik zoek meer de rust. Gewoon de rust dat ik mijn leven leef zoals het voor mij bedoeld was, zoals het mij past. Een soort van sereniteit. En hoewel ik nog niet zolang op deze weg zit, voelt het al beter dan ik me in welke relatie dan ook gevoeld heb.
I have my fears but they do not have me
maandag 23 januari 2012 om 22:16
@Suzy65
dank je voor je knuffel ;)
Het is idd wel fijn te bedenken dat hij mij wel echt leuk gevonden heeft. Nu voel ik me vooral ontzettend door hem afgewezen. Daardoor voel ik me heel onzeker bij andere meiden van mijn leeftijd..
Je hebt gelijk dat ik nu nog veel te afhankelijk ben van een ander. Ik bedacht me ook dat als ik nu iemand zou ontmoeten, ik miss niet eens veel te vertellen heb van wie Ik nou eigenlijk ben en wat ik graag in het dagelijks leven doe.. Al de dromen die ik had, had ik dan ook samen met mijn ex. Ze alsnog alleen uitvoeren, dat past niet in mijn ‘gevoel’. Alleen ‘samen’ voelt goed. Alleen is: “laat dan maar zitten.”
Je vraagt wat m’n gedachtes zijn als ik huil: poeh..lastig. Ik denk dat ik denk dat er nu niemand meer echt van mij houdt. Die me kent met al mijn dromen, zoals hij deed. Het voelt alleen.
@Lisanne84
Dat is wel een fijn idee dat het alleen nog maar beter kan worden. En ik mag idd gaan kijken naar wat ik zelf eigenlijk wil doen. Ik kan overal heen. Wel gek. Maar vind het nu hier thuis wel even veilig voelen.
@Suesse
Ik herken heel veel van mezelf in jouw verhaal. Mijn ex wilde mij altijd minder vaak zien dan ik. Ik paste me altijd aan aan zijn wensen, maar op een gegeven moment barstte de bom. Toen heeft ie het wel geprobeerd, maar op een gegeven moment zagen we elkaar toch weer minder..zijn behoefte was anders. Ik zou het ook niet leuk vinden als mijn vriend zoveel uitging. Dan kan iemand best z’n eigen leven hebben, maar zo’n feestbeest zou voor mij niet meer hoeven..Ik denk dat bij jullie puur het leeftijdsverschil meespeelt. Ik zou het niet teveel bij jezelf leggen, dat jij te afhankelijk bent. Misschien gedeeltelijk, maar ik denk dat er meer meisjes zijn die dit niet leuk zouden vinden. Misschien ben jij ook gewoon iemand die niet zo’n druk sociaal leven nodig heeft?
Ik vraag me ook af wat er mis is aan afhankelijk zijn van je geliefde..als je van iemand houdt wil je toch graag bij diegene zijn? Dan komt het moment van: nu wil ik even tijd voor mezelf, vanzelf wel weer terug..
Van mijn ex heb ik geleerd dat ik nooit meer zo'n onafhankelijk type wil hebben :S het heeft me alleen maar vechten en strijd opgeleverd voor een beetje meer aandacht..
@zomerzon
Ik kan je nu nog niet echt advies geven.. weet het zelf ook nog niet zo haha.
dank je voor je knuffel ;)
Het is idd wel fijn te bedenken dat hij mij wel echt leuk gevonden heeft. Nu voel ik me vooral ontzettend door hem afgewezen. Daardoor voel ik me heel onzeker bij andere meiden van mijn leeftijd..
Je hebt gelijk dat ik nu nog veel te afhankelijk ben van een ander. Ik bedacht me ook dat als ik nu iemand zou ontmoeten, ik miss niet eens veel te vertellen heb van wie Ik nou eigenlijk ben en wat ik graag in het dagelijks leven doe.. Al de dromen die ik had, had ik dan ook samen met mijn ex. Ze alsnog alleen uitvoeren, dat past niet in mijn ‘gevoel’. Alleen ‘samen’ voelt goed. Alleen is: “laat dan maar zitten.”
Je vraagt wat m’n gedachtes zijn als ik huil: poeh..lastig. Ik denk dat ik denk dat er nu niemand meer echt van mij houdt. Die me kent met al mijn dromen, zoals hij deed. Het voelt alleen.
@Lisanne84
Dat is wel een fijn idee dat het alleen nog maar beter kan worden. En ik mag idd gaan kijken naar wat ik zelf eigenlijk wil doen. Ik kan overal heen. Wel gek. Maar vind het nu hier thuis wel even veilig voelen.
@Suesse
Ik herken heel veel van mezelf in jouw verhaal. Mijn ex wilde mij altijd minder vaak zien dan ik. Ik paste me altijd aan aan zijn wensen, maar op een gegeven moment barstte de bom. Toen heeft ie het wel geprobeerd, maar op een gegeven moment zagen we elkaar toch weer minder..zijn behoefte was anders. Ik zou het ook niet leuk vinden als mijn vriend zoveel uitging. Dan kan iemand best z’n eigen leven hebben, maar zo’n feestbeest zou voor mij niet meer hoeven..Ik denk dat bij jullie puur het leeftijdsverschil meespeelt. Ik zou het niet teveel bij jezelf leggen, dat jij te afhankelijk bent. Misschien gedeeltelijk, maar ik denk dat er meer meisjes zijn die dit niet leuk zouden vinden. Misschien ben jij ook gewoon iemand die niet zo’n druk sociaal leven nodig heeft?
Ik vraag me ook af wat er mis is aan afhankelijk zijn van je geliefde..als je van iemand houdt wil je toch graag bij diegene zijn? Dan komt het moment van: nu wil ik even tijd voor mezelf, vanzelf wel weer terug..
Van mijn ex heb ik geleerd dat ik nooit meer zo'n onafhankelijk type wil hebben :S het heeft me alleen maar vechten en strijd opgeleverd voor een beetje meer aandacht..
@zomerzon
Ik kan je nu nog niet echt advies geven.. weet het zelf ook nog niet zo haha.
maandag 23 januari 2012 om 22:47
Wat ontzettend ongelofelijk herkenbaar. Al doe ik zo ontzettend mijn best om hier niet in te vervallen en ga ik nu daadwerkelijk door met mijn eigen leven, vanaf het eerste moment dat ik iemand leuk vind (en al heb ik nog helemaal geen relatie met iemand) verval ik hierin! Dan loop ik maar te wachten en mijn gevoel en wensen aan iemand aan te passen, wanneer belt hij weer of belt hij niet? Dan schik ik me toch weer naar hem en hoop ik dat hij merkt hoe ongelofelijk interessant mijn leven is zonder hem. Het is eigenlijk te erg voor woorden maar elke keer doe ik het weer.
