Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
woensdag 7 maart 2012 om 22:09
woensdag 7 maart 2012 om 22:25
@Aponi aan Italy: niks aan toe te voegen. Mooi geschreven.
Jezelf zien = het begin, Italy. Daarnaast zal je al meer door anderen gezien worden als je jezelf ziet (zoals Aponi zegt: goed voor jezelf zorgen, luisteren naar jezelf, jezelf zijn, je behoeften, wat je leuk vindt en goed in bent enz).. En jezelf kent/bent/ naar leeft. Dan ga je stralen en dat merken anderen op.
Je mag best eea bij anderen halen. Alleen niet bij 1 en ook niet door daarvoor je anders voor te moeten doen of in allerlei bochten wringen, die je niet bent. Dan haal je iets bij een ander, wat je (werkelijke zelf) tegelijkertijd onderuit haalt.
We hebben denk ik allemaal zo onze methodes ontwikkeld om gezien te worden: de een humor, de ander sarcasme, gezellig doen, pleasen, verwachtingen invullen, meegaand zijn of juist opvallend, heel erg ambitieus of wat voor manier ook.
Maar de mooiste manier is door te stralen.. oprecht zijn, een praatje of glimlach naar allerlei mensen, niet nep, maar van binnenuit.
Enne, bedoel je door 1 specifieke man of door mannen gezien worden? En hoe wil je dan gezien worden? Als potentieel partner, als sexy vrouw, als moeder van zijn kinderen, als aantrekkelijk, als enorm leuke en interessante vrouw?
Ik mis dat ook wel weer, hoor, speciaal zijn voor iemand en hij voor mij. Maar in 1e instantie ken ik momenteel gewoon niemand die voor mij speciaal voelt en van wie ik dat zou willen. Dus het is bij mij meer een algemeen gevoel, dat je wel weer eens verlust/ verliefd wil zijn, begeerd wil worden, wederzijds gek op elkaar zijn.
Ik hoorde vandaag dat ik charisma heb, heel fijn, iets om trots op te zijn wellicht. Een vlotte uitstraling of zo. Fijn mens, om mee te praten, lachen, om je heen te hebben. Zowel jonger als mijn leeftijd, vrouwen, meiden, jongens, mannen. En van mannen ook andere aandacht, maar dat zegt me zo weinig als ze mij niet "raken". Ik zei het ergens al: het maakt alle verschil als je merkt dat mensen je om zich heen waarderen, maar 1 op 1 is en blijft bijzonder en welkom.. (maw: je kan als mens gezien worden aan alle kanten, maar je wil ook graag relatiemateriaal zijn en tegenkomen). Volkomen natuurlijk en het een heft het ander niet op.
Jezelf zien = het begin, Italy. Daarnaast zal je al meer door anderen gezien worden als je jezelf ziet (zoals Aponi zegt: goed voor jezelf zorgen, luisteren naar jezelf, jezelf zijn, je behoeften, wat je leuk vindt en goed in bent enz).. En jezelf kent/bent/ naar leeft. Dan ga je stralen en dat merken anderen op.
Je mag best eea bij anderen halen. Alleen niet bij 1 en ook niet door daarvoor je anders voor te moeten doen of in allerlei bochten wringen, die je niet bent. Dan haal je iets bij een ander, wat je (werkelijke zelf) tegelijkertijd onderuit haalt.
We hebben denk ik allemaal zo onze methodes ontwikkeld om gezien te worden: de een humor, de ander sarcasme, gezellig doen, pleasen, verwachtingen invullen, meegaand zijn of juist opvallend, heel erg ambitieus of wat voor manier ook.
Maar de mooiste manier is door te stralen.. oprecht zijn, een praatje of glimlach naar allerlei mensen, niet nep, maar van binnenuit.
Enne, bedoel je door 1 specifieke man of door mannen gezien worden? En hoe wil je dan gezien worden? Als potentieel partner, als sexy vrouw, als moeder van zijn kinderen, als aantrekkelijk, als enorm leuke en interessante vrouw?
Ik mis dat ook wel weer, hoor, speciaal zijn voor iemand en hij voor mij. Maar in 1e instantie ken ik momenteel gewoon niemand die voor mij speciaal voelt en van wie ik dat zou willen. Dus het is bij mij meer een algemeen gevoel, dat je wel weer eens verlust/ verliefd wil zijn, begeerd wil worden, wederzijds gek op elkaar zijn.
Ik hoorde vandaag dat ik charisma heb, heel fijn, iets om trots op te zijn wellicht. Een vlotte uitstraling of zo. Fijn mens, om mee te praten, lachen, om je heen te hebben. Zowel jonger als mijn leeftijd, vrouwen, meiden, jongens, mannen. En van mannen ook andere aandacht, maar dat zegt me zo weinig als ze mij niet "raken". Ik zei het ergens al: het maakt alle verschil als je merkt dat mensen je om zich heen waarderen, maar 1 op 1 is en blijft bijzonder en welkom.. (maw: je kan als mens gezien worden aan alle kanten, maar je wil ook graag relatiemateriaal zijn en tegenkomen). Volkomen natuurlijk en het een heft het ander niet op.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 7 maart 2012 om 22:40
@Kirsten: wat de anderen al zeggen: je bent niet terug bij af. Door hem niet te zien/spreken kon je al wat afstand nemen, maar dat is nu ff verstoord door hem onverwachts te zien. Die "wond" is nog open, dus is gewoon heel normaal en logisch dat je dan weer ff van slag bent.. maak er niet meer van dan het is: een kleine terugval. Je wordt dan weer herinnerd aan eea, en het is nog vers. Het is gewoon makkelijker afstand nemen als je iemand ff niet ziet.
Ga gewoon door op de ingeslagen weg, meissie. Het gaat goed en laat die gevoelens er gewoon ff zijn, huil ze "eruit", dat mag allemaal. Wees lief voor jezelf!
Ga gewoon door op de ingeslagen weg, meissie. Het gaat goed en laat die gevoelens er gewoon ff zijn, huil ze "eruit", dat mag allemaal. Wees lief voor jezelf!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 7 maart 2012 om 23:17
woensdag 7 maart 2012 om 23:23
Our Deepest Fear
By Marianne Williamson (niet van Nelson Mandela dus) Maar wel heel toepasselijk voor dit moment....
Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness
That most frightens us.
We ask ourselves
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.
Your playing small
Does not serve the world.
There's nothing enlightened about shrinking
So that other people won't feel insecure around you.
We are all meant to shine,
As children do.
We were born to make manifest
The glory of God that is within us.
It's not just in some of us;
It's in everyone.
And as we let our own light shine,
We unconsciously give other people permission to do the same.
As we're liberated from our own fear,
Our presence automatically liberates others.
By Marianne Williamson (niet van Nelson Mandela dus) Maar wel heel toepasselijk voor dit moment....
Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness
That most frightens us.
We ask ourselves
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.
Your playing small
Does not serve the world.
There's nothing enlightened about shrinking
So that other people won't feel insecure around you.
We are all meant to shine,
As children do.
We were born to make manifest
The glory of God that is within us.
It's not just in some of us;
It's in everyone.
And as we let our own light shine,
We unconsciously give other people permission to do the same.
As we're liberated from our own fear,
Our presence automatically liberates others.
I have my fears but they do not have me
donderdag 8 maart 2012 om 00:24
Aponi: zo waar, die tekst.. ken hem, en dat is zoals ik wil leven/zijn/streven..
Ik weet dat ik daar nu niet ben, bij lange niet genoeg uit mijzelf haal, ik kan veel stralender, groter, en daar was ik ook (flow). Maar ben daar ook weer verwijderd van geraakt, wil die weg weer inslaan. Je raakt het nooit meer helemaal kwijt, maar ik heb die energie ook deels weer laten wegvloeien. Ik wil weer meer gaan doen aan daarnaar terugkeren. Heeft alles met connectie te maken en je teveel laten afleiden of in beslag laten nemen door allerlei andere mensen of dingen..
Valt en staat met de connectie met jezelf in stand weten te houden, en vertrouwen en geloof, je energie daarop kunnen richten, wat mogelijk is. En niet op de beperkingen of gebrek aan mogelijkheden. Dat is de valkuil namelijk toch soms, als je verzeild raakt in je leventje van alledag en dat sust je dan ook in slaap, in tevredenheid, afleiding, alsmaar bezig zijn, ipv bij jezelf komen (je gevoel & intuitie). En dat is niet genoeg voor mij, om zo te leven, als ik al beter "weet".
KLinkt tegenstrijdig, maar de focus op eigen "behoeften" is niet helemaal het antwoord. Het moet in voldoende mate zijn bevredigd om niet "behoeftig" te worden, want dat laatste gaat uit van "gemis" of "wanhopig nodig hebben" (en dat is bij tekortkomen).. je moet dus in die mate in allerlei essentiele bhoeften voorzien om juist niet gefocust te raken.
Kan van alles zijn: behoefte om gezien, gewaardeerd, gekoesterd, geliefd, begeerd te worden enz. Als er eenzijdige tekorten ontstaan, gaat je ontwikkeling zich niet in balans voortzetten. In die zin moet je je denk ik wel inzetten voor "tekorten" (om dat evenwicht te krijgen), het zijn signalen waar je iets mee kan/moet.. Maar niet "wanhopig nodig" (obsessie of verslaving, dat is al overcompensatie, maar ook weer eenzijdige focus).
Ik weet wel dat ik niet gelukkig wordt van (uitsluitend) bezig zijn met wat ik nodig denk te hebben. Zijn wel aanwijzingen waar je (meer) aandacht voor mag hebben..
Ik weet dat ik daar nu niet ben, bij lange niet genoeg uit mijzelf haal, ik kan veel stralender, groter, en daar was ik ook (flow). Maar ben daar ook weer verwijderd van geraakt, wil die weg weer inslaan. Je raakt het nooit meer helemaal kwijt, maar ik heb die energie ook deels weer laten wegvloeien. Ik wil weer meer gaan doen aan daarnaar terugkeren. Heeft alles met connectie te maken en je teveel laten afleiden of in beslag laten nemen door allerlei andere mensen of dingen..
Valt en staat met de connectie met jezelf in stand weten te houden, en vertrouwen en geloof, je energie daarop kunnen richten, wat mogelijk is. En niet op de beperkingen of gebrek aan mogelijkheden. Dat is de valkuil namelijk toch soms, als je verzeild raakt in je leventje van alledag en dat sust je dan ook in slaap, in tevredenheid, afleiding, alsmaar bezig zijn, ipv bij jezelf komen (je gevoel & intuitie). En dat is niet genoeg voor mij, om zo te leven, als ik al beter "weet".
KLinkt tegenstrijdig, maar de focus op eigen "behoeften" is niet helemaal het antwoord. Het moet in voldoende mate zijn bevredigd om niet "behoeftig" te worden, want dat laatste gaat uit van "gemis" of "wanhopig nodig hebben" (en dat is bij tekortkomen).. je moet dus in die mate in allerlei essentiele bhoeften voorzien om juist niet gefocust te raken.
Kan van alles zijn: behoefte om gezien, gewaardeerd, gekoesterd, geliefd, begeerd te worden enz. Als er eenzijdige tekorten ontstaan, gaat je ontwikkeling zich niet in balans voortzetten. In die zin moet je je denk ik wel inzetten voor "tekorten" (om dat evenwicht te krijgen), het zijn signalen waar je iets mee kan/moet.. Maar niet "wanhopig nodig" (obsessie of verslaving, dat is al overcompensatie, maar ook weer eenzijdige focus).
Ik weet wel dat ik niet gelukkig wordt van (uitsluitend) bezig zijn met wat ik nodig denk te hebben. Zijn wel aanwijzingen waar je (meer) aandacht voor mag hebben..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 8 maart 2012 om 09:00
Ik bedoel gezien worden niet alsin een bepaald plaatje, ik wil gezien worden om wie ik ben, dat er oprecht even naar mij gekeken wordt, gevraagd wordt hoe ik me voel, hoe ik ergens over denk, dat mijn mening en wensen er ook toe doen, even echt contact maken (dit laatste misschien nog wel het meeste). En dat kan idd al door een lach op straat of oprecht vragen op werk hoe mn weekend was bijvoorbeeld.
Dat heb ik zowel bij mannen als bij vrouwen, maar bij mannen erger omdat daar een stukje van mn vader zit. Ik doe me dus niet anders voor om gezien te worden.
Doordat die behoefte zo groot is blijf ik wel eens hangen aan mensen die mij niet kunnen of willen zien, maar is het ook zo dat ik het eigenlijk bij iedereen wel ervaar alsof ze me niet zien. Gisteren belde er iemand om te vragen hoe t met me ging, ik vertelde dit verhaal van mn vader en t niet gezien worden en ze luisterde en vertelde vervolgens haar ervaring. Terwijl ik graag had gewild dat ze nog door had gevraagd, had gewild dat er nog even wat ruimte was voor hoe ik me erbij voelde ofzo. Hierdoor voel ik meteen die afwijzing, en voor mij de bevestiging dat ik niet gezien wordt. Terwijl ze juist belde om te vragen hoe het met mij ging..
Dus dat wat jullie noemen dat ik wel een deel bij anderen mag halen is voor mij nooit genoeg en dus zie ik het altijd als afwijzing ipv als een klein stukje WEL gezien worden.. Ik weet niet welk stuk ik wel van anderen mag 'verwachten'/wensen en wat niet en daarmee ook niet in hoeverre ik mijn wens/behoefte kenbaar mag maken, omdat er zo'n groot gapend gat zit wat niet door anderen opgevuld kan worden.
Besef me nu dat dit waarschijnlijk ook komt doordat mn vader me het ene moment heel dichtbij kon laten, dan was zn muur weg en het andere moment zat ie in zn eigen wereld en voelde ik me onzichtbaar. Ik heb dat altijd gevoeld alsof ik er het ene moment wel mocht zijn/toe deed en het andere moment niet. Dat switchen, dat is waarschijnlijk waardoor ik steeds weer opnieuw gezien wil worden, omdat ik keer op keer die afwijzing (die ik er vaak zelf van maak) tussendoor voel.
*edit* en zo ontdek ik door hier te schrijven stap voor stap weer iets, het lijkt wel of ik voor mijn 'bestaan'/om er te mogen zijn toestemming van anderen nodig heb en als ik dat niet krijg ik het ook voel alsof ik er niet mag zijn. Ik voel dat er nog wel meer achter zit maar dit is al iets waar ik wat mee kan gelukkig! Dit kan ik uit mezelf halen. Bedankt voor dit topic en jullie feedback
donderdag 8 maart 2012 om 12:29
Ik ben zo blij met mn inzicht!! Dit zit me al heel mn leven in de weg en er valt zo'n last van mn schouders nu! Ik kan en mag gewoon eindelijk zelf bepalen dat ik er mag zijn 
Laaraa, ik heb niks ontvangen van je maar volgens mij is t nu wel gelukt om jou een bericht te sturen.
voor jullie allemaal! Ik ga buitenspelen in de zon.
Laaraa, ik heb niks ontvangen van je maar volgens mij is t nu wel gelukt om jou een bericht te sturen.
voor jullie allemaal! Ik ga buitenspelen in de zon.
donderdag 8 maart 2012 om 12:51
Ik weet wat je bedoelde met gezien worden..
Veel mensen leven denk ik zelf niet op zo'n diep niveau, dat is geen gebrek aan interesse in willen weten wie je bent, maar iha een denken dat je bent zoals je zegt en doet. Voor de meesten is wie/wat daaronder zit van therapeutisch niveau en veel mensen zijn daar niet mee bezig. Niet met zichzelf op die manier en ook niet met anderen.
Er zijn er maar (met mazzel) een handvol met wie ik zelf wat dieper kan en dan nog niet met iedereen over van alles en in alle openheid. In deze hectische tijd al zeker niet, heeft iedereen zelf vooral behoete aan aandacht (krijgen) en leuks (om op te laden). Het innerlijk van een ander, doorvragen, wat er leeft onder de oppervlakte, doorheen prikken enz, dat is niet voor iedereen weggelegd. En mannen iha vaak al zeker niet. Die houden zich liever met andere zaken bezig.
Zelf heb ik 2 vriendinnen met wie ik bepaalde levensvragen, strubbelingen, onzekerheden en onderliggende gevoelens, oorzaken, ervaringen, twijfels & teleurstellingen, relaties, het leven, enz over en weer kan bespreken. Met 1 daarvan ook over intiemere zaken, gevoelens tov mannen, enz. En 1 zus, maar die is een stuk nuchterder, kan ik niet mee in alles open zijn, omdat ze bepaalde dingen niet begrijpt of zelf heen anders doet/zou doen of daar niet heen wil.
Ik ben een open mens, maar blijf terughoudend irl omdat ik gemerkt heb dat mensen je niet willen kennen op zo'n diep niveau.. Dus wat ik laat zien is al opener dan anderen, maar sommige dingen reserveer ik voor bepaalde mensen, of ik ga naar een coach.
Merk dat ik het slecht kan uitleggen wat ik bedoel. Ik ben overal mezelf, kan open zijn over hoe ik in relaties of het leven sta, wat mijn doelen en drijfveren zijn, plannen, wensen, dromen. Maar niet bij iedereen de worstelingen, of over vroeger(e ervaringen) of wat dat voor invloed heeft (gehad) op mijn leven. Dat gaat de meesten een brug te ver. Ze gaan meestal ook niet verder vissen dan wat jij vertelt.
Mensen "kennen je" naar wat je laat zien, het beeld dat zij vormen obv wat je doet, hoe je je kleedt, je huis inricht, leeft (leefpatroon), met relatie(s) omgaat, reageert en dat blijft in de regel aan de oppervlakte. Ik heb de indruk dat alleen mensen die zelf met zichzelf de diepte in gegaan zijn om te weten wie ze innerlijk zijn, open staan voor jouw diepere innerlijke zelf en jouw werkelijke gevoelsleven en twijfels/ strubbelingen te kennen..
De echte betrokkenheid waar jij het over hebt, gezien en gehoord worden in wat er werkelijk toe doet in jou en je leven, die is maar mondjesmaat te vinden, dat is waar. En hoe meer mensen bezig zijn met (uitsluitend) economische waarde (wat voor werk/studie je doet/verdient) hoe meer de rest vd tijd gevuld moet worden met leuks, ontspanning, afleiding van eigen problemen, vermaak, enz. En niet met andermans "gedoe" er nog bij. Veel mensen denken dat geluk is als alles op rolletjes loopt en zo min mogelijk "gedoe". Zoeken gezelligheid, gezelschap, terrasje, vrijdagmiddagborrel, enz. Mensen (en hun tijd) worden nogal in beslaggenomen door hun eigen leventje.
Veel mensen leven nu eenmaal niet bewust, of puzzelen ook in hun eentje over bepaalde dingen. Van oudsher zijn het de vrouwen die hun man "opvingen" en gericht waren op de emotionele behoeften van man/kinderen/familieleden. En voor vrouwen zijn dat nog steeds vaak vrouwen (vriendinnen, zussen), met wie je eindeloos over het leven en relaties enzo kan praten.
De meeste therapeuten komen volgens mij tenslotte met iemand uit bij de kern van "door 1 vd ouders niet gezien/gehoord zijn" en daardoor zichzelf niet waardevol vinden. Niet eens zo gek als je bedenkt dat veel ouders een ideaalplaatje nastreven voor hun kind (of dat nu presteren is of andere verwachtingen over hun persoonlijkheid (bijv beleefd, gehoorzaam, met 2 woorden spreken, respect voor anderen, behulpzaam, niet lastig, schoolcijfers/inzet/rapporten). Ze vormen hun kinderen naar een bepaald model, zoals zij vinden dat het hoort of wat wenselijk is, door wenselijk gedrag aan te leren (goedkeuring, prijzen, belonen, gezien worden, compliment) en ongewenst gedrag af te leren (straf, afkeuring, commentaar, kritiek, consequenties).
Als je het daar van binnen niet mee eens bent, niet is zoals jij vindt of bent, trek je (als kind) al bepaalde conclusies, dat je er niet mag zijn zoals je werkelijk bent. Ze zien dat model/ beeld van jou wat ze willen zien of van jou willen/denken.
Vaders waren jongetjes, die niet opgroeiden om empathisch te zijn of psychologische kijk te hebben op wat vrouwen en/of kinderen/dochters emotioneel nodig hebben. Mannen hebben veelal volgens mij juist geleerd dat gevoelens "zwak" zijn en prestaties en status kunnen ondermijnen (mannen die gevoelig zijn zijn "watjes" en zien het leven vaak toch wel in termen van iets bereiken (status), succes en falen. Dat sterk = gewoon doorgaan, negeren, stabiel zijn, je hersens gebruiken (ratio) en gevoelens/problemen/gedoe leiden daarvan af.
Vergeet niet dat werken bijv nog steeds voor vrouwen (in gezinnen) voelt als een optie, je moet niet zomaar werken (voor geld), maar ook leuk en interessant werk hebben, voldoening in vinden, leuke sfeer en collega's, enz. Mannen hadden en hebben die optie/luxe niet, en toenemend vrouwen ook niet (meer). Vaak is hij nog steeds de "stabiele factor" qua inkomen (maar lang niet altijd), of verwacht dat van zichzelf.
Het jammere is dat volwassenen dus ook nogal in beslag genomen kunnen worden door allerlei uitdagingen en/of problemen. Relaties met (schoon)ouders, omgeving, werk, aandacht voor elkaar, problemen die opduiken in familie- en vriendenkring (ziektes, relatiebreuken), rolverdelingen, verwachtingen van de partner en teleurstellingen daarin).
Vroeger was de "afwezigheid" (lijfelijk of emotionele afwezigheid) van de vader een belangrijke "boosdoener" in gebrek aan connectie (met de moeder en met de kinderen). Dat boek van "Wat willen vrouwen eigenlijk?" geeft een kijkje in de praktijk van Susie Orbach en Louise Eichenbaum. Veel van de problemen komen voort uit het feit dat de vader komt en gaat (werk) en emotioneel afwezig is..
Van ouders wordt nu veel meer verwacht (door de maatschappij) dan vroeger: je moet als m/v ook nog aantrekkelijk blijven, interessant blijven, sporten, jeugdig zijn, elkaar heen en weer opvangen qua werkgerelateerde ervaringen en -uitdagingen/loopbaankeuzes/problemen, maar ook waar te wonen als banen gevonden zijn en uit elkaar liggen, opvang regelen, vakanties plannen, huishouden plannen/verdelen in die vrije tijd, doktersbezoek, voorzieningen, verzekeringen, administraties, wat gezamenlijk en wat niet, enz. Nog veel meer taken pp dan voorheen..
Ik vind het geen beste ontwikkeling dat steeds meer vrouwen ook niet meer gericht zijn op hun relaties en de (werkelijke, diepere) behoeften van hun kinderen zien en begeleiden, maar toenemend zelf aandacht en ontspanning moeten halen uit hun (steeds schaarsere) vrije tijd. Moeders zijn vaders aan het worden en hun taak was zorgen voor "financiele zekerheid" en daarnaast "mannelijke zorgzaamheid": een dak, eten en drinken, kleding, spullen die nodig zijn om te leven, vervoer, scholing, enz. En van vaders/partners wordt meer "vrouwelijke zorg" verwacht: emotionele ondersteuning, behoeften van anderen "lezen", aandacht, coaching, liefde uiten, gesprekken/ praten over gevoelens en problemen, gevoelens kunnen uiten, troosten, enz..
Maarrr: zo zijn/worden we niet (allemaal) opgevoed!! Er is weinig aandacht (behalve in de media of boeken) voor de psyche en als zowel mannen als vrouwen zich daar niet (meer) mee bezig houden, maar vooral economische waarde en ontwikkeling uitdiepen (liefst intellectueel gericht) om te laten zien "wat ze waard zijn" en elkaar daarop beoordelen (status, huis, inkomen, spullen, auto's, (merk)kleding, inrichting huis en babykamer) omdat we dat als prioriteit zien voor "wat je waard bent", dan kunnen we nog weleens bedrogen uitkomen.
Wat ik om me heen signaleer en ook bij mezelf nu ik zoveel uur buiten de deur ben, is dat er weinig me-time overblijft, laat staan de energie om echt de diepte in te kunnen met bijv een vriendin of zus die dat nodig heeft. Mensen hebben agenda's, geen tijd, of geen matchende vrije tijd. Je moet dan wel selectief worden. Ik heb ook nog kinderen die graag hun eigen gangetje gaan, maar ook die betrokkenheid willen voelen. Vrijheid geven en niet vragen hoe het werkelijk gaat, zolang het allemaal goed lijkt te gaan, kan ook uitgelegd worden als onverschilligheid. Zo van: mooi, daar loopt het op rolletjes, heb ik weer meer tijd voor mijzelf en mijn dingen..
Ook ik ben toenemend (behalve op dit forum) geneigd om steeds minder tijd te steken in problemen en diepte van anderen, terwijl ik het voor mijzelf mis van/bij anderen. En zo dendert iedereen maar door.. Ik vermoed dat heeeeeeeel veeeel mensen zich alleen voelen staan, als het erop aankomt. En steeds eerder in je leven. Denk maar aan het verschil om thuis onder veilige begeleiding en toeziend oog van een ouder een speelafspraakje met een ander kind, of het zelf uitzoeken op een creche met de kinderen met wie jij nu eenmaal in de groep bent (gekozen door anderen, toeval, daar moet je het maar mee doen en jij bent niet speciaal, maar 1 vd groep, ieder gelijk).
Dat hele speciaal voelen wat een klein kind toch minstens van de ouders mag verwachten, vervalt hiermee een groot deel vd dag. En of er thuis dan genoeg echte aandacht is (voor je behoeften) of dat ouders in gedachten door van alles in beslag genomen worden (of aktie: boodschappen doen, koken, afruimen, in bad doen, vooruitlopen op morgen, organiseren, gymkleren neerleggen, was nog op moeten vouwen, terwijl ze liefst op de bank willen zitten, ontspannen, ff hun verhaal vd dag kwijt, enz), ik vind het niet allemaal maar geweldige ontwikkelingen.
Gelukkig zijn de Nederlanders dan nog vrij eigenwijs en laten zich niet helemaal gek maken door alleen maar economische waarde (goddank!). Wij (m/v) willen niet alleen maar werken en zorgen (eten, drinken, verschonen, boekje voorlezen en that's it), maar werkelijk quality time, belangstelling voor het kind, het kind op (sport)clubjes en zelfgekozen vriendjes/speelafspraakjes. Maar ik blijf erbij dat de energie veel teveel verdeeld moet worden over zoveel mensen en dingen, dat mensen keuzes (moeten) gaan maken.
Ook onze ouders werden in beslag genomen door allerlei verwachtingen en teleurstellingen, ruzies in de familie, zakelijke tegenslag, hypotheken, keuzes, loopbanen, (on)zekerheden, huishouden, stress, en niet te vergeten hun eigen overtuigingenen problemen vanuit hun eigen opvoeding, hun patronen, hun beperkingen en tekortkomingen, hun niet uitgekomen dromen, tegenslagen.
En misschien konden vrouwen dan nog terecht bij hun moeder, zussen en buurvrouwen, maar dat is er toenemend ook niet bij, want die hebben ook hun agenda's. Bovendien zitten vrouwen ook met eigen onzekerheden en worden niet langer gewaardeerd om "andermans behoeften te kunnen "lezen" en invullen", dat doe je er maar ff bij. Het rolmodel is veranderd, contact is meer om te "netwerken", je betekent meer als je maatschappelijke taken vervult dan thuis. Liefde is er gewoon (of niet) en daar hebben we het minst tijd voor. Ontspannen moet vaak ingepland, hoe gek kan je het maken eigenlijk?!
Misschien overdrijf ik, maar misschien ook niet. Als je dan ook nog kijkt hoeveel tijd men spendeert aan tv en internet.. (zowel ouders als kinderen). Als zelfs kinderen al speelafspraakjes en agenda's hebben, ipv spontaan zelf buiten spelen.. Denk dat het niet goed is om het hele leven te plannen en organiseren. Vrijheid (en keuzevrijheid) en spontaniteit wordt steeds schaarser. Terwijl dat zo belangrijk is: vrijheid, privacy, even niks moeten, doen waar je zin in hebt op dat moment. En dat al steeds vroeger, zelfs als je kind bent.
Het is gewoon een feit dat iedereen meer op de agenda leeft (en moet leven), iedereen vooral tijd en aandacht voor zichzelf zoekt en nodig heeft (je ervaringen kunnen delen, even aandacht voor jou en je perikelen, wat je bezighoudt) en minder kunnen bieden aan anderen. Of nog een select groepje heel dichtbij je.
En als dat ook te weinig is (of te weinig begrepen/gelijkgestemd, of diegene ook aandacht terug wil), dat je dat dan online kan zoeken. Want immers daar kan je dat doen in uur en tijd die je zelf bepaalt, en energie voor hebt. Ben je er ff niet, dan niet, je bepaalt zelf wat je te geven hebt, of te ontvangen aan diepgang en emotionele support.
Meest bizarre vind ik toch wel het beeld van 2 geliefden samen op de bank.. ieder in eigen laptop verdiept..
Ik merk wel dat ik zelf ook meer en meer zo word. Anderen echt ontmoeten en diepgang kost tijd, misschien zelfs vervoer, geliefden die verder weg wonen dan misschien telefonisch/ mailend contact mee houden. Maar feit is dat het tijd kost. En hoe meer je zelf te verwerken of te doen hebt (of wil), hoe minder tijd je hebt. Dan kan een uur 's avonds of tussendoor wel, maar hele avond vrijmaken niet.
Zeker die uren die je wel aan dierbaren besteedt, wil je niet ondertussen multitaskend aan de telefoon met een vriendin zitten bijv. Of half luisteren terwijl je zit te internetten. Merk dat ik dat ook soms doe, en ik verfoei het. Je kan wel koken en bellen, maar niet 2 mensen tegelijkertijd echte volle aandacht geven, luisteren, echt in- en meeleven. Zelf vind ik dat erg, want ik wil 100% aandacht geven aan degene met wie ik in gesprek ben, of mijn kind met zijn perikelen. Dat "opdelen" vind ik niet okee. Bovendien wil ik dan ook mijn ei kwijt, over en weer.
Veel dingen doe ik zelf, in mijn eentje, zoek zelf de diepte wel op, analyseer, heb verdriet in mijn eentje, daar "val ik anderen niet mee lastig". Voor anderen reserveer ik vaak mijn beste zelf, mijn opgewekte en gezellige energie, steun, aanmoediging, troost, oppeppen. En er zijn er maar weinig van wie ik dat terugverwacht. Wat overblijft zijn diegenen die dat over en weer geven en nemen. Tijdelijk wil dat nog weleens uit balans zijn, als er iets dringends aan de orde is, maar daarna moet iemand het ook weer zelf doen, zeker de oude (of terugkerende) levensissues.
Italy, ik herken het zeker, het is deels de harde maatschappij, maar ook deels uitvloeisel dat een toenemende groep wel degelijk de diepte in gaat en wil (en dat wil delen), maar anderen niet. Zich niet kunnen veroorloven, of niet mee bezig willen zijn, oa omdat ze die diepte in zichzelf al niet opzoeken, laast staan die van jou willen weten of mee bezig zijn.
Het is toch veel energie in "overleven" en daarmee ook projecteren hoe zij het doen, op anderen. "Ik moet dat ook, dus jij kan/moet dat ook zo doen".. Hoeveel mensen vallen niet in een gat als ze beseffen dat het leven zoals ze dat leiden eigenlijk heel oppervlakkig is en gebaseerd op een gegroeid "model"/masker/ ego? Hoeveel mensen komen daar (pas) achter als eea aan "zekerheden" wegvalt, overspannen of ziek worden, of iemand heel dichtbij, of relatie uit gaat, werkloos raakt of andere "crisis" die wakkerschudt?
En dan nog: jij en ik weten wat we werkelijk belangrijk vinden, maar (groten)deels moet je toch "meedoen" in de maatschappij, kan je om sommige dingen niet heen. Omdat je merkt dat zoveel anderen dat belangrijk vinden, opleggen (overheid bijv), verwacht wordt, eisen stelt. Of jij die belangrijk vindt of niet..
En ze bestaan wel, want wij treffen elkaar ook hier, op dit forum, op dit topic. Die betrokkenheid is er, maar wanneer en zolang het de ander uitkomt. Dat is fijn, prettig, omdat het ook geen verplichting schept en je dat zelf dan ook zo kan doen. Juist die vrijheid (vrijblijvendheid?) en anonimiteit zorgt ervoor dat je toch je diepere zieleroerselen kan delen, zoals je die bij een beste vriendin zou willen kunnen delen, of een partner. Maar die soms niet hebt en/of in toenemende mate niet altijd beschikbaar is (en jij zelf ook niet).
En ik ken/ zie zo enorm veel mensen die niet gezien worden.. zou het voor allemaal willen invullen, geven, maar dat gaat natuurlijk niet..
Als ik zelf niks anders aan mijn hoofd had (zoals inkomen genereren, zelf diepgang en betekenis aan mijn leven geven, mijn kinderen begeleiden, relaties onderhouden) dan zou ik meer hebben kunnen betekenen voor 2 familieleden die grote nood hebben (vanuit dat niet gezien worden) om liefde en aandacht. Maar zo wanhopig dat het vastklampen wordt, erop rekenen, alleen maar "zuigen" en vragen, niet te geven hebben.
In een paar opzichten geef ik ze gelijk: vanouds kon je op familiebanden rekenen, of hechte vriendschappen, als je het zelf niet redde, of bijzondere omstandigheden waren. Nu is dat alemaal tijdelijk, en verder zelf uitzoeken. Dat is hard voor degenen die dat niet lukt, die een diep gebrek voelen aan liefde, aan geliefd voelen, aan ertoe doen, waardevol zijn (en dat aan de verkeerde dingen aflezen trouwens).. Ik zie die pijn en zou dat onvoorwaardelijk willen (kunnen) invullen, maar dat gaat niet.
Er zijn maar zo weinig mensen die zelf die ruimte nog hebben, helemaal okee en goed gehecht enz met zichzelf zijn, en bovendien de tijd/geduld en ruimte voor anderen. Op langere termijn zal dat betaalde aandacht zijn, therapieen en therapeuten, die die tijd hebben omdat ze er tevens hun inkomen uit halen (dus niet hun vrije tijd ter beschikking hoeven stellen, die ze voor zichzelf en eigen leven/relaties nodig hebben)..
En uiteindelijk dus dat je tot op zekere hoogte jezelf die veilige hechting geeft, en anderen niet (meer) (wanhopig) nodig hebt om je gezien en gehoord te voelen, maar in een "gezonde mate" ofwel genoeg hebt aan wat anderen geven of te geven hebben daarin.
Dat moet je dus niet zien als afwijzing van jou. Het is dat zij in beslag worden genomen, dus heeft niet te maken met liefde voor of wel/niet geinteresseerd zijn in jou en jouw perikelen.. en zo ook waarschijnlijk vroeger niet voortkwam uit een gebrek aan waarde van jou of liefde voor jou voelen, maar omdat vader/moeder door zichzelf en hun omstandigheden/wensen/dromen/issues/tegenslagen en tekortkomingen in beslag genomen werden. Of ff in zichzelf gekeerd met eigen gedachten (verwerken of ontspannen), na een werkdag ff "me-time", ff de krant, ff niks "moeten" (zelfs geen energie voor je eigen kinderen)..
Veel mensen leven denk ik zelf niet op zo'n diep niveau, dat is geen gebrek aan interesse in willen weten wie je bent, maar iha een denken dat je bent zoals je zegt en doet. Voor de meesten is wie/wat daaronder zit van therapeutisch niveau en veel mensen zijn daar niet mee bezig. Niet met zichzelf op die manier en ook niet met anderen.
Er zijn er maar (met mazzel) een handvol met wie ik zelf wat dieper kan en dan nog niet met iedereen over van alles en in alle openheid. In deze hectische tijd al zeker niet, heeft iedereen zelf vooral behoete aan aandacht (krijgen) en leuks (om op te laden). Het innerlijk van een ander, doorvragen, wat er leeft onder de oppervlakte, doorheen prikken enz, dat is niet voor iedereen weggelegd. En mannen iha vaak al zeker niet. Die houden zich liever met andere zaken bezig.
Zelf heb ik 2 vriendinnen met wie ik bepaalde levensvragen, strubbelingen, onzekerheden en onderliggende gevoelens, oorzaken, ervaringen, twijfels & teleurstellingen, relaties, het leven, enz over en weer kan bespreken. Met 1 daarvan ook over intiemere zaken, gevoelens tov mannen, enz. En 1 zus, maar die is een stuk nuchterder, kan ik niet mee in alles open zijn, omdat ze bepaalde dingen niet begrijpt of zelf heen anders doet/zou doen of daar niet heen wil.
Ik ben een open mens, maar blijf terughoudend irl omdat ik gemerkt heb dat mensen je niet willen kennen op zo'n diep niveau.. Dus wat ik laat zien is al opener dan anderen, maar sommige dingen reserveer ik voor bepaalde mensen, of ik ga naar een coach.
Merk dat ik het slecht kan uitleggen wat ik bedoel. Ik ben overal mezelf, kan open zijn over hoe ik in relaties of het leven sta, wat mijn doelen en drijfveren zijn, plannen, wensen, dromen. Maar niet bij iedereen de worstelingen, of over vroeger(e ervaringen) of wat dat voor invloed heeft (gehad) op mijn leven. Dat gaat de meesten een brug te ver. Ze gaan meestal ook niet verder vissen dan wat jij vertelt.
Mensen "kennen je" naar wat je laat zien, het beeld dat zij vormen obv wat je doet, hoe je je kleedt, je huis inricht, leeft (leefpatroon), met relatie(s) omgaat, reageert en dat blijft in de regel aan de oppervlakte. Ik heb de indruk dat alleen mensen die zelf met zichzelf de diepte in gegaan zijn om te weten wie ze innerlijk zijn, open staan voor jouw diepere innerlijke zelf en jouw werkelijke gevoelsleven en twijfels/ strubbelingen te kennen..
De echte betrokkenheid waar jij het over hebt, gezien en gehoord worden in wat er werkelijk toe doet in jou en je leven, die is maar mondjesmaat te vinden, dat is waar. En hoe meer mensen bezig zijn met (uitsluitend) economische waarde (wat voor werk/studie je doet/verdient) hoe meer de rest vd tijd gevuld moet worden met leuks, ontspanning, afleiding van eigen problemen, vermaak, enz. En niet met andermans "gedoe" er nog bij. Veel mensen denken dat geluk is als alles op rolletjes loopt en zo min mogelijk "gedoe". Zoeken gezelligheid, gezelschap, terrasje, vrijdagmiddagborrel, enz. Mensen (en hun tijd) worden nogal in beslaggenomen door hun eigen leventje.
Veel mensen leven nu eenmaal niet bewust, of puzzelen ook in hun eentje over bepaalde dingen. Van oudsher zijn het de vrouwen die hun man "opvingen" en gericht waren op de emotionele behoeften van man/kinderen/familieleden. En voor vrouwen zijn dat nog steeds vaak vrouwen (vriendinnen, zussen), met wie je eindeloos over het leven en relaties enzo kan praten.
De meeste therapeuten komen volgens mij tenslotte met iemand uit bij de kern van "door 1 vd ouders niet gezien/gehoord zijn" en daardoor zichzelf niet waardevol vinden. Niet eens zo gek als je bedenkt dat veel ouders een ideaalplaatje nastreven voor hun kind (of dat nu presteren is of andere verwachtingen over hun persoonlijkheid (bijv beleefd, gehoorzaam, met 2 woorden spreken, respect voor anderen, behulpzaam, niet lastig, schoolcijfers/inzet/rapporten). Ze vormen hun kinderen naar een bepaald model, zoals zij vinden dat het hoort of wat wenselijk is, door wenselijk gedrag aan te leren (goedkeuring, prijzen, belonen, gezien worden, compliment) en ongewenst gedrag af te leren (straf, afkeuring, commentaar, kritiek, consequenties).
Als je het daar van binnen niet mee eens bent, niet is zoals jij vindt of bent, trek je (als kind) al bepaalde conclusies, dat je er niet mag zijn zoals je werkelijk bent. Ze zien dat model/ beeld van jou wat ze willen zien of van jou willen/denken.
Vaders waren jongetjes, die niet opgroeiden om empathisch te zijn of psychologische kijk te hebben op wat vrouwen en/of kinderen/dochters emotioneel nodig hebben. Mannen hebben veelal volgens mij juist geleerd dat gevoelens "zwak" zijn en prestaties en status kunnen ondermijnen (mannen die gevoelig zijn zijn "watjes" en zien het leven vaak toch wel in termen van iets bereiken (status), succes en falen. Dat sterk = gewoon doorgaan, negeren, stabiel zijn, je hersens gebruiken (ratio) en gevoelens/problemen/gedoe leiden daarvan af.
Vergeet niet dat werken bijv nog steeds voor vrouwen (in gezinnen) voelt als een optie, je moet niet zomaar werken (voor geld), maar ook leuk en interessant werk hebben, voldoening in vinden, leuke sfeer en collega's, enz. Mannen hadden en hebben die optie/luxe niet, en toenemend vrouwen ook niet (meer). Vaak is hij nog steeds de "stabiele factor" qua inkomen (maar lang niet altijd), of verwacht dat van zichzelf.
Het jammere is dat volwassenen dus ook nogal in beslag genomen kunnen worden door allerlei uitdagingen en/of problemen. Relaties met (schoon)ouders, omgeving, werk, aandacht voor elkaar, problemen die opduiken in familie- en vriendenkring (ziektes, relatiebreuken), rolverdelingen, verwachtingen van de partner en teleurstellingen daarin).
Vroeger was de "afwezigheid" (lijfelijk of emotionele afwezigheid) van de vader een belangrijke "boosdoener" in gebrek aan connectie (met de moeder en met de kinderen). Dat boek van "Wat willen vrouwen eigenlijk?" geeft een kijkje in de praktijk van Susie Orbach en Louise Eichenbaum. Veel van de problemen komen voort uit het feit dat de vader komt en gaat (werk) en emotioneel afwezig is..
Van ouders wordt nu veel meer verwacht (door de maatschappij) dan vroeger: je moet als m/v ook nog aantrekkelijk blijven, interessant blijven, sporten, jeugdig zijn, elkaar heen en weer opvangen qua werkgerelateerde ervaringen en -uitdagingen/loopbaankeuzes/problemen, maar ook waar te wonen als banen gevonden zijn en uit elkaar liggen, opvang regelen, vakanties plannen, huishouden plannen/verdelen in die vrije tijd, doktersbezoek, voorzieningen, verzekeringen, administraties, wat gezamenlijk en wat niet, enz. Nog veel meer taken pp dan voorheen..
Ik vind het geen beste ontwikkeling dat steeds meer vrouwen ook niet meer gericht zijn op hun relaties en de (werkelijke, diepere) behoeften van hun kinderen zien en begeleiden, maar toenemend zelf aandacht en ontspanning moeten halen uit hun (steeds schaarsere) vrije tijd. Moeders zijn vaders aan het worden en hun taak was zorgen voor "financiele zekerheid" en daarnaast "mannelijke zorgzaamheid": een dak, eten en drinken, kleding, spullen die nodig zijn om te leven, vervoer, scholing, enz. En van vaders/partners wordt meer "vrouwelijke zorg" verwacht: emotionele ondersteuning, behoeften van anderen "lezen", aandacht, coaching, liefde uiten, gesprekken/ praten over gevoelens en problemen, gevoelens kunnen uiten, troosten, enz..
Maarrr: zo zijn/worden we niet (allemaal) opgevoed!! Er is weinig aandacht (behalve in de media of boeken) voor de psyche en als zowel mannen als vrouwen zich daar niet (meer) mee bezig houden, maar vooral economische waarde en ontwikkeling uitdiepen (liefst intellectueel gericht) om te laten zien "wat ze waard zijn" en elkaar daarop beoordelen (status, huis, inkomen, spullen, auto's, (merk)kleding, inrichting huis en babykamer) omdat we dat als prioriteit zien voor "wat je waard bent", dan kunnen we nog weleens bedrogen uitkomen.
Wat ik om me heen signaleer en ook bij mezelf nu ik zoveel uur buiten de deur ben, is dat er weinig me-time overblijft, laat staan de energie om echt de diepte in te kunnen met bijv een vriendin of zus die dat nodig heeft. Mensen hebben agenda's, geen tijd, of geen matchende vrije tijd. Je moet dan wel selectief worden. Ik heb ook nog kinderen die graag hun eigen gangetje gaan, maar ook die betrokkenheid willen voelen. Vrijheid geven en niet vragen hoe het werkelijk gaat, zolang het allemaal goed lijkt te gaan, kan ook uitgelegd worden als onverschilligheid. Zo van: mooi, daar loopt het op rolletjes, heb ik weer meer tijd voor mijzelf en mijn dingen..
Ook ik ben toenemend (behalve op dit forum) geneigd om steeds minder tijd te steken in problemen en diepte van anderen, terwijl ik het voor mijzelf mis van/bij anderen. En zo dendert iedereen maar door.. Ik vermoed dat heeeeeeeel veeeel mensen zich alleen voelen staan, als het erop aankomt. En steeds eerder in je leven. Denk maar aan het verschil om thuis onder veilige begeleiding en toeziend oog van een ouder een speelafspraakje met een ander kind, of het zelf uitzoeken op een creche met de kinderen met wie jij nu eenmaal in de groep bent (gekozen door anderen, toeval, daar moet je het maar mee doen en jij bent niet speciaal, maar 1 vd groep, ieder gelijk).
Dat hele speciaal voelen wat een klein kind toch minstens van de ouders mag verwachten, vervalt hiermee een groot deel vd dag. En of er thuis dan genoeg echte aandacht is (voor je behoeften) of dat ouders in gedachten door van alles in beslag genomen worden (of aktie: boodschappen doen, koken, afruimen, in bad doen, vooruitlopen op morgen, organiseren, gymkleren neerleggen, was nog op moeten vouwen, terwijl ze liefst op de bank willen zitten, ontspannen, ff hun verhaal vd dag kwijt, enz), ik vind het niet allemaal maar geweldige ontwikkelingen.
Gelukkig zijn de Nederlanders dan nog vrij eigenwijs en laten zich niet helemaal gek maken door alleen maar economische waarde (goddank!). Wij (m/v) willen niet alleen maar werken en zorgen (eten, drinken, verschonen, boekje voorlezen en that's it), maar werkelijk quality time, belangstelling voor het kind, het kind op (sport)clubjes en zelfgekozen vriendjes/speelafspraakjes. Maar ik blijf erbij dat de energie veel teveel verdeeld moet worden over zoveel mensen en dingen, dat mensen keuzes (moeten) gaan maken.
Ook onze ouders werden in beslag genomen door allerlei verwachtingen en teleurstellingen, ruzies in de familie, zakelijke tegenslag, hypotheken, keuzes, loopbanen, (on)zekerheden, huishouden, stress, en niet te vergeten hun eigen overtuigingenen problemen vanuit hun eigen opvoeding, hun patronen, hun beperkingen en tekortkomingen, hun niet uitgekomen dromen, tegenslagen.
En misschien konden vrouwen dan nog terecht bij hun moeder, zussen en buurvrouwen, maar dat is er toenemend ook niet bij, want die hebben ook hun agenda's. Bovendien zitten vrouwen ook met eigen onzekerheden en worden niet langer gewaardeerd om "andermans behoeften te kunnen "lezen" en invullen", dat doe je er maar ff bij. Het rolmodel is veranderd, contact is meer om te "netwerken", je betekent meer als je maatschappelijke taken vervult dan thuis. Liefde is er gewoon (of niet) en daar hebben we het minst tijd voor. Ontspannen moet vaak ingepland, hoe gek kan je het maken eigenlijk?!
Misschien overdrijf ik, maar misschien ook niet. Als je dan ook nog kijkt hoeveel tijd men spendeert aan tv en internet.. (zowel ouders als kinderen). Als zelfs kinderen al speelafspraakjes en agenda's hebben, ipv spontaan zelf buiten spelen.. Denk dat het niet goed is om het hele leven te plannen en organiseren. Vrijheid (en keuzevrijheid) en spontaniteit wordt steeds schaarser. Terwijl dat zo belangrijk is: vrijheid, privacy, even niks moeten, doen waar je zin in hebt op dat moment. En dat al steeds vroeger, zelfs als je kind bent.
Het is gewoon een feit dat iedereen meer op de agenda leeft (en moet leven), iedereen vooral tijd en aandacht voor zichzelf zoekt en nodig heeft (je ervaringen kunnen delen, even aandacht voor jou en je perikelen, wat je bezighoudt) en minder kunnen bieden aan anderen. Of nog een select groepje heel dichtbij je.
En als dat ook te weinig is (of te weinig begrepen/gelijkgestemd, of diegene ook aandacht terug wil), dat je dat dan online kan zoeken. Want immers daar kan je dat doen in uur en tijd die je zelf bepaalt, en energie voor hebt. Ben je er ff niet, dan niet, je bepaalt zelf wat je te geven hebt, of te ontvangen aan diepgang en emotionele support.
Meest bizarre vind ik toch wel het beeld van 2 geliefden samen op de bank.. ieder in eigen laptop verdiept..
Ik merk wel dat ik zelf ook meer en meer zo word. Anderen echt ontmoeten en diepgang kost tijd, misschien zelfs vervoer, geliefden die verder weg wonen dan misschien telefonisch/ mailend contact mee houden. Maar feit is dat het tijd kost. En hoe meer je zelf te verwerken of te doen hebt (of wil), hoe minder tijd je hebt. Dan kan een uur 's avonds of tussendoor wel, maar hele avond vrijmaken niet.
Zeker die uren die je wel aan dierbaren besteedt, wil je niet ondertussen multitaskend aan de telefoon met een vriendin zitten bijv. Of half luisteren terwijl je zit te internetten. Merk dat ik dat ook soms doe, en ik verfoei het. Je kan wel koken en bellen, maar niet 2 mensen tegelijkertijd echte volle aandacht geven, luisteren, echt in- en meeleven. Zelf vind ik dat erg, want ik wil 100% aandacht geven aan degene met wie ik in gesprek ben, of mijn kind met zijn perikelen. Dat "opdelen" vind ik niet okee. Bovendien wil ik dan ook mijn ei kwijt, over en weer.
Veel dingen doe ik zelf, in mijn eentje, zoek zelf de diepte wel op, analyseer, heb verdriet in mijn eentje, daar "val ik anderen niet mee lastig". Voor anderen reserveer ik vaak mijn beste zelf, mijn opgewekte en gezellige energie, steun, aanmoediging, troost, oppeppen. En er zijn er maar weinig van wie ik dat terugverwacht. Wat overblijft zijn diegenen die dat over en weer geven en nemen. Tijdelijk wil dat nog weleens uit balans zijn, als er iets dringends aan de orde is, maar daarna moet iemand het ook weer zelf doen, zeker de oude (of terugkerende) levensissues.
Italy, ik herken het zeker, het is deels de harde maatschappij, maar ook deels uitvloeisel dat een toenemende groep wel degelijk de diepte in gaat en wil (en dat wil delen), maar anderen niet. Zich niet kunnen veroorloven, of niet mee bezig willen zijn, oa omdat ze die diepte in zichzelf al niet opzoeken, laast staan die van jou willen weten of mee bezig zijn.
Het is toch veel energie in "overleven" en daarmee ook projecteren hoe zij het doen, op anderen. "Ik moet dat ook, dus jij kan/moet dat ook zo doen".. Hoeveel mensen vallen niet in een gat als ze beseffen dat het leven zoals ze dat leiden eigenlijk heel oppervlakkig is en gebaseerd op een gegroeid "model"/masker/ ego? Hoeveel mensen komen daar (pas) achter als eea aan "zekerheden" wegvalt, overspannen of ziek worden, of iemand heel dichtbij, of relatie uit gaat, werkloos raakt of andere "crisis" die wakkerschudt?
En dan nog: jij en ik weten wat we werkelijk belangrijk vinden, maar (groten)deels moet je toch "meedoen" in de maatschappij, kan je om sommige dingen niet heen. Omdat je merkt dat zoveel anderen dat belangrijk vinden, opleggen (overheid bijv), verwacht wordt, eisen stelt. Of jij die belangrijk vindt of niet..
En ze bestaan wel, want wij treffen elkaar ook hier, op dit forum, op dit topic. Die betrokkenheid is er, maar wanneer en zolang het de ander uitkomt. Dat is fijn, prettig, omdat het ook geen verplichting schept en je dat zelf dan ook zo kan doen. Juist die vrijheid (vrijblijvendheid?) en anonimiteit zorgt ervoor dat je toch je diepere zieleroerselen kan delen, zoals je die bij een beste vriendin zou willen kunnen delen, of een partner. Maar die soms niet hebt en/of in toenemende mate niet altijd beschikbaar is (en jij zelf ook niet).
En ik ken/ zie zo enorm veel mensen die niet gezien worden.. zou het voor allemaal willen invullen, geven, maar dat gaat natuurlijk niet..
Als ik zelf niks anders aan mijn hoofd had (zoals inkomen genereren, zelf diepgang en betekenis aan mijn leven geven, mijn kinderen begeleiden, relaties onderhouden) dan zou ik meer hebben kunnen betekenen voor 2 familieleden die grote nood hebben (vanuit dat niet gezien worden) om liefde en aandacht. Maar zo wanhopig dat het vastklampen wordt, erop rekenen, alleen maar "zuigen" en vragen, niet te geven hebben.
In een paar opzichten geef ik ze gelijk: vanouds kon je op familiebanden rekenen, of hechte vriendschappen, als je het zelf niet redde, of bijzondere omstandigheden waren. Nu is dat alemaal tijdelijk, en verder zelf uitzoeken. Dat is hard voor degenen die dat niet lukt, die een diep gebrek voelen aan liefde, aan geliefd voelen, aan ertoe doen, waardevol zijn (en dat aan de verkeerde dingen aflezen trouwens).. Ik zie die pijn en zou dat onvoorwaardelijk willen (kunnen) invullen, maar dat gaat niet.
Er zijn maar zo weinig mensen die zelf die ruimte nog hebben, helemaal okee en goed gehecht enz met zichzelf zijn, en bovendien de tijd/geduld en ruimte voor anderen. Op langere termijn zal dat betaalde aandacht zijn, therapieen en therapeuten, die die tijd hebben omdat ze er tevens hun inkomen uit halen (dus niet hun vrije tijd ter beschikking hoeven stellen, die ze voor zichzelf en eigen leven/relaties nodig hebben)..
En uiteindelijk dus dat je tot op zekere hoogte jezelf die veilige hechting geeft, en anderen niet (meer) (wanhopig) nodig hebt om je gezien en gehoord te voelen, maar in een "gezonde mate" ofwel genoeg hebt aan wat anderen geven of te geven hebben daarin.
Dat moet je dus niet zien als afwijzing van jou. Het is dat zij in beslag worden genomen, dus heeft niet te maken met liefde voor of wel/niet geinteresseerd zijn in jou en jouw perikelen.. en zo ook waarschijnlijk vroeger niet voortkwam uit een gebrek aan waarde van jou of liefde voor jou voelen, maar omdat vader/moeder door zichzelf en hun omstandigheden/wensen/dromen/issues/tegenslagen en tekortkomingen in beslag genomen werden. Of ff in zichzelf gekeerd met eigen gedachten (verwerken of ontspannen), na een werkdag ff "me-time", ff de krant, ff niks "moeten" (zelfs geen energie voor je eigen kinderen)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 8 maart 2012 om 14:17
Trouwens, veel meer liefdesrelaties dan je denkt, zijn gebaseerd op gemis van vroeger. De partner is dan onbewust degene waar je dat alsnog kan "goedmaken", daar hebben we het al eerder over gehad hier op het topic.
Ik heb deels een warme en veilige jeugd gehad, maar op cruciale tegenslagen niet de steun die ik verwachtte (en mocht verwachten, van mijn vader) of hoe ik die in werkelijkheid nodig had gehad (van mijn moeder).
Ex was degene die dat (gemis) compenseerde, die vol vertrouwen in zichzelf en de toekomst was, speels, vrij, drive van binnenuit had, kon genieten, het leven niet zo serieus opnam, risico's durfde te nemen, niet (alleen) vanuit zekerheid leefde, zich niet geremd voelde door vooraf al rekening te houden met alle mogelijke beren op de weg.. (dat kan ook leiden tot stagnatie, wees maar tevreden, niks ondernemen of veranderen uit angst te falen, je weet nu tenminste wat je hebt). Levensenergie had. Risico op succes danwel falen nam.
Volwassen zijn was in mijn ouders ogen: zekerheid bieden, vastigheid, serieus zijn, verantwoordelijk zijn, behoudend, tevreden met wat je hebt, geen fouten (mogen) maken. In die zin ook veilig (financieel oa), maar teveel op dat soort zorgzaamheid en veiligheid de focus. Afhankelijk van de ervaring wel en geen emotionele steun.
Niks mis met ook de andere kant belichten, eigen aandeel, maar iets anders is "de schuld geven" en zoeken naar waar jij fout zat. Of support, ondanks je "fouten". Zodra er een eigen aandeel in was, mocht je daarop aangesproken worden, te vroeg, en geen plaats voor medeleven dan ook meer, immers eigen schuld, zo ben je niet opgevoed, we hadden anders verwacht..
Negatieve ervaringen of zelfs beschadiging leidde meer tot "wat denk je dat dat met ons als ouders doet, wat moeten anderen daar wel niet van denken, hier kunnen we toch niet mee aankomen in de familie/vriendenkring".. het tastte niet alleen jouw status aan, maar vooral die van hun. Dat je tegenslag meemaakte was iets om je voor te schamen, binnen te houden, want je wilde als ouders namelijk tegen anderen kunnen zeggen "hoe goed je kinderen het doen", in presteren, succesvolle studie/baan, relaties en gezin. Tegenslag (of hoe je ermee omging) bij je kinderen betekende dat je als ouders gefaald had. Jouw fouten werden hun aangerekend, je was hun trots, ze wilden met trots over je kunnen vertellen.
Daarmee een diepgewortelde overtuiging dat het dus niet werkelijk om jouw geluk ging, maar om je status (of van je voetstuk donderen). Niet werkelijk achter je staan, maar achter het beeld wat ze verwachtten.
Ex was degene die in me geloofde, mij niet anders kende dan zoals ik was (en daar verliefd op werd, incl mijn beperkingen en beschadigingen). "Gewoon" zoals ik op dat moment was. Een warm bad. En zo'n geloof en vertrouwen en optimistische, enthousiaste kijk op het leven, op ons, onze toekomst, kinderen samen enz, dat hij dat stuk in mij ook aansprak/opwekte. Iemand die vooral aanmoedigde (en daar geloof ik ook in), stimuleerde, het beste uit het leven wou halen, je kan het..
Een warm bad, van jaren. Hij maakte dat helemaal goed, dat gedeukte vertrouwen (niet alleen vanuit huis gedeukt, maar ook bepaalde ervaringen), was bijna onvoorwaardelijk. Bijna, want jarenlang vul je elkaars "onvolkomenheden" in, als tegenpolen, doe je allebei waar je sterk en goed in bent. Dus acceptatie van elkaars mindere kanten, ipv de ander stimuleren daar ook zelf in te ontwikkelen. En dus geen noodzaak dat zelf te ontwikkelen.
Er zit dus een nadeel aan als je de ander volkomen okee vindt zoals hij/zij is: er is geen reden om te leren/ontwikkelen/ verbeteren op punten waar je niet goed in bent, of te eenzijdig essentiele dingen daardoor niet ontwikkelt. Het is immers al goed zoals het is?
Als ook "fouten" liefdevol door de vingers worden gezien, is dat fijn en veilig. Je leert niks als je geen fouten durft te maken. Het is ook geen prettige manier om te moeten leren dmv kritiek, commentaar of andermans focus op je fouten of wat diegene verwacht. Maar als niks verwacht wordt is dat ook niet goed, zeker niet tov dingen die gewoon eigenlijk niet goed voor je zijn, of leidt tot gemakzucht, vanzelfsprekendheid.
Je kan iemand ook stimuleren, juist door die veiligheid te bieden dat je fouten mag maken, als je maar probeert, je inzet, iets aanpakt, ook al pakt het anders uit. Door alles prima te vinden zoals het is, stimuleer je elkaar ook niet om bepaalde dingen te leren of te ontwikkelen, zeker niet als de ander daar al goed in is en wel zal oplossen. Dat leidt uiteindelijk tot onverschilligheid, of schijn van onverschilligheid.
Voorbeeldje: de ander accepteren zoals ie is, in verslaving of slechte gewoontes. Dat is niet diegene zoals ie is, dat is diens beperkingen of "zo ben ik nu eenmaal" accepteren. En ergens is het bijv heel fijn als je partner daar geen punt van maakt (want ongestoord voort kunnen zetten), maar ergens is het ook een daad van liefde als diegene jou gezond wil zien, is dat werkelijke betrokkenheid. En niet jou je zin geven in "behoefte". Het is het beeld wat jij wil dat diegene accepteert als "zoals je nu eenmaal bent", vergoelijkt, je minpuntjes door de vingers ziet, omdat ie als geheel van je houdt.
Werkelijke verandering (bijv stoppen met roken of andere verslaving/gewoontes) moet uit jezelf komen en niet omdat een ander dat van je wil. Zo ook ontwikkelen van onbekende of achtergebleven eigenschappen oid. Vanuit de veiligheid van thuis, van gesteund weten in je pogingen, gestimuleerd, aangemoedigd, is dat heel anders dan vanuit wantrouwen, ongeloof, kritiek, aanmerkingen. Maar helemaal accepteren is in dit ook niet goed. Immers je neemt genoegen met iemands mindere kanten. Je laat je sussen doordat je partner het okee vindt, ook al vind je iets zelf van binnen niet okee van/voor jezelf.
Met waar je allebei goed in bent bij elkaar compenseren met waar je minder in bent, gaat lang goed. Je doet immers allebei waar je goed in bent en leuk vindt. Maar na jaren kan dat veranderen, zwaar voelen, niet gesteund voelen in dat deel waar jij verantwoordelijk voor bent, of niet (langer) in gewaardeerd (hardop, of niet voelen). Als het vanzelfsprekend wordt en de ander daar (zwaar) op rekent, leunt, en niet langer zelfgekozen is, maar verwacht wordt, verplicht voelt dat ook te blijven doen (want eenmaal zo gedaan, ooit)..
Uiteindelijk wat jij belangrijk vindt ook in de ander terug wil zien, zekere gelijkgestemdheid, eerlijker verdeling, naar elkaar toegroeien. Hoe leuk een baan ook was in het begin, en vol uitdagingen, precies wat je nodig had, als je er 10 jaar werkt, met dezelfde mensen en zelfde werk, blijft dat ook niet leuk of uitdagend, doe je dat op je fluitjes, haal je er niet dat beloningsgevoel meer uit wat het in het begin gaf.
Accepteren zoals je bent is dus ook niet helemaal het antwoord, denk ik. Mensen zijn altijd in ontwikkeling. Als je essentiele andere dingen daarbij verwaarloost, eenzijdig (bijv intellectueel) of zelfs in geen een richting meer groeit, gaat dat vroeg of laat toch wringen.. Maar dat moet je dan wel eerst signaleren (bij jezelf of de ander). Tekorten gaan zich opdringen. En als je dan niet (tijdig) signaleert of praat, stimuleert, open voor verandering (beiden) of andere weg (samen) inslaan, komt het vroeg of laat toch tot (onderhuidse) verwijten, toch de focus op andermans fouten of wat je mist in het leven/partner/relatie/uitdagingen..
Wat ooit prima was, zoals je was, wordt dan een valkuil, als je dat in het nadelige ziet: "hij/zij is nu eenmaal zo... dat gaat niet veranderen". Daar had je toen ook geen behoefte aan, vond het goed zoals hij/zij was. En als je dan gelooft in "het is nu eenmaal zo, mensen kan je niet veranderen, maar ik ben wel (met mijn behoeftes) veranderd, tja, dan past het niet meer.. dat mag ik niet verwachten van diegene, dat is niet waarop we elkaar leuk vonden.. en meer van dat soort aannames.
Daar ageer ik dan ook altijd tegen hier op het forum. Wat iemand laat zien is nog niet wie hij/zij is of waartoe diegene wel of niet in staat is/ bereid is of naar kan groeien (als diegene het zelf ook ziet/vindt).. Wat je tot nu toe deed of liet zien dat ben je nog niet. Sommige dingen zijn gewoontes/patronen, beperkingen die je lastig vindt te veranderen, of geen noodzaak toe had/ziet, belemmerende overtuigingen over jezelf of het leven, hoe het hoort, hoe jij hoort te zijn, wat je denkt dat anderen verwachten, enz. Waar je bang voor bent niet te kunnen, geen energie voor hebt of (in die fase) het belang niet van inziet.
Soms heb je je ontwikkeld naar het beeld/verwachting van de ander en als je daar dan op afgewezen wordt/voelt, is dat nogal wrang. Dezelfde eigenschappen waar je om geprezen en gewaardeerd voelde niet meer belangrijk, of ten nadele van je gebruikt, of de focus op andere dingen, die eerder niet van belang leken.
Maar erger nog is als die ander niet ziet wat eronder zit, je op gedrag wordt beoordeeld, je waarde bepaald op dat beeld wat die ander van je heeft, terwijl jij diep van binnen dat niet bent. En dacht dat die ander van jou hield als geheel, terwijl je sommige dingen niet liet zien, je samen hebt geleerd en afgeleerd bij elkaar aan (on)gewenste eigenschappen en gedrag.
Dan blijkt die liefde gebaseerd op de combi van wat je deed, zei, eruit zag, gewoontes, plannen, eigenschappen die je liet zien of uitvergrootte en weet dat je andere eigenschappen ook in je hebt, maar nooit geaktiveerd of hoefde te/ wou ontwikkelen. De ander gelooft in het beeld dat ie van jou heeft. En jijzelf vaak ondertussen ook. Mensen geloven dat ze dat geheel aan eigenschappen, gewoontes, levensinstelling en idealen en overtuigingen zijn..
En dat dat in de basis niet meer zal veranderen.
Maar (vaak na crisis) blijkt van wel. Dat is soms geen veranderen, maar inzien en andere dingen ontwikkelen.. (noodzaak). Dan zegt een ex: "oh, nu kan het opeens wel?!"
De grootste groeispurten heb ik gemaakt na afwijzing, na "crisis".. het is niet zozeer veranderen, maar wakker schudden. Nieuwe dingen (aan)leren om te overleven, om tegenslag het hoofd te bieden, onverwachte eigenschappen aan moeten boren en blijken te bezitten die eerder niet nodig waren (en dus onontdekt bleven)..
Dingen die ik misschien nooit ontdekt had als alles maar geaccepteerd was van hoe ik toen was, leefde, belangrijk vond..
Onvoorwaardelijke liefde stimuleert niet om het zelf te doen, ontdekken, verbeteren, uitdiepen. Het is veilig startpunt, zeker als kind, en in volwassen relaties wat we willen, maar kan ook gemakzuchtig maken, als je dat denkt te hebben. Je houdt van iemand ondanks de verschillen, maar het blijft nodig om "je beste zelf" te zijn, te worden, of iig naar te streven, te dromen, te luisteren naar essentiele behoeften van je eigen ziel en wat je te leren hebt. Onvoorwaardelijke liefde kan dat in slaap sussen, of geen reden meer geven te proberen (te verbeteren), fouten te maken, risico's te nemen.. en gebrek aan geloof en vertrouwen in jou (door anderen, je ouders, je partner enz) is even zo fnuikend.. als er niks van je verwacht wordt en jij zelf ook niks verwacht, dan gebeurt er ook niks.
Op dat stuk tekst van Aponi over stralen: je zou jezelf niet tevreden moeten mogen voelen met minder dan je grootste stralende zelf zijn, en ook niet van je partner dat vragen daarmee genoegen te nemen. En andersom geen genoegen nemen met minder dan die stralendste partner, door diens belemmeringen om te kunnen stralen, te accepteren..
Ik heb deels een warme en veilige jeugd gehad, maar op cruciale tegenslagen niet de steun die ik verwachtte (en mocht verwachten, van mijn vader) of hoe ik die in werkelijkheid nodig had gehad (van mijn moeder).
Ex was degene die dat (gemis) compenseerde, die vol vertrouwen in zichzelf en de toekomst was, speels, vrij, drive van binnenuit had, kon genieten, het leven niet zo serieus opnam, risico's durfde te nemen, niet (alleen) vanuit zekerheid leefde, zich niet geremd voelde door vooraf al rekening te houden met alle mogelijke beren op de weg.. (dat kan ook leiden tot stagnatie, wees maar tevreden, niks ondernemen of veranderen uit angst te falen, je weet nu tenminste wat je hebt). Levensenergie had. Risico op succes danwel falen nam.
Volwassen zijn was in mijn ouders ogen: zekerheid bieden, vastigheid, serieus zijn, verantwoordelijk zijn, behoudend, tevreden met wat je hebt, geen fouten (mogen) maken. In die zin ook veilig (financieel oa), maar teveel op dat soort zorgzaamheid en veiligheid de focus. Afhankelijk van de ervaring wel en geen emotionele steun.
Niks mis met ook de andere kant belichten, eigen aandeel, maar iets anders is "de schuld geven" en zoeken naar waar jij fout zat. Of support, ondanks je "fouten". Zodra er een eigen aandeel in was, mocht je daarop aangesproken worden, te vroeg, en geen plaats voor medeleven dan ook meer, immers eigen schuld, zo ben je niet opgevoed, we hadden anders verwacht..
Negatieve ervaringen of zelfs beschadiging leidde meer tot "wat denk je dat dat met ons als ouders doet, wat moeten anderen daar wel niet van denken, hier kunnen we toch niet mee aankomen in de familie/vriendenkring".. het tastte niet alleen jouw status aan, maar vooral die van hun. Dat je tegenslag meemaakte was iets om je voor te schamen, binnen te houden, want je wilde als ouders namelijk tegen anderen kunnen zeggen "hoe goed je kinderen het doen", in presteren, succesvolle studie/baan, relaties en gezin. Tegenslag (of hoe je ermee omging) bij je kinderen betekende dat je als ouders gefaald had. Jouw fouten werden hun aangerekend, je was hun trots, ze wilden met trots over je kunnen vertellen.
Daarmee een diepgewortelde overtuiging dat het dus niet werkelijk om jouw geluk ging, maar om je status (of van je voetstuk donderen). Niet werkelijk achter je staan, maar achter het beeld wat ze verwachtten.
Ex was degene die in me geloofde, mij niet anders kende dan zoals ik was (en daar verliefd op werd, incl mijn beperkingen en beschadigingen). "Gewoon" zoals ik op dat moment was. Een warm bad. En zo'n geloof en vertrouwen en optimistische, enthousiaste kijk op het leven, op ons, onze toekomst, kinderen samen enz, dat hij dat stuk in mij ook aansprak/opwekte. Iemand die vooral aanmoedigde (en daar geloof ik ook in), stimuleerde, het beste uit het leven wou halen, je kan het..
Een warm bad, van jaren. Hij maakte dat helemaal goed, dat gedeukte vertrouwen (niet alleen vanuit huis gedeukt, maar ook bepaalde ervaringen), was bijna onvoorwaardelijk. Bijna, want jarenlang vul je elkaars "onvolkomenheden" in, als tegenpolen, doe je allebei waar je sterk en goed in bent. Dus acceptatie van elkaars mindere kanten, ipv de ander stimuleren daar ook zelf in te ontwikkelen. En dus geen noodzaak dat zelf te ontwikkelen.
Er zit dus een nadeel aan als je de ander volkomen okee vindt zoals hij/zij is: er is geen reden om te leren/ontwikkelen/ verbeteren op punten waar je niet goed in bent, of te eenzijdig essentiele dingen daardoor niet ontwikkelt. Het is immers al goed zoals het is?
Als ook "fouten" liefdevol door de vingers worden gezien, is dat fijn en veilig. Je leert niks als je geen fouten durft te maken. Het is ook geen prettige manier om te moeten leren dmv kritiek, commentaar of andermans focus op je fouten of wat diegene verwacht. Maar als niks verwacht wordt is dat ook niet goed, zeker niet tov dingen die gewoon eigenlijk niet goed voor je zijn, of leidt tot gemakzucht, vanzelfsprekendheid.
Je kan iemand ook stimuleren, juist door die veiligheid te bieden dat je fouten mag maken, als je maar probeert, je inzet, iets aanpakt, ook al pakt het anders uit. Door alles prima te vinden zoals het is, stimuleer je elkaar ook niet om bepaalde dingen te leren of te ontwikkelen, zeker niet als de ander daar al goed in is en wel zal oplossen. Dat leidt uiteindelijk tot onverschilligheid, of schijn van onverschilligheid.
Voorbeeldje: de ander accepteren zoals ie is, in verslaving of slechte gewoontes. Dat is niet diegene zoals ie is, dat is diens beperkingen of "zo ben ik nu eenmaal" accepteren. En ergens is het bijv heel fijn als je partner daar geen punt van maakt (want ongestoord voort kunnen zetten), maar ergens is het ook een daad van liefde als diegene jou gezond wil zien, is dat werkelijke betrokkenheid. En niet jou je zin geven in "behoefte". Het is het beeld wat jij wil dat diegene accepteert als "zoals je nu eenmaal bent", vergoelijkt, je minpuntjes door de vingers ziet, omdat ie als geheel van je houdt.
Werkelijke verandering (bijv stoppen met roken of andere verslaving/gewoontes) moet uit jezelf komen en niet omdat een ander dat van je wil. Zo ook ontwikkelen van onbekende of achtergebleven eigenschappen oid. Vanuit de veiligheid van thuis, van gesteund weten in je pogingen, gestimuleerd, aangemoedigd, is dat heel anders dan vanuit wantrouwen, ongeloof, kritiek, aanmerkingen. Maar helemaal accepteren is in dit ook niet goed. Immers je neemt genoegen met iemands mindere kanten. Je laat je sussen doordat je partner het okee vindt, ook al vind je iets zelf van binnen niet okee van/voor jezelf.
Met waar je allebei goed in bent bij elkaar compenseren met waar je minder in bent, gaat lang goed. Je doet immers allebei waar je goed in bent en leuk vindt. Maar na jaren kan dat veranderen, zwaar voelen, niet gesteund voelen in dat deel waar jij verantwoordelijk voor bent, of niet (langer) in gewaardeerd (hardop, of niet voelen). Als het vanzelfsprekend wordt en de ander daar (zwaar) op rekent, leunt, en niet langer zelfgekozen is, maar verwacht wordt, verplicht voelt dat ook te blijven doen (want eenmaal zo gedaan, ooit)..
Uiteindelijk wat jij belangrijk vindt ook in de ander terug wil zien, zekere gelijkgestemdheid, eerlijker verdeling, naar elkaar toegroeien. Hoe leuk een baan ook was in het begin, en vol uitdagingen, precies wat je nodig had, als je er 10 jaar werkt, met dezelfde mensen en zelfde werk, blijft dat ook niet leuk of uitdagend, doe je dat op je fluitjes, haal je er niet dat beloningsgevoel meer uit wat het in het begin gaf.
Accepteren zoals je bent is dus ook niet helemaal het antwoord, denk ik. Mensen zijn altijd in ontwikkeling. Als je essentiele andere dingen daarbij verwaarloost, eenzijdig (bijv intellectueel) of zelfs in geen een richting meer groeit, gaat dat vroeg of laat toch wringen.. Maar dat moet je dan wel eerst signaleren (bij jezelf of de ander). Tekorten gaan zich opdringen. En als je dan niet (tijdig) signaleert of praat, stimuleert, open voor verandering (beiden) of andere weg (samen) inslaan, komt het vroeg of laat toch tot (onderhuidse) verwijten, toch de focus op andermans fouten of wat je mist in het leven/partner/relatie/uitdagingen..
Wat ooit prima was, zoals je was, wordt dan een valkuil, als je dat in het nadelige ziet: "hij/zij is nu eenmaal zo... dat gaat niet veranderen". Daar had je toen ook geen behoefte aan, vond het goed zoals hij/zij was. En als je dan gelooft in "het is nu eenmaal zo, mensen kan je niet veranderen, maar ik ben wel (met mijn behoeftes) veranderd, tja, dan past het niet meer.. dat mag ik niet verwachten van diegene, dat is niet waarop we elkaar leuk vonden.. en meer van dat soort aannames.
Daar ageer ik dan ook altijd tegen hier op het forum. Wat iemand laat zien is nog niet wie hij/zij is of waartoe diegene wel of niet in staat is/ bereid is of naar kan groeien (als diegene het zelf ook ziet/vindt).. Wat je tot nu toe deed of liet zien dat ben je nog niet. Sommige dingen zijn gewoontes/patronen, beperkingen die je lastig vindt te veranderen, of geen noodzaak toe had/ziet, belemmerende overtuigingen over jezelf of het leven, hoe het hoort, hoe jij hoort te zijn, wat je denkt dat anderen verwachten, enz. Waar je bang voor bent niet te kunnen, geen energie voor hebt of (in die fase) het belang niet van inziet.
Soms heb je je ontwikkeld naar het beeld/verwachting van de ander en als je daar dan op afgewezen wordt/voelt, is dat nogal wrang. Dezelfde eigenschappen waar je om geprezen en gewaardeerd voelde niet meer belangrijk, of ten nadele van je gebruikt, of de focus op andere dingen, die eerder niet van belang leken.
Maar erger nog is als die ander niet ziet wat eronder zit, je op gedrag wordt beoordeeld, je waarde bepaald op dat beeld wat die ander van je heeft, terwijl jij diep van binnen dat niet bent. En dacht dat die ander van jou hield als geheel, terwijl je sommige dingen niet liet zien, je samen hebt geleerd en afgeleerd bij elkaar aan (on)gewenste eigenschappen en gedrag.
Dan blijkt die liefde gebaseerd op de combi van wat je deed, zei, eruit zag, gewoontes, plannen, eigenschappen die je liet zien of uitvergrootte en weet dat je andere eigenschappen ook in je hebt, maar nooit geaktiveerd of hoefde te/ wou ontwikkelen. De ander gelooft in het beeld dat ie van jou heeft. En jijzelf vaak ondertussen ook. Mensen geloven dat ze dat geheel aan eigenschappen, gewoontes, levensinstelling en idealen en overtuigingen zijn..
En dat dat in de basis niet meer zal veranderen.
Maar (vaak na crisis) blijkt van wel. Dat is soms geen veranderen, maar inzien en andere dingen ontwikkelen.. (noodzaak). Dan zegt een ex: "oh, nu kan het opeens wel?!"
De grootste groeispurten heb ik gemaakt na afwijzing, na "crisis".. het is niet zozeer veranderen, maar wakker schudden. Nieuwe dingen (aan)leren om te overleven, om tegenslag het hoofd te bieden, onverwachte eigenschappen aan moeten boren en blijken te bezitten die eerder niet nodig waren (en dus onontdekt bleven)..
Dingen die ik misschien nooit ontdekt had als alles maar geaccepteerd was van hoe ik toen was, leefde, belangrijk vond..
Onvoorwaardelijke liefde stimuleert niet om het zelf te doen, ontdekken, verbeteren, uitdiepen. Het is veilig startpunt, zeker als kind, en in volwassen relaties wat we willen, maar kan ook gemakzuchtig maken, als je dat denkt te hebben. Je houdt van iemand ondanks de verschillen, maar het blijft nodig om "je beste zelf" te zijn, te worden, of iig naar te streven, te dromen, te luisteren naar essentiele behoeften van je eigen ziel en wat je te leren hebt. Onvoorwaardelijke liefde kan dat in slaap sussen, of geen reden meer geven te proberen (te verbeteren), fouten te maken, risico's te nemen.. en gebrek aan geloof en vertrouwen in jou (door anderen, je ouders, je partner enz) is even zo fnuikend.. als er niks van je verwacht wordt en jij zelf ook niks verwacht, dan gebeurt er ook niks.
Op dat stuk tekst van Aponi over stralen: je zou jezelf niet tevreden moeten mogen voelen met minder dan je grootste stralende zelf zijn, en ook niet van je partner dat vragen daarmee genoegen te nemen. En andersom geen genoegen nemen met minder dan die stralendste partner, door diens belemmeringen om te kunnen stralen, te accepteren..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 8 maart 2012 om 14:32
@Italy 12.29 uur: goed zo!
Het begint allemaal met jezelf toestemming mogen geven om zelf te zoeken en bepalen waar jij van straalt! Waar jij blij van wordt, belangrijk vindt, wil doen en niet wil doen in je leven, wat je wil kunnen leren, je energie in steekt!
Ik ken die euforie dat je ontdekt dat je het zelf MAG uitzoeken, jezelf (eindelijk) die toestemming geeft, dat je je eigen verwachtingen mag nemen als uitgangspunt. Ik denk dat we ergens diep vanbinnen nog wel weten wat ons te doen staat in dit leven, wat je "opgaven" daarin zijn (en niet wat anderen in deze cultuur, tijd, samenleving en omgeving vinden waar het om draait)..
Bij mij ligt mijn prioriteit niet zozeer in wat "nu eenmaal moet": alsnog een "carriere" of werk-met-voldoening vinden, maar in wat ik als mens nog wil leren. En dat heeft met intimiteit kunnen geven en nemen te maken.. gezonde connectie tussen eigen lichaam en geest, en met anderen (delen). Met liefde (en desnoods oefenen zonder liefde, maar met genegenheid/interesse).
Ook met wie tijdelijk met je opgaat in het leven (ook familie/vriendschappen, oude en nieuwe mensen, een partner voor alleen nu of langere tijd.. gewoon met wie op mijn pad komt en een stukje meewandelt met waar ik nu mee bezig ben of wil zijn)..
Die heerlijke vrijheid dat het van jezelf mag, he!! UIteindelijk bepaal jij zelf of je je als mens geslaagd voelt, wat je aangrijpt en opzoekt, wil doen als alles mag en kan (uitgeprobeerd worden). Je losmaken van belemmeringen van/door anderen is 1, daarna je losmaken van belemmeringen in jouzelf (angst, energie, ongeloof, gebrek aan vertrouwen) is 2..
Het geeft een enorme boost als je jezelf durft uit te dagen, en met elk succesje te groeien in zelfvertrouwen, geloof, vertrouwen in jezelf, medemens en toekomst!
Ga ik ook weer doen!! Heb er weer zin in!!
En dan wordt het nog lente ook!
You go, girl!!
Het begint allemaal met jezelf toestemming mogen geven om zelf te zoeken en bepalen waar jij van straalt! Waar jij blij van wordt, belangrijk vindt, wil doen en niet wil doen in je leven, wat je wil kunnen leren, je energie in steekt!
Ik ken die euforie dat je ontdekt dat je het zelf MAG uitzoeken, jezelf (eindelijk) die toestemming geeft, dat je je eigen verwachtingen mag nemen als uitgangspunt. Ik denk dat we ergens diep vanbinnen nog wel weten wat ons te doen staat in dit leven, wat je "opgaven" daarin zijn (en niet wat anderen in deze cultuur, tijd, samenleving en omgeving vinden waar het om draait)..
Bij mij ligt mijn prioriteit niet zozeer in wat "nu eenmaal moet": alsnog een "carriere" of werk-met-voldoening vinden, maar in wat ik als mens nog wil leren. En dat heeft met intimiteit kunnen geven en nemen te maken.. gezonde connectie tussen eigen lichaam en geest, en met anderen (delen). Met liefde (en desnoods oefenen zonder liefde, maar met genegenheid/interesse).
Ook met wie tijdelijk met je opgaat in het leven (ook familie/vriendschappen, oude en nieuwe mensen, een partner voor alleen nu of langere tijd.. gewoon met wie op mijn pad komt en een stukje meewandelt met waar ik nu mee bezig ben of wil zijn)..
Die heerlijke vrijheid dat het van jezelf mag, he!! UIteindelijk bepaal jij zelf of je je als mens geslaagd voelt, wat je aangrijpt en opzoekt, wil doen als alles mag en kan (uitgeprobeerd worden). Je losmaken van belemmeringen van/door anderen is 1, daarna je losmaken van belemmeringen in jouzelf (angst, energie, ongeloof, gebrek aan vertrouwen) is 2..
Het geeft een enorme boost als je jezelf durft uit te dagen, en met elk succesje te groeien in zelfvertrouwen, geloof, vertrouwen in jezelf, medemens en toekomst!
Ga ik ook weer doen!! Heb er weer zin in!!
En dan wordt het nog lente ook!
You go, girl!!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 8 maart 2012 om 16:01
Ik voel echt weer volledig die kracht en geloof in mezelf! Grappige is dat ik heel mn leven in dat belemmerende patroon heb gezeten van gezien willen worden, me afgewezen voelen (en daarmee mn ''bestaansrecht'' uit handen geven). De laatste maanden had ik dat veel minder, heb ik mn eigen kracht ontdekt maar sluimerde er nog iets op de achtergrond van dat patroon wat ik nog niet doorzien had, totdat er iemand op mn pad kwam en diegene precies hetzelfde deed als mn vader altijd deed en ik daardoor weer volledig in mn patroon zat. Nu ik eindelijk door heb wat de achterliggende gedachten van dat patroon zijn en ik alles doorzie voel ik me meer dan ooit in mn kracht staan! Diegene kwam echt in mn leven om me daar even op te wijzen, en me juist niet iets te geven waar ik naar verlangde maar om me te laten inzien dat ik het uit mezelf kan halen. En ik straal weer nu, alle honden en kinderen kwamen blij op me afgerend tijdens mn wandeling net haha. Dit gevoel gun ik iedereen
Dankjewel voor je mooie verhalen Suzy, herkenbaar!
Dankjewel voor je mooie verhalen Suzy, herkenbaar!
donderdag 8 maart 2012 om 16:29
Mooi Italy! En weer wijze woorden, Suzy!
En ik krijg dan zo'n meneer in mijn leven die mij net smsde dat hij bij fysio op de fiets zat met een hartslag van 80, wat ineens over de 100 schoot omdat hij aan mij moest denken.
Ik heb bij mijn ex zo getwijfeld of hij überhaupt wel (ooit) verliefd op mij was (is geweest). Kreeg nooit echt het gevoel dat hij mij aantrekkelijk vond. Ja, wel lief, gevend, wijs en slim e.d., maar nooit aantrekkelijk. (terwijl hij ex voor mij heeeeeel aantrekkelijk vond, zijn woorden) Dat deed (doet) best wel zeer, zeker omdat ik ex wel heel aantrekkelijk vond. Het feit dat deze nieuwe meneer mij ongegeneerd aantrekkelijk vind (tot gekneusde jukbenen en geschaafde kinnen aan toe). Duidelijk laat merken verliefd te zijn (al is het nog niet zo gezegd), doet mij zo ontzettend goed. Loop gewoon de hele dag met een big smile rond. Zo moet (hoort) het te zijn. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, ben zo blij!
En ik krijg dan zo'n meneer in mijn leven die mij net smsde dat hij bij fysio op de fiets zat met een hartslag van 80, wat ineens over de 100 schoot omdat hij aan mij moest denken.
Ik heb bij mijn ex zo getwijfeld of hij überhaupt wel (ooit) verliefd op mij was (is geweest). Kreeg nooit echt het gevoel dat hij mij aantrekkelijk vond. Ja, wel lief, gevend, wijs en slim e.d., maar nooit aantrekkelijk. (terwijl hij ex voor mij heeeeeel aantrekkelijk vond, zijn woorden) Dat deed (doet) best wel zeer, zeker omdat ik ex wel heel aantrekkelijk vond. Het feit dat deze nieuwe meneer mij ongegeneerd aantrekkelijk vind (tot gekneusde jukbenen en geschaafde kinnen aan toe). Duidelijk laat merken verliefd te zijn (al is het nog niet zo gezegd), doet mij zo ontzettend goed. Loop gewoon de hele dag met een big smile rond. Zo moet (hoort) het te zijn. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, ben zo blij!
I have my fears but they do not have me
donderdag 8 maart 2012 om 17:09
Thanks Italy, zo zie ik dat ook, hoe dingen dan verder ook lopen. Ik ben heel hard aan het werk al maandenlang (jarenlang) en dan ineens komt er een meneer voorbij die mij heel mooi vindt, van binnen en van buiten. Geen vaag gedoe, geen getwijfel, geen -nog niet over ex heen-, geen gemene uitspraken zoals: 'alle mannen houden nou eenmaal van blond" of "uiterlijk vind ik niet zo belangrijk" (maar dan wel ex bloedmooi vinden. huh?). En weet je, uiterlijk is ook niet het belangrijkste, maar die uitstraling die je hebt, die van binnenuit komt, wel. En die heb ik, ondanks alles wat er gebeurd is in mijn leven, nog steeds. En dat dat ontkent werd door ex...... dat deed heel erg zeer.
Ik word gezien! Eindelijk gezien! EN ik mag nu ook gezien worden! Dat ben ik waard!!!!
JIj ook Italy! Dus gooi dat af, gooi het weg.... JIJ MAG GEZIEN WORDEN!!! (en ja, dat schreeuw ik lekker, zo!)
Ik word gezien! Eindelijk gezien! EN ik mag nu ook gezien worden! Dat ben ik waard!!!!
JIj ook Italy! Dus gooi dat af, gooi het weg.... JIJ MAG GEZIEN WORDEN!!! (en ja, dat schreeuw ik lekker, zo!)
I have my fears but they do not have me
donderdag 8 maart 2012 om 20:20
@Aponi en Italy: haha, ik word helemaal vrolijk van jullie!!
En wat gebeurt er vandaag? Loop ik uitegerekend (jawel, weer in de supermarkt) die ene "ex" tegen het lijf, die maar niet uit mijn lichamelijke systeem wil.. mmm, ik blijf hem lekker vinden, ik reageer nog steeds op hem. En dat heb ik zelden.. ik heb wat afgestraald om deze man, zelfs toen het voorbij was.. kan dat zo terugroepen, blijft apart.
Affijn, een heel gesprek, we zijn weer helemaal "bij". Alleen weet ik nog steeds niet of ie nu een vriendin heeft of niet.. daar vraag ik maar niet naar ook.
Ik heb zo'n spijt van mijn ongeduld van destijds.. zou iemand je met nieuwe ogen kunnen bekijken?
Op het intieme vlak weeeeet ik dat het "past", gelijkgestemden, (op eoa manier wist ik dat toen meteen) zelfde willen en is hij sinds scheiding degene die het dichtstbij kon komen.. frustrerend dit.. zo dichtbij en zoooo onbereikbaar..
En hoewel allebei voorzichtig, zijn we toch altijd relaxt bij elkaar, gemakkelijk open.. ik zou dat zo weer voortzetten..
En wat gebeurt er vandaag? Loop ik uitegerekend (jawel, weer in de supermarkt) die ene "ex" tegen het lijf, die maar niet uit mijn lichamelijke systeem wil.. mmm, ik blijf hem lekker vinden, ik reageer nog steeds op hem. En dat heb ik zelden.. ik heb wat afgestraald om deze man, zelfs toen het voorbij was.. kan dat zo terugroepen, blijft apart.
Affijn, een heel gesprek, we zijn weer helemaal "bij". Alleen weet ik nog steeds niet of ie nu een vriendin heeft of niet.. daar vraag ik maar niet naar ook.
Ik heb zo'n spijt van mijn ongeduld van destijds.. zou iemand je met nieuwe ogen kunnen bekijken?
Op het intieme vlak weeeeet ik dat het "past", gelijkgestemden, (op eoa manier wist ik dat toen meteen) zelfde willen en is hij sinds scheiding degene die het dichtstbij kon komen.. frustrerend dit.. zo dichtbij en zoooo onbereikbaar..
En hoewel allebei voorzichtig, zijn we toch altijd relaxt bij elkaar, gemakkelijk open.. ik zou dat zo weer voortzetten..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 8 maart 2012 om 22:10
@Italy: dat boek + innerlijke kracht (of zo), bizarre is dat ik me er niets van kon voorstellen toen ik aan die boeken begon.. veel geel aangestreept.. paar jaar later: begreep ik alles & had ik zo ongeveer zelf alles wat aangestreept was, zelf ervaren of gezien..
Was trouwens aanzet tot de flow. Ook deze bovenstaande man kwam zomaar op mijn pad.. niet op zoek, gewoon aan mijn voordeur. Aparte ervaringen meegemaakt toen.. ook met hem trouwens, leek soms wel telepathie, ik dacht iets en hij smste het, dat soort dingen, op 1 lijn/ golflengte?! Soms gewoon eng, hahaha.. valt en staat vooral met verbinding met jezelf..
Was trouwens aanzet tot de flow. Ook deze bovenstaande man kwam zomaar op mijn pad.. niet op zoek, gewoon aan mijn voordeur. Aparte ervaringen meegemaakt toen.. ook met hem trouwens, leek soms wel telepathie, ik dacht iets en hij smste het, dat soort dingen, op 1 lijn/ golflengte?! Soms gewoon eng, hahaha.. valt en staat vooral met verbinding met jezelf..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 9 maart 2012 om 09:56
Suzy, wat vreemd dat je hem ineens zomaar tegen het lijf loopt dan he?
Dat 2 zielen 1 gedachten... Dat herken ik nu sterk met mijn inboxmeneer. Het is alleen balen dat we elkaar niet zo vaak kunnen zien als we zouden willen...
Italy en Alponi, ik hoop dat jullie deze positieve vibe lang vast kunnen en mogen houden!
Ik heb hardgelopen vanmorgen, stukken makkelijker wanneer de zon schijnt, dat is zeker...
Verder een leuk weekend voor de boeg, maar er moet nog even gewerkt worden. Dat is jammer, nu de zon ineens zo mooi schijnt verlang ik naar lange wandelingen over het strand!
Dat 2 zielen 1 gedachten... Dat herken ik nu sterk met mijn inboxmeneer. Het is alleen balen dat we elkaar niet zo vaak kunnen zien als we zouden willen...
Italy en Alponi, ik hoop dat jullie deze positieve vibe lang vast kunnen en mogen houden!
Ik heb hardgelopen vanmorgen, stukken makkelijker wanneer de zon schijnt, dat is zeker...
Verder een leuk weekend voor de boeg, maar er moet nog even gewerkt worden. Dat is jammer, nu de zon ineens zo mooi schijnt verlang ik naar lange wandelingen over het strand!
vrijdag 9 maart 2012 om 13:26
@Suzy, bijzonder he dat soort dingen? En dat komt idd veel meer omhoog als je goed in verbinding staat met jezelf.. merk daar steeds meer verschil in. Er hebben al veel mediums/intuitieve mensen enz tegen mij gezegd dat ik alles kan wat zij ook kunnen, en ik dacht alleen maar; euh ja hoe dan?! En nu merk ik dat er steeds meer 'tevoorschijn' komt. Gaat ook zeker samen met momenten van rust in je hoofd, denken veroorzaakt storing. Vind t heel interessant en ga er zeker meer mee doen!
Lekker he dit weer Sam? Krijgen we weer wat energie van
Suzy, heb je t idee dat je met je ongeduld iets verpest hebt toen? Waarom is ie zo onbereikbaar nu?
Lekker he dit weer Sam? Krijgen we weer wat energie van
Suzy, heb je t idee dat je met je ongeduld iets verpest hebt toen? Waarom is ie zo onbereikbaar nu?
zaterdag 10 maart 2012 om 11:42
@Sam: heb me ook nogal verheugd op het weekend, mn vanavond, maar nu sta ik op met een hoofd vol watten en verkouden.. hoop dat het bijtrekt.. komt nu zo helemaal niet uit (ieder ander weekend had gekund, maar nu liever ff niet!)..
Qua deze ex-minnaar, tja, das was een heel verhaal toen. Speelde nog meer mee, soort dramadriehoek, heel ingewikkeld en ik geloofde er niet meer in, ging te heftig op en neer. Ik doorzag allerlei dingen (eerder), maar kon daar niks mee op dat moment.
We matchten (zeer) in wat we wilden proberen (zekere mate van dominantie), en daar was ik dan weer "verder" in, in acceptatie, hij beginnend en nog twijfelend, paste nog niet in zijn levensinstelling en situatie, was daar (nog) niet echt aan toe. Ging hem te snel en mij te langzaam, haha. Met allerlei verwachtingen van dien, en allebei onzeker van. In elk geval was het binnen die situatie nogal heftig allemaal, ik heb toen geloof ik wel alle emoties van de regenboog gezien, van verlegenheid, schaamte tot aan grote openheid, hevig verlangen, heen en weer.
Ik wou me 100% openstellen en dat maakt enorm kwetsbaar (alles kwam heftig binnen en dat was nieuw voor mij, zonder muurtjes, maar ja, ik voelde wel, hahaha.. heel intens allemaal). Voor hem ook heftige dingen, maar dan in 2-strijd. Om dan iemand zijn eigen proces te laten doen is lastig, als je dingen al ziet aankomen (en klopte ook). A la Char voelde ik precies aan wat er speelde, maar niet het geduld op de uitkomst te wachten..
En hoewel de situatie inmiddels veranderd is (geen driehoek meer), heeft het er bij hem ook ingehakt, qua vertrouwen. Ook al besefte hij later wel hoe het werkelijk zat, sommige dingen heb ik niet kunnen/mogen uitleggen en ben bang dat ie daar nog aannames op baseert (over mij). Dan kan je dat alleen maar "bewijzen" (door daden/gedrag) dat dat niet zo is, maar dat gaat lastig als je niet met elkaar omgaat, he?
Enige wat ik kan doen is dus als we elkaar zien (en dat is alleen bij toeval) oprecht en relaxt zijn, zoals ik ben. Uit die tijd ligt er een associatie met "lastig" (op die situatie, voor hem, niet zozeer op mij). Ik weet niet of dat er ooit nog af gaat. Daarom was ik blij met meer dan 5 minuten gesprekje, vrij open, maar blijft dan bij "wat doe je nu, hoe gaat het nu".
Ik hoop dat ik hem in de kroeg eens te spreken krijg of zo.. dat ie zijn zelfbeschermingsmechanisme ff wat laat zakken. We zijn allebei "aangetast" door dezelfde persoon, waren allebei "helpers" tot diegene (in slachtofferrol) "aanklager" werd (beschuldigen, manipuleren, emotionele chantage). Nou ja, was ingewikkeld, we hadden aan elkaar loyaal moeten zijn/ steunen en uiteindelijk trok ik die steun terug, stonden we er allebei alleen voor. Kon er niet mee omgaan dat we niet eerlijk tegen elkaar konden/mochten zijn en dan wordt het wat iemand gelooft (van die beschuldigingen).
Ik weet 100% hoe het zit (ken diegene langer dan vandaag), maar de kans niet gehad/genomen om eea te weerleggen. Resulteerde bij allebei in onmacht. Uiteindelijk waren er alleen maar verliezers. Op zich is die persoon erin geslaagd eea te ondermijnen.
Die situatie is nu paar jaar later wel anders. Geen idee hoe zijn liefdes-en seksleven eruit ziet nu, maar ik herinner hem wel aan die periode en aan die 3e persoon. Als hij met mij was blijven omgaan, had ie daar -zijdelings- toch mee te maken gehad. En die 3e, dat is (in vlagen) een destructief persoon, vandaar dat ik me daar zo in verdiept heb (hoe mezelf te beschermen en hoe los te laten en toch mee om te blijven gaan)..
Dus hoewel ik zelf geen destructieve relaties ken, heb ik er wel mee te maken gehad, zijdelings de effecten ervan gekend (en soms nog). Maar hij ook en dat wil je nooit meer meemaken.
Aan de andere kant: mijn intuitie stond op scherp en vierde hoogtij
Juist omdat ik qua gevoel zo open stond, had ik een storm aan inzichten, elke dag, hield niet op!!
Anyway, heeft veel indruk gemaakt toen, maar ook voor gezorgd dat ik me ff niet meer zo openstelde. Hersteltijd, zeg maar. Wel minnaars gehad, maar niet voor wie ik echt wat voelde. En vandaar mijn "niet af-gevoel"..
En waar een vrouw (ik dus) gaat analyseren en verdiepen, weet ik niet of en hoe hij dat allemaal verwerkt heeft. Stomme is dat op het moment dat hij mijn steun zocht (maar dat wist ik toen niet), mijn geduld juist op was en ik daarmee stopte. Dus hij ook het vertrouwen in mij kwijt en afstand van alles genomen.. dikke muur.. Maar vertrouwen terugwinnen kan alleen als je met iemand omgaat/ praat/ communiceert en niet alleen maar door afstand en er tijd overheen laten gaan (misverstanden kan je dan ook niet wegnemen, dus het beeld blijft hetzelfde)..
En als het op toeval moet aankomen, dan kan je lang wachten, dus was ik er ook niet meer mee bezig. Bovendien kreeg hij een relatie, dus die afstand heb ik ook genomen. Onmacht of niet, je moet dat aanvaarden en ik kon het voor mezelf toch goed afsluiten als een mooie ervaring.
Maar als ik hem dan zoals vorige week ff wat uitgebreider spreek, dan komt ook dat leuke wel weer ff voorbij, ja.. Heb zelf ook zoveel geleerd ervan, ouder & wijzer, maar goed, dat weet hij natuurlijk niet. En dat vind ik ook altijd lastig, dat mensen vaak denken dat iemand niet kan veranderen, dat je nu eenmaal zo bent (omdat ze zelf niet veranderen?) en dat beeld maar langzaam bij te stellen is, hoe je inmiddels denkt (over het leven en relaties enz). Ex stelt het beeld langzamerhand ook bij, die krijgt eea mee (maar niet alle ontwikkelingen), qua werk en levenswijze vooral. Onderwerpen die "veilig" zijn en belangrijk zijn in zijn leven (de kinderen, werk, inkomen, status, bezittingen, plezier maken in vrije tijd), maar inzichten en psychologische onderwerpen boeien hem niet zo. Al deel ik van tijd tot tijd wel aan "ons" gerelateerde inzichten (of hij wil of niet, hahaha).. Over hoe het zo gelopen is, en waar ik -inmiddels- begrip voor heb, ruimdenkender en opener in ben geworden.
Soms is een beeld/ overtuiging wat iemand heeft hardnekkig, zeker na jaren relatie. Maar ik ben heel erg "gegroeid", dan is het weleens wrang als je door belangrijke personen in je leven nog beoordeeld wordt op wie zij denken die je bent, maar je niet (langer) bent. Dwz ik ben gaan leven naar mijn innerlijk, dus je verandert niet wezenlijk, je ontdekt aspecten en je ontwikkelt andere kanten/ denkbeelden/ levensvisie en levensdoelen.
Als iemand die innerlijke ontwikkelingen niet meekrijgt, en dus niet klopt, en je de kans niet hebt om te laten zien wie je werkelijk bent, dat je verder bent en eea geleerd hebt, nog ruimdenkender bent, dan is dat weleens wrang. Zeker als obv "aannames" van toen, hart- of "communicatielijnen" afgesloten zijn..
Qua deze ex-minnaar, tja, das was een heel verhaal toen. Speelde nog meer mee, soort dramadriehoek, heel ingewikkeld en ik geloofde er niet meer in, ging te heftig op en neer. Ik doorzag allerlei dingen (eerder), maar kon daar niks mee op dat moment.
We matchten (zeer) in wat we wilden proberen (zekere mate van dominantie), en daar was ik dan weer "verder" in, in acceptatie, hij beginnend en nog twijfelend, paste nog niet in zijn levensinstelling en situatie, was daar (nog) niet echt aan toe. Ging hem te snel en mij te langzaam, haha. Met allerlei verwachtingen van dien, en allebei onzeker van. In elk geval was het binnen die situatie nogal heftig allemaal, ik heb toen geloof ik wel alle emoties van de regenboog gezien, van verlegenheid, schaamte tot aan grote openheid, hevig verlangen, heen en weer.
Ik wou me 100% openstellen en dat maakt enorm kwetsbaar (alles kwam heftig binnen en dat was nieuw voor mij, zonder muurtjes, maar ja, ik voelde wel, hahaha.. heel intens allemaal). Voor hem ook heftige dingen, maar dan in 2-strijd. Om dan iemand zijn eigen proces te laten doen is lastig, als je dingen al ziet aankomen (en klopte ook). A la Char voelde ik precies aan wat er speelde, maar niet het geduld op de uitkomst te wachten..
En hoewel de situatie inmiddels veranderd is (geen driehoek meer), heeft het er bij hem ook ingehakt, qua vertrouwen. Ook al besefte hij later wel hoe het werkelijk zat, sommige dingen heb ik niet kunnen/mogen uitleggen en ben bang dat ie daar nog aannames op baseert (over mij). Dan kan je dat alleen maar "bewijzen" (door daden/gedrag) dat dat niet zo is, maar dat gaat lastig als je niet met elkaar omgaat, he?
Enige wat ik kan doen is dus als we elkaar zien (en dat is alleen bij toeval) oprecht en relaxt zijn, zoals ik ben. Uit die tijd ligt er een associatie met "lastig" (op die situatie, voor hem, niet zozeer op mij). Ik weet niet of dat er ooit nog af gaat. Daarom was ik blij met meer dan 5 minuten gesprekje, vrij open, maar blijft dan bij "wat doe je nu, hoe gaat het nu".
Ik hoop dat ik hem in de kroeg eens te spreken krijg of zo.. dat ie zijn zelfbeschermingsmechanisme ff wat laat zakken. We zijn allebei "aangetast" door dezelfde persoon, waren allebei "helpers" tot diegene (in slachtofferrol) "aanklager" werd (beschuldigen, manipuleren, emotionele chantage). Nou ja, was ingewikkeld, we hadden aan elkaar loyaal moeten zijn/ steunen en uiteindelijk trok ik die steun terug, stonden we er allebei alleen voor. Kon er niet mee omgaan dat we niet eerlijk tegen elkaar konden/mochten zijn en dan wordt het wat iemand gelooft (van die beschuldigingen).
Ik weet 100% hoe het zit (ken diegene langer dan vandaag), maar de kans niet gehad/genomen om eea te weerleggen. Resulteerde bij allebei in onmacht. Uiteindelijk waren er alleen maar verliezers. Op zich is die persoon erin geslaagd eea te ondermijnen.
Die situatie is nu paar jaar later wel anders. Geen idee hoe zijn liefdes-en seksleven eruit ziet nu, maar ik herinner hem wel aan die periode en aan die 3e persoon. Als hij met mij was blijven omgaan, had ie daar -zijdelings- toch mee te maken gehad. En die 3e, dat is (in vlagen) een destructief persoon, vandaar dat ik me daar zo in verdiept heb (hoe mezelf te beschermen en hoe los te laten en toch mee om te blijven gaan)..
Dus hoewel ik zelf geen destructieve relaties ken, heb ik er wel mee te maken gehad, zijdelings de effecten ervan gekend (en soms nog). Maar hij ook en dat wil je nooit meer meemaken.
Aan de andere kant: mijn intuitie stond op scherp en vierde hoogtij
Juist omdat ik qua gevoel zo open stond, had ik een storm aan inzichten, elke dag, hield niet op!!
Anyway, heeft veel indruk gemaakt toen, maar ook voor gezorgd dat ik me ff niet meer zo openstelde. Hersteltijd, zeg maar. Wel minnaars gehad, maar niet voor wie ik echt wat voelde. En vandaar mijn "niet af-gevoel"..
En waar een vrouw (ik dus) gaat analyseren en verdiepen, weet ik niet of en hoe hij dat allemaal verwerkt heeft. Stomme is dat op het moment dat hij mijn steun zocht (maar dat wist ik toen niet), mijn geduld juist op was en ik daarmee stopte. Dus hij ook het vertrouwen in mij kwijt en afstand van alles genomen.. dikke muur.. Maar vertrouwen terugwinnen kan alleen als je met iemand omgaat/ praat/ communiceert en niet alleen maar door afstand en er tijd overheen laten gaan (misverstanden kan je dan ook niet wegnemen, dus het beeld blijft hetzelfde)..
En als het op toeval moet aankomen, dan kan je lang wachten, dus was ik er ook niet meer mee bezig. Bovendien kreeg hij een relatie, dus die afstand heb ik ook genomen. Onmacht of niet, je moet dat aanvaarden en ik kon het voor mezelf toch goed afsluiten als een mooie ervaring.
Maar als ik hem dan zoals vorige week ff wat uitgebreider spreek, dan komt ook dat leuke wel weer ff voorbij, ja.. Heb zelf ook zoveel geleerd ervan, ouder & wijzer, maar goed, dat weet hij natuurlijk niet. En dat vind ik ook altijd lastig, dat mensen vaak denken dat iemand niet kan veranderen, dat je nu eenmaal zo bent (omdat ze zelf niet veranderen?) en dat beeld maar langzaam bij te stellen is, hoe je inmiddels denkt (over het leven en relaties enz). Ex stelt het beeld langzamerhand ook bij, die krijgt eea mee (maar niet alle ontwikkelingen), qua werk en levenswijze vooral. Onderwerpen die "veilig" zijn en belangrijk zijn in zijn leven (de kinderen, werk, inkomen, status, bezittingen, plezier maken in vrije tijd), maar inzichten en psychologische onderwerpen boeien hem niet zo. Al deel ik van tijd tot tijd wel aan "ons" gerelateerde inzichten (of hij wil of niet, hahaha).. Over hoe het zo gelopen is, en waar ik -inmiddels- begrip voor heb, ruimdenkender en opener in ben geworden.
Soms is een beeld/ overtuiging wat iemand heeft hardnekkig, zeker na jaren relatie. Maar ik ben heel erg "gegroeid", dan is het weleens wrang als je door belangrijke personen in je leven nog beoordeeld wordt op wie zij denken die je bent, maar je niet (langer) bent. Dwz ik ben gaan leven naar mijn innerlijk, dus je verandert niet wezenlijk, je ontdekt aspecten en je ontwikkelt andere kanten/ denkbeelden/ levensvisie en levensdoelen.
Als iemand die innerlijke ontwikkelingen niet meekrijgt, en dus niet klopt, en je de kans niet hebt om te laten zien wie je werkelijk bent, dat je verder bent en eea geleerd hebt, nog ruimdenkender bent, dan is dat weleens wrang. Zeker als obv "aannames" van toen, hart- of "communicatielijnen" afgesloten zijn..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 10 maart 2012 om 15:02
Zo, ik heb een vakantie geboekt naar Kreta eind mei en daar ga ik de Samariakloof lopen. Ik heb net bergschoenen gekocht en heb nog 10 weken om ze in te lopen. De tocht is 18 km lang en er moet 800 meter gedaald worden, leuke uitdaging dus!
Morgen ga ik naar mijn nieuwe vlam, zijn huis bekijken
Behalve dan dat ik al 9 dagen ongesteld ben (morgen moet het echt wel over zijn grrrrr) gaat alles dus heel goed! Ook een hele goede sessie gehad bij psycholoog gisteren. Alles begint op z'n plaats te vallen (hoewel ik denk dat sommige dingen zullen blijven....)
Morgen ga ik naar mijn nieuwe vlam, zijn huis bekijken
Behalve dan dat ik al 9 dagen ongesteld ben (morgen moet het echt wel over zijn grrrrr) gaat alles dus heel goed! Ook een hele goede sessie gehad bij psycholoog gisteren. Alles begint op z'n plaats te vallen (hoewel ik denk dat sommige dingen zullen blijven....)
I have my fears but they do not have me
