Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.



Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.



Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.



Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???



Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.



Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.



Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.

*

Ja daar zat ik ook al aan te denken Sam, om hem (weer) een brief te schrijven en die dan niet op te sturen. Ga ik vanavond weer eens doen, hielp de vorige keer echt goed!

Ik voel me gewoon nog zo verbonden met hem, ik zie hoe hij nog steeds met zichzelf worstelt, hij zit zo in de knoop nog steeds. Ik denk dat hij die band ook nog wel voelt, maar hij negeert het gewoon omdat hij het niet wil voelen, hij weet dat een relatie niet werkt dus hij gaat verder. En dat wil ik ook!

Haha Italy ik denk bij bomen ook aan iets anders, iets wat je op de wc doet... Ik gok dat Sam dat niet bedoelt....

Beterschap Suzy! En lekker dit weer he, heb ik speciaal voor jullie meegenomen



Het is bij mij dubbel met die ex, aan de ene kant is het de frustratie dat het met ruzie en gedoe geeindigd is, aan de andere kant is ook dat ik nog steeds zo graag speciaal voor hem wil zijn. Ik wil gewoon van hem horen dat ik wel leuk ben, dat het meer was dan goede sex en gezelligheid. Die bevestiging moet ik uit mezelf halen, maar soms lukt me dat even niet. En daarbij komt dat ik een van de weinige personen was bij wie hij zich durfde te laten zien. Ik heb het idee dat het niet goed met hem gaat en dat doet me pijn, ook al weet ik dat ik er niks aan kan doen. Geen contact is het beste, maar toch ook frustrerend!



En ja, aan die vriendengroep vond ik dat ook wel weer leuk, dat er meiden waren met wie het heel goed klikte. Van eentje kreeg ik gisteren nog een mailtje, dat ze het zo leuk met me vond en dat ze hoopte dat wij contact zouden houden. Lief he?



En Aponi, heb je weer een leuk verhaal voor ons? Hoe was het? Zo leuk om te lezen hoe het nu met je gaat!



Hoe is het met de rest vandaag?

Aponi, dat is toch juist fijn, allebei een druk leven? Lekker rustig aan doen en genieten van elkaar als het uitkomt!

En die ex van je, die geneest inderdaad niet meer. En dat is heel erg sneu voor hem, maar jij gaat verder. Ik vraag me af of jij hem nog wel echt terug zou willen trouwens, als hij genezen voor je deur staat. Nu misschien nog wel omdat het zo kort geleden is, maar over een tijdje niet meer hoor denk ik!



Ik bedacht me dat m'n ex me een keer een hele lieve mail heeft gestuurd, met wat hij allemaal zo leuk aan me vond. En toen dacht ik, wat vind ik eigenlijk zo leuk aan hem, wat zou ik hem schrijven? Ik kon wel wat verzinnen, maar dat waren vooral wat oppervlakkige onbelangrijke dingen. De minpunten wegen zoveel zwaarder! Dat wil ik vooral blijven bedenken, dat het mijn eigen keuze is om geen contact meer met hem te hebben, het is geen afwijzing van zijn kant maar van mijn kant. Het liefst zou hij zowel met mij als met zijn huidige vriendin zijn, maar geen haar op m'n hoofd die daaraan denkt, ik ben zoveel meer waard dan dat! Soms draai ik in mijn hoofd de dingen om, maar ik heb gewoon voor mezelf gekozen!



Nou goed, gaat weer beter met Lisanne



Slaap lekker!

Hmm moeilijk Sam! Mijn ervaring is dat als je hoofd twijfels hebt, je daar naar moet luisteren! Je hart is beter in misleiden dan je hoofd, zo werkt dat bij mij tenminste.



Ha Italy, wat maak je het jezelf toch moeilijk! Ik denk dat je als beginnend psycholoog nog helemaal niet wordt geacht om alles te weten, je moet toch ook nog je ervaring opbouwen! Lijkt mij wel fijn juist, iemand die gewoon eerlijk zegt dat ze het nog niet weet en het op gaat zoeken, wekt wel vertrouwen en geeft het idee dat je hart voor de zaak hebt!