Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?



Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~9000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.



Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.



Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste drie delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV



Eind 2014 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.



Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

xsweetx schreef op 03 januari 2016 @ 15:35:

Hoi allemaal,



Allereerst de beste wensen voor 2016 en dat het maar een mooi jaar mag worden!



Ik heb de laatste tijd wel mee gelezen, maar ook erg druk geweest. Zo ben ik ook weer eens aan een dagboek begonnen. Ik moet zeggen dat het echt helpt om bepaalde gedachtes op te schrijven zodat het me wat meer rust geeft. Dus super bedankt voor die tip! Ook ga ik er aan werken om positiever in het leven te staan, door een cursus te volgen.



Wel heb ik jullie advies nodig:) In 2014 was ik verliefd op een man, hij twijfelde aan zijn gevoelens, maar ik heb hem nooit hoeven te vertellen wat ik voor hem voelde.

De afgelopen 3 maanden hadden we weer wat meer contact en ik merkte dat ik weer gevoelens voor hem kreeg. We hadden soms serieuze gesprekken, maar ook flirterig.

Moet ik hem vertellen wat mijn gevoelens ooit waren en dat ik hem nu weer leuk begin te vinden? Ik kan niet goed pijlen of het wederzijds is, maar het blijft ook aan me knagen als ik er niets mee doe.

De kans is natuurlijk dat ik op m'n bek ga, maar misschien krijg ik op deze manier de waarheid en kan ik het zonodig afsluiten?

De waarheid?

Kijk gewoon wat er groeit, waarom moet hij weten wat hij voelt als je weer 3 maanden contact hebt met elkaar?

Waarom die behoefte aan "duidelijkheid"?

Verliefdheid en liefde betekent gewoon een kans lopen dat het nergens op uitdraait, als je bij voorbaat garanties duidelijkheid wil omdat je dat risico niet durft te lopen, kun je maar beter nergens aan beginnen.



Wat is dat toch met iedereen tegenwoordig dat die zekerheid er vooraf moet zijn en uitgesproken moet worden?

Spreek af, leer elkaar kennen, wie zegt dat jij hém geweldig blijft vinden, dat jouw gevoelens zich verdiepen?

Kun jij hém ook garanderen dat jij hem over een jaar en in de toekomst nog wilt, als er dingen aan het licht komen waar jullie heel anders in zijn of onenigheid ergens over komt, bepaalde eigenschappen blijken te zijn die je nog niet gezien hebt van elkaar?

Scorpid: idd heftig jaartje voor jou geweest.

Check wel even of dat de enige rekening is die is blijven liggen, lijkt me sterk dat je huis in de executieverkoop kan voor zoiets als naschoolse opvang. Beslag leggen kan wel op je huis, maar ook dan is er vaak nog eea te regelen met de deurwaarder.



Wel shit dat je ex nog steeds geen ander huis heeft toegewezen gekregen, zit ze er wel achteraan eigenlijk?

En dat jij daar nu weer moet wonen ook..

Kun jij zelf niet iets huren voor jezelf of is dat te duur, nu je inkomen verlaagd is?



Gelukkig zegt een niet leuke jaarwisseling nog helemaal niks, er ligt een heel nieuw jaar met nieuwe kansen in het verschiet, ook voor jou!

Wonden likken en weer verder gaan, iets ongelukkigs komt vaak niet alleen, maar in meervoud, zul je altijd zien dat er meer uitdagingen bijkomen, soms juist zodat het roer omgaat op div vlakken.

Misschien andere baan in het verschiet, zonder al die stress, wie weet.

Jij bent geen opgeverT, dus komt goed met jou in 2016!

Oh, xsweetx, sorry, dat was me niet duidelijk.

Tja, ik weet niet, ik weet niet of het zo handig is om eea uit te spreken als je niet echt mérkt aan hem dat er ook bij hem meer speelt.

Het moet ook wel blíjken (uit woord en daad, zeg maar).



Wat versta je onder intensiever contact?

Ondernemen jullie dingen samen, of blijft het bij gesprekken en (beetje) flirten?

Neemt hij initiatief om met jou te zijn?

Waardoor werd het toen niks en nu weer intensiever, denk je?



Is hij terughoudend of waardoor twijfel je aan zijn gevoelens voor jou?

Kan natuurlijk zijn dat hij de vriendschap niet kwijt wil raken.

Eerst vriendschap kan wel een (heel) goede basis zijn voor een evt relatie en je kunt wel iets laten vallen in die trant, dat je hem weleens leuker zou kunnen gaan vinden.

Obv zo weinig info (over wat jullie omgang is en of er signalen zijn enz) durf ik niet te zeggen of ik dat een goed idee zou vinden.

Ik weet nog niet helemaal hoe ik 2015 voor mezelf afsluit.

Het lijntje naar binnen hervonden, dat is sowieso iets moois, die verbinding met jezelf, te merken dat dát het is wat ik miste: mezelf, in verbinding met wat ik altijd noem "het ware zelf" (wat Geurtz noemt: "de natuurlijke staat van zijn", het eigen vermogen om je verbonden te voelen met alles en iedereen, soort innerlijke staat van liefde en mildheid van waaruit je jezelf en anderen en de wereld buiten jou beschouwt/waarneemt/voelt).



Eigenlijk door "een zetje" van buitenaf, en dat had ik blijkbaar nodig, want ik was daar al een tijdje "uit" (doordat daar weer allerlei laagjes overheen waren geslopen, beetje dichtgeslibt door allerlei (pijnlijke) gebeurtenissen waar ik geen zin in had om mezelf mee te confronteren, terwijl dat het enige is wat helpt om jezelf te blijven "opschonen".



Hoop oud zeer en diepe emoties kunnen "lozen" aan het begin van vorig jaar, en daarmee kwam meer ruimte voor dingen die bij mijn "athentieke zelf" passen, oa in mei een klein en simpel eigen hutje aangeschaft, waar ik met mezelf kan zijn in de natuur, met mijn koffietje zó in de zon stap bij lekker weer én nieuwe contacten heb opgedaan.

Achteraf bezien stond 2015 misschien in het teken van warme affectie: allerlei (voorheen) oppervlakkiger relaties zijn veel warmer (en dieper in de zin van wederzijdse genegenheid en ook fysieker geworden (knuffeliger, arm om je heen, dat soort dingen), ik kan daar soms met mijn kop nog niet bij waarom, hahaha, maar het is een aangename wending!



Misschien omdat ik zelf dus weer opener & kwetsbaarder of "echter" was, dat je ook laat zien wat er van binnen écht speelt aan wat "menselijk" is, geeft denk ik herkenning en verbondenheid, dan voelen anderen zich veilig en durven dat ook veel meer te laten zien of zo?



Dan ben ik er nog niet, hoor, er waren ook allerlei afleidingen van die staat waarin ik wil zijn, er is nog meer ruimte gekomen, oa doordat nu allebei de kinderen uit huis zijn, ik weet nog niet helemaal hoe ik dat allemaal ga vormgeven, intussen ook weer nieuwe gebeurtenissen die me bezighouden, werk gevonden (zzp) wat leuk is, maar wat me ook weer aan huis bindt, en zo ook de huisdieren, het is nog wat versnipperd allemaal: op eoa manier meer (keuze)vrijheid en mogelijkheden, maar de prioriteiten en doelen voor komend jaar (waar ik tijd/geld/ inspanning aan ga besteden) nog niet helemaal geformuleerd, maar wel bewust mee bezig.



Komend jaar minder denken, minder met anderen bezigzijn en meer (zelf, aktief) doén

Lessen van vorig jaar toepassen.

Fysiek krijgt meer prioriteit, zoveel is zeker!

Mentaal en fysiek moet je jezelf blijven onderhouden, daar kan ik niet omheen.

Het speelse kind in mezelf ook vaker buiten laten spelen



Mijn moeders huis is nu leeggeruimd, dat betekent dat nu letterlijk en figuurlijk mijn eigen huis aan de beurt komt.

En mijn tuin bij hutje is in renovatie, daar moet ik een ontwerp voor maken, evenals de benedenverdieping hier: wat wil ik ermee, ik vind dat soort dingen moeilijk te bedenken.

Mogelijk kan ik meer vliegen in 1 klap vangen, afhankelijk van de bestemming die ik daarvoor kies.

(ik kan dat bijv gaan verhuren, en omdat er hier een tekort aan betaalbare woonruimte is, is het misschien gemakkelijk om iemand te vinden die ook op mijn huisdieren past als ik uithuizig ben, zodat ik zorgeloos eea kan ondernemen).

Ik zit nog te puzzelen op eea en dat valt zelfs niet mee als je (meer) mogelijkheden hebt!



Eerst je intenties helder hebben, dan komen de ideeen en kansen meestal vanzelf.

Geldt ook voor jou, het opnieuw formuleren van je intenties, en als dat de "juiste" zijn, dan weet je meestal ook wat je te doen staat en krijg je eea aangereikt daarvoor, daar geloof ik "heilig" in

Nicci: asociaal van jouw buren!

Was jij niet thuis op dat moment?



Ik zou me er niet te druk over maken, je weet nu wat je (niet) aan je buren hebt.

En dat is wel jammer, want je weet wat ze zeggen: beter een goede buur dan een verre vriend!

Dat heb je alleen niet altijd voor het uitkiezen, he?



Fijn dat je relatie lekker loopt, ik wens jou ook een geweldig fijn 2016!

Haligh schreef op 05 januari 2016 @ 13:23:

@niccifrench, wat een rare types, die buren van je. Hopelijk is de rust een beetje wedergekeerd.

Een slaapmutsje werkt niet echt voor mij ben ik bang, ik slaap heel onrustig door alcohol

Bedankt voor de Facebook-tips!





Ik ben nog steeds bezig mezelf proberen op te rapen, haha. Het is gewoon zo frustrerend dat ik me nu weer zo down voel terwijl ik me eerst zo uitstekend voelde. Ik heb ook telkens het gevoel dat m'n nieuw opgedane inzichten er niet meer toe doen. Dat is natuurlijk onzin! Heb het gevoel dat ik nu echt op de overlevingsstand sta. Een maand geen afspraak met de psychologe ivm vakanties en mijn werk, en dat komt natuurlijk altijd net niet uit... Hmpf.



Vandaag wel een interessant gesprek gehad met een opdrachtgever over spirituele inzichten. Ik ken haar al jaren en wist niet dat ze er ook mee bezig was. Ik blijf me daarover verbazen, wat er allemaal op je pad komt zodra je je openstelt. Geeft mij ook moed om niet op te geven. Deze struggles horen ook gewoon bij mijn pad, het is niet altijd makkelijk!

Haligh: het is zo enorm gewoon geworden in onze westerse maatschappij om je te vereenzelvigen met het "ego" en allerlei ego-belangen, dat het een heel proces is (en blijft!) om dat niét (langer) te doen: er is veel invloed van buitenaf en vastgeroeste egopatronen/gewoontes, maar die "iedereen" doet of belangrijk lijkt te vinden en dan is het moeilijk om een spiritueler weg te bewandelen.

Het is gemakkelijker als je meer mensen in je omgeving hebt die daarmee bezig zijn, dat is zeker ook mijn ervaring.

En er zijn meer mensen mee bezig dan je denkt, idd, ook die het zo niet zouden noemen (omdat ze dat te zweverige term vinden) of niet van de daken schreeuwen.

Het is al fijn als je een paar mensen kent die dat op welke manier dan ook in hun leven toelaten, en zich meer richten op hun eigen gesteldheid (en die van anderen) dan met de geijkte opvattingen die je identiteit zouden bepalen om een "succesvol mens" te zijn of wat je moet voorstellen of hebben wat zgn "gelukkig" maakt.



Het is zinloos om jezelf om de oren te slaan als je die inzichten/modus niet doorlopend voelt of naar leeft, want het is een (blijvend) proces, vrijwel niemand is doorlopend zo verbonden met eigen dieptes, daarvoor verlangt het dagelijks leven teveel aan allerlei voorwaarden en afleidingen, als je niet op een berg leeft en van een dak, eten en drinken voorzien wordt, zoals monikken ergens ver weg.

Ik geloof niet dat dat de bedoeling is van een spiritueler leven of "verlicht" leven.

Het is juist de kunst om dit temidden van allerlei uitdagingen en relaties met anderen in praktijk te brengen, jezelf te blijven middenin het leven en juist niet geisoleerd van anderen en de wereld, waar je deel van uitmaakt en niet voor niets een rol/ bouwsteen in bent.



Ik geloof wel dat "heelwording" een van de belangrijkste levensopgaven is, en daarnaast bijdragen aan de heelwording van anderen, door wat je geeft (van jezelf) en kunt betekenen voor anderen.

Als mensen doorkrijgen dat ze wel degelijk invloed hebben op anderen/naasten, kun je zelf kiezen welke invloed: een positieve of negatieve (je kunt de ochtend/dag van de verkoopster bij de bakker op de hoek al positief beinvloeden door vriendelijkheid of kortaf zijn, bij wijze van spreken).



(Oprecht) vriendelijk en belangstellend zijn naar anderen, een milde blik op jezelf en je partner/ naasten/ allerlei mensen, levert niet altijd van diezelfde mensen dat terug op, maar overwegend breidt het zich wel uit als je jezelf zo voelt en je binnen- en buitenwereld met die blik/gevoel benadert.

Op die manier kun je al een klein positief steentje bijdragen aan een vriendelijker wereld (en is dat dus deels "maakbaar", welke wereld jij ervaart om je heen, als je dat stug volhoudt).



Blijft dat het een heel andere benadering is van wat je kent en om je heen ziet/merkt/hoort, dus dat is en blijft herhalen en oefenen, zo ook het veranderen van oordelend denken naar niet-oordelend denken (over jezelf en anderen en situaties).

Mensen die wel (doorlopend) met een oordelende blik in het leven staan, zullen dat vaak niet begrijpen en uitleggen vanuit hun zienswijze, dat je een watje of naief of meegaand bent, vergoelijkend, terwijl je eigenlijk gewoon een besluit hebt genomen hoe jij eea beschouwt en benadert / ervaart, alleen al omdat het een veel prettiger levensinsteek is voor jezelf (en anderen in jouw buurt).



Als je werkelijk begaan bent met mensen om je heen en met jezelf en de wereld/mensheid/dierenwereld enz is het handiger om eea te (willen) begrijpen dan constant te wegen naar wat "goed" en "slecht/fout" is, te vergelijken, gelijk te willen krijgen, of -erger- anderen af te fikken die anders zijn/leven als naar wat jij normaal of wenselijk vindt (of juist afwijst om zelf naar te leven).

Begrijpen kan ook tav dingen die je zelf niet zou doen of willen, of normaal vindt: het is andermans leven en daar heb je op zich niks van te vinden of te willen, het is: "leven en laten leven" (behalve als het echt schadelijk is wat een ander doet, natuurlijk, dan mag je ingrijpen of proberen dat te stoppen, ik bedoel maar: een gestoorde die "voelt" dat ie iemand moet verwonden of vermoorden, dat kun je niet scharen onder "lekker die ander laten leven zoals ie dat zelf juist acht").



En je hoeft dat "nieuwe denken" ook niet helemaal voor jezelf te houden: je ziet dat als je het daar wél over hebt met anderen, je de kans loopt dat een ander daar net zo over denkt, ook al had je dat niet gedacht en ook al zul je evenzoveel mensen tegenkomen die daar weer een oordeel over hebben/ niks mee hebben/ maar vaag vinden.

Maar je kunt eea ook toepassen zonder dat te benoemen, gewoon door je eigen gedrag en instellingen, temidden van anderen die zich met hun ego vereenzelvigen.

De kans bestaat nog steeds dat als je voornamelijk omringd wordt door gezelschap dat daar niks mee heeft, je (zeker in het begin) hun invloed merkt (omdat zij jou wél meten naar imago, (Fb)status, wat je hebt en voorstelt (qua werk/ carriere enz).

Omdat niks van wat zij nastreven of doen jou vreemd is, kun je dat goed begrijpen en het is ook niet de bedoeling om dat ego aan de kant te schuiven of te verwerpen, zoals Geurtz ook zegt: de kunst is het om je daar niet langer mee te vereenzelvigen en de betrekkelijkheid ervan te kunnen zien, waar mensen (en jijzelf) zich iha aan vasthouden om zich veilig en "zeker" bij te voelen.

Werk, inkomen, huis, je relatie, luxe, uiterlijk enz zijn niet (geheel) onbelangrijk, en mág je ook gewoon van genieten en voldoening uit halen, het maakt alleen niet wie je bént.



Zo ook met partners: je mag je best hechten op een gezonde manier, maar ook niet jezelf daar totaal aan ophangen vanuit angst voor verlies/verlating of dat je nérgens bent/ nobody bent zónder diegene.

Zoals Geurtz (in Bevrijd door Liefde) de "spirituele relatie" schetst, is precies zoals ik het zie en nooit zo goed kon verwoorden: wel die verbondenheid, maar niet fulltime samen (en ook niet samenwonen/ alles samen doen) en ook geen beloftes voor de toekomst, omdat de kwaliteit in het nu het gevoel bepaalt en zolang die betrokkenheid er is: graag. En zo niet: dan niet vasthouden of vastklampen.



Is iets anders dan "vrijblijvend" scharrelen (in de zin van de meeste scharrels die ik had afgelopen jaren: weinig meer verbondenheid dan seksueel/fysiek en tussen die ontmoetingen in weinig tot geen contact/diepgang, hooguit ophitsen).

Dat kan mijn aandacht niet vasthouden, is te leeg.

De persoon met wie maakt dus alle verschil, en een gevoel van verbondenheid, ook zonder dagelijkse dosis "bevestiging" wéten dat het goed zit (als ieder met eigen dingen/ leven bezig is).



En dus niet vanuit eoa gevoel van niet meer "durven" samenwonen of vanalles samen ondernemen en complete leven samen delen, (dus niet uit angst voor dat ook weer kunnen verliezen, dus dat risico niet meer nemen) maar omdat ik dat niet langer als ideaal beschouw.

Ook niet nu ik in mijn eentje ben en zonder kinderen woon.

Ik denk dat ik er net zo over denk als in dat boek staat: zodra er meer afhankelijkheid ontstaat, gaat dat af van eigenheid (en de zuiverheid van die relatie/gevoelens).

En eea "opgeven" voor een ander werkt bewezen averechts: het versterkt de relatie niet, maar holt deze juist uit, als je delen van jezelf gaat inleveren om de relatie maar in stand te houden.



Onafhankelijk van elkaar je eigen ("spirituele") pad blijven bewandelen kan met betrokkenheid, zolang je je eigenheid behoudt.

En ik denk dat veel meer mensen (na langdurige relaties en samenwonen/gezinsleven) daar (juist door eerdere ervaring, ook als die grotendeels als fijn is ervaren) het onafhankelijk je eigen weg uitstippelen (met overlapping hier en daar) als nieuw streven zien, als een logisch vervolg op het samensmelten versus jezelf zijn, als weer een nieuwe ervaring: een soort maximaal jezelf blijven mét relatie.

En dan zijn er ongetwijfeld ook mensen die dat kunnen behouden ook als ze samenwonen, die eigenheid en vrijheid bewaken en in een goede verhouding weten te doseren zonder zich aan te (hoeven) passen aan elkaar.

Dat bestaat ook, als beiden dat kunnen en niet "verslapt" in ofwel "zichzelf verliezen" of tóch allerlei verwachtingen van de partner dat die zich aanpast, danwel niet ontaardt in totaal langs elkaar heen leven/uit elkaar groeien.



Imo is álles willen (kunnen) delen met de ander hét recept om alle liefde om zeep te helpen!

niccifrench schreef op 05 januari 2016 @ 14:57:

[...]





Dank je Suzy, nee we zijn om 11 uur naar het huis van mijn vriend gegaan. Ik zat er niet zo over in om mijn huis achter te laten, maar daar denk ik nu wel anders over. Toen ik mijn buurman ermee confronteerde, de ravage in mijn tuin, schreeuwde hij dat ik altijd aan het zeuren was en gooide hij de telefoon op.

Terwijl ik dus juist last van zijn loslopende hond heb, Inmiddels met overbuurman gepraat en die vond het ook asociaal, die heeft ook last van de loslopende hond. Ik heb daarna in een sms buurman gezegd hoe ik me voelde omtrent deze situatie en ook dat ik last heb van zijn hond. Heb geen antwoord teruggekregen. Als alleenstaande vrouw wil je geen meer ruzie, ben er gewoon anderhalve dag van slag van geweest. Hoe kan ik dit met die hond van hem het beste aanpakken? Hij ligt er niet wakker van.



Het contact was gewoon goed, af en toe maakte hij zelfs mijn pad onkruidvrij met zo.n bestrijdingsmiddel, dus ik begrijp dit ook niet.

Daarom hield ik ook mijn mond over zijn hond, maar wil dat nu niet meer doen.

Heb je geen schuttingen ertussen staan?

Misschien een overweging om die alsnog te plaatsen, of lage heg (of paaltjes met daartussen gaas oid?) zodat die hond niet meer in jouw tuin kán komen?

dan ben je niet afhankelijk van de medewerking van buurman en zorg je er zelf voor dat niet (meer) gebeurt wat jij niet wil.

Ik heb een besloten tuin, ingesloten door huis en aan weerszijden schutting (met klimop) en achterin de muur van het volgende blok woningen. Hooguit katten in mijn tuin (de mijne en buurkatten die mijn tuin als overpad gebruiken, zoals mijne die van de buren als overpad gebruiken).



Ik ga bij hutje de tuin ook zo maken, dat hond los kan lopen door de hele tuin, door gaas (ook waar ik een heg wil) tot aan de grond en een hekje enzo. En dan het schuurtje oa als hondenhok voor als het onverhoopt gaat regenen, of een echt hondenhok plaatsen.

Ik vind het aan de eigenaar van dieren in de 1e plaats zélf dat die verantwoordelijk zijn voor welke overlast dan ook!

Maar ja, afhankelijk zijn van diens welwillendheid is ook zoiets..

Is het een huurhuis van hem?

dan kun je evt via de woningbouw iets bereiken, maar dat kan de onderlinge verhoudingen nog meer op het spel zetten dan nu al het geval is.



Het is jammer dat je niet vanaf het begin beslist maar vriendelijk hebt verzocht om maatregelen dat die hond niet in andermans tuinen rondstruint (meer buren zullen dat niet op prijs stellen).

iets wat je langere tijd "goedvindt" is soms lastig om later terug te draaien: dat is de normaalwaarde dan geworden, soort recht voor buurman (zijn hond). Eenmaal gegeven "rechten" voelen altijd als iets moeten "inleveren" en dat kun je voorkomen door te voorkomen dat je dat soort dingen door de vingers ziet, omwille van de verhoudingen/relatie.

(en dat geldt in elke relatie, ook tussen buren, collega's, vriendschappen en familie, en partners enz).



Het is het nadeel van op je strepen moeten gaan staan als iets ver over je grenzen gaat, ipv eerder die in alle redelijkheid te stellen als dat nog niet beladen is en nog (vriendelijk) overeen kunt komen in overleg.

Dat ligt heel anders dan vanuit irritatie en ergernis/boosheid alsnog iets voor elkaar moeten krijgen.

Is dus oa een gevolg van meegaandheid vanaf het begin, uit angst voor scheve ogen, terwijl je die juist krijgt door pas "ho" te zeggen als het overschreden wordt.

niccifrench schreef op 05 januari 2016 @ 15:04:

@Suzy wow wat een mooi stuk heb je daarboven geschreven voor Haligh.



Ervaren jullie het als alleenwonende soms ook niet zwaar om alles in je eentje te moeten doen? Klussen, verven tuin etc.?

Weet dat jij een handige zoon hebt Suzy maar stel dat je die niet zou hebben?

Ik zou als ik een grote zak met geld zou hebben, het geen probleem vinden, genoeg die het tegen betaling willen doen.

Maar vroeger vond ik het wel handiger dat we dat met zijn tweeën deden, en er altijd genoeg geld was als we het zelf niet deden het uit te kunnen laten besteden. Met mijn klein inkomen is daar nu geen ruimte voor.

Zoon woont hier niet meer, maar is nog steeds bereid klusjes te doen idd, al moet het hem nu wel echt uitkomen, want hij is serieus met zijn studie (en bij ex alweer klussen aan het zoéken, hij kan het niet laten )



Ik ben gewoon een stuk makkelijker geworden, Nicci.

Die kozijnen moeten dan maar een jaartje wachten, de tuin is vrij simpel te onderhouden (behalve onkruid tussen de klinkers en groene aanslag en sommige bewegingen moet ik gewoon niet meer maken, daar vraag ik komend voorjaar misschien iemand voor om dat te doen, zwart, al is het een scholier of buurman die dat soort dingen voor anderen doet tegen kleine vergoeding).



In huis maak ik in mijn eentje niet veel troep, houd ik het een beetje bij en anders pech, er kijkt hier niemand naar binnen en al zouden ze dat doen, dan kan ik me daar niet zo druk over maken.

Ivm de dieren moet het wel schoon zijn in de zin van hygiene, maar of er stof ligt boeit me dan weer minder: kan morgen ook, denk ik dan.

Qua verf: houtwerk staat aan de voorkant redelijk goed in de verf en aan de achterkant is meer nodig (komend voorjaar?!) qua rottende kozijnen (onderkant) en moet ik die ramen en kozijnen waarschijnlijk laten vervangen.

Binnen staat vrijwel alles in de verf, dankzij zoon toen hij hier nog woonde, ook mooie plinten en de trap, daar ben ik heel blij mee en dat hoeft voorlopig dus niet!

Benedenverdieping krijgt nog een verbouwing, dus daar doe ik nu niet zoveel aan (is netjes, en is ook niet in gebruik, behalve wasmachine en droger en wasrek (in 1 van die kamers).



Ik wil nog een nieuwe bank (een leren bank, omdat ik nu blíjf klooien met hoezen en daaroverheen grandfoulards en handdoeken omdat de dieren er vaak op zitten, dus vaak moet verschonen). Leer kan ik gewoon alleen stofzuigen en een doekje over halen en bovendien vinden de dieren dat niet chill om op te zitten, te koud, en ikzelf vind dat ook, maar dan leg ik er wel iets op als ik er zelf op ga zitten. Nu zit ik ook nooit op de bank, of hooguit als ie net verschoond is.



Ja, hoe ik die dan boven ga krijgen? De glazenwasser is een sterke man, exverhuizer, die heeft hier al eea naar boven gesjouwd met een hulpje, die vraag ik dan denk ik en betaal ik een kleine vergoeding voor.

Ook een paar mensen die in mijn stamkroegje werken hebben aangeboden als zoiets nodig is, dat vind ik superlief en wie weet vraag ik die wel, al maak ik me liever niet afhankelijk van wanneer iemand zin/tijd heeft om te helpen, als dat niet hoeft.



Vind het al ingewikkeld genoeg om zoiets hier te krijgen, haha, via marktplaats waarschijnlijk (dus zelf ophalen met busje enzo) en coordineren dat op diezelfde dag de ene bank eruit gaat en de andere erin.

Ik ga zelf iig niet sjouwen als het ff niet hoeft, daar kan ik weken last van houden en dat doe ik dus liever niet meer.



Verfklussen vind ik eigenlijk leuk om te doen, heb ik altijd zelf gedaan, ik was verwend geraakt doordat zoon dat overnam (en nog beter blijkt te kunnen).

Ik ben iig van perfectionisme qua huis wel af, liever ruim en eea weggooien en blijven opschonen, dan alsmaar beter en mooier maken.

Wel onderhouden en goed/ schoon houden wat ik al heb allemaal (en liefst zo makkelijk mogelijk; ik heb nu meer gesloten kasten en minder losse troepjes, ook al sluipt dat er soms weer in, of slingeren er tijdschriften, pennen, tandenstokers en dat soort dagelijkse dingen.



En ik maak het mezelf vaak makkelijk met schoonmaakdoekjes, dat kost misschien iets meer, maar dan is in een handomdraai het aanrecht, fornuis, wastafels en wc of badkamervloer weer toonbaar (dat moet wel met kattenharen).

Ik heb meer een hekel aan katten-en hondenmanden (daarmee ga ik nu en dan naar de wasserette om die met zijn allen tegelijk in een grote wasmachine te wassen) en als ik de hele bankhoes eraf en erop moet doen als ik die verschoon (vandaar kleed in dezelfde kleur erop + handdoeken, dat kan allemaal zo vervangen en op 60-90 graden gewassen en in de droger).

Zo'n hoes is altijd zo'n karwei, past nauwelijks, zo strak moet dat eromheen, is nu ook gescheurd onderaan, op zich fijn dát die gewassen kan, maar is katoen en krimpt denk ik, heel gedoe iig elke keer weer.