Psyche
alle pijlers
Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
dinsdag 18 augustus 2015 om 20:10
Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~9000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste drie delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Eind 2014 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~9000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste drie delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Eind 2014 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 18 januari 2016 om 22:08
Wat een vervelende toestand Amy
Echt balen, dat je zo lang moet wachten ..
Hopelijk wordt het vandaag nog opgelost en kun je morgen gewoon naar werk, sterkte ermee
Social ik herken dat zo, dat je je grenzen wel wilt bewaken, maar je eigenlijk niet echt weet waar die liggen. Dat heb ik ook heel erg gehad. Als je meer in contact komt met jezelf, vanuit liefde en dus zonder wat er ook maar is te veroordelen, dan ga je dat wel leren.
Echt. Want jij weet heus wel waar je grenzen zijn, alleen je hebt jezelf altijd erover heen geduwd. Omdat je meer, verder, harder, sneller, en nog verder moest van jezelf.
Dat je dat nu begint in te zien is zo'n enorm belangrijke stap.
Hou vol, je bent zo goed bezig!
Echt balen, dat je zo lang moet wachten ..
Hopelijk wordt het vandaag nog opgelost en kun je morgen gewoon naar werk, sterkte ermee
Social ik herken dat zo, dat je je grenzen wel wilt bewaken, maar je eigenlijk niet echt weet waar die liggen. Dat heb ik ook heel erg gehad. Als je meer in contact komt met jezelf, vanuit liefde en dus zonder wat er ook maar is te veroordelen, dan ga je dat wel leren.
Echt. Want jij weet heus wel waar je grenzen zijn, alleen je hebt jezelf altijd erover heen geduwd. Omdat je meer, verder, harder, sneller, en nog verder moest van jezelf.
Dat je dat nu begint in te zien is zo'n enorm belangrijke stap.
Hou vol, je bent zo goed bezig!
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
maandag 18 januari 2016 om 22:17
Het gaat hier inmiddels weer stukken beter. M'n verdriet en verwarring na het nieuws van ex z'n nieuwe relatie, het heeft uiteindelijk 5 dagen geduurd.
Nou ik vind dat niet lang. Echt, als ik denk aan hoe groot en diep m'n verdriet geweest is, en ik nu na een paar dagen er mee bezig zijn alweer verder kan gaan, is een record.
Ik voel me trots. En ik begin heel veel dingen anders te zien, gewoon omdat er steeds meer afstand ontstaat, en door de -helemaal geen contact meer- periode die steeds langer duurt, ga je vanzelf anders denken en kijken, als ik terug kijk merk ik.
Een hele gekke gewaarwording is vooral het besef dat wij echt niet goed bij elkaar pasten. En hoeveel moeite we hebben gedaan om het tóch te laten werken. Waren we dan zo eigenwijs? Waarom wilden we dat zo graag? Oogkleppen gedrag, want ik weet heel goed dat ik al lang wist dat hij het niet was.
Al vrij vroeg in het begin ging die gedachte door m'n hoofd, maar ik wilde zó graag dat hij het wel was..
En ik wuifde die gedachte en dat gevoel ook weg, door eerdere ervaringen. Ik dacht toen, ja dat denk ik (dat hij het niet is) omdat hij nu eens geen foute man is, ik trek eindelijk een heel ander type aan, nu ga ik de goede kant op... En omdat ik gewend ben om de verkeerde op m'n pad te krijgen, zegt m'n gevoel nu dat hij het niet is, en dus is hij het waarschijnlijk wel
zoeits heb ik waarschijnlijk gedacht toen...
volgen jullie me nog?
Gelukkig ben ik nu in de fase beland dat ik eindelijk niet meer zo enorm emotioneel wordt als ik over die relatie na denk, over hem. En dat maakt dat ik er veel nuchterder over kan na denken, wat hele nieuwe inzichten geeft.
En dat is mooi!
Nou ik vind dat niet lang. Echt, als ik denk aan hoe groot en diep m'n verdriet geweest is, en ik nu na een paar dagen er mee bezig zijn alweer verder kan gaan, is een record.
Ik voel me trots. En ik begin heel veel dingen anders te zien, gewoon omdat er steeds meer afstand ontstaat, en door de -helemaal geen contact meer- periode die steeds langer duurt, ga je vanzelf anders denken en kijken, als ik terug kijk merk ik.
Een hele gekke gewaarwording is vooral het besef dat wij echt niet goed bij elkaar pasten. En hoeveel moeite we hebben gedaan om het tóch te laten werken. Waren we dan zo eigenwijs? Waarom wilden we dat zo graag? Oogkleppen gedrag, want ik weet heel goed dat ik al lang wist dat hij het niet was.
Al vrij vroeg in het begin ging die gedachte door m'n hoofd, maar ik wilde zó graag dat hij het wel was..
En ik wuifde die gedachte en dat gevoel ook weg, door eerdere ervaringen. Ik dacht toen, ja dat denk ik (dat hij het niet is) omdat hij nu eens geen foute man is, ik trek eindelijk een heel ander type aan, nu ga ik de goede kant op... En omdat ik gewend ben om de verkeerde op m'n pad te krijgen, zegt m'n gevoel nu dat hij het niet is, en dus is hij het waarschijnlijk wel
zoeits heb ik waarschijnlijk gedacht toen...volgen jullie me nog?
Gelukkig ben ik nu in de fase beland dat ik eindelijk niet meer zo enorm emotioneel wordt als ik over die relatie na denk, over hem. En dat maakt dat ik er veel nuchterder over kan na denken, wat hele nieuwe inzichten geeft.
En dat is mooi!
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
maandag 18 januari 2016 om 23:39
maandag 18 januari 2016 om 23:54
Het ligt enerzijds iets anders. Omdat ik letterlijk grenzen niet voel. Bv pijn en/of vermoeidheid registreer ik niet, of beter gezegt ik doe er niets mee. Ik heb altijd al een hoge pijngrens gehad. Maar voel soms letterlijk ook geen pijn.
Als je mij blinddoekt en je geeft mij een schop dan zal ik heus wel voelen waar je mij schopt. Maar sommige impulsen oid werken niet of vertraagd. Ik reageer niet zoals mensen reageren die zich pijn doen. Ik voel het mss wel. Maar denk ik auw.
Zo ook met bv warm en koud. Met bv iet té hete dingen. Ik voel dat te laat en heb mij daardoor wel eens flink verbrand.
Of ik merk niet dat ik het koud heb. Als ik dan letterlijk aan mijn voeten voel, voel ik wel dat ze ijskoud zijn. Maar vanuit mijn voeten zelf voel ik dat niet.
Snap je?
Ook merk ik het bv niet als ik te lang in een verkeerde houding zit. Ergens registreer ik wel dat het pijnlijk is of ongemakkelijk. Maar ik doe er niets mee. Niet verzitten, uitrekken, of ontlasten.
Zo ook met vermoeidheid. Ik voel me wel eens moe. Maar ook daar doe ik weer niets mee. Zelfde met honger en dorst. Ik eet en drink vaak omdat het "hoort" of dat het "tijd" is. Niet omdat ik opmerk dat ik trek heb.
Eigenlijk best raar. Maar dat besef kwam pas in het revalidatie centrum.
Daar is het gelukkig een bekend fenomeen, al hebben maar weinig mensen het.
Ik ga ook verkeerd met energie om. Ik verbruik altijd alles. Terwijl de meeste mensen doorgaan tot het zwaar begint te worden. Ze houden altijd een stukje reserve over om bij te komen. Zie het als een batterij. Ik ga altijd door tot 0%. Terwijl het slimmer is om te kijken hoeveel energie je nog hebt en wat je daar nog mee moet doen. Bv je telefoon geeft 15% aan, en je gaat smiddags weg. Dan zorg je dat je je telefoon oplaad voor je weggaat.
Je kunt in 1nacht nml niet weer volledig opladen. Dat was echt een eyeopener voor mij. We maken allemaal periodes mee dat we doorgaan terwijl het eigenlijk niet meer lukt. Bij heftige gebeurtenissen, een overlijden, maar dat is slopend en werkt maar tijdelijk. Ik doe dat blijkbaar altijd en heb het zelf niet door omdat het voor mij normaal voelt.
Ik weet niet of ik het zo uitleg dat het te begrijpen is. Maar ik moet dus leren signalen te herkennen van mijn lichaam. Bv gapen is ook een teken van moe zijn. Of droge mond is ook dorst hebben. Rommelende buik voor honger. Alleen pijn is lastig. Ik heb ook altijd blauwe plekken die ik niet kan verklaren. Of bij een snee zie ik bv bloed druppels en moet dan kijken waar ik mij gesneden heb.
Onbewust ben ik afgelopen tijd zo ver gegaan dat mijn lichaam letterlijk is uitgeschakkeld. Tot verlammingsverschijnselen aan toe.
Dat trekt gelukkig langzaam weg omdat 60% uit overbelasting komt en 40% een echte medische oorzaak heeft. (Zenuwbeknelling etc)
Ook daarvan heb ik de eerste signalen niet echt gevoeld. Tintelingen, doofheid. Dat is vervelend, want dan had ik veel eerder aan de bel kunnen trekken.
Gelukkig kan ik hier wel wat mee en valt er wat te leren om die grenzen toch meer te voelen. Revalidatie gaat daarbij echt helpen.
En naast dit heb ik natuurlijk ook teveel hooi op mijn vork genomen. En is het een stukje overbelasting en grenzen mbt nee leren zeggen. Duidelijker zijn in mijn behoeftes en wensen.
Maar alles bij elkaar is wel wat gecompliceerder dus
haha!
anoniem_92905 wijzigde dit bericht op 19-01-2016 00:08
Reden: verduidelijking :)
Reden: verduidelijking :)
% gewijzigd
dinsdag 19 januari 2016 om 08:48
Social: jeetje, wat wordt er in korte tijd veel duidelijk voor jou!
Tja, dat is heel bizar dat jij dat helemaal niet aanvoelt of registreert op het moment zelf dat het gebeurt, he?
Wel fijn dat ze je nu ook leren waar je dan toch wél op kunt letten, qua fysieke signalen, zoals gapen.
En qua eten en drinken idd dan maar op vaste tijden, of je nu honger/dorst hebt of niet.
Moeilijker lijkt me om ook niet door te hebben dat je mentaal over je grenzen dendert en op tijd te stoppen of niet teveel hooi op je vork te nemen.
Misschien is als je dat van jezelf niet zo goed kunt inschatten het toch wel een idee om te luisteren naar close mensen die jou goed kennen, ook nu qua studie, wat zij zeggen?
Vervelend dat zo'n decaan precies nu niet beschikbaar is, net in zo'n belangrijke periode voor deze keuzes en tentamens.
Raar dat dat 4 weken dicht is.
Is er geen andere vertrouwenspersoon oid op die opleiding met wie je kan praten?
Wat vindt je vriend ervan?
Nu deadlinewerken lijkt me niet handig, misschien kun je elke dag een paar vaste uurtjes studeren?
Ik was zelf ook redelijke deadlinewerker, hoor, dus ik ken dat wel, met studeren idd, en wat ik de weken ervoor rustig en wel eraan gedaan had was ik dan allang weer vergeten op moment van tentamen.
Toch beklijft die kennis beter als je elke dag een beetje doet, de stof ook echt eigenmaakt.
Het valt te proberen!
Kan me voorstellen dat het geen fijn idee is dat je achter raakt, misschien kun je 2 vakken uitkiezen met de meeste tijd tussen de 2 tentamens, zodat je de ene kunt maken loslaten en je een week (of 2?) hebt voor de andere?
Qua werk begin ik nu liefst meteen als ik een opdracht binnen heb, en altijd overdag, na het eerste uur koffie, niet meer 's avonds en 's nachts. Ik beschouw mezelf wel als avondmens, maar als ik echt stof moet opnemen (ipv produceren
) ben ik overdag toch geconcentreerder.
Kwestie van aanleren misschien?
Rekening houdend met je bioritme (ochtend- of avondmens?).
Ik herken in zoverre dat gapen voor mij soms nog geen reden is om te gaan slapen, maar gisteravond was ik onmiskenbaar zó moe dat ik daar maar wel gehoor aan gegeven heb
Kon niet eens meer wakker blijven voor een evt update over de wegenwacht van Amy.
Wel fijn dat je fysieke verschijnselen al beter gaan!
Tja, dat is heel bizar dat jij dat helemaal niet aanvoelt of registreert op het moment zelf dat het gebeurt, he?
Wel fijn dat ze je nu ook leren waar je dan toch wél op kunt letten, qua fysieke signalen, zoals gapen.
En qua eten en drinken idd dan maar op vaste tijden, of je nu honger/dorst hebt of niet.
Moeilijker lijkt me om ook niet door te hebben dat je mentaal over je grenzen dendert en op tijd te stoppen of niet teveel hooi op je vork te nemen.
Misschien is als je dat van jezelf niet zo goed kunt inschatten het toch wel een idee om te luisteren naar close mensen die jou goed kennen, ook nu qua studie, wat zij zeggen?
Vervelend dat zo'n decaan precies nu niet beschikbaar is, net in zo'n belangrijke periode voor deze keuzes en tentamens.
Raar dat dat 4 weken dicht is.
Is er geen andere vertrouwenspersoon oid op die opleiding met wie je kan praten?
Wat vindt je vriend ervan?
Nu deadlinewerken lijkt me niet handig, misschien kun je elke dag een paar vaste uurtjes studeren?
Ik was zelf ook redelijke deadlinewerker, hoor, dus ik ken dat wel, met studeren idd, en wat ik de weken ervoor rustig en wel eraan gedaan had was ik dan allang weer vergeten op moment van tentamen.
Toch beklijft die kennis beter als je elke dag een beetje doet, de stof ook echt eigenmaakt.
Het valt te proberen!
Kan me voorstellen dat het geen fijn idee is dat je achter raakt, misschien kun je 2 vakken uitkiezen met de meeste tijd tussen de 2 tentamens, zodat je de ene kunt maken loslaten en je een week (of 2?) hebt voor de andere?
Qua werk begin ik nu liefst meteen als ik een opdracht binnen heb, en altijd overdag, na het eerste uur koffie, niet meer 's avonds en 's nachts. Ik beschouw mezelf wel als avondmens, maar als ik echt stof moet opnemen (ipv produceren
) ben ik overdag toch geconcentreerder.Kwestie van aanleren misschien?
Rekening houdend met je bioritme (ochtend- of avondmens?).
Ik herken in zoverre dat gapen voor mij soms nog geen reden is om te gaan slapen, maar gisteravond was ik onmiskenbaar zó moe dat ik daar maar wel gehoor aan gegeven heb
Kon niet eens meer wakker blijven voor een evt update over de wegenwacht van Amy.
Wel fijn dat je fysieke verschijnselen al beter gaan!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 januari 2016 om 09:13
Ben ook ff niet zo slim bezig geweest..
Was ik naar de camping om sleutel af te geven en hutje ff door te warmen, antivries neer te zetten, enzo, maar degene die de sleutel moest krijgen was er niet.
Heb ik hem ergens verstopt met de bedoeling om dan gisteren ff te smsen waar die ligt.
Gisteren op pad en pas bij thuiskomst en na het eten zag ik dat ie gebeld had, dus ik belde ff terug.
Was inmiddels te donker en laat om nog te kunnen vragen om het water eraf te halen en eea leeg te laten lopen.
En kon hard gaan vriezen vannacht (daar)..
Nu doet ie het vandaag en ik hoop dat eea niet in 1 nachtje bevroren is aan waterleidingen.
Ik had gewaarschuwd moeten zijn door Amy's verhaal.
En eigen buitenkraan thuis ook niet afgesloten
(ik had nog wel een briefje bij bureau gelegd, maar was gistermiddag niet achter mijn bureau voor de variatie, en in de ochtend blijkbaar nog niet wakker genoeg om het op te merken)
Nu maar ff duimen dat het meevalt..
Was ik naar de camping om sleutel af te geven en hutje ff door te warmen, antivries neer te zetten, enzo, maar degene die de sleutel moest krijgen was er niet.
Heb ik hem ergens verstopt met de bedoeling om dan gisteren ff te smsen waar die ligt.
Gisteren op pad en pas bij thuiskomst en na het eten zag ik dat ie gebeld had, dus ik belde ff terug.
Was inmiddels te donker en laat om nog te kunnen vragen om het water eraf te halen en eea leeg te laten lopen.
En kon hard gaan vriezen vannacht (daar)..
Nu doet ie het vandaag en ik hoop dat eea niet in 1 nachtje bevroren is aan waterleidingen.
Ik had gewaarschuwd moeten zijn door Amy's verhaal.
En eigen buitenkraan thuis ook niet afgesloten
(ik had nog wel een briefje bij bureau gelegd, maar was gistermiddag niet achter mijn bureau voor de variatie, en in de ochtend blijkbaar nog niet wakker genoeg om het op te merken)
Nu maar ff duimen dat het meevalt..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 januari 2016 om 16:37
Hallo lieve allemaal,
Ik ben op het moment even iets minder actief op het forum, heb zoveel aan m’n hoofd… Ik lees nog wel met jullie, maar heb nu telkens het gevoel dat ik niet heel veel zinnigs toe kan voegen, haha.
Ik heb inmiddels nog een (heel intensieve) test gehad en binnenkort heb ik er nog een. De puzzel wordt al steeds completer, al moeten de resultaten nog officieel geïnterpreteerd worden.
Suzy, bedankt voor je post. Dat puberprotest waar jij het over hebt, dat is dus wat jarenlang door iedereen (mezelf incluis) is gedacht - gewoon een rebelse puber - maar waarvoor nu steeds meer aanwijzingen zijn dat een stoornis de onderliggende oorzaak is.
Daarmee kom ik ook bij wat je schrijft over in therapie ontdekken wie je bent onder dat imago… Dat ben ik nu aan het doen, maar het is heel confronterend, omdat het nu dus wel duidelijk is dat er iets in de kern ‘niet klopt’.
Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb om dat te accepteren, maar het hoort er allemaal bij, heb ik al begrepen.
Amy, wat een kutsituatie! Ik hoop dat je auto het inmiddels weer doet… Wat een ellende ook altijd met die dingen.
Ik ben op het moment even iets minder actief op het forum, heb zoveel aan m’n hoofd… Ik lees nog wel met jullie, maar heb nu telkens het gevoel dat ik niet heel veel zinnigs toe kan voegen, haha.
Ik heb inmiddels nog een (heel intensieve) test gehad en binnenkort heb ik er nog een. De puzzel wordt al steeds completer, al moeten de resultaten nog officieel geïnterpreteerd worden.
Suzy, bedankt voor je post. Dat puberprotest waar jij het over hebt, dat is dus wat jarenlang door iedereen (mezelf incluis) is gedacht - gewoon een rebelse puber - maar waarvoor nu steeds meer aanwijzingen zijn dat een stoornis de onderliggende oorzaak is.
Daarmee kom ik ook bij wat je schrijft over in therapie ontdekken wie je bent onder dat imago… Dat ben ik nu aan het doen, maar het is heel confronterend, omdat het nu dus wel duidelijk is dat er iets in de kern ‘niet klopt’.
Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb om dat te accepteren, maar het hoort er allemaal bij, heb ik al begrepen.
Amy, wat een kutsituatie! Ik hoop dat je auto het inmiddels weer doet… Wat een ellende ook altijd met die dingen.
dinsdag 19 januari 2016 om 17:46
Ja om kwart voor twaalf was de man er eindelijk en had de auto al snel aan de praat.
Toen moest ik hem nog minstens een uur draaiend laten staan om de accu te laden. Ik lag dus pas om kwart over 1 in mijn bed en moest om 5 uur weer op. Dat viel niet mee, maar mag niet klagen natuurlijk! Nieuwe accu raadde hij wel aan. Ik had gedacht wel even aan te geven dat ik het niet zo leuk vond dat ik zo lang (16 uur) moest wachten. Maar de man bedankte me dat ik zo geduldig was gebleven de hele dag, dus toen had ik het hart niet meer om er iets van te zeggen.
Wat een stressdag was het, zeker omdat mijn baas zo 'zeurde' of ik de volgende dag wel zou komen. Ik begrijp natuurlijk dat ik op het werk verwacht word, maar dit is toch overmacht. En wat me zo teleursteld is dat toen ik hem belde hij nog thuis was 's morgens. Een paar weken terug was zijn auto bij de garage en heb ik hem opgehaald en weer thuisgebracht, wat voor mij een aardige omweg is. Maar dat doe je gewoon, geen probleem. Ik begrijp niet goed waarom hij niet aanbood mij te halen en weer thuis te brengen. Ik heb er ook niet om gevraagd, wat misschien fout is, maar voor mij zou het vanzelfsprekend zijn zoiets aan te bieden. Daarentegen kreeg ik te horen dat het mijn verantwoording is hoe ik op mijn werk kom. Doet me denken aan wat jij, Suzy, zei dat het mooi zou zijn als veel meer mensen HSP zijn. Hij is het dus absoluut niet en daar loop ik wel vaker tegenaan.
'Grappig' was dan wel dat hij vandaag zelf te laat was, zijn auto wilde niet starten Maar zijn vrouw heeft hem gebracht en voor hij naar huis ging had hij een auto geleend van de zaak. (hij is niet de baas, maar afdelingsleider) In plaats van mij die mogelijkheid bieden (er zijn een tiental auto's) bleef hij gister maar vragen hoe ik dit ging oplossen.
Ik kreeg er echt een naar gevoel van en heb nu eigenlijk meest zin om een andere baan te zoeken. Maar ja, maar even laten bezakken.
Toen moest ik hem nog minstens een uur draaiend laten staan om de accu te laden. Ik lag dus pas om kwart over 1 in mijn bed en moest om 5 uur weer op. Dat viel niet mee, maar mag niet klagen natuurlijk! Nieuwe accu raadde hij wel aan. Ik had gedacht wel even aan te geven dat ik het niet zo leuk vond dat ik zo lang (16 uur) moest wachten. Maar de man bedankte me dat ik zo geduldig was gebleven de hele dag, dus toen had ik het hart niet meer om er iets van te zeggen.
Wat een stressdag was het, zeker omdat mijn baas zo 'zeurde' of ik de volgende dag wel zou komen. Ik begrijp natuurlijk dat ik op het werk verwacht word, maar dit is toch overmacht. En wat me zo teleursteld is dat toen ik hem belde hij nog thuis was 's morgens. Een paar weken terug was zijn auto bij de garage en heb ik hem opgehaald en weer thuisgebracht, wat voor mij een aardige omweg is. Maar dat doe je gewoon, geen probleem. Ik begrijp niet goed waarom hij niet aanbood mij te halen en weer thuis te brengen. Ik heb er ook niet om gevraagd, wat misschien fout is, maar voor mij zou het vanzelfsprekend zijn zoiets aan te bieden. Daarentegen kreeg ik te horen dat het mijn verantwoording is hoe ik op mijn werk kom. Doet me denken aan wat jij, Suzy, zei dat het mooi zou zijn als veel meer mensen HSP zijn. Hij is het dus absoluut niet en daar loop ik wel vaker tegenaan.
'Grappig' was dan wel dat hij vandaag zelf te laat was, zijn auto wilde niet starten
Maar zijn vrouw heeft hem gebracht en voor hij naar huis ging had hij een auto geleend van de zaak. (hij is niet de baas, maar afdelingsleider) In plaats van mij die mogelijkheid bieden (er zijn een tiental auto's) bleef hij gister maar vragen hoe ik dit ging oplossen. Ik kreeg er echt een naar gevoel van en heb nu eigenlijk meest zin om een andere baan te zoeken. Maar ja, maar even laten bezakken.
dinsdag 19 januari 2016 om 17:59
Zandvogel: Fijn dat je er wat nuchterder over na kan denken nu en je er niet (zo) verdrietig meer om bent.
Al vrij vroeg in het begin ging die gedachte door m'n hoofd, maar ik wilde zó graag dat hij het wel was..
Herkenbaar deze gedachte...dat had ik met exvriend ook. Ik wilde zo graag dat dit een lot uit de loterij was. Alleen bleek hij wel (weer) een foute man te zijn (behoorlijk geweldadig verleden) Ik wist dat niet in het begin en toen ik er achter kwam bagatalliseerde hij het en ik geloofde hem, wilde het geloven. Tot ik er in de praktijk achter kwam dat het niet meeviel.
Mijn gevoel voor hem was allang helemaal weg, dus heb er ook geen verdriet van. Hooguit dat een droom inderdaad maar een droom bleek te zijn.
Bij jou speelt er ook veel gevoel, dus dat je nu zo ver bent gekomen mag je heel trots op zijn
Al vrij vroeg in het begin ging die gedachte door m'n hoofd, maar ik wilde zó graag dat hij het wel was..
Herkenbaar deze gedachte...dat had ik met exvriend ook. Ik wilde zo graag dat dit een lot uit de loterij was. Alleen bleek hij wel (weer) een foute man te zijn (behoorlijk geweldadig verleden) Ik wist dat niet in het begin en toen ik er achter kwam bagatalliseerde hij het en ik geloofde hem, wilde het geloven. Tot ik er in de praktijk achter kwam dat het niet meeviel.
Mijn gevoel voor hem was allang helemaal weg, dus heb er ook geen verdriet van. Hooguit dat een droom inderdaad maar een droom bleek te zijn.
Bij jou speelt er ook veel gevoel, dus dat je nu zo ver bent gekomen mag je heel trots op zijn
dinsdag 19 januari 2016 om 18:15
Social: Goed dat je nu weet/in ziet dat je geen grenzen voelt. Inderdaad speciaal, je uitleg is heel duidelijk.
Als je die grenzen niet voelt en ook niet weet dat je dat niet voelt dan is het moeilijk, zo niet onmogelijk om binnen de grenzen te blijven. Maar het weten en met hulp van het revalidatiecentrum hoop ik dat je die grenzen beter leert voelen en er een weg in weet te vinden die er voor zorgt dat je je niet overbelast en het lichamelijk ook steeds beter gaat. Fijn dat de verlammingsverschijnselen wat beginnen weg te trekken, hopelijk zet dat door.
Ik zou bijna zeggen, luister naar je lichaam. Maar jij moet dat dus nog veel bewuster doen dan een ander.
Het helpt hopelijk al wat dat je begrijpt dat er daar iets fout gaat.
En probeer niet teveel te stressen met je studie, een jaartje langer over doen is niets op een heel mensenleven moet je maar denken. En prettiger zonder al teveel stress!
Als je die grenzen niet voelt en ook niet weet dat je dat niet voelt dan is het moeilijk, zo niet onmogelijk om binnen de grenzen te blijven. Maar het weten en met hulp van het revalidatiecentrum hoop ik dat je die grenzen beter leert voelen en er een weg in weet te vinden die er voor zorgt dat je je niet overbelast en het lichamelijk ook steeds beter gaat. Fijn dat de verlammingsverschijnselen wat beginnen weg te trekken, hopelijk zet dat door.
Ik zou bijna zeggen, luister naar je lichaam. Maar jij moet dat dus nog veel bewuster doen dan een ander.
Het helpt hopelijk al wat dat je begrijpt dat er daar iets fout gaat.
En probeer niet teveel te stressen met je studie, een jaartje langer over doen is niets op een heel mensenleven moet je maar denken. En prettiger zonder al teveel stress!
dinsdag 19 januari 2016 om 18:21
Suzy: Hopelijk gaat het goed bij je hutje. Ik weet niet hoe koud het daar is, maar hier heb ik geen problemen zolang het niet kouder is als -15. Alleen een buitenkraan kan wel problemen geven, al bij lichte vorst. Watertoevoer naar de buitenkraan draai ik hier in de herfst ook altijd dicht en laat dan het water wat nog in de leiding zit er uit lopen.
Ik duim voor je dat het meevalt!
Ik duim voor je dat het meevalt!
dinsdag 19 januari 2016 om 18:24
dinsdag 19 januari 2016 om 19:39
Amy: gelukkig is het voor nu opgelost met die accu (en nieuwe accu zijn de kosten ook niet).
Ook al was de man die je uiteindelijk kwam helpen aardig, je kunt alsnog (schriftelijk dan maar) een klacht indienen.
(hij kon er ook niks aan doen tenslotte, dan kun je de organisatie nog wel aanspreken!)
Niet om moeilijk te doen, maar als oefening in assertief zijn en voor jezelf op te komen, zodat je niet over je heen laat lopen omdat je zo mak en geduldig bent.
Ook qua baas: als hij bléef vragen hoe je dat ging oplossen had je zelf kunnen vragen: "haal je me ff op dan? Zoals je weet sta ik er hier thuis alleen voor en ik wil graag werken, en vorige keer heb ik dat ook voor jou gedaan, remember?"
Je mag hem daar best even vriendelijk aan herinneren, hoor.
Eigen verantwoordelijkheid is leuk, maar hij zet ook aan alle kanten hulp in (zijn vrouw, het bedrijf) en dus lekker makkelijk lullen voor hem, he?
Je kan er een opmerking over maken, zodat je het toch niet allemaal inslikt, gewoon even laten weten hoe je er over denkt, zonder per sé te willen dat hij het oplost, maar wel even laten blijken dat jij daar omgekeerd wel bereid toe was.
Niet meteen zwart-wit-denken!
(andere baan zoeken enz).
Overdenk eea rustig: wat bevalt je op dat werk nog allemaal wél, wat biedt het jou nog wel aan voordelen, die je misschien niet 1,2,3 bij een andere werkgever vindt (als je al iets anders vindt).
Misschien valt vroeg of laat alles op zijn plek of samen met andere plannen/ ideeen/ doelen.
Houd eea in je achterhoofd, wie weet vallen allerlei kansen samen tzt.
Ook al was de man die je uiteindelijk kwam helpen aardig, je kunt alsnog (schriftelijk dan maar) een klacht indienen.
(hij kon er ook niks aan doen tenslotte, dan kun je de organisatie nog wel aanspreken!)
Niet om moeilijk te doen, maar als oefening in assertief zijn en voor jezelf op te komen, zodat je niet over je heen laat lopen omdat je zo mak en geduldig bent.
Ook qua baas: als hij bléef vragen hoe je dat ging oplossen had je zelf kunnen vragen: "haal je me ff op dan? Zoals je weet sta ik er hier thuis alleen voor en ik wil graag werken, en vorige keer heb ik dat ook voor jou gedaan, remember?"
Je mag hem daar best even vriendelijk aan herinneren, hoor.
Eigen verantwoordelijkheid is leuk, maar hij zet ook aan alle kanten hulp in (zijn vrouw, het bedrijf) en dus lekker makkelijk lullen voor hem, he?
Je kan er een opmerking over maken, zodat je het toch niet allemaal inslikt, gewoon even laten weten hoe je er over denkt, zonder per sé te willen dat hij het oplost, maar wel even laten blijken dat jij daar omgekeerd wel bereid toe was.
Niet meteen zwart-wit-denken!
(andere baan zoeken enz).
Overdenk eea rustig: wat bevalt je op dat werk nog allemaal wél, wat biedt het jou nog wel aan voordelen, die je misschien niet 1,2,3 bij een andere werkgever vindt (als je al iets anders vindt).
Misschien valt vroeg of laat alles op zijn plek of samen met andere plannen/ ideeen/ doelen.
Houd eea in je achterhoofd, wie weet vallen allerlei kansen samen tzt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 januari 2016 om 21:55
Het lastige is dat ik het wel denk en weet maar desondanks ik het in de praktijk nog steeds niet voor elkaar krijg.
Ik moet daar kleine stapjes in proberen te nemen, doelen stellen. En is wel een teken dat ik nog genoeg aan mezelf moet werken, maar ik vind het ook jammer dat het altijd (vaak dan) op die manier blijkbaar moet. Het gekke is dat als het mijn kinderen betreft ik het wel kan.
Ik moet daar kleine stapjes in proberen te nemen, doelen stellen. En is wel een teken dat ik nog genoeg aan mezelf moet werken, maar ik vind het ook jammer dat het altijd (vaak dan) op die manier blijkbaar moet. Het gekke is dat als het mijn kinderen betreft ik het wel kan.
donderdag 21 januari 2016 om 18:58
Veel mensen zijn nu eenmaal niet zo rekening houdend met anderen, teveel mensen doen maar wat, denken daar niet eens bij na, Amy, zijn vaak teveel met zichzelf bezig (of vanuit zichzelf) om stil te staan of ze wel vriendelijk met anderen omgaan (of het boeit ze niet).
Dus ja, je moet vragen en opkomen voor wat jij normaal vindt en hoe jij wil dat mensen met jou omgaan, het is niet anders, niet iedereen denkt en leeft en reageert zoals jij zou doen.
Ik heb net als jij geleerd: "kinderen die vragen worden overgeslagen" en dat je eerst aan anderen denkt.
En met jouw achtergrond heb jij een radar ontwikkeld om zelfs andermans behoefte en verwachtingen min of meer te kunnen "lezen"/inschatten en in te voorzien, zelfs vóórdat diegene daarom vraagt/ kenbaar maakt: een kenmerk van de pleaser!
Maar de meeste andere mensen kunnen geen gedachten lezen en sommigen doen maar wat ze denken dat okay is tot een ander "ho" zegt. Grenzen van fatsoen liggen bij iedereen anders, algemene omgangsvormen zijn er niet echt meer en als die er al waren houdt niet iedereen zich daaraan.
Zelf niet projecteren dat je verwacht dat anderen zo met jou omgaan als jijzelf met anderen doet (voorzichtig, niet kwetsend, voorkomend, hulpvaardig, enz).
"Wie goed doet, goed ontmoet" geloof ik in the end wel in, in de zin van zaadjes planten en daar zal eea van uitkomen, maar niet bij iedereen krijg je terug wat je er zelf instopt.
Met jouw achtergrond weet je dat idd allang, blijf dus niet vasthouden aan dat het al niet meer hoeft als je ergens zelf om moet vragen, aandringen, bewust van moet maken of voor opkomen.
Het is voor volwassenen een gelijkwaardig soort omgang om de kaas niet van je brood te laten eten en op te komen voor eigenbelangen en voor dat waar jij voor staat.
Incl hoe jij vindt dat een ander weleens voor jou redelijkerwijs mag doen als dat een keer nodig is.
Dus ja, je moet vragen en opkomen voor wat jij normaal vindt en hoe jij wil dat mensen met jou omgaan, het is niet anders, niet iedereen denkt en leeft en reageert zoals jij zou doen.
Ik heb net als jij geleerd: "kinderen die vragen worden overgeslagen" en dat je eerst aan anderen denkt.
En met jouw achtergrond heb jij een radar ontwikkeld om zelfs andermans behoefte en verwachtingen min of meer te kunnen "lezen"/inschatten en in te voorzien, zelfs vóórdat diegene daarom vraagt/ kenbaar maakt: een kenmerk van de pleaser!
Maar de meeste andere mensen kunnen geen gedachten lezen en sommigen doen maar wat ze denken dat okay is tot een ander "ho" zegt. Grenzen van fatsoen liggen bij iedereen anders, algemene omgangsvormen zijn er niet echt meer en als die er al waren houdt niet iedereen zich daaraan.
Zelf niet projecteren dat je verwacht dat anderen zo met jou omgaan als jijzelf met anderen doet (voorzichtig, niet kwetsend, voorkomend, hulpvaardig, enz).
"Wie goed doet, goed ontmoet" geloof ik in the end wel in, in de zin van zaadjes planten en daar zal eea van uitkomen, maar niet bij iedereen krijg je terug wat je er zelf instopt.
Met jouw achtergrond weet je dat idd allang, blijf dus niet vasthouden aan dat het al niet meer hoeft als je ergens zelf om moet vragen, aandringen, bewust van moet maken of voor opkomen.
Het is voor volwassenen een gelijkwaardig soort omgang om de kaas niet van je brood te laten eten en op te komen voor eigenbelangen en voor dat waar jij voor staat.
Incl hoe jij vindt dat een ander weleens voor jou redelijkerwijs mag doen als dat een keer nodig is.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 21 januari 2016 om 19:01
Wat is het stilletjes hier, in de aanloop tot de meet!
Bang dat we elkaar niks te vertellen hebben als we nu gewoon kletsen op forum?!
Zela, overweeg nog eens ff wat harder om toch maar wel te komen, al is het een uurtje, is toch leuk?!
Niks engs aan, gewoon met wat humor bekijken, de meesten kennen elkaar niet en je kunt je gewoon voorstellen onder je nick als je dat fijner vindt.
Bang dat we elkaar niks te vertellen hebben als we nu gewoon kletsen op forum?!
Zela, overweeg nog eens ff wat harder om toch maar wel te komen, al is het een uurtje, is toch leuk?!
Niks engs aan, gewoon met wat humor bekijken, de meesten kennen elkaar niet en je kunt je gewoon voorstellen onder je nick als je dat fijner vindt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 21 januari 2016 om 21:39
Suzy ik denk niet dat wij elkaar niet genoeg te vertellen hebben haha ik ben sowieso een spraakwaterval als ik mezelf niet afrem (en jij ook lijkt me zo 
) dus dat komt wel goed
Hier gaat het verder goed, het is weer lekker druk met werk en heeeeel koud en dan ga ik niet zo snel..
en ik heb nog steeds geen last meer van verdrietigheid en daar ben ik heel erg super blij mee!
) dus dat komt wel goed Hier gaat het verder goed, het is weer lekker druk met werk en heeeeel koud en dan ga ik niet zo snel..
en ik heb nog steeds geen last meer van verdrietigheid en daar ben ik heel erg super blij mee!
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
donderdag 21 januari 2016 om 22:00
Jammer dat ik er niet bij kan zijn, ik wens jullie veel plezier op de meeting
Ik zou dit weekend een bootreisje maken met excollega's, maar ik heb geen oppas voor de hond dus dat gaat niet door helaas.
Suzy: Het rare is dat dat soort mensen als mijn baas (zonder empatische radar zeg maar) regelmatig van die plaatjes/teksten op facebook zetten tegen pesten en dergelijke. Terwijl hij dat eigenlijk zelf ook doet, bv. mij op een rare manier napraten als ik iets met een (verkeerd) accent zeg, in de kantine met anderen erbij die dan moeten lachen.
Maar goed, ik probeer me er zo min mogelijk van aan te trekken.
Ook maar eens 3 positieve dingen benoemen:
- Dochter komt volgende week een weekje thuis om aan een verslag te werken
- Gisteravond de fantastische som van 5 euro gewonnen in de lotto
- Dit weekend gaat het milder weer worden
Heel fijn want het is nu zo'n tijd berekoud, dat de kou echt in de muren zit en doorheen komt. Gisteren was mijn brood zelfs bevroren in het keukenkastje.
En het is ook zeker al een uurtje langer licht 's avonds, op naar lichtere tijden
Ik zou dit weekend een bootreisje maken met excollega's, maar ik heb geen oppas voor de hond dus dat gaat niet door helaas.
Suzy: Het rare is dat dat soort mensen als mijn baas (zonder empatische radar zeg maar) regelmatig van die plaatjes/teksten op facebook zetten tegen pesten en dergelijke. Terwijl hij dat eigenlijk zelf ook doet, bv. mij op een rare manier napraten als ik iets met een (verkeerd) accent zeg, in de kantine met anderen erbij die dan moeten lachen.
Maar goed, ik probeer me er zo min mogelijk van aan te trekken.
Ook maar eens 3 positieve dingen benoemen:
- Dochter komt volgende week een weekje thuis om aan een verslag te werken
- Gisteravond de fantastische som van 5 euro gewonnen in de lotto
- Dit weekend gaat het milder weer worden
Heel fijn want het is nu zo'n tijd berekoud, dat de kou echt in de muren zit en doorheen komt. Gisteren was mijn brood zelfs bevroren in het keukenkastje. En het is ook zeker al een uurtje langer licht 's avonds, op naar lichtere tijden
vrijdag 22 januari 2016 om 00:41
Amy ik moest een beetje om je lachen. Om jouw weeromstandigheden die moeilijk zijn, terwijl je die dan positief ombuigt! Goed zo! 
Ik zit een beetje met hetzelfde (niet je weersomstandigheden) maar mbt voor jezelf opkomen, last hebben van mensen die onbeschoft zijn en daar ook nog mee weg willen komen.
Doordat ik zo met mijzelf bezig ben kom ik er achter dat ik in heel veel situaties mij teveel heb aangepast. Heb geslikt voor de lieve vrede. Ook met bepaalde familie leden. Dat zit mij best dwars en wil ik niet meer. Niets ten koste van mijzelf! Ik kom dus meer voor mijzelf op. Zeg vaker nee. Alleen dit wordt slecht geaccepteerd. Sommige verhoudingen werkten prima maar nu dus niet meer. Mensen moeten wennen; logisch, maar vinden het niet leuk en dat laten ze merken ook. In hun ogen was het gelijkwaardig en nu dus niet meer en ben ik de boosboener. Dit is zo lastig.
Vooral met 1familie lid is dit zo. Vind het erg jammer dat dit zo verstoord is terwijl ik mij er wél fijner bij voel omdat ik dichter bij mijzelf blijf. Heb het ook geprobeerd uit te leggen en ook bij andere mensen geverifeerd of ik nu echt buitensporig doe. Maar nee. Heb de verandering ook voorzichtig doorgevoerd ipv patsboem. Toch laat deze persoon dat duidelijk weten. Ws met als doel dat ik weer in dim. Dat doe ik dus niet. Afwachten of het nog wat bijtrekt allemaal.
Rest alvast veel plezier bij de meet. Ik ben er niet bij. Te ver. Bijna 3u per enkele reis voor mij en dat kan ik nog niet aan! Wie weet een volgende keer.
Ik zit een beetje met hetzelfde (niet je weersomstandigheden) maar mbt voor jezelf opkomen, last hebben van mensen die onbeschoft zijn en daar ook nog mee weg willen komen.
Doordat ik zo met mijzelf bezig ben kom ik er achter dat ik in heel veel situaties mij teveel heb aangepast. Heb geslikt voor de lieve vrede. Ook met bepaalde familie leden. Dat zit mij best dwars en wil ik niet meer. Niets ten koste van mijzelf! Ik kom dus meer voor mijzelf op. Zeg vaker nee. Alleen dit wordt slecht geaccepteerd. Sommige verhoudingen werkten prima maar nu dus niet meer. Mensen moeten wennen; logisch, maar vinden het niet leuk en dat laten ze merken ook. In hun ogen was het gelijkwaardig en nu dus niet meer en ben ik de boosboener. Dit is zo lastig.
Vooral met 1familie lid is dit zo. Vind het erg jammer dat dit zo verstoord is terwijl ik mij er wél fijner bij voel omdat ik dichter bij mijzelf blijf. Heb het ook geprobeerd uit te leggen en ook bij andere mensen geverifeerd of ik nu echt buitensporig doe. Maar nee. Heb de verandering ook voorzichtig doorgevoerd ipv patsboem. Toch laat deze persoon dat duidelijk weten. Ws met als doel dat ik weer in dim. Dat doe ik dus niet. Afwachten of het nog wat bijtrekt allemaal.
Rest alvast veel plezier bij de meet. Ik ben er niet bij. Te ver. Bijna 3u per enkele reis voor mij en dat kan ik nog niet aan! Wie weet een volgende keer.
