Psyche
alle pijlers
Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
dinsdag 18 augustus 2015 om 20:10
Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~9000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste drie delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Eind 2014 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~9000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste drie delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Eind 2014 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 26 januari 2016 om 20:59
:een baby! Gefeliciteerd tante Zela!
Dan wordt het in volledig Italiaans La zia Zelatrice... 
(tante orderbewaardster)Dank allemaal! Het is een jochie, ga er vrijdag heen.
Ben nu wel de enige van ons vieren die en single is en geen kinderen heeft, moet oppassen dat ik me niet onzeker, minder en 'ibbelig' ga voelen daarom, van de andere kant heb ik sterk het gevoel dat ik dat in de hand heb dmv het toepassen van de 'Jan Geurtz' technieken. (Gek, ik begin steedsmeer het gevoel te krijgen dat ik mezelf niet zo erg meer 'verlies'. Ik ga me rustiger en zekerder voelen, dat ik het heft in eigen handen heb)
He het was een spannende dag!
dinsdag 26 januari 2016 om 22:24
Zela: Gefeliciteerd! Heerlijk zo'n kleintje.
Zandvogel: boek is een aanrader. Heb hem ook. Stukje verlatingsangst/bindingsangst. Nog niet uit. Werd soms te confronterend en dan stop(te) ik dat liever weg ;)
@t all: leuk dat de meet gezellig was!
Ik ben wat rustig hier. Druk met eigen traject. Kost veel energie. Lees wel af en toe mee.
Zandvogel: boek is een aanrader. Heb hem ook. Stukje verlatingsangst/bindingsangst. Nog niet uit. Werd soms te confronterend en dan stop(te) ik dat liever weg ;)
@t all: leuk dat de meet gezellig was!
Ik ben wat rustig hier. Druk met eigen traject. Kost veel energie. Lees wel af en toe mee.
woensdag 27 januari 2016 om 01:33
Op aanraden van suzy toch besloten hier mee te schrijven.
het verhaal kan lang worden en verwarrend want zo voel ik me ook.
2 jaar heb ik een vriend gehad. Een vriend met bagage...2 kinderen, gescheiden, geen goed contact met ex en schulden.
Tegen deze man ben ik letterlijk aangelopen...hij is nooit meer weggegaan. Ik heb het eerste half jaar niks voor hem gevoeld mede door zijn achtergrond en situatie. Hij is al die tijd voor me blijven vechten en ik ben voor hem.gevallen.
We deden het rustig aan...ook voor de kinderen maar zeker ook voor mij. Ik vond het lastig om een man van 9 jaar ouder met kinderen te accepteren. En dat is ook het hoofdprobleem.
Er is zooooveel gebeurd tussen ons...ik weet niet eens waar ik moet beginnen. De kinderen...tja het is niet mijn ideaalplaatje geweest en heb daar ook naar gehandeld. Niet me best gedaan om een band met ze te krijgen. Hij heeft co ouderschap en als de kinderen daar waren was ik.meestal thuis of met vriendinnen.
Het is bergafwaarts gegaan op het moment we over de toekomst zijn gaan praten. Van zijn kant uit was weinig mogelijk...hij schreef alles weg onder "kan niet ivm de kinderen". Hij zei dingen als "als jij nog een kleine wil dan nemen we er dan wel 1"
"Voor hem hoefde het niet zo nodig want hij had er al 2"
Sinds die tijd ben ik gaan twijfelen en een muur opgebouwd. Had niet meer het gevoel dat hij vocht en praten erover had hij geen zin in we hadden het al zo vaak erover gehad.
Met kerst zijn we uit elkaar gegaan...knallende ruzie en harde woorden. Kerst was voor mij geen kerst. Heb letterlijk alleen gezeten. Maar had wel tijd om na te denken over mn eigen aandeel in het verhaal. Ik zie mn fouten in...ik heb hem op afstand gehouden en niet moeite gedaan omeen band op te bouwen met de kinderen. Ook hij heeft fouten gemaakt.
Dagen van geen contact en wel contact gingen voorbij. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Ik vond en vind hem het waard om te vechten. Heb hem gebeld en gevraagd om eenngesprek. Hij was bij me geweest en had er in eerst instantie eennhard hoofd in dat we de dingen nu wel zouden kunnen.
Hij stond er voor open om het wel te proberen om te kijken waar het naartoe ging.
dit was 2 weken geleden. Mn geluk kon niet op...hij nam een dag vrij om met me iets leuks te gaan doen nog voor mn verjaardag. Het weekend was hij bij me en het was fijn en het voelde goed. Maar toch...ik proef dat hij aan me twijfelt.
Dit heb ik vanmiddag uitgesproken en het hoge woord is eruit. Hij weet niet wat hij voelt. Hij houd van me maar weet niet meer op wat voor manier. Er is bij hem iets geknapt en hij hoopt dat het nog goed komt maar aan de andere kant geloofd hij er niet meer in..
hij wil me wel blijven zien want wil dat het groeit maar kan me nergens in bevestigen.
Zondag miste hij me nog en zegt ook wel dat hij van me houd. Maar deze zag ik echt niet aankomen. Het komt niet meer goed...iemand die zo aan mij twijfelt....dat moet ik zelf niet willen. Ik heb het weer verpest. 4e keer met dit verdriet en ik ben het geloof in de liefde kwijt aan het raken.
Of misschien was ik dat al kwijt...ik heb me niet 100% kunnen geven...ik weet niet hoe ik liefde moet ontvangen. Heb mn muur omhoog gehad.
Nu lig ik hier in mn bed...verscheurd van verdriet. Ja het komt heus wel weer eens goed met me...maar heb nu even iemand nodig.
Sorry voor het lange verhaal. Heb veel details weggelaten anders was het een heel boek geworden. Zijn er vragen stel ze dan gerust...
Thanks voor t lezen.
het verhaal kan lang worden en verwarrend want zo voel ik me ook.
2 jaar heb ik een vriend gehad. Een vriend met bagage...2 kinderen, gescheiden, geen goed contact met ex en schulden.
Tegen deze man ben ik letterlijk aangelopen...hij is nooit meer weggegaan. Ik heb het eerste half jaar niks voor hem gevoeld mede door zijn achtergrond en situatie. Hij is al die tijd voor me blijven vechten en ik ben voor hem.gevallen.
We deden het rustig aan...ook voor de kinderen maar zeker ook voor mij. Ik vond het lastig om een man van 9 jaar ouder met kinderen te accepteren. En dat is ook het hoofdprobleem.
Er is zooooveel gebeurd tussen ons...ik weet niet eens waar ik moet beginnen. De kinderen...tja het is niet mijn ideaalplaatje geweest en heb daar ook naar gehandeld. Niet me best gedaan om een band met ze te krijgen. Hij heeft co ouderschap en als de kinderen daar waren was ik.meestal thuis of met vriendinnen.
Het is bergafwaarts gegaan op het moment we over de toekomst zijn gaan praten. Van zijn kant uit was weinig mogelijk...hij schreef alles weg onder "kan niet ivm de kinderen". Hij zei dingen als "als jij nog een kleine wil dan nemen we er dan wel 1"
"Voor hem hoefde het niet zo nodig want hij had er al 2"
Sinds die tijd ben ik gaan twijfelen en een muur opgebouwd. Had niet meer het gevoel dat hij vocht en praten erover had hij geen zin in we hadden het al zo vaak erover gehad.
Met kerst zijn we uit elkaar gegaan...knallende ruzie en harde woorden. Kerst was voor mij geen kerst. Heb letterlijk alleen gezeten. Maar had wel tijd om na te denken over mn eigen aandeel in het verhaal. Ik zie mn fouten in...ik heb hem op afstand gehouden en niet moeite gedaan omeen band op te bouwen met de kinderen. Ook hij heeft fouten gemaakt.
Dagen van geen contact en wel contact gingen voorbij. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Ik vond en vind hem het waard om te vechten. Heb hem gebeld en gevraagd om eenngesprek. Hij was bij me geweest en had er in eerst instantie eennhard hoofd in dat we de dingen nu wel zouden kunnen.
Hij stond er voor open om het wel te proberen om te kijken waar het naartoe ging.
dit was 2 weken geleden. Mn geluk kon niet op...hij nam een dag vrij om met me iets leuks te gaan doen nog voor mn verjaardag. Het weekend was hij bij me en het was fijn en het voelde goed. Maar toch...ik proef dat hij aan me twijfelt.
Dit heb ik vanmiddag uitgesproken en het hoge woord is eruit. Hij weet niet wat hij voelt. Hij houd van me maar weet niet meer op wat voor manier. Er is bij hem iets geknapt en hij hoopt dat het nog goed komt maar aan de andere kant geloofd hij er niet meer in..
hij wil me wel blijven zien want wil dat het groeit maar kan me nergens in bevestigen.
Zondag miste hij me nog en zegt ook wel dat hij van me houd. Maar deze zag ik echt niet aankomen. Het komt niet meer goed...iemand die zo aan mij twijfelt....dat moet ik zelf niet willen. Ik heb het weer verpest. 4e keer met dit verdriet en ik ben het geloof in de liefde kwijt aan het raken.
Of misschien was ik dat al kwijt...ik heb me niet 100% kunnen geven...ik weet niet hoe ik liefde moet ontvangen. Heb mn muur omhoog gehad.
Nu lig ik hier in mn bed...verscheurd van verdriet. Ja het komt heus wel weer eens goed met me...maar heb nu even iemand nodig.
Sorry voor het lange verhaal. Heb veel details weggelaten anders was het een heel boek geworden. Zijn er vragen stel ze dan gerust...
Thanks voor t lezen.
woensdag 27 januari 2016 om 09:07
Aiksje: welkom hier.
Ik vind het heel begrijpelijk dat je zo verdrietig bent.
Het is misschien niet wat je horen wil, maar ik denk eerlijk gezegd dat het verstandig is dat jij voorlopig even voor jezelf kiest en even ern beetje tot rust gaat komen.
Als je nogal emotioneel bent is het lastig om goede beslissingen te nemen.
Met rust nemen bedoel ik dus dat je nu even aan jezelf moet denken en dus even geen contact zoeken met je vriend.
(En ja dat is lastig dat weet ik, maar hem onder druk zetten heeft alleen een averechts effect)
Qua emoties: klinkt ook niet leuk, wegstoppen lijkt veel makkelijker, maar laat het maar even komen zodat je het een beetje verwerken kan, het was allemaal niet makkelijk voor je de afgelopen tijd geloof ik.
Herkenbaar hoor, ik ben nu na een flinke periode in de war geweest te zijn eindelijk wat rustiger. (Ik ben heel erg verliefd geworden op een collega met wie ik ivm problemen geen toekomst heb en heb dat moeten verwerken)
Hou je taai en schrijf lekker mee
Ik vind het heel begrijpelijk dat je zo verdrietig bent.
Het is misschien niet wat je horen wil, maar ik denk eerlijk gezegd dat het verstandig is dat jij voorlopig even voor jezelf kiest en even ern beetje tot rust gaat komen.
Als je nogal emotioneel bent is het lastig om goede beslissingen te nemen.
Met rust nemen bedoel ik dus dat je nu even aan jezelf moet denken en dus even geen contact zoeken met je vriend.
(En ja dat is lastig dat weet ik, maar hem onder druk zetten heeft alleen een averechts effect)
Qua emoties: klinkt ook niet leuk, wegstoppen lijkt veel makkelijker, maar laat het maar even komen zodat je het een beetje verwerken kan, het was allemaal niet makkelijk voor je de afgelopen tijd geloof ik.
Herkenbaar hoor, ik ben nu na een flinke periode in de war geweest te zijn eindelijk wat rustiger. (Ik ben heel erg verliefd geworden op een collega met wie ik ivm problemen geen toekomst heb en heb dat moeten verwerken)
Hou je taai en schrijf lekker mee
woensdag 27 januari 2016 om 12:06
@zela: bedankt voor je reactie.
ik ben vanmorgen opgestaan met het gevoel dat hij maar lekker een ander moet zoeken als hij zo aan me twijfelt.
Ik kan dit ook niet...wel afspreken en maar kijken waar het naartoe gaat en of alles nog zou gaan groeien. Het voelt alsof ik maar pootjes moet gaan zitten geven en dat ga ik niet doen.
Ik kreeg vanmorgen al gelijk smsjes "goedemorgen. Hoe gaat het? Ik hoop dat je toch nog wat hebt kunnen slapen"
Heb terug gestuurd dat t prima gaat. Met hem ging t ook wel goed. Heb gezegd dat ik dat fijn vond en hem verder een fijne dag gewenst.
Dit kan ik niet...of je gaat er voor of je gaat er niet voor. Maar hij kan niet 100% dus houd het op.
Het doet pijn...ik ben gewoon aan het werk maar kan me niet concentreren.
zou jij nou echt denken dat we op deze manier verder kunnen?
Hij vroeg me om tijd te geven zodat het kon groeien...maar ik kan dat niet.
Voel me leeg...en moe gestreden..
ik ben vanmorgen opgestaan met het gevoel dat hij maar lekker een ander moet zoeken als hij zo aan me twijfelt.
Ik kan dit ook niet...wel afspreken en maar kijken waar het naartoe gaat en of alles nog zou gaan groeien. Het voelt alsof ik maar pootjes moet gaan zitten geven en dat ga ik niet doen.
Ik kreeg vanmorgen al gelijk smsjes "goedemorgen. Hoe gaat het? Ik hoop dat je toch nog wat hebt kunnen slapen"
Heb terug gestuurd dat t prima gaat. Met hem ging t ook wel goed. Heb gezegd dat ik dat fijn vond en hem verder een fijne dag gewenst.
Dit kan ik niet...of je gaat er voor of je gaat er niet voor. Maar hij kan niet 100% dus houd het op.
Het doet pijn...ik ben gewoon aan het werk maar kan me niet concentreren.
zou jij nou echt denken dat we op deze manier verder kunnen?
Hij vroeg me om tijd te geven zodat het kon groeien...maar ik kan dat niet.
Voel me leeg...en moe gestreden..
woensdag 27 januari 2016 om 13:57
Aiksje, welkom. 
Wat een nare situatie.. ik denk dat je wel heel goed aanvoelt wat het beste is, en dat is hij niet...
Ik ben nu ruim een jaar alleen en heb het heel jaar zo'n beetje nodig gehad om los te komen van ex
wij hebben zo'n 7 jaar ge-jojo-ed (hoe schrijf je dat
)
terwijl we, achteraf gezien, al die tijd wel hebben geweten dat het niet zou gaan werken
wat mij vooral bijblijft, is de "graag of niet" gedachte, hij kreeg op een gegeven moment ineens gevoelens voor een ander en toen was het -eindelijk- voor mij klaar. het is graag of niet.
nu ben ik er dankbaar voor dat dat is gebeurt
want het heeft er voor gezorgd dat ik hem eindelijk kon gaan loslaten, en we konden beginnen met stoppen..
het was een hele ongezonde relatie, en dat klinkt die van jou ook
en het duurt nu 2 jaar? hoe korter hoe beter
ga er door heen
hij is het niet
sorry...
Wat een nare situatie.. ik denk dat je wel heel goed aanvoelt wat het beste is, en dat is hij niet...
Ik ben nu ruim een jaar alleen en heb het heel jaar zo'n beetje nodig gehad om los te komen van ex
wij hebben zo'n 7 jaar ge-jojo-ed (hoe schrijf je dat
)terwijl we, achteraf gezien, al die tijd wel hebben geweten dat het niet zou gaan werken
wat mij vooral bijblijft, is de "graag of niet" gedachte, hij kreeg op een gegeven moment ineens gevoelens voor een ander en toen was het -eindelijk- voor mij klaar. het is graag of niet.
nu ben ik er dankbaar voor dat dat is gebeurt
want het heeft er voor gezorgd dat ik hem eindelijk kon gaan loslaten, en we konden beginnen met stoppen..
het was een hele ongezonde relatie, en dat klinkt die van jou ook
en het duurt nu 2 jaar? hoe korter hoe beter
ga er door heen
hij is het niet
sorry...
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
woensdag 27 januari 2016 om 14:35
Aiksje, welkom.
Ik zag vandaag op FB een plaatje voorbij komen dat op jou van toepassing lijkt.
Het waren 3 foto's van een hand en een touw en ging over vasthouden.
1. De hand houdt het touw vast maar is daardoor rood, bont, blauw, afgekneld.
2. De hand laat het touw slippen en is minder blauw maar het touw snijdt wel wat door het slippen.
3. De hand heeft het touw losgelaten, en ziet er perfect gezond uit.
Er stond een zin bij;
Vasthouden brengt soms meer schade toe dan loslaten.
In het begin is het eng en vreemd, zo'n 'lege hand'. Totdat je merkt dat ie aan het genezen is en weer heel. En dan voelt dat veel fijner en relaxter.
Probeer het touw (hem) los te laten en jezelf te laten helen.
Ik zag vandaag op FB een plaatje voorbij komen dat op jou van toepassing lijkt.
Het waren 3 foto's van een hand en een touw en ging over vasthouden.
1. De hand houdt het touw vast maar is daardoor rood, bont, blauw, afgekneld.
2. De hand laat het touw slippen en is minder blauw maar het touw snijdt wel wat door het slippen.
3. De hand heeft het touw losgelaten, en ziet er perfect gezond uit.
Er stond een zin bij;
Vasthouden brengt soms meer schade toe dan loslaten.
In het begin is het eng en vreemd, zo'n 'lege hand'. Totdat je merkt dat ie aan het genezen is en weer heel. En dan voelt dat veel fijner en relaxter.
Probeer het touw (hem) los te laten en jezelf te laten helen.
woensdag 27 januari 2016 om 15:13
Pff echt super bedankt allemaal voor jullie lieve woorden.
Ik snap gewoon niet dat iemand het wilt proberen maar met 1 been buiten de boot blijft staan. Ik ga niet mee in deze situatie...dat maakt mij kapot.
Het is ook graag of niet...of je gaat er volledig voor of niet.
Stormkraft....mooi omschreven...zo is en voelt het ook! Ik ben hem nu aan het loslaten. Ik wil geen contact meer..ik wil verder. Dit is niet gezond.
De relatie is nooit gezond geweest denk ik als ik er op terug kijk. Hij heeft ook manipulatieve trekken waar hij zich absoluut niet van bewust is. Alles moest het liefst op zijn manier en anders was er ruzie of woorden. Ik wilde in september rust en dit kreeg ik niet...hij wilde me niet loslaten en we zijn doorgegaan. En nu...slaat hij me rond me oren met zn wel of geen gevoelens.
Ik ben ook leeggestreden. Het is hem blijkbaar niet...
In de pauze 3 berichten. Dat hij het druk had en hoe mijn dag was. Heb kort gereageerd dat ik t ook druk heb.
Voel me leeg moe en vooral alleen.
Ik snap gewoon niet dat iemand het wilt proberen maar met 1 been buiten de boot blijft staan. Ik ga niet mee in deze situatie...dat maakt mij kapot.
Het is ook graag of niet...of je gaat er volledig voor of niet.
Stormkraft....mooi omschreven...zo is en voelt het ook! Ik ben hem nu aan het loslaten. Ik wil geen contact meer..ik wil verder. Dit is niet gezond.
De relatie is nooit gezond geweest denk ik als ik er op terug kijk. Hij heeft ook manipulatieve trekken waar hij zich absoluut niet van bewust is. Alles moest het liefst op zijn manier en anders was er ruzie of woorden. Ik wilde in september rust en dit kreeg ik niet...hij wilde me niet loslaten en we zijn doorgegaan. En nu...slaat hij me rond me oren met zn wel of geen gevoelens.
Ik ben ook leeggestreden. Het is hem blijkbaar niet...
In de pauze 3 berichten. Dat hij het druk had en hoe mijn dag was. Heb kort gereageerd dat ik t ook druk heb.
Voel me leeg moe en vooral alleen.
woensdag 27 januari 2016 om 15:44
Aik
sterkte
je komt hier doorheen
echt.
ik ben nu aan het lezen in het boek Liefdesbang, heel interessant, en bijzonder dat jij hier nu binnen komt met jouw verhaal
je had in het boek kunnen staan als voorbeeld..
het gaat over verlatings- en bindingsangst en hoe die twee vaak ook elkaars keerzijdes zijn
een partner met verlatingsangst treft vaak een partner met bindingsangst
dat lijkt jouw vriend te zijn in jouw verhaal, hij wil je niet kwijt maar hij wil zich ook niet binden..
en elke keer als jij wat afstand neemt en voor jezelf kiest, komt hij weer jouw kant op en krijg je mooie berichten.. als jij je dan weer wat openstelt en naar hem toe komt, neemt hij weer afstand en duwt je weg.. en zo kan het heeeel lang door gaan, behalve als jij het stopt.
sterkte
je komt hier doorheen
echt.
ik ben nu aan het lezen in het boek Liefdesbang, heel interessant, en bijzonder dat jij hier nu binnen komt met jouw verhaal
je had in het boek kunnen staan als voorbeeld..
het gaat over verlatings- en bindingsangst en hoe die twee vaak ook elkaars keerzijdes zijn
een partner met verlatingsangst treft vaak een partner met bindingsangst
dat lijkt jouw vriend te zijn in jouw verhaal, hij wil je niet kwijt maar hij wil zich ook niet binden..
en elke keer als jij wat afstand neemt en voor jezelf kiest, komt hij weer jouw kant op en krijg je mooie berichten.. als jij je dan weer wat openstelt en naar hem toe komt, neemt hij weer afstand en duwt je weg.. en zo kan het heeeel lang door gaan, behalve als jij het stopt.
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
woensdag 27 januari 2016 om 16:34
@zandvogel: toevallig zeg!
Ik weet gewoon niet of hij bindingsangst heeft. Hij heeft op t begin een half jaar voor me gevochten...ik moest niks hebben vanwege zn situatie en uiteindelijk omdat hij vol hield ben ik voor hem gevallen. Hij was zo goed en lief voor me...die jongen die ik heb leren kennen was ineens weg de afgelopen tijd.
Hij was zo gek op mij...wilde het liefst iedere minuut met me samen zijn en veel contact en afgelopen week leek dat terug te zijn. Is het bindingsangst of houd hij wel van me maar niet meer voor een relatie? Vind hij het niet gewoon fijn om bij me te zijn maar meer niet? Het zijn vragen waar hij zelf mee zit...hij stelde ze zelf gister aan hemzelf. Hij kan me geen antwoorden geven...maar ik wil niet zitten wachten. Ik kan dat niet!
Het maakt me in de war. Ik wil dat hij volledig voor me gaat...dat hij zegt van shit ik wil niet zonder je...maar dat zei hij niet...het is echt over en uit...ik ben het niet voor hem.
Ik weet gewoon niet of hij bindingsangst heeft. Hij heeft op t begin een half jaar voor me gevochten...ik moest niks hebben vanwege zn situatie en uiteindelijk omdat hij vol hield ben ik voor hem gevallen. Hij was zo goed en lief voor me...die jongen die ik heb leren kennen was ineens weg de afgelopen tijd.
Hij was zo gek op mij...wilde het liefst iedere minuut met me samen zijn en veel contact en afgelopen week leek dat terug te zijn. Is het bindingsangst of houd hij wel van me maar niet meer voor een relatie? Vind hij het niet gewoon fijn om bij me te zijn maar meer niet? Het zijn vragen waar hij zelf mee zit...hij stelde ze zelf gister aan hemzelf. Hij kan me geen antwoorden geven...maar ik wil niet zitten wachten. Ik kan dat niet!
Het maakt me in de war. Ik wil dat hij volledig voor me gaat...dat hij zegt van shit ik wil niet zonder je...maar dat zei hij niet...het is echt over en uit...ik ben het niet voor hem.
woensdag 27 januari 2016 om 16:49
Aiksje: heb jij wel voor hem gevochten? Je zegt zelf dat hij er alles aan heeft gedaan om jou voor zich te winnen maar jij hield de boot af. Voor hem is het ook wel eens genoeg. Hij heeft ook zijn eigenwaarde lijkt mij. Of zie ik dat verkeerd?
m.a.w: waarom mag jij wel aan hem twijfelen, maar hij niet aan jou?
m.a.w: waarom mag jij wel aan hem twijfelen, maar hij niet aan jou?
Choose love in everything you do! ♥
woensdag 27 januari 2016 om 16:57
@morfientje: nee ik heb er zeker niet alles aan gedaan. En toen we met kerst uit elkaar zijn gegaan heb ik me dit ook beseft. Ik wilde tijd in september om even rustig naar de relatie te kijken maar die tijd kreeg ik niet.
Nu heb ik nagedacht en ben ik voor hem gaan vechten en heb ingezien wat mijn aandeel is. Ik heb spijt...we hebben gesproken en we gaven elkaar weer een kans.
Maar ik kan niet vechten en laten zien als hij niet 100% mee gaat en er achter staat. De twijfels zijn daardoor niet gelijk weg maar hij moet wel open staan voor me. En als hij niet meer weet of hij geboeg van me houd heeft vechten dan nog zin?
Hij wil tijd...kijken of t weer groeit...en ik zie dat somber in.
Ik bescherm mezelf nu ook...dadelijk zegt hij over 3 maanden jammer het is niet gegroeid en heb ik in me eentje gevochten.
Ik heb mn aandeel erkent...en hem ook gelijk gezegd dat ik het begrijp en meer moeite moet doen...maar ja...tis te laat i guess
Nu heb ik nagedacht en ben ik voor hem gaan vechten en heb ingezien wat mijn aandeel is. Ik heb spijt...we hebben gesproken en we gaven elkaar weer een kans.
Maar ik kan niet vechten en laten zien als hij niet 100% mee gaat en er achter staat. De twijfels zijn daardoor niet gelijk weg maar hij moet wel open staan voor me. En als hij niet meer weet of hij geboeg van me houd heeft vechten dan nog zin?
Hij wil tijd...kijken of t weer groeit...en ik zie dat somber in.
Ik bescherm mezelf nu ook...dadelijk zegt hij over 3 maanden jammer het is niet gegroeid en heb ik in me eentje gevochten.
Ik heb mn aandeel erkent...en hem ook gelijk gezegd dat ik het begrijp en meer moeite moet doen...maar ja...tis te laat i guess
woensdag 27 januari 2016 om 17:39
Ik snap wel dat hij tijd nodig heeft.
Imo geeft hij het wel een kans maar is hij wel eerlijk en feit blijft dat die twijfels bij hem niet in 1x wegzijn.
Misschien wil hij ook wel ervaren in hoeverre jij voor hem vecht. Aangezien hij dat ook bij jou heeft gedaan.
Ik snap jouw kant ook hoor, die twijfels zijn ook lastig. Maar wees realistisch en ergens blij dat hij eerlijk is. Hij lijkt wel zijn best te doen.
Aan jou de keuze om voor hem te vechten ookal heeft hij twijfels, of er idd nu uit stappen. Maar dan zou ik ook het contact verbreken. Dus kun je hem tijd geven om zijn gevoelens te laten groeien of niet. Imo als het echte liefde is, dan is daar altijd ruimte voor. Tuurlijk is er een kans dat hij beseft dat het niet meer te herstellen is. Maar dan heb je er wel alles aan gedaan.
Je zegt dat jij het mer kerst pas inzag. Dat is een maand geleden en natuurlijk nog erg kort.
Imo geeft hij het wel een kans maar is hij wel eerlijk en feit blijft dat die twijfels bij hem niet in 1x wegzijn.
Misschien wil hij ook wel ervaren in hoeverre jij voor hem vecht. Aangezien hij dat ook bij jou heeft gedaan.
Ik snap jouw kant ook hoor, die twijfels zijn ook lastig. Maar wees realistisch en ergens blij dat hij eerlijk is. Hij lijkt wel zijn best te doen.
Aan jou de keuze om voor hem te vechten ookal heeft hij twijfels, of er idd nu uit stappen. Maar dan zou ik ook het contact verbreken. Dus kun je hem tijd geven om zijn gevoelens te laten groeien of niet. Imo als het echte liefde is, dan is daar altijd ruimte voor. Tuurlijk is er een kans dat hij beseft dat het niet meer te herstellen is. Maar dan heb je er wel alles aan gedaan.
Je zegt dat jij het mer kerst pas inzag. Dat is een maand geleden en natuurlijk nog erg kort.
Choose love in everything you do! ♥
woensdag 27 januari 2016 om 18:36
Pfoe morfientje...je zegt echt grotendeels wat hij ook gezegd heeft. Hij wilde eerlijk blijven en zei ook dat hij zijn best deed.
Maar door de twijfels wat hij geuit heeft en hoe hij ze geuit heeft geloof ik er niet meer in. Als zn gevoel weg is waar zijn we dan nog mee bezig? Hij twijfelt ook over toekomst dingen. Samenwonen, kinderen enz...hij verwacht dat ik altijd water bij de wijn zal doen...maar dat kan niet. Ik ben zelfstandige..ik kan niet verhuizen naar zijn stad want dan ben ik veel te lang onderweg. Maar hij wil niet weg vanwege de kinderen...en dan? Ik wil wellicht zelf nog kinderen...en dan?
Ik wil ook gewoon niet 3 maanden aan het lijntje gehouden worden om dan te horen dat het toch niks word. Dat is mijn gevoel. Ik wil dan niet weer in die pijn zitten..
Je zet me wel weer aan het denken. Ik denk ook echt dat hij het gaat opvatten als zie je wel je geeft nu al op...maar wanneer is het genoeg? Ik heb ook gevoel en eigenwaarde. Op deze manier sloopt het mij...is het me dat waard?
Ik moet nadenken....thanks voor je aanvulling!
Maar door de twijfels wat hij geuit heeft en hoe hij ze geuit heeft geloof ik er niet meer in. Als zn gevoel weg is waar zijn we dan nog mee bezig? Hij twijfelt ook over toekomst dingen. Samenwonen, kinderen enz...hij verwacht dat ik altijd water bij de wijn zal doen...maar dat kan niet. Ik ben zelfstandige..ik kan niet verhuizen naar zijn stad want dan ben ik veel te lang onderweg. Maar hij wil niet weg vanwege de kinderen...en dan? Ik wil wellicht zelf nog kinderen...en dan?
Ik wil ook gewoon niet 3 maanden aan het lijntje gehouden worden om dan te horen dat het toch niks word. Dat is mijn gevoel. Ik wil dan niet weer in die pijn zitten..
Je zet me wel weer aan het denken. Ik denk ook echt dat hij het gaat opvatten als zie je wel je geeft nu al op...maar wanneer is het genoeg? Ik heb ook gevoel en eigenwaarde. Op deze manier sloopt het mij...is het me dat waard?
Ik moet nadenken....thanks voor je aanvulling!
donderdag 28 januari 2016 om 01:06
Update:
Gesprek aan de telefoon van 2 uur. Weer hetzelfde. Hij wilde afspreken ik heb gezegd dat ik het op deze manier niet kan. Ik heb voor mezelf gekozen.
Gezegd dat hij geen contact meer moet opnemen maar moet gaan onderzoeken wat zn gevoel is. Pas als hij 100% zeker is mag terug komen en ik hem anders het beste gun.
Het doet verdomd zeer...het heeft een uur geduurd voor we ophingen...hij was stil en dit was niet wat hij wilde. Hij snapt me wel maar had liever contact gehouden. Hij wil me het liefst iedere dag een goedemorgen sturen...gaat onze gesprekken in de avond missen...maar hj respecteerd mn beslissing en ziet in dat dit voor beide nu het beste is.
Ik ben trots dat ik voor mezelf ben opgekomen...maar verdrietig omdat ik weet dat dit niet meer goed gaat komen. Vanaf nu moet ik helen...mn maatje is niet meer. Ik ben uitgeput.
Hoop bij jullie wat steun te vinden de komende dagen.
Gesprek aan de telefoon van 2 uur. Weer hetzelfde. Hij wilde afspreken ik heb gezegd dat ik het op deze manier niet kan. Ik heb voor mezelf gekozen.
Gezegd dat hij geen contact meer moet opnemen maar moet gaan onderzoeken wat zn gevoel is. Pas als hij 100% zeker is mag terug komen en ik hem anders het beste gun.
Het doet verdomd zeer...het heeft een uur geduurd voor we ophingen...hij was stil en dit was niet wat hij wilde. Hij snapt me wel maar had liever contact gehouden. Hij wil me het liefst iedere dag een goedemorgen sturen...gaat onze gesprekken in de avond missen...maar hj respecteerd mn beslissing en ziet in dat dit voor beide nu het beste is.
Ik ben trots dat ik voor mezelf ben opgekomen...maar verdrietig omdat ik weet dat dit niet meer goed gaat komen. Vanaf nu moet ik helen...mn maatje is niet meer. Ik ben uitgeput.
Hoop bij jullie wat steun te vinden de komende dagen.
donderdag 28 januari 2016 om 01:20
Ik ga later nog wat verder lezen, maar jij twijfelde zelf ook volop toch?
Je verwijt hem nu hetzelfde als jij zelf deed, of zie ik dat verkeerd?
Hij moet 100% zeker van jou zijn en ervoor gaan, maar even daarvoor jij niet?
Het zijn gewoon ingewikkelde relaties met (h)exen en (niet-eigen) kinderen.
Niet genoeg moeite gedaan om een band met zijn kinderen op te bouwen?
Dat moet ook een beetje vanzelf gaan en dat kost blijkbaar erg veel moeite, jij kent het ook niet, en dat is best heel lastig, ook al wist je waar je aan begon, je weet dat eigenlijk helemaal niet.
En ja, eea groeit, of niet, en dat hangt niet alleen maar af van de intenties en naar elkaar uitspreken dat je er allebei 100% voor gaat.
Vanaf het begin is er al gedoe daarover bij jullie: eerst ging hij er helemaal voor en eiste dat van jou ook, nu andersom, terwijl jij er ook niet 100% voor kan gaan?
Houd ff afstand, want middenin denk je altijd anders dan als je even uit die situatie bent.
Dan kun je vaak helderder nadenken of ff in ander perspectief zien.
Waar is het verdriet over?
Waaraan denk je dan?
Dat het niet gelukt is, dat je hém echt mist, of andere gedachten?
soms zijn het oprispingen omdat je gewend bent geraakt aan hem en zijn aandacht, soms blijkt het toch dieper dan dat te liggen.
Gaat het nou echt om hém of om het feit dat je 2 jaar "geinvesteerd" hebt (in elkaar) en nog niet helder is wat jullie hebben en of er toekomst in ligt?
En wie vindt het het moeilijkst om er toekomst in te zien?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 28 januari 2016 om 01:29
Een partner is niet bedoeld om je te laten stralen (dat moet je ook zelf kunnen) , maar iig bijdraagt zodat je nog méér gaat stralen en zeker niet minder!!
Dat lees ik hier niet bepaald uit.
Als partner danwel relatie(perikelen) je eerder leegzuigt/leegzuigen en energie kost(en) dan dat hij bijdraagt aan je energie, je je happy en relaxt en vooral fijn, geliefd, begeerd voelen, is het nooit een goede match.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 28 januari 2016 om 01:37
Kan ook dat hij gaandeweg er minder vertrouwen in gekregen heeft, he, in jullie wisselwerking en wat er allemaal voorgevallen is.
En dat geldt ook voor jou: schulden, heks van een ex, omgang met de kinderen, dat zijn allemaal dingen die het beeld van elkaar naar de realiteit hebben bijgesteld, waar je mee te maken krijgt.
Het is normaal dat die roze wolk dan optrekt en pas dán blijkt of jullie echt bij elkaar passen en bepaalde obstakels het hoofd kunnen bieden samen.
Als jullie om de beurt het vertrouwen daarin verliezen, schiet het iig niet op.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 28 januari 2016 om 01:49
Dat hele gedoe van eerst/al 100% zeker van jou moeten zijn vind ik persoonlijk grote onzin.
Hij mag ook zijn vraagtekens hebben daarbij, als het niet lekker loopt tussen jullie en jij zelf ook recent zeer twijfelde.
En door die bonje van laatst kan hij ook een knauw gekregen in het vertrouwen tussen jullie.
Wat zijn 3 maanden dan op een duurzame relatie?
Garanties zijn er niet, ook niet over 3 maanden, je maakt er samen iets van, niet "vechten" voor elkaar.
Je besluit allebei om het over een andere boeg te gooien en je probeert sámen: het is voor allebei een onzeker iets, en niemand krijgt garantiebewijzen of zekerheidscertificaten: het is een samenspel en het gaat ergens heen of niet.
Liefde is en blijft een risico, elke dag opnieuw bepaal je samen welke kant het op gaat.
En woorden van die strekking van ik ga er 100% voor zijn niet zoveel waard als daden, dat je dat aan elkaar ook laat zien.
Als beiden, of 1 van jullie, er niet meer in gelooft, ondermijnt dat alles: je kunt alleen evt doorgaan met allebei de intentie minstens om er iets van te maken.
Hij mag ook zijn vraagtekens hebben daarbij, als het niet lekker loopt tussen jullie en jij zelf ook recent zeer twijfelde.
En door die bonje van laatst kan hij ook een knauw gekregen in het vertrouwen tussen jullie.
Wat zijn 3 maanden dan op een duurzame relatie?
Garanties zijn er niet, ook niet over 3 maanden, je maakt er samen iets van, niet "vechten" voor elkaar.
Je besluit allebei om het over een andere boeg te gooien en je probeert sámen: het is voor allebei een onzeker iets, en niemand krijgt garantiebewijzen of zekerheidscertificaten: het is een samenspel en het gaat ergens heen of niet.
Liefde is en blijft een risico, elke dag opnieuw bepaal je samen welke kant het op gaat.
En woorden van die strekking van ik ga er 100% voor zijn niet zoveel waard als daden, dat je dat aan elkaar ook laat zien.
Als beiden, of 1 van jullie, er niet meer in gelooft, ondermijnt dat alles: je kunt alleen evt doorgaan met allebei de intentie minstens om er iets van te maken.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 28 januari 2016 om 07:23
Fijn dat de mini-meet geslaagd was meiden! Heb nog aan jullie gedacht.
Zela, gefeliciteerd met je neefje!
Bevallingen en dat wachten wat ermee gepaard gaat is inderdaad spannend en duurt lang. Toen mijn Twinsis beviel had ik gewoon heftige steken in mijn buik, zo vreemd. En toen dat ophield belde ze bijna meteen om te melden dattie er was... Haha!
Aiksje, welkom hier.
Er zijn al veel goede tips gegeven, denk ik. Maar wat ik me afvraag: waarom heb je doorgezet toen je in september zo'n twijfels had?
Hier gaat het goed, moet alleen enorm wennen aan 2 carrières, een huishouden en een sociaal leven naast elkaar. Alles moet tegenwoordig gepland worden en daar ben ik niet zo van...
Zela, gefeliciteerd met je neefje!
Bevallingen en dat wachten wat ermee gepaard gaat is inderdaad spannend en duurt lang. Toen mijn Twinsis beviel had ik gewoon heftige steken in mijn buik, zo vreemd. En toen dat ophield belde ze bijna meteen om te melden dattie er was... Haha!
Aiksje, welkom hier.
Er zijn al veel goede tips gegeven, denk ik. Maar wat ik me afvraag: waarom heb je doorgezet toen je in september zo'n twijfels had?
Hier gaat het goed, moet alleen enorm wennen aan 2 carrières, een huishouden en een sociaal leven naast elkaar. Alles moet tegenwoordig gepland worden en daar ben ik niet zo van...
donderdag 28 januari 2016 om 09:51
Dat kan ik me voorstellen, Jadaiswa, als je er een tijdje uit bent geweest.
En dat moeten plannen ook, als er zo weinig ruimte blijft voor spontane dingen.
Aan de andere kant geeft het ook een regelmaat die prettig kan zijn.
Houden jullie wel genoeg tijd voor samen (en me-time?) en de aangename dingen des levens?
En dat moeten plannen ook, als er zo weinig ruimte blijft voor spontane dingen.
Aan de andere kant geeft het ook een regelmaat die prettig kan zijn.
Houden jullie wel genoeg tijd voor samen (en me-time?) en de aangename dingen des levens?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 28 januari 2016 om 10:41
Goedemorgen 
Gisteren was het herfst en vandaag ineens lente! Heerlijk zeg, zo mag het van mij wel even blijven.
Ik wil toch wel even kwijt dat ik inmiddels echt eerlijk durf te zeggen dat het me is gelukt:
Ik ben alleen en gelukkig met mezelf!
Nou voel ik me helemaal niet alleen trouwens, maar goed, ik ben alleen in de zin van vrijgezel zijn.
En het bevalt zo goed!
Jullie weten wel hoe moeilijk ik het heb gehad, het heeft uiteindelijk dus ruim een jaar geduurd.
(En langer, als je de laatste jaren vd relatie mee zou tellen..)
Ik heb hier zo naar uitgekeken, dat ik eindelijk niet meer verdrietig zou zijn, gewoon een dag zonder verdriet, zonder met hem bezig te zijn, zonder aan hem herinnert te worden, of aan m'n andere mislukte relaties.. Dat had ik al fijn gevonden, een paar maanden geleden.
Een vriend van me zei een jaar geleden, "rouw vraagt gemiddeld een jaar de tijd" wat leek dat lang, toen, een heel jaar verder zien te komen. Inmiddels heb ik alle data gehad, de feestdagen, verjaardagen, 'onze data' het is allemaal voorbij gekomen en dik een jaar geleden dus. Hij inmiddels een ander, dat hielp ook mee. Dat heeft mij in contact gebracht met oud zeer bij mezelf, wat ik nu ook op heb kunnen ruimen.
Nu is het allemaal achter de rug en wat een feest! Ik ben er helemaal hyper van,
Ik weet heus wel dat ik ook wel weer eens een dip zal hebben, dat er wolken zullen komen, donkere dagen, en dat ik verdriet weer tegen zal komen. Maar dat geeft niet.
Ik kijk er bijna naar uit.
Begrijp me niet verkeerd hoor. Dat is een gedachte die ik ken via Byron Katie, als je uit durft te kijken naar tegenslagen, zul je ze veel beter kunnen hebben als ze er zijn, dan wanneer je er angst voor hebt.
Ik vertrouw erop dat ik het aan zal kunnen, als het op m'n pad komt.
Dat is dan een van de voordelen van alle shit die ik heb doorstaan, voor m'n gevoel kan ik nu alles wel hebben. En dat betekend niet dat ik nooit meer verdrietig of teneer geslagen zal zijn. Tuurlijk niet.
Ik zal er alleen veel beter voor staan dan voorheen.
Ik sta in m'n eigen kracht en ben niet meer afhankelijk van m'n omgeving, van anderen, van de situatie waar ik in zit. Ik beweeg gewoon mee. Bewaak m'n grenzen. Hou m'n oren en ogen open, en ik geniet.
Ik wens jullie dit allemaal toe.
Iedereen bedankt voor het luisteren, schrijven, kletsen, de tips en adviezen.
Suzy, Storm, Social, Amy, Zela, Jadaiswa, Nicci, Nonaa, nieuwkomers en wie ik vergeten ben
Thanks jullie zijn Topwijven allemaal
Gisteren was het herfst en vandaag ineens lente! Heerlijk zeg, zo mag het van mij wel even blijven.
Ik wil toch wel even kwijt dat ik inmiddels echt eerlijk durf te zeggen dat het me is gelukt:
Ik ben alleen en gelukkig met mezelf!
Nou voel ik me helemaal niet alleen trouwens, maar goed, ik ben alleen in de zin van vrijgezel zijn.
En het bevalt zo goed!
Jullie weten wel hoe moeilijk ik het heb gehad, het heeft uiteindelijk dus ruim een jaar geduurd.
(En langer, als je de laatste jaren vd relatie mee zou tellen..)
Ik heb hier zo naar uitgekeken, dat ik eindelijk niet meer verdrietig zou zijn, gewoon een dag zonder verdriet, zonder met hem bezig te zijn, zonder aan hem herinnert te worden, of aan m'n andere mislukte relaties.. Dat had ik al fijn gevonden, een paar maanden geleden.
Een vriend van me zei een jaar geleden, "rouw vraagt gemiddeld een jaar de tijd" wat leek dat lang, toen, een heel jaar verder zien te komen. Inmiddels heb ik alle data gehad, de feestdagen, verjaardagen, 'onze data' het is allemaal voorbij gekomen en dik een jaar geleden dus. Hij inmiddels een ander, dat hielp ook mee. Dat heeft mij in contact gebracht met oud zeer bij mezelf, wat ik nu ook op heb kunnen ruimen.
Nu is het allemaal achter de rug en wat een feest! Ik ben er helemaal hyper van,
Ik weet heus wel dat ik ook wel weer eens een dip zal hebben, dat er wolken zullen komen, donkere dagen, en dat ik verdriet weer tegen zal komen. Maar dat geeft niet.
Ik kijk er bijna naar uit.
Begrijp me niet verkeerd hoor. Dat is een gedachte die ik ken via Byron Katie, als je uit durft te kijken naar tegenslagen, zul je ze veel beter kunnen hebben als ze er zijn, dan wanneer je er angst voor hebt.
Ik vertrouw erop dat ik het aan zal kunnen, als het op m'n pad komt.
Dat is dan een van de voordelen van alle shit die ik heb doorstaan, voor m'n gevoel kan ik nu alles wel hebben. En dat betekend niet dat ik nooit meer verdrietig of teneer geslagen zal zijn. Tuurlijk niet.
Ik zal er alleen veel beter voor staan dan voorheen.
Ik sta in m'n eigen kracht en ben niet meer afhankelijk van m'n omgeving, van anderen, van de situatie waar ik in zit. Ik beweeg gewoon mee. Bewaak m'n grenzen. Hou m'n oren en ogen open, en ik geniet.
Ik wens jullie dit allemaal toe.
Iedereen bedankt voor het luisteren, schrijven, kletsen, de tips en adviezen.
Suzy, Storm, Social, Amy, Zela, Jadaiswa, Nicci, Nonaa, nieuwkomers en wie ik vergeten ben
Thanks
jullie zijn Topwijven allemaal
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
donderdag 28 januari 2016 om 11:22
Yeah! 
Je was eerder al aardig op weg, Zandvogel, alleen al door nu en dan in die kracht te zijn.
En nu weer die doorbraak! Super, he?!
Het is idd niet zo dat je nooit meer een tegenslag zult hebben, het is de veerkracht waar je kennis mee gemaakt hebt en nu mee in verbinding staat: je nu wéét dat tegenslag te overwinnen/ overstijgen is!
En dat geeft zoveel meer kracht en zelfvertrouwen, dat te weten van jezelf!
Plus dat pijn vaak kan leiden tot (zelf)inzichten, dus zelfs dáár iets moois en positiefs uit te halen is!
Fijn gevoel dat je uit die "ego-beknelling" bent gekomen!
Ik denk dat dit je natuurlijke staat van zijn is, en eea ziet er heel anders uit vanuit dat "ware zelf" bezien, he?
En ja, er komen altijd weer nieuwe uitdagingen die je daaruit proberen te halen, (en dat lukt ook soms) maar zolang je zelf beseft dat dat meestal voortkomt uit op eoa manier "gekwetst ego" weet je nu ook van jezelf dat je ook dan weer vroeg of laat naar die natuurlijke staat van zijn kunt terugkeren.
De beste manier om in deze staat te blijven is om jezelf nu "schoon" te houden, dwz: elk momentje van fijne én minder fijne gevoelens meteen te voelen, niet meer uit te stellen of te vermijden, ontlopen, verdoven, wegduwen of laten opstapelen.
Blijven omarmen wat je meemaakt, positieve en negatieve ervaringen en - emoties.
Je zegt dan als het ware tegen jezelf: "kom maar op, ik weet dat ik het kan hebben!"
(op die manier geef je je over aan wat het leven voor jou in petto heeft, zonder verzet en zonder dat je denkt dat je pas gelukkig zult zijn door ontbreken van teleurstelling en tegenslag in het leven.
Het is dus als het leven omarmen.
Dat is wat je kunt verstaan onder "levendig" willen zijn, voluit leven.
Het leven bestaat nu eenmaal uit ups en downs, daar ontkomt niemand aan, en het is een krachtig gevoel dat jij bestand bent daartegen.
Die veerkracht nu in stand houden is nu het devies, door jezelf mentaal en fysiek krachtig te blijven voelen, denk niet dat dat vanzelf zo blijft (die fout heb ik dus paar jaar geleden gemaakt, voelde me onkwetsbaar, zo krachtig! Bij volgende tegenslagen (verliezen) wou ik niet uit dat gevoel, geen zin in wéér "gedoe & drama" en dat is een valkuil!
Ik ging over op mijn oude mechanismen (doorgaan alsof er niks aan de hand is, verzet tegen pijn en verdriet, ipv die ten volle te voelen)
En ik wist het!
Want dat is inherent aan die "natuurlijke staat van zijn" kennen: je kunt jezelf niet meer voor de gek houden!
Je wéét het als het egootje het weer overneemt en je van alles probeert wijs te maken, want ergens ben je nooit meer helemaal úit die staat, met wat je nu weet, waar je nu beland bent!
Blijf dus vooral nu luisteren en vertrouwen op je intuitie, blijf streven om te blijven of steeds terug te keren naar deze gesteldheid, nu je in contact staat met dat ware zelf (en je eigenliefde/ eigenwaarde/ waardigheid).
Super hoor, houd dit vast!
Je was eerder al aardig op weg, Zandvogel, alleen al door nu en dan in die kracht te zijn.
En nu weer die doorbraak! Super, he?!
Het is idd niet zo dat je nooit meer een tegenslag zult hebben, het is de veerkracht waar je kennis mee gemaakt hebt en nu mee in verbinding staat: je nu wéét dat tegenslag te overwinnen/ overstijgen is!
En dat geeft zoveel meer kracht en zelfvertrouwen, dat te weten van jezelf!
Plus dat pijn vaak kan leiden tot (zelf)inzichten, dus zelfs dáár iets moois en positiefs uit te halen is!
Fijn gevoel dat je uit die "ego-beknelling" bent gekomen!
Ik denk dat dit je natuurlijke staat van zijn is, en eea ziet er heel anders uit vanuit dat "ware zelf" bezien, he?
En ja, er komen altijd weer nieuwe uitdagingen die je daaruit proberen te halen, (en dat lukt ook soms) maar zolang je zelf beseft dat dat meestal voortkomt uit op eoa manier "gekwetst ego" weet je nu ook van jezelf dat je ook dan weer vroeg of laat naar die natuurlijke staat van zijn kunt terugkeren.
De beste manier om in deze staat te blijven is om jezelf nu "schoon" te houden, dwz: elk momentje van fijne én minder fijne gevoelens meteen te voelen, niet meer uit te stellen of te vermijden, ontlopen, verdoven, wegduwen of laten opstapelen.
Blijven omarmen wat je meemaakt, positieve en negatieve ervaringen en - emoties.
Je zegt dan als het ware tegen jezelf: "kom maar op, ik weet dat ik het kan hebben!"
(op die manier geef je je over aan wat het leven voor jou in petto heeft, zonder verzet en zonder dat je denkt dat je pas gelukkig zult zijn door ontbreken van teleurstelling en tegenslag in het leven.
Het is dus als het leven omarmen.
Dat is wat je kunt verstaan onder "levendig" willen zijn, voluit leven.
Het leven bestaat nu eenmaal uit ups en downs, daar ontkomt niemand aan, en het is een krachtig gevoel dat jij bestand bent daartegen.
Die veerkracht nu in stand houden is nu het devies, door jezelf mentaal en fysiek krachtig te blijven voelen, denk niet dat dat vanzelf zo blijft (die fout heb ik dus paar jaar geleden gemaakt, voelde me onkwetsbaar, zo krachtig! Bij volgende tegenslagen (verliezen) wou ik niet uit dat gevoel, geen zin in wéér "gedoe & drama" en dat is een valkuil!
Ik ging over op mijn oude mechanismen (doorgaan alsof er niks aan de hand is, verzet tegen pijn en verdriet, ipv die ten volle te voelen)
En ik wist het!
Want dat is inherent aan die "natuurlijke staat van zijn" kennen: je kunt jezelf niet meer voor de gek houden!
Je wéét het als het egootje het weer overneemt en je van alles probeert wijs te maken, want ergens ben je nooit meer helemaal úit die staat, met wat je nu weet, waar je nu beland bent!
Blijf dus vooral nu luisteren en vertrouwen op je intuitie, blijf streven om te blijven of steeds terug te keren naar deze gesteldheid, nu je in contact staat met dat ware zelf (en je eigenliefde/ eigenwaarde/ waardigheid).
Super hoor, houd dit vast!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
