Psyche
alle pijlers
Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI
maandag 21 maart 2016 om 21:37
Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~15.000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste vijf delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
Maart 2016 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Houd me vast - Dr Sue Johnson
Liefdesbang- Hannah Cuppen
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~15.000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste vijf delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
Maart 2016 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Houd me vast - Dr Sue Johnson
Liefdesbang- Hannah Cuppen
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 18 juli 2016 om 23:39
voor jou.Hier ook hond(je) die maar een piepklein rondje haalt overdag, tong op de grond zowat.
's avonds gaat dat een stuk beter (en verder) als het afgekoeld is.
Nog 2 dagen zo warm, ik vind het ook wel even lekker, maar in de volle zon liever met zwemwater ernaast!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 00:19
Ik had net nog een diepe gedachte over de zin van het leven 
Ooit hoop ik nog eens een echt zinnig antwoord te hebben op de vraag der vragen
Wat is de zin van het leven?
Ik vind het soms zo nutteloos allemaal, dan voel ik me nutteloos, en vind ik dat zo veel mensen met zo veel nutteloze dingen bezig zijn.. (Zoals haten en oorlog voeren en harten breken enz...)
Toen kwam de dagelijkse gedachte binnen
"De zin van het leven is een zinvol leven"
Ik vind m wel mooi, maar ook vind ik m nog te vaag,
Wat vinden jullie nou eigenlijk?
Nu gauw naar dromenland
Dat lijkt me wel zinvol
Ooit hoop ik nog eens een echt zinnig antwoord te hebben op de vraag der vragen
Wat is de zin van het leven?
Ik vind het soms zo nutteloos allemaal, dan voel ik me nutteloos, en vind ik dat zo veel mensen met zo veel nutteloze dingen bezig zijn.. (Zoals haten en oorlog voeren en harten breken enz...)
Toen kwam de dagelijkse gedachte binnen
"De zin van het leven is een zinvol leven"
Ik vind m wel mooi, maar ook vind ik m nog te vaag,
Wat vinden jullie nou eigenlijk?
Nu gauw naar dromenland
Dat lijkt me wel zinvol
"When it rains, look for rainbows. When it's dark, look for stars.."
dinsdag 19 juli 2016 om 00:29
Storm: Wat positief allemaal, heerlijk! Inderdaad zo belangrijk te blijven investeren in jezelf en vrienden-en kennissenkring. Als je wereld te klein wordt neig je al gauw te afhankelijk van een ander te worden, het geluk alleen daarvan te laten afhangen. Maar het leven is een stuk leuker als die wereld een stuk groter is!
Dat heb ik het laatste jaar ook zeker geleerd.
Suzy: Goed te horen dat er een opening is, dat je het weer wat zonniger in ziet. En natuurlijk kan je tandarts geen bezwaar hebben dat je het hogerop gezocht hebt. Het is jouw gezondheid en natuurlijk wil je daar het beste voor!
Welkom ook Amz87 en Elmervrouw
Elmervrouw: Je niet gezien, gehoord en opgemerkt voelen, ja bijna onzichtbaar voor de buitenwereld is denk wat ik veel mensen op dit topic herkennen. Ik ken zelf het gevoel, en zie het ook bij dochter (helaas)
De basis is wel dat je jezelf moet zien, horen en opmerken EN zichtbaar maken, het gelukkig zijn met jezelf. Hoe beter je je over jezelf voelt hoe zichtbaarder je wordt voor anderen, je neemt een plaats in.
Nieuwe stappen nemen, diep weggestopte dromen misschien proberen in de realiteit te brengen. Tijd nemen voor jezelf, jezelf leren kennen onder alle lagen van verdriet, boosheid en frustratie.
Ik kan het allemaal niet zo mooi schrijven, maar genoeg leesmateriaal hier en boekentips die nieuwe gedachtes in gang kunnen zetten. En van je afschrijven helpt ook, niet alleen door reacties door anderen maar als je gedachtes geordend opschrijft lijkt het in je hoofd ook allemaal wat georganiseerder te worden. Waardoor relativeren wat makkelijker gaat. Ik heb het afgelopen jaar ook heel veel aan dit topic gehad, en nog steeds...je bent nooit uitgeleerd/gegroeid en het is goed om alert te blijven op 'valkuilen'.
Dat heb ik het laatste jaar ook zeker geleerd.
Suzy: Goed te horen dat er een opening is, dat je het weer wat zonniger in ziet. En natuurlijk kan je tandarts geen bezwaar hebben dat je het hogerop gezocht hebt. Het is jouw gezondheid en natuurlijk wil je daar het beste voor!
Welkom ook Amz87 en Elmervrouw
Elmervrouw: Je niet gezien, gehoord en opgemerkt voelen, ja bijna onzichtbaar voor de buitenwereld is denk wat ik veel mensen op dit topic herkennen. Ik ken zelf het gevoel, en zie het ook bij dochter (helaas)
De basis is wel dat je jezelf moet zien, horen en opmerken EN zichtbaar maken, het gelukkig zijn met jezelf. Hoe beter je je over jezelf voelt hoe zichtbaarder je wordt voor anderen, je neemt een plaats in.
Nieuwe stappen nemen, diep weggestopte dromen misschien proberen in de realiteit te brengen. Tijd nemen voor jezelf, jezelf leren kennen onder alle lagen van verdriet, boosheid en frustratie.
Ik kan het allemaal niet zo mooi schrijven, maar genoeg leesmateriaal hier en boekentips die nieuwe gedachtes in gang kunnen zetten. En van je afschrijven helpt ook, niet alleen door reacties door anderen maar als je gedachtes geordend opschrijft lijkt het in je hoofd ook allemaal wat georganiseerder te worden. Waardoor relativeren wat makkelijker gaat. Ik heb het afgelopen jaar ook heel veel aan dit topic gehad, en nog steeds...je bent nooit uitgeleerd/gegroeid en het is goed om alert te blijven op 'valkuilen'.
dinsdag 19 juli 2016 om 00:34
Jeetje Storm, heerlijk hoor, dat het zo lekker vanzelf loopt bij jullie, nog steeds. 
Dat jullie zo snel zo zeker zijn van elkaar om bij elkaar in te trekken, soms "weet" je het gewoon, denk ik, dat het klopt.
Gingen jullie nou ook nog op vakantie of is dat al geweest?
(kan het soms niet bijhouden).
En heb je ook opeens een leuk clubje mensen ontmoet en om je heen daar, goed dat je ook zelf dingen blijft ondernemen en afspreken zonder hem. Gek hoe alles dan als vanzelf gaat in meerdere opzichten.
Wind mee noem ik dat
(net als dat vervelende dingen nooit alleen komen, zeggen ze zo vaak, dus andersom geloof ik ook wel dat je in de positieve "spiraal" zit je dan meer meevallers krijgt of achter elkaar, je straalt waarschijnlijk ook en dat werkt aanstekelijk, trekt mensen aan, enz, het versterkt elkaar allemaal dan, lijkt het wel.
Behalve die ontstekingen dus, dat is minder, ik wens je veel beterschap!
Ik ben nog even bij de buurvrouw/moeder van vriend langsgegaan, die sinds gisteren dus weduwe is (en aardig dement aan het worden).
Deed haar zichtbaar goed, ze vindt altijd dat ik aardig kon kletsen, zie dat nu ook weer, haha, dat klopt natuurlijk wel en vaak juist op dat soort momenten weet ik de "juiste" woorden wel te vinden, die raken, dat hoor ik wel vaker. (ken er nog zoeen met dat talent om midden in de roos te schieten, iig bij mij, en daardoor merk ik dat (positieve) effect wat het op je kan hebben (aan bemoediging, troost of me(d)eleven, begrepen voelen) nu zelf ook).
Na zoveel jaar samen (meer dan 60 jaar iig) is dat wel behoorlijk wennen, ze vroeg vanalles over alleenzijn als vrouw, dat ik zei dat ik er ook aan gewend ben geraakt en zelfs fijn vond, bepaalde vrijheid geeft, kon ze wel inkomen en gaf haar hoop dat zij er dus ook aan zou kunnen wennen. Ik mag haar wel, zij altijd zo'n echte "stadse" geweest met haar hart op de tong, lekker direct (en met humor), hield alles in de gaten: vanuit de zonnige voortuin achter de heg zittend kan zij de hele straat overzien, terwijl ze haar niet zien. Jammer dat ze zo vergeetachtig is geworden, maar ook nog goede momenten.
Had zo'n mini-
-plantje meegenomen en iets lekkers, en door zoiets (kleins) kan ze al ontroerd raken, maar meer nog denk ik door ff wat aandacht.
Ze is blij dat er wat "leuke wijven" in de straat zijn (zo zei zij het) en beetje aanspraak daarvan (buurvrouw hiernaast is er zelfs dagelijks te vinden, hield eea in de gaten, ff kopje koffie. Lief dat mensen dat dus nog doen anno nu, ik vind dat soort betrokkenheid met buren en eigen straat toch wel belangrijk, juist tegenwoordig, elkaar een beetje in het oog houden!
Slaap lekker, Storm!
Eea is van mij afgegleden, dus ik zal denk ik ook wel slapen als een
Dat jullie zo snel zo zeker zijn van elkaar om bij elkaar in te trekken, soms "weet" je het gewoon, denk ik, dat het klopt.
Gingen jullie nou ook nog op vakantie of is dat al geweest?
(kan het soms niet bijhouden).
En heb je ook opeens een leuk clubje mensen ontmoet en om je heen daar, goed dat je ook zelf dingen blijft ondernemen en afspreken zonder hem. Gek hoe alles dan als vanzelf gaat in meerdere opzichten.
Wind mee noem ik dat
(net als dat vervelende dingen nooit alleen komen, zeggen ze zo vaak, dus andersom geloof ik ook wel dat je in de positieve "spiraal" zit je dan meer meevallers krijgt of achter elkaar, je straalt waarschijnlijk ook en dat werkt aanstekelijk, trekt mensen aan, enz, het versterkt elkaar allemaal dan, lijkt het wel.
Behalve die ontstekingen dus, dat is minder, ik wens je veel beterschap!
Ik ben nog even bij de buurvrouw/moeder van vriend langsgegaan, die sinds gisteren dus weduwe is (en aardig dement aan het worden).
Deed haar zichtbaar goed, ze vindt altijd dat ik aardig kon kletsen, zie dat nu ook weer, haha, dat klopt natuurlijk wel
en vaak juist op dat soort momenten weet ik de "juiste" woorden wel te vinden, die raken, dat hoor ik wel vaker. (ken er nog zoeen met dat talent om midden in de roos te schieten, iig bij mij, en daardoor merk ik dat (positieve) effect wat het op je kan hebben (aan bemoediging, troost of me(d)eleven, begrepen voelen) nu zelf ook). Na zoveel jaar samen (meer dan 60 jaar iig) is dat wel behoorlijk wennen, ze vroeg vanalles over alleenzijn als vrouw, dat ik zei dat ik er ook aan gewend ben geraakt en zelfs fijn vond, bepaalde vrijheid geeft, kon ze wel inkomen en gaf haar hoop dat zij er dus ook aan zou kunnen wennen. Ik mag haar wel, zij altijd zo'n echte "stadse" geweest met haar hart op de tong, lekker direct (en met humor), hield alles in de gaten: vanuit de zonnige voortuin achter de heg zittend kan zij de hele straat overzien, terwijl ze haar niet zien. Jammer dat ze zo vergeetachtig is geworden, maar ook nog goede momenten.
Had zo'n mini-
-plantje meegenomen en iets lekkers, en door zoiets (kleins) kan ze al ontroerd raken, maar meer nog denk ik door ff wat aandacht. Ze is blij dat er wat "leuke wijven" in de straat zijn (zo zei zij het) en beetje aanspraak daarvan (buurvrouw hiernaast is er zelfs dagelijks te vinden, hield eea in de gaten, ff kopje koffie. Lief dat mensen dat dus nog doen anno nu, ik vind dat soort betrokkenheid met buren en eigen straat toch wel belangrijk, juist tegenwoordig, elkaar een beetje in het oog houden!
Slaap lekker, Storm!
Eea is van mij afgegleden, dus ik zal denk ik ook wel slapen als een
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 00:40
:
Ik had net nog een diepe gedachte over de zin van het leven
Ooit hoop ik nog eens een echt zinnig antwoord te hebben op de vraag der vragen
Wat is de zin van het leven?
Ik vind het soms zo nutteloos allemaal, dan voel ik me nutteloos, en vind ik dat zo veel mensen met zo veel nutteloze dingen bezig zijn.. (Zoals haten en oorlog voeren en harten breken enz...)
Toen kwam de dagelijkse gedachte binnen
"De zin van het leven is een zinvol leven"
Ik vind m wel mooi, maar ook vind ik m nog te vaag,
Wat vinden jullie nou eigenlijk?
Nu gauw naar dromenland
Dat lijkt me wel zinvol
Tja, ik denk dat een zinnig leven (zin in, zinvol, zinnig, zinnelijk) is wat je oa kunt betekenen voor elkaar, wat je dus nalaat aan wie, aan sporen dat jij ertoe deed, welk verschil je hebt kunnen maken in beperkt aantal jaren dat je op deze aardbol rondloopt.
Je kunt (proberen) liefde enz na te laten en nog veel meer positieve sporen, invloed, herinneringen en ervaringen, júist tegenover anderen die haat, wrok en wraak en negativiteit zaaien.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 01:40
Amy, je verwoordt het prima.
Quote: "De basis is wel dat je jezelf moet zien, horen en opmerken EN zichtbaar maken, het gelukkig zijn met jezelf. Hoe beter je je over jezelf voelt hoe zichtbaarder je wordt voor anderen, je neemt een plaats in."
Ik denk dat je gelijk in hebt dat je jezelf zichtbaar moet máken op eoa manier.
Mensen weten niet wat jij waard bent als ze daar eerst diep voor moeten wroeten en je die waarde niet zelf naar buiten brengt.
Verwar dat svp niet met dat dat gelijk staat aan "lekker in je vel zitten" of (pas) als je gelukkig bent met jezelf.
Ook in mindere periodes (of soms juist!) kun je jezelf zichtbaar maken (oa door iets kenbaar te maken, open over te zijn, kwetsbaar opstellen (ver)bindt ook/juist.
Dat is iets anders dan altijd maar depri zijn of klagen of verdriet, drama enz, ik bedoel oprechte emoties kunnen tonen en open over zijn, je bent niet pas interessant als alles goed gaat met je of als je uitstraalt dat je gelukkig bent.
Dat zou een misvatting zijn.
Mensen vinden het vaak fijn als je ze in vertrouwen neemt en je hen dus de gelegenheid geeft om iets voor jou te kunnen doen.
Als het maar niet altijd eenzijdig is of altijd negatief.
Het is normaal dat iedereen zo zijn mindere gebeurtenissen en ervaringen meemaakt, ook dat verbindt, het maakt imo wel uit hoe je daarmee omgaat en wat/hoe je dat uit tegen anderen en wat je daarmee opwekt of wil opwekken.
Mensen vinden het naar mijn idee helemaal niet zo vervelend als jij iets ergs (voor jou) meemaakt en over vertelt, vinden daar vaak herkenning in, hebben er begrip voor, want hebben we allemaal mee te maken.
Net met buurvrouw geeft het ook helemaal niet dat haar tranen tevoorschijn komen, en mijne ook zowat, dat is ook een vorm van afstemmen op elkaar waardoor je even een oprecht wederzijds aan/meevoelen ervaart.
Wat jij denk ik bedoelt is als je in contact staat met je eigen liefdevolle kern (met compassie en zelfcompassie enz) en dan straal je dat uit ook door verdrietige of vervelende gebeurtenissen heen, denk ik.
Het beinvloedt die onderstroom dan niet, itt als je echt op de bodem zit, stuk zit, die emoties je overnemen (of de lading ervan) ipv dat je die emoties hébt.
Groot houden (flink) is bijv ook zoiets. Bij tandarts ben ik niet zo'n flinkerd hoor, (ik stort ook niet in of zo), en die mag dat best zien, dat is ook (opr)echt en dan krijg je ook doorgaans (opr)echt empathische reactie daarop: geduld, begrip, geruststelling, genegenheid. Laten zien is helemaal niet erg, dus, mensen kunnen daar iets mee, op inspelen, op reageren, als het maar oprecht is. Ook het benoemen van wat je voelt kan al opluchten, maar dat mag dus best gepaard gaan met corresponderende lichaamstaal.
Dat is denk ik ook het grote verschil dat mensen echt wel aanvoelen of je echt (overwegend of onderliggende stroom in jou) positief bént of alleen maar positief doét (doorgaan alsof er niks is, flink doen, doen alsof, niet laten merken, onderdrukken van wat dwars zit).
Afgelopen dagen lagen sowieso bijv mijn tranen dicht onder de oppervlakte, dan ga ik echt niet buiten de deur doen alsof ik zo gelukkig en vrolijk ben. Maar ook niet volledig in beslaggenomen door die gevoelens, die héb ik intussen wel, maar bestá ik nog steeds niet alleen máár uit die gevoelens. Dan kun je nog steeds andere dingen aanboren zoals vriendelijkheid en belangstelling voor hun.
Ik denk dat dat (hét) verschil maakt, want mensen reageren dan nog steeds even vriendelijk als altijd, en ik op hen.
Je hoeft niet altijd maar stralend in je vel te zitten om jezelf zichtbaar te kunnen maken.
Ik zorg iha sowieso wel dat ik gezien word
En dan bedoel ik niet opvallen oid, maar wel laten zien wie je bent of zo, hier ben ik!
Wat Amy zegt: je plaats innemen.
Iha zullen mensen die mij ontmoeten best de indruk krijgen dat ik mezelf alvast van waarde vind iig.
Hoe je jezelf "neerzet' (of liever uitstraalt wat je echt voelt over jezelf) beinvloedt imo ook hoe zij je zien.
Je hoeft jezelf helemaal niet als geweldig zelfverzekerd, ubergelukkig enz op te stellen, maar als je jezelf daarentegen als onzeker, sneu of meelijwekkend, slachtofferig, zielig vindt/ziet/voelt straal je dat denk ik ook uit en pikken mensen dat ook op.
Dat is heel anders dan wanneer je algemene basishouding/onderstroom van waardevol hebt en er dan -net als bij anderen- je (daarnaast, óók) met minder leuke emoties te maken hebt.
Quote: "De basis is wel dat je jezelf moet zien, horen en opmerken EN zichtbaar maken, het gelukkig zijn met jezelf. Hoe beter je je over jezelf voelt hoe zichtbaarder je wordt voor anderen, je neemt een plaats in."
Ik denk dat je gelijk in hebt dat je jezelf zichtbaar moet máken op eoa manier.
Mensen weten niet wat jij waard bent als ze daar eerst diep voor moeten wroeten en je die waarde niet zelf naar buiten brengt.
Verwar dat svp niet met dat dat gelijk staat aan "lekker in je vel zitten" of (pas) als je gelukkig bent met jezelf.
Ook in mindere periodes (of soms juist!) kun je jezelf zichtbaar maken (oa door iets kenbaar te maken, open over te zijn, kwetsbaar opstellen (ver)bindt ook/juist.
Dat is iets anders dan altijd maar depri zijn of klagen of verdriet, drama enz, ik bedoel oprechte emoties kunnen tonen en open over zijn, je bent niet pas interessant als alles goed gaat met je of als je uitstraalt dat je gelukkig bent.
Dat zou een misvatting zijn.
Mensen vinden het vaak fijn als je ze in vertrouwen neemt en je hen dus de gelegenheid geeft om iets voor jou te kunnen doen.
Als het maar niet altijd eenzijdig is of altijd negatief.
Het is normaal dat iedereen zo zijn mindere gebeurtenissen en ervaringen meemaakt, ook dat verbindt, het maakt imo wel uit hoe je daarmee omgaat en wat/hoe je dat uit tegen anderen en wat je daarmee opwekt of wil opwekken.
Mensen vinden het naar mijn idee helemaal niet zo vervelend als jij iets ergs (voor jou) meemaakt en over vertelt, vinden daar vaak herkenning in, hebben er begrip voor, want hebben we allemaal mee te maken.
Net met buurvrouw geeft het ook helemaal niet dat haar tranen tevoorschijn komen, en mijne ook zowat, dat is ook een vorm van afstemmen op elkaar waardoor je even een oprecht wederzijds aan/meevoelen ervaart.
Wat jij denk ik bedoelt is als je in contact staat met je eigen liefdevolle kern (met compassie en zelfcompassie enz) en dan straal je dat uit ook door verdrietige of vervelende gebeurtenissen heen, denk ik.
Het beinvloedt die onderstroom dan niet, itt als je echt op de bodem zit, stuk zit, die emoties je overnemen (of de lading ervan) ipv dat je die emoties hébt.
Groot houden (flink) is bijv ook zoiets. Bij tandarts ben ik niet zo'n flinkerd hoor, (ik stort ook niet in of zo), en die mag dat best zien, dat is ook (opr)echt en dan krijg je ook doorgaans (opr)echt empathische reactie daarop: geduld, begrip, geruststelling, genegenheid. Laten zien is helemaal niet erg, dus, mensen kunnen daar iets mee, op inspelen, op reageren, als het maar oprecht is. Ook het benoemen van wat je voelt kan al opluchten, maar dat mag dus best gepaard gaan met corresponderende lichaamstaal.
Dat is denk ik ook het grote verschil dat mensen echt wel aanvoelen of je echt (overwegend of onderliggende stroom in jou) positief bént of alleen maar positief doét (doorgaan alsof er niks is, flink doen, doen alsof, niet laten merken, onderdrukken van wat dwars zit).
Afgelopen dagen lagen sowieso bijv mijn tranen dicht onder de oppervlakte, dan ga ik echt niet buiten de deur doen alsof ik zo gelukkig en vrolijk ben. Maar ook niet volledig in beslaggenomen door die gevoelens, die héb ik intussen wel, maar bestá ik nog steeds niet alleen máár uit die gevoelens. Dan kun je nog steeds andere dingen aanboren zoals vriendelijkheid en belangstelling voor hun.
Ik denk dat dat (hét) verschil maakt, want mensen reageren dan nog steeds even vriendelijk als altijd, en ik op hen.
Je hoeft niet altijd maar stralend in je vel te zitten om jezelf zichtbaar te kunnen maken.
En dan bedoel ik niet opvallen oid, maar wel laten zien wie je bent of zo, hier ben ik!
Wat Amy zegt: je plaats innemen.
Iha zullen mensen die mij ontmoeten best de indruk krijgen dat ik mezelf alvast van waarde vind iig.
Hoe je jezelf "neerzet' (of liever uitstraalt wat je echt voelt over jezelf) beinvloedt imo ook hoe zij je zien.
Je hoeft jezelf helemaal niet als geweldig zelfverzekerd, ubergelukkig enz op te stellen, maar als je jezelf daarentegen als onzeker, sneu of meelijwekkend, slachtofferig, zielig vindt/ziet/voelt straal je dat denk ik ook uit en pikken mensen dat ook op.
Dat is heel anders dan wanneer je algemene basishouding/onderstroom van waardevol hebt en er dan -net als bij anderen- je (daarnaast, óók) met minder leuke emoties te maken hebt.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 09:49
Mooi gezegd suzy over die onderstroom en jezelf van waarde vinden, jezelf er laten zijn inclusief alle fijne en minder fijne gevoelens / gebeurtenissen.
'De zin van het leven is een zinvol leven'
Zand, zand toch! Wat een diepe gedachte! Idd vaag en tegelijk veelzeggend.
Want hoe vul je dat in? Hoe bepaal je die zin(volheid)?
Wat ik meer dan eens heb gedacht, is dat er geen 'zin' is in het leven, maar dat je nu je er toch bent maar het beste kunt proberen om een zo goed mogelijk mens te zijn.
Is een vorm van zingeving, en hoe je dat invult heel persoonlijk. Vriendelijk en belang stellend zijn naar je medemens, elkaar niet (bewust) pijn doen, goed zorgen voor jezelf en voor de ander indien mogelijk.
Zoals bijv suzy doet met het aandacht en tijd geven aan haar buurvrouw, maar ook waardering voelen voor mensen die er voor jou zijn als je het nodig hebt, ook al 'doe' je het uiteindelijk zelf (dealen met jezelf en je leven en met wat er gebeurt en wat je voelt en denkt).
Maar ik denk wel dat zin iets is dat we zelf aan ons leven (moeten/willen) geven, dat het leven an sich vrij zinloos is. We zijn nu eenmaal toevallig ontstaan ooit en zover door ontwikkeld dat we nu kunnen nadenken en praten over dit soort dingen. Als je kunt lopen waarom zou je dan blijven kruipen?
Als je kunt nadenken over zingeving waarom zou je dat dan niet doen?
Niet omdat het moet, maar omdat het kán en als je wilt kun je dat zien als een mooi vermogen.
'De zin van het leven is een zinvol leven'
Zand, zand toch! Wat een diepe gedachte! Idd vaag en tegelijk veelzeggend.
Want hoe vul je dat in? Hoe bepaal je die zin(volheid)?
Wat ik meer dan eens heb gedacht, is dat er geen 'zin' is in het leven, maar dat je nu je er toch bent maar het beste kunt proberen om een zo goed mogelijk mens te zijn.
Is een vorm van zingeving, en hoe je dat invult heel persoonlijk. Vriendelijk en belang stellend zijn naar je medemens, elkaar niet (bewust) pijn doen, goed zorgen voor jezelf en voor de ander indien mogelijk.
Zoals bijv suzy doet met het aandacht en tijd geven aan haar buurvrouw, maar ook waardering voelen voor mensen die er voor jou zijn als je het nodig hebt, ook al 'doe' je het uiteindelijk zelf (dealen met jezelf en je leven en met wat er gebeurt en wat je voelt en denkt).
Maar ik denk wel dat zin iets is dat we zelf aan ons leven (moeten/willen) geven, dat het leven an sich vrij zinloos is. We zijn nu eenmaal toevallig ontstaan ooit en zover door ontwikkeld dat we nu kunnen nadenken en praten over dit soort dingen. Als je kunt lopen waarom zou je dan blijven kruipen?
Als je kunt nadenken over zingeving waarom zou je dat dan niet doen?
Niet omdat het moet, maar omdat het kán en als je wilt kun je dat zien als een mooi vermogen.
dinsdag 19 juli 2016 om 09:59
:
Jeetje Storm, heerlijk hoor, dat het zo lekker vanzelf loopt bij jullie, nog steeds.
Dat jullie zo snel zo zeker zijn van elkaar om bij elkaar in te trekken, soms "weet" je het gewoon, denk ik, dat het klopt.
Gingen jullie nou ook nog op vakantie of is dat al geweest?
(kan het soms niet bijhouden).
En heb je ook opeens een leuk clubje mensen ontmoet en om je heen daar, goed dat je ook zelf dingen blijft ondernemen en afspreken zonder hem. Gek hoe alles dan als vanzelf gaat in meerdere opzichten.
Wind mee noem ik dat
(net als dat vervelende dingen nooit alleen komen, zeggen ze zo vaak, dus andersom geloof ik ook wel dat je in de positieve "spiraal" zit je dan meer meevallers krijgt of achter elkaar, je straalt waarschijnlijk ook en dat werkt aanstekelijk, trekt mensen aan, enz, het versterkt elkaar allemaal dan, lijkt het wel.
Behalve die ontstekingen dus, dat is minder, ik wens je veel beterschap!
Het voelt inderdaad gewoon goed, en ja, het 'klopt'. Alles voelt gewoon alsof dit de man is met wie ik oud ga worden, en blij toe! Want het is me toch een partij gezellig!
En idd, er gebeuren meer mooie / fijne dingen, oa dat met dat clubje mensen, het leuke is dat m'n vriend me daartoe onbewust en ongewild heeft geïnspireerd. Hij houdt me onbewust een soort spiegel voor waardoor ik intrinsiek gemotiveerd raak om bepaalde dingen anders aan te pakken. Toch voelt het wel heel erg als 'eigen': eigen motivatie, eigen acties, vanuit mezelf. Maar wel mede mogelijk doordat ik door hem dingen ben gaan inzien / beseffen en me sterk (genoeg) voel om ernaar te handelen. Heel mooi dus eigenlijk.
We gaan idd nog op vakantie, het zit er aan te komen, hebben al leuke voorpret en een hele mooie kampeeruitrusting bijeen gesprokkeld her en der. Deze prinses op de erwt gaat in een tent kamperen!
Tja die ontsteking is minder, dokter zei dat een vakantie me wss echt goed zou doen en dat ik maar lekker even moet gaan relaxen en uitrusten. Nou, dat ga ik zeker wel doen! Toch is het ook heerlijk om dingen te ondernemen (ook nu, nog in eigen land en terwijl het nog geen vakantie is) want ook daar krijg ik positieve energie van.
En ja, ook met mensen in m'n omgeving lijkt het goed te gaan, wat heel erg fijn is om te merken / horen. Natuurlijk hebben we allemaal wel eens een minder moment, maar als het overwegend goed gaat dan ben je daar zoveel sneller weer uit. Dan kun je de mindere dingen van anderen ook zoveel beter aan en aanhoren en na het te bespreken, medeleven te tonen, ook weer van je af laten glijden. Dat is iets dat ik echt heb moeten leren en wat me steeds beter af gaat. Fijn is dat!
dinsdag 19 juli 2016 om 11:14
Goedemorgen allemaal, hoog tijd voor een krabbeltje van mij. Heb helaas weinig gelezen de laatste tijd. Zie wel een paar nieuwe mensen erbij, welkom hier op het topic. Hier gaat het goed, heb nu tijdelijk mijn zoon in huis, hij is van plan om in augustus naar het buitenland te gaan ( wel Europa) gelukkig, en wil daar proberen om werk te vinden wat hem hier niet echt lukt. Niet in de branche waarin hij graag in wil werken. Hij heeft daar al een vriend die daar ook werkt dus dat scheelt, maar is nog wel spannend allemaal, omdat het moeilijk is om een huis te krijgen. Het moet niet te duur zijn, en verder moet het allemaal lukken daar. Maar hij wil het proberen in ieder geval. Heb me wel even heel veel zorgen gemaakt, maar heb dat ook weer op eea manier los kunnen laten. We zien wel hoe het loopt.
Dat ik weer eea los heb kunnen laten komt ook door wat ik hier en vooral door Suzy heb geleerd. Dus we hebben al weer wat spullen verhuisd, meeste heeft hij zelf gedaan.
Wat gebeurd er veel in de wereld de laatste week vooral, de aanslag in NIce, de bijna 300 doden in Turkije, en de mensen die daar opgepakt worden in een dictatuur, want daar gaat het wel erg op lijken, dat ze zomaar allemaal worden opgepakt. Lijkt of de wereld in brand staat. En aan de andere kant toen we zondag lekker wandelden in een natuurgebied lijkt het allemaal zo n verwegvanmijnbed show. Ons leven gaat door, en gelukkig ook maar. Maar het laat je niet koud.
Een naast familielid krijgt te horen dat ze borstkanker heeft, nog geen 50 jaar en vermoedelijk uitzaaiingen, heb ik heel erg mee gezeten. Het besef dat zomaar je leven op de kop kan gaan staan, mensen waar het allemaal vlekkeloos leek te verlopen, goede banen, genoeg auto's op het erf, ieder jaar vakantie, en nu zouden ze alles willen inleveren voor gezondheid.
Dus daarom moeten we genieten van wat we wel hebben, en ik weet dat dat moeilijk is als je je eigen zorgen hebt, of dat je je alleen voelt, of whatever dan ook, maar toch....., denk altijd aan de goede dingen, tel je zegeningen.
@Suzy, vond het laatst heel fijn te lezen dat je besefte dat je hond toch last heeft van eea, en dat jij je toch moet aanpassen aan de hond. Mijn buurvrouw heeft ook een bejaarde hond, is laatst een weekend weggeweest, maar de hond is zo van slag geraakt dat die een week bij moest komen. Ze heeft gezegd dat ze niet weer op vakantie kan zolang de hond er nog is. Ook is de hond bijna blind, zou dat ook het geval met jouw hond kunnen zijn? Jouw hond botst toch ook vaak bij dingen op?
@Storm, wat fijn te lezen dat het nog steeds zo goed gaat, geniet ervan!
@Aiksje, zo jij bent weer snel uit je diepe verdriet geraakt, goed om te lezen, dat je je leven weer zo oppakt.
Fijne dag iedereen, geniet van het zonnetje
( mis hier alleen nog een zwembad).
Dat ik weer eea los heb kunnen laten komt ook door wat ik hier en vooral door Suzy heb geleerd. Dus we hebben al weer wat spullen verhuisd, meeste heeft hij zelf gedaan.
Wat gebeurd er veel in de wereld de laatste week vooral, de aanslag in NIce, de bijna 300 doden in Turkije, en de mensen die daar opgepakt worden in een dictatuur, want daar gaat het wel erg op lijken, dat ze zomaar allemaal worden opgepakt. Lijkt of de wereld in brand staat. En aan de andere kant toen we zondag lekker wandelden in een natuurgebied lijkt het allemaal zo n verwegvanmijnbed show. Ons leven gaat door, en gelukkig ook maar. Maar het laat je niet koud.
Een naast familielid krijgt te horen dat ze borstkanker heeft, nog geen 50 jaar en vermoedelijk uitzaaiingen, heb ik heel erg mee gezeten. Het besef dat zomaar je leven op de kop kan gaan staan, mensen waar het allemaal vlekkeloos leek te verlopen, goede banen, genoeg auto's op het erf, ieder jaar vakantie, en nu zouden ze alles willen inleveren voor gezondheid.
Dus daarom moeten we genieten van wat we wel hebben, en ik weet dat dat moeilijk is als je je eigen zorgen hebt, of dat je je alleen voelt, of whatever dan ook, maar toch....., denk altijd aan de goede dingen, tel je zegeningen.
@Suzy, vond het laatst heel fijn te lezen dat je besefte dat je hond toch last heeft van eea, en dat jij je toch moet aanpassen aan de hond. Mijn buurvrouw heeft ook een bejaarde hond, is laatst een weekend weggeweest, maar de hond is zo van slag geraakt dat die een week bij moest komen. Ze heeft gezegd dat ze niet weer op vakantie kan zolang de hond er nog is. Ook is de hond bijna blind, zou dat ook het geval met jouw hond kunnen zijn? Jouw hond botst toch ook vaak bij dingen op?
@Storm, wat fijn te lezen dat het nog steeds zo goed gaat, geniet ervan!
@Aiksje, zo jij bent weer snel uit je diepe verdriet geraakt, goed om te lezen, dat je je leven weer zo oppakt.
Fijne dag iedereen, geniet van het zonnetje
( mis hier alleen nog een zwembad).
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
dinsdag 19 juli 2016 om 12:33
Tja, Storm, wat daaraan goed of juist jammer is, is dat mensen mede het product van hun omgeving en opvoeding zijn: beinvloedbaar dus van jongs af aan, wat "er met de paplepel in gegoten wordt".
En daardoor "zichzelf zijn" zelden zuiver is.
Als sociale dieren vanuit een (oer?)behoefte om zich te verbinden met elkaar heel belangrijk vinden om bij de groep/kudde te horen.
Dat is dan meestal vertaald naar de "eigen groep" (niet de mensheid als groep).
Wel bijv gezin, geloofsgemeenschap of dorpsgemeenschap, buurt, familie, vriendenkring, collega's enz. En tegenwoordig ook Fb- en Whatsapp(groepen)..
De meesten zijn niet gewend echt bij hun eigen (zuivere) vermogens te rade te gaan, omdat ze die niet kennen en ook niet op vertrouwen, (is ook moeilijk te onderscheiden wat aanleg en wat opvoeding/omgeving enz is, tis die hele combi van "zo ben ik nu eenmaal") en verlaten zich op de algemene norm (als die al bestaat) wat op dat moment op dat stukje leefwereld "normaal" is, de trend is, iedereen doet, iig vaak is het dan beantwoorden aan wat door anderen verwacht, verzonnen en gedicteerd wordt aan leefregels, en het daar al dan niet diep van binnen mee eens zijn, dan proberen zich aan te passen daaraan.
Niet iedereen is in staat tot zelfonderzoek, of geen behoefte aan, omdat binnenin een hoop (in) donker puin ligt bijv, en dat hebben geleerd te beheersen of te overheersen over instinct en gevoelens en "een goed mens zijn" (of zich zo voelen) eigenlijk valt en staat met hoe succesvol je bent om daaraan te beantwoorden.
Ik denk dat zoveel mensen momenteel opgroeien zonder veilige en echt liefhebbende groep, dat het niet zo gek is dat veel mensen richting- en stuurloos zijn, geen houvast meer hebben in religies zoals vroeger en diegenen die dat wel hebben, zich daaraan (aan die groep of ideologie) vastklampen en dáár iig een "goed gevoel" aan kunnen ontlenen, in een bescheiden danwel grootsere rol.
Mensen met een zwak ego/zelfbeeld/eigenwaarde en "verhard" (of verhart) zonder houvast (aan anderen, of houvast aan de "verkeerde" anderen) hebben weinig vertrouwen in zichzelf en (daardoor) niet in de medemens, de toekomst, mensheid, denk ik.
Zeker als ze niet in verbinding staan met hun eigenliefde en eigen vermogens waaronder denkvermogens, IQ (zelf kunnen denken en redeneren) die ook nog eens verschilt per persoon, maar ook EQ, wat deels aanleg is, en deels aangeleerd en ontwikkeld wordt (en bij sommigen helemaal ontbreekt of magertjes is).
In eenzelfde gezin reageren kinderen bijv verschillend op dezelfde ouders en opvoeding, krijgen verschillende ervaringen en voorbeelden van vriendjes, leraren, familie enz mee. Ik zelf bijv ben tot een bepaalde (bewuste) leeftijd nog mee naar de (katholieke) kerk gegaan, broers ook en daar hebben we heel verschillende dingen van "meegenomen" (dwz ik inhoudelijk, oudere broer meer formeel door bijv voor de kerk te trouwen en kinderen te dopen, maar verder niks met dat geloof inhoudelijk heeft). Je leert daar oa dat naastenliefde belangrijk(er) is (dan eigenliefde), dat is wat ik daar iig opgepikt heb.
Mijn jongere broer en zussen hebben daar weinig (bewuste) invloed van, die waren te jong en hoewel eea daarvan doorsijpelde in de opvoeding via mijn ouders en familie (overtuigd katholieke tantes bijv), is hun mate van eigen- en naastenliefde en empathie bij sommigen wel en anderen niet erg ontwikkeld, net als bij de meeste (incl ikzelf ook) mensen heen en weer tussen positief of negatief geloof over jezelf (niveau van eigenwaarde). En vertaalt eigenliefde zich in (al dan niet gezond) "egoisme" of zelfs dat gelinkt aan/gereduceerd tot een "primitiever" (klein voelen) ego wat uit niet veel meer bestaat dan zelfbescherming/zelfbehoud. En dat ofwel overschreeuwen en (oppompen en overmatig) bewijzen nodig hebben dat ze wél iets waard zijn linken aan goed/afkeuring van anderen (liefde en van waarde zijn moeten verdienen) ofwel kleintjes en bescheiden (ik stel niks voor, onzeker) zichzelf bewijzen door pleasen om toch te verdienen dat ze "iemand" zijn en (verdiend hebben om) erbij te "mogen" horen.
Wij kregen allemaal mee dat het zowel belangrijk was om je persoonlijkheid te ontwikkelen als prestatiegericht (met name intellectueel en status enz).
Op dezelfde leeftijd en dezelfde school speelde bijv bij mij geen "merkjes" in de klas, en bij jongere zus wel, ook afhankelijk van vriend(inn)en en wat "in" was, 6 jaar later. Ik zette me af tegen hockeyclub (niet zozeer de mensen maar de maniertjes/voorwaarden om daarbij te horen) en andere broers en zussen gingen er juist in mee.
En zo pik je afhankelijk van je aanleg van ouders en omgevingsfactoren op wat daarbij past en/of hoeveel waarde je daaraan hecht, wat anderen vinden en verwachten. Ik was altijd al opstandig en "tegendraads" (of gewoon eigenwijs), iig kritsche blik vanuit wat ik zelf belangrijk vond of ervan vond, eigen smaak en ook eigen smaak in wat voor mensen mij aantrokken of ik (liever) bevriend mee was, en dat maakte ik (al vroeg) zelf wel uit. Tegelijkertijd was ik in vanalles "gehoorzaam" en volgzaam, en daardoor kon ik in wat ik verder belangrijk vond dus mijn eigen gangetje gaan, ik zorgde eigenlijk wel voor goodwill, zodat de focus lag op de "lastige" kinderen in het gezin, ik glipte daar doorheen.
Ik denk dat je bij vrij zelfverzekerde ouders in zaken waar je het niet mee eens was/bent als kind maar een paar opties hebt: erin meegaan (of iig op het oog) en dus gehoorzamen om goedkeuring (wat de ander vindt is belangrijker, zeker als je idd afhankelijk kind bent, en kun je denken: "later als ik groot ben en het zelf wel uitmaak, doe ik dat anders". Of je verzet je (machtsstrijd met ouders aangaan) en ook dan denken: "dat doe ik later anders" (en dat is vaak hetzelfde gedrag als (1 van) die ouders) maar dan over jezelf en/of anderen uitoefenen, aan de andere kant van diezelfde medaille). Dan nog zijn allebei die manieren in reactie op soortgelijke opvoeding en omgeving, afhankelijk van welk deel het in jezelf (onbewust kiest als strategieen) aanspreekt en ontwikkelt, denk ik.
Sommige overtuigingen (die aanspreken) neem je over (als "normaalwaarde"), andere verwerp je (omdat je daar last van had, aan ergerde, zelf zo in geen geval wilde worden) of ontwikkel je een verzet tegen en sommige krijg je helemaal niet mee of blijven onderbelicht.
Ik denk niet dat iedereen (als kind al) even bewust is van bepaalde dynamieken in de groepen waar ze deel van uitmaken, of daar kritisch op zijn, nagaan wat ze daar zelf van vinden, en ook niet van de strategieen die ze onbewust overnemen of verwerpen daaruit.
Gekke is dat mijn ouders (als "straf") bijv wel naar je kamer stuurden om over je eigen "aandeel" na te denken, of liever jouw schuld, want zij namen daar zelf dan geen eigen aandeel in, het ging om wat jij "verkeerd" of "fout" of slecht had gedaan en je daarover laten nadenken. Wat eigenlijk neerkwam over nadenken wat zíj al kenbaar hadden gemaakt en fout vonden, dus helemaal niet zelf nadenken. Want als je het zelf helemaal niet fout vond, of eoa rechtvaardiging voor voelde, was daar geen ruimte voor, het was erkennen dat zij het (altijd) goed zagen en jij fout.
En ik denk dat opvoeden tot gehoorzaamheid (aan ouders, aan religie, aan de maatschappelijke groep waartoe je behoort) alleen maar werkt zolang daar (zware) consequenties (en straffen) op staan, om verzet de kop in te drukken.
De meeste religies houden al sowieso niet van zelf (kritisch) denken, er is dan geen ruimte om alleen al na te dénken wat je er zelf van vindt, sterker nog dat wordt de kop ingedrukt en kant en klare leefregels gegeven om een zinvol bestaan en goed mens te zijn.
Ook in een dictatuur zie je dat mensen klein worden gehouden en dat lukt voornamelijk door angst aan te jagen: andersdenkenden die het regime bekritiseren worden onschadelijk gemaakt, uitgesloten of opgesloten of moeten verdwijnen.
Dan woekert verzet soms onderhuids/ondergronds verder, bij mensen bij wie dat niet voldoende de kop in is gedrukt, die zelf macht/invloed willen en kun je vroeg of laat een "coup" verwachten.
In het klein net zo, denk ik.
Maar er kan ook sprake zijn van gebrék aan opvoeding, 0 houvast aan ouders, structuur, regels, als ouders zelf stuurloos zijn, beschadigd enz en het (impulsieve) kind (overmatig) kan ontwikkelen wat er in aanleg zit, niet bijgesteld of gecorrigeerd worden door ouders met moraal en enig verstand of interesse daarin, die klakkeloos hun eigen tekortkomingen en ongezonde patronen doorgeven aan de volgende generatie.
Volkomen stuurloze mensen, nooit gezien, geen liefde thuis, geen enkele basis, zelf ook beschadigd daardoor, zijn nog beinvloedbaarder als ze eindelijk een rol van betekenis zien, waar ze enig aanzien aan kunnen ontlenen en daarmee een "zinvolle" bijdrage kunnen voelen voor eoa "goede zaak". Zeker als ze zelf niks te verliezen hebben, de wereld negatief zien, zelf nooit gezien werden omdat ouders, omgeving en maatschappij ze als minder of slechter nog dan onverschillig hebben behandeld. Totaal genegeerd voelen, een nobody is denk ik gevaarlijker nog dan haat en nijd (want dat is tenminste nog aandacht, zij het negatieve aandacht).
In een experiment waarbij een leraar een soort "Hitler-mini-wereldje van de klas maakte" werd al snel duidelijk dat degene(n) die (op school) buitengesloten waren van de klas en schoolplein de fanatiekste rol innamen toen ze eenmaal macht en aanzien kregen. Nog fanatieker dan degenen die gepest werden, hadden juist deze mensen (als rechterhand van de leider-leraar) er álle belang bij om de idealen en het experiment in stand te houden, waaraan zij (eindelijk) betekenis ontleenden, erbij hoorden, gezien werden en zelfs bewonderd. Ook als dat inhield dat ze zelf dan gemeen moesten worden, en zelf de "beul" werden, die ze voorheen zo verguisden in de ander, als ze zelf het slachtoffer daarvan waren.
Soms denk je: hoe kan het toch dat als je zelf ondervonden hebt aan de "slachtofferkant" hoe erg dat is, hoe kun je dan zelf veranderen in hetzelfde toebrengen aan een ander als je die macht krijgt om zelf aan de "daderkant" te staan (bijv zelf slachtoffer van ouders en als dader ontpoppen over andere "zwakkere" kinderen of (later) eigen kinderen die afhankelijk zijn.
Omdat je de kans krijgt? Omdat het kán? Omdat ze leren dat het leven gaat om óf dader (machtig) óf slachtoffer (machteloos) te zijn.
Niet elk mens krijgt mee dat het leven deels "maakbaar" is, dat je daar keuzes in hebt, groeien op in kansloosheid, weinig tot geen mogelijkheden om te groeien en te ontwikkelen, een totaal niet stimulerende omgeving, en elk eigen denken juist de kop in gedrukt is, je je gereduceerd voelt tot een nummer, anoniem, onbetekenend, nutteloos, waardeloos, liefdeloos en uitzichtloos.
En zelfs als je wél met alle liefde en goede bedoelingen en volop (bewust) oog voor jou en jouw ontwikkeling bent opgevoed, hebben voorbeeld, aanleg, eigenschappen, enz ook invloed, ook van anderen in die omgeving, broers en zussen, school, klas, vrienden, nabije familie, buren, en alles wat je meekrijgt aan positieve en negatieve invloeden via (social) media, politiek, games, wat je ziet en leest enz.
En ontvankelijk voor bent naargelang waar je jezelf in bevindt (gesteldheid, laag of lagen van jezelf in periodes, bij mee- of tegenwind de mooie of duistere kant overheerst, en aanziet voor "jezelf zijn".
Hoeveel mensen leggen hun zelfbeeld in handen van een ander, om/uit erkenning, waardering en liefde (willen krijgen/voelen) van buitenaf, omdat ze dat binnenin niet voelen of geen toegang toe kennen/weten?
Denken daar geeneens over na, ze zijn gewoon zo, als een gegeven, en ontlenen enig gevoel van eigenwaarde aan een heel beperkt groepje (of relatie/gezin) en hun status daarin waar ze zich wél van belang voelen of succes mee hebben.
Hoe dan ook zullen strategieen die iets opleveren (aan "succes", status, opgemerkt worden, zin in/aan het bestaan geeft of een goed gevoel, of dat nu "terecht" is of nie, of zelfs "drama" zullen herhalen, als dat een vertrouwd gevoel is, er zijn ook mensen die dus herhalen wat negatiefs oplevert en hun blijft (be)wijzen dat ze idd niks voorstellen of niet beter "verdienen").
Het nare is dat ouders en alle andere mensen ook menselijk zijn incl al hun imperfecties en tekortkomingen, of ze zich daar nu van bewust zijn of niet, onwetend van eea of niet. Zolang je dan maar van je kinderen niét verlangt dat zij wel perfect zijn en jouw fouten niet maken, terwijl je die zelf wel als voorbeeld meegeeft (en je voor verdedigt/rechtvaardigt onder het mom van "ik ben de volwassene, dus ik mag dat wel, en jij niet", dan geef je nog het principe/de regel niet door, maar dat die flexibel is: voor de een hetzelfde wel okay, of als je ouder bent, en voor de ander niet.
En zo ook een heleboel dubbele boodschappen, afhankelijk van aan welke kant van dat principe je staat wat je wil meegeven: als anderen dat doen is het fout, maar als je dat zelf doet/nalaat is het okay. Als "wij" het doen/laten is het okay tegenover "zij" (de ander, de vijand, de slechterik), ook al doen/laten ze tegenover elkaar exact hetzelfde (gedrag).
Kijk naar beledigen en anderen op hun "fouten" (of zelfs maar verantwoordelijkheden) wijzen: degenen die dat altijd doen kunnen dat meestal zelf het minst verdragen als het andersom is.
Dat (wij-zij) is imo de weg dan ook niet/nooit die iets positiefs kan opleveren.
Kijk naar Wilders die gewoon dezelfde strategieen bewandelt als waar hij anderen van beschuldigt in de strijd om zijn gelijk.
En hoeveel mensen daarin meegaan: de ander is (alleen maar) evil, wij (alleen maar) de goeden en het blijft dan in (beurtelings) dader-slachtofferrol recht tegenover elkaar, die een machtsstrijd altijd is (en beiden in macht over anderen & winnen-verliezen denken).
Je krijgt nooit (eerst) begrip van anderen, als je dat zelf ook niet geeft aan anderen, denk ik dan.
En ook niet automatisch als je dat wel (eerst) geeft, als die ander dat niet kan of wil opbrengen, en die rollen zelf niet wil of kan verlaten.
Heel veel mensen zijn (momenteel) imo (al dan niet wanhopig) op zoek naar aandacht en begrip van anderen, zonder dat zelf te (kunnen) geven aan anderen, zeker als dat uit schade, pijn en onmacht is als die de overhand heeft en je daarin opgesloten ronddwaalt en (beide kanten) star vasthouden aan "de ander eerst" en "als jij niet verandert, waarom zou ik dat dan wel moeten"?
Dat aanzien voor (valse?) trots en waardigheid behouden, niet afgaan, en (zelf) toegeven als "zwak" beschouwen, en in geen geval dat ego (of waar je dat aan ontleent) aangetast of iets daarvan ook maar als "minder" mag worden benoemd.
Wat eigenlijk betekent dat het ego helemaal niet zo sterk is, als dat gemakkelijk te kwetsen of beledigd is. Een sterk ego kan lachen of wegwuiven als onbelangrijk om hetzelfde wat een ander zwaar zou opnemen.
Of als ego niet zoveel dienst uitmaakt van wie je als totale persoon bént en je daar met milde compassie en zelfcompassie naar kunt kijken, zowel eigen ego als dat van anderen (en waarom, waardoor, wat er gebeurt, in welke mechanismen en strategieen je zelf reageert en zelf activeert in relatie tot jezelf en anderen).
Het is moeilijk om dan liefde te laten overheersen, denk ik, als je je (ff, tijdelijk?) totaal vereenzelvigt met de negatieve laag of de strategieen waardoor je je waarde heel hard gaat bewijzen in positieve zin, afhankelijk dus van je eigen gesteldheid en dat draadje naar liefde/eigenliefde kunt behouden onder al die (tijdelijke) ervaringen en emoties die (over hetzelfde) een goed of slecht gevoel geven.
Pijn wijst bij mij iig altijd naar liefde, andere dingen (gekwetst ego) kunnen ook pijn (van afwijzing) geven, maar koppel ik niet automatisch aan dat liefde wordt afgewezen of er niet meer is.
Dat is die onderliggende stroom, van vertrouwen, mildheid en liefde ondanks eea kunnen voelen, onder allerei omstandigheden daar toch verbinding mee kunnen houden, niet altijd even sterk, soms zwak lijntje, maar dat is er onder al mijn akties en reacties als basis. Vanuit daar door eea heen kunnen kijken, van jezelf en anderen, en daar ben ik zelf heel blij om.
Niet pijntje is pijn die aan liefde (in allerlei gradaties, om geven, genegenheid enz) kleeft, maar die pijn-met-liefde is de mooiste iig.
Omdat ook dat naar die kern leidt, en niet alleen gelukkig voelen (wat mensen soms denken, bij "goed in je vel zitten") leidt tot die kernen.
En daardoor "zichzelf zijn" zelden zuiver is.
Als sociale dieren vanuit een (oer?)behoefte om zich te verbinden met elkaar heel belangrijk vinden om bij de groep/kudde te horen.
Dat is dan meestal vertaald naar de "eigen groep" (niet de mensheid als groep).
Wel bijv gezin, geloofsgemeenschap of dorpsgemeenschap, buurt, familie, vriendenkring, collega's enz. En tegenwoordig ook Fb- en Whatsapp(groepen)..
De meesten zijn niet gewend echt bij hun eigen (zuivere) vermogens te rade te gaan, omdat ze die niet kennen en ook niet op vertrouwen, (is ook moeilijk te onderscheiden wat aanleg en wat opvoeding/omgeving enz is, tis die hele combi van "zo ben ik nu eenmaal") en verlaten zich op de algemene norm (als die al bestaat) wat op dat moment op dat stukje leefwereld "normaal" is, de trend is, iedereen doet, iig vaak is het dan beantwoorden aan wat door anderen verwacht, verzonnen en gedicteerd wordt aan leefregels, en het daar al dan niet diep van binnen mee eens zijn, dan proberen zich aan te passen daaraan.
Niet iedereen is in staat tot zelfonderzoek, of geen behoefte aan, omdat binnenin een hoop (in) donker puin ligt bijv, en dat hebben geleerd te beheersen of te overheersen over instinct en gevoelens en "een goed mens zijn" (of zich zo voelen) eigenlijk valt en staat met hoe succesvol je bent om daaraan te beantwoorden.
Ik denk dat zoveel mensen momenteel opgroeien zonder veilige en echt liefhebbende groep, dat het niet zo gek is dat veel mensen richting- en stuurloos zijn, geen houvast meer hebben in religies zoals vroeger en diegenen die dat wel hebben, zich daaraan (aan die groep of ideologie) vastklampen en dáár iig een "goed gevoel" aan kunnen ontlenen, in een bescheiden danwel grootsere rol.
Mensen met een zwak ego/zelfbeeld/eigenwaarde en "verhard" (of verhart) zonder houvast (aan anderen, of houvast aan de "verkeerde" anderen) hebben weinig vertrouwen in zichzelf en (daardoor) niet in de medemens, de toekomst, mensheid, denk ik.
Zeker als ze niet in verbinding staan met hun eigenliefde en eigen vermogens waaronder denkvermogens, IQ (zelf kunnen denken en redeneren) die ook nog eens verschilt per persoon, maar ook EQ, wat deels aanleg is, en deels aangeleerd en ontwikkeld wordt (en bij sommigen helemaal ontbreekt of magertjes is).
In eenzelfde gezin reageren kinderen bijv verschillend op dezelfde ouders en opvoeding, krijgen verschillende ervaringen en voorbeelden van vriendjes, leraren, familie enz mee. Ik zelf bijv ben tot een bepaalde (bewuste) leeftijd nog mee naar de (katholieke) kerk gegaan, broers ook en daar hebben we heel verschillende dingen van "meegenomen" (dwz ik inhoudelijk, oudere broer meer formeel door bijv voor de kerk te trouwen en kinderen te dopen, maar verder niks met dat geloof inhoudelijk heeft). Je leert daar oa dat naastenliefde belangrijk(er) is (dan eigenliefde), dat is wat ik daar iig opgepikt heb.
Mijn jongere broer en zussen hebben daar weinig (bewuste) invloed van, die waren te jong en hoewel eea daarvan doorsijpelde in de opvoeding via mijn ouders en familie (overtuigd katholieke tantes bijv), is hun mate van eigen- en naastenliefde en empathie bij sommigen wel en anderen niet erg ontwikkeld, net als bij de meeste (incl ikzelf ook) mensen heen en weer tussen positief of negatief geloof over jezelf (niveau van eigenwaarde). En vertaalt eigenliefde zich in (al dan niet gezond) "egoisme" of zelfs dat gelinkt aan/gereduceerd tot een "primitiever" (klein voelen) ego wat uit niet veel meer bestaat dan zelfbescherming/zelfbehoud. En dat ofwel overschreeuwen en (oppompen en overmatig) bewijzen nodig hebben dat ze wél iets waard zijn linken aan goed/afkeuring van anderen (liefde en van waarde zijn moeten verdienen) ofwel kleintjes en bescheiden (ik stel niks voor, onzeker) zichzelf bewijzen door pleasen om toch te verdienen dat ze "iemand" zijn en (verdiend hebben om) erbij te "mogen" horen.
Wij kregen allemaal mee dat het zowel belangrijk was om je persoonlijkheid te ontwikkelen als prestatiegericht (met name intellectueel en status enz).
Op dezelfde leeftijd en dezelfde school speelde bijv bij mij geen "merkjes" in de klas, en bij jongere zus wel, ook afhankelijk van vriend(inn)en en wat "in" was, 6 jaar later. Ik zette me af tegen hockeyclub (niet zozeer de mensen maar de maniertjes/voorwaarden om daarbij te horen) en andere broers en zussen gingen er juist in mee.
En zo pik je afhankelijk van je aanleg van ouders en omgevingsfactoren op wat daarbij past en/of hoeveel waarde je daaraan hecht, wat anderen vinden en verwachten. Ik was altijd al opstandig en "tegendraads" (of gewoon eigenwijs), iig kritsche blik vanuit wat ik zelf belangrijk vond of ervan vond, eigen smaak en ook eigen smaak in wat voor mensen mij aantrokken of ik (liever) bevriend mee was, en dat maakte ik (al vroeg) zelf wel uit. Tegelijkertijd was ik in vanalles "gehoorzaam" en volgzaam, en daardoor kon ik in wat ik verder belangrijk vond dus mijn eigen gangetje gaan, ik zorgde eigenlijk wel voor goodwill, zodat de focus lag op de "lastige" kinderen in het gezin, ik glipte daar doorheen.
Ik denk dat je bij vrij zelfverzekerde ouders in zaken waar je het niet mee eens was/bent als kind maar een paar opties hebt: erin meegaan (of iig op het oog) en dus gehoorzamen om goedkeuring (wat de ander vindt is belangrijker, zeker als je idd afhankelijk kind bent, en kun je denken: "later als ik groot ben en het zelf wel uitmaak, doe ik dat anders". Of je verzet je (machtsstrijd met ouders aangaan) en ook dan denken: "dat doe ik later anders" (en dat is vaak hetzelfde gedrag als (1 van) die ouders) maar dan over jezelf en/of anderen uitoefenen, aan de andere kant van diezelfde medaille). Dan nog zijn allebei die manieren in reactie op soortgelijke opvoeding en omgeving, afhankelijk van welk deel het in jezelf (onbewust kiest als strategieen) aanspreekt en ontwikkelt, denk ik.
Sommige overtuigingen (die aanspreken) neem je over (als "normaalwaarde"), andere verwerp je (omdat je daar last van had, aan ergerde, zelf zo in geen geval wilde worden) of ontwikkel je een verzet tegen en sommige krijg je helemaal niet mee of blijven onderbelicht.
Ik denk niet dat iedereen (als kind al) even bewust is van bepaalde dynamieken in de groepen waar ze deel van uitmaken, of daar kritisch op zijn, nagaan wat ze daar zelf van vinden, en ook niet van de strategieen die ze onbewust overnemen of verwerpen daaruit.
Gekke is dat mijn ouders (als "straf") bijv wel naar je kamer stuurden om over je eigen "aandeel" na te denken, of liever jouw schuld, want zij namen daar zelf dan geen eigen aandeel in, het ging om wat jij "verkeerd" of "fout" of slecht had gedaan en je daarover laten nadenken. Wat eigenlijk neerkwam over nadenken wat zíj al kenbaar hadden gemaakt en fout vonden, dus helemaal niet zelf nadenken. Want als je het zelf helemaal niet fout vond, of eoa rechtvaardiging voor voelde, was daar geen ruimte voor, het was erkennen dat zij het (altijd) goed zagen en jij fout.
En ik denk dat opvoeden tot gehoorzaamheid (aan ouders, aan religie, aan de maatschappelijke groep waartoe je behoort) alleen maar werkt zolang daar (zware) consequenties (en straffen) op staan, om verzet de kop in te drukken.
De meeste religies houden al sowieso niet van zelf (kritisch) denken, er is dan geen ruimte om alleen al na te dénken wat je er zelf van vindt, sterker nog dat wordt de kop ingedrukt en kant en klare leefregels gegeven om een zinvol bestaan en goed mens te zijn.
Ook in een dictatuur zie je dat mensen klein worden gehouden en dat lukt voornamelijk door angst aan te jagen: andersdenkenden die het regime bekritiseren worden onschadelijk gemaakt, uitgesloten of opgesloten of moeten verdwijnen.
Dan woekert verzet soms onderhuids/ondergronds verder, bij mensen bij wie dat niet voldoende de kop in is gedrukt, die zelf macht/invloed willen en kun je vroeg of laat een "coup" verwachten.
In het klein net zo, denk ik.
Maar er kan ook sprake zijn van gebrék aan opvoeding, 0 houvast aan ouders, structuur, regels, als ouders zelf stuurloos zijn, beschadigd enz en het (impulsieve) kind (overmatig) kan ontwikkelen wat er in aanleg zit, niet bijgesteld of gecorrigeerd worden door ouders met moraal en enig verstand of interesse daarin, die klakkeloos hun eigen tekortkomingen en ongezonde patronen doorgeven aan de volgende generatie.
Volkomen stuurloze mensen, nooit gezien, geen liefde thuis, geen enkele basis, zelf ook beschadigd daardoor, zijn nog beinvloedbaarder als ze eindelijk een rol van betekenis zien, waar ze enig aanzien aan kunnen ontlenen en daarmee een "zinvolle" bijdrage kunnen voelen voor eoa "goede zaak". Zeker als ze zelf niks te verliezen hebben, de wereld negatief zien, zelf nooit gezien werden omdat ouders, omgeving en maatschappij ze als minder of slechter nog dan onverschillig hebben behandeld. Totaal genegeerd voelen, een nobody is denk ik gevaarlijker nog dan haat en nijd (want dat is tenminste nog aandacht, zij het negatieve aandacht).
In een experiment waarbij een leraar een soort "Hitler-mini-wereldje van de klas maakte" werd al snel duidelijk dat degene(n) die (op school) buitengesloten waren van de klas en schoolplein de fanatiekste rol innamen toen ze eenmaal macht en aanzien kregen. Nog fanatieker dan degenen die gepest werden, hadden juist deze mensen (als rechterhand van de leider-leraar) er álle belang bij om de idealen en het experiment in stand te houden, waaraan zij (eindelijk) betekenis ontleenden, erbij hoorden, gezien werden en zelfs bewonderd. Ook als dat inhield dat ze zelf dan gemeen moesten worden, en zelf de "beul" werden, die ze voorheen zo verguisden in de ander, als ze zelf het slachtoffer daarvan waren.
Soms denk je: hoe kan het toch dat als je zelf ondervonden hebt aan de "slachtofferkant" hoe erg dat is, hoe kun je dan zelf veranderen in hetzelfde toebrengen aan een ander als je die macht krijgt om zelf aan de "daderkant" te staan (bijv zelf slachtoffer van ouders en als dader ontpoppen over andere "zwakkere" kinderen of (later) eigen kinderen die afhankelijk zijn.
Omdat je de kans krijgt? Omdat het kán? Omdat ze leren dat het leven gaat om óf dader (machtig) óf slachtoffer (machteloos) te zijn.
Niet elk mens krijgt mee dat het leven deels "maakbaar" is, dat je daar keuzes in hebt, groeien op in kansloosheid, weinig tot geen mogelijkheden om te groeien en te ontwikkelen, een totaal niet stimulerende omgeving, en elk eigen denken juist de kop in gedrukt is, je je gereduceerd voelt tot een nummer, anoniem, onbetekenend, nutteloos, waardeloos, liefdeloos en uitzichtloos.
En zelfs als je wél met alle liefde en goede bedoelingen en volop (bewust) oog voor jou en jouw ontwikkeling bent opgevoed, hebben voorbeeld, aanleg, eigenschappen, enz ook invloed, ook van anderen in die omgeving, broers en zussen, school, klas, vrienden, nabije familie, buren, en alles wat je meekrijgt aan positieve en negatieve invloeden via (social) media, politiek, games, wat je ziet en leest enz.
En ontvankelijk voor bent naargelang waar je jezelf in bevindt (gesteldheid, laag of lagen van jezelf in periodes, bij mee- of tegenwind de mooie of duistere kant overheerst, en aanziet voor "jezelf zijn".
Hoeveel mensen leggen hun zelfbeeld in handen van een ander, om/uit erkenning, waardering en liefde (willen krijgen/voelen) van buitenaf, omdat ze dat binnenin niet voelen of geen toegang toe kennen/weten?
Denken daar geeneens over na, ze zijn gewoon zo, als een gegeven, en ontlenen enig gevoel van eigenwaarde aan een heel beperkt groepje (of relatie/gezin) en hun status daarin waar ze zich wél van belang voelen of succes mee hebben.
Hoe dan ook zullen strategieen die iets opleveren (aan "succes", status, opgemerkt worden, zin in/aan het bestaan geeft of een goed gevoel, of dat nu "terecht" is of nie, of zelfs "drama" zullen herhalen, als dat een vertrouwd gevoel is, er zijn ook mensen die dus herhalen wat negatiefs oplevert en hun blijft (be)wijzen dat ze idd niks voorstellen of niet beter "verdienen").
Het nare is dat ouders en alle andere mensen ook menselijk zijn incl al hun imperfecties en tekortkomingen, of ze zich daar nu van bewust zijn of niet, onwetend van eea of niet. Zolang je dan maar van je kinderen niét verlangt dat zij wel perfect zijn en jouw fouten niet maken, terwijl je die zelf wel als voorbeeld meegeeft (en je voor verdedigt/rechtvaardigt onder het mom van "ik ben de volwassene, dus ik mag dat wel, en jij niet", dan geef je nog het principe/de regel niet door, maar dat die flexibel is: voor de een hetzelfde wel okay, of als je ouder bent, en voor de ander niet.
En zo ook een heleboel dubbele boodschappen, afhankelijk van aan welke kant van dat principe je staat wat je wil meegeven: als anderen dat doen is het fout, maar als je dat zelf doet/nalaat is het okay. Als "wij" het doen/laten is het okay tegenover "zij" (de ander, de vijand, de slechterik), ook al doen/laten ze tegenover elkaar exact hetzelfde (gedrag).
Kijk naar beledigen en anderen op hun "fouten" (of zelfs maar verantwoordelijkheden) wijzen: degenen die dat altijd doen kunnen dat meestal zelf het minst verdragen als het andersom is.
Dat (wij-zij) is imo de weg dan ook niet/nooit die iets positiefs kan opleveren.
Kijk naar Wilders die gewoon dezelfde strategieen bewandelt als waar hij anderen van beschuldigt in de strijd om zijn gelijk.
En hoeveel mensen daarin meegaan: de ander is (alleen maar) evil, wij (alleen maar) de goeden en het blijft dan in (beurtelings) dader-slachtofferrol recht tegenover elkaar, die een machtsstrijd altijd is (en beiden in macht over anderen & winnen-verliezen denken).
Je krijgt nooit (eerst) begrip van anderen, als je dat zelf ook niet geeft aan anderen, denk ik dan.
En ook niet automatisch als je dat wel (eerst) geeft, als die ander dat niet kan of wil opbrengen, en die rollen zelf niet wil of kan verlaten.
Heel veel mensen zijn (momenteel) imo (al dan niet wanhopig) op zoek naar aandacht en begrip van anderen, zonder dat zelf te (kunnen) geven aan anderen, zeker als dat uit schade, pijn en onmacht is als die de overhand heeft en je daarin opgesloten ronddwaalt en (beide kanten) star vasthouden aan "de ander eerst" en "als jij niet verandert, waarom zou ik dat dan wel moeten"?
Dat aanzien voor (valse?) trots en waardigheid behouden, niet afgaan, en (zelf) toegeven als "zwak" beschouwen, en in geen geval dat ego (of waar je dat aan ontleent) aangetast of iets daarvan ook maar als "minder" mag worden benoemd.
Wat eigenlijk betekent dat het ego helemaal niet zo sterk is, als dat gemakkelijk te kwetsen of beledigd is. Een sterk ego kan lachen of wegwuiven als onbelangrijk om hetzelfde wat een ander zwaar zou opnemen.
Of als ego niet zoveel dienst uitmaakt van wie je als totale persoon bént en je daar met milde compassie en zelfcompassie naar kunt kijken, zowel eigen ego als dat van anderen (en waarom, waardoor, wat er gebeurt, in welke mechanismen en strategieen je zelf reageert en zelf activeert in relatie tot jezelf en anderen).
Het is moeilijk om dan liefde te laten overheersen, denk ik, als je je (ff, tijdelijk?) totaal vereenzelvigt met de negatieve laag of de strategieen waardoor je je waarde heel hard gaat bewijzen in positieve zin, afhankelijk dus van je eigen gesteldheid en dat draadje naar liefde/eigenliefde kunt behouden onder al die (tijdelijke) ervaringen en emoties die (over hetzelfde) een goed of slecht gevoel geven.
Pijn wijst bij mij iig altijd naar liefde, andere dingen (gekwetst ego) kunnen ook pijn (van afwijzing) geven, maar koppel ik niet automatisch aan dat liefde wordt afgewezen of er niet meer is.
Dat is die onderliggende stroom, van vertrouwen, mildheid en liefde ondanks eea kunnen voelen, onder allerei omstandigheden daar toch verbinding mee kunnen houden, niet altijd even sterk, soms zwak lijntje, maar dat is er onder al mijn akties en reacties als basis. Vanuit daar door eea heen kunnen kijken, van jezelf en anderen, en daar ben ik zelf heel blij om.
Niet pijntje is pijn die aan liefde (in allerlei gradaties, om geven, genegenheid enz) kleeft, maar die pijn-met-liefde is de mooiste iig.
Omdat ook dat naar die kern leidt, en niet alleen gelukkig voelen (wat mensen soms denken, bij "goed in je vel zitten") leidt tot die kernen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 12:48
dinsdag 19 juli 2016 om 18:01
Hoi dames,
Vanuit een bloedheet Gelderland de mededeling dat ik vanmorgen met de haptonomie begonnen.
Aardige vrouw, en ik denk echt dat het een goede therapie is voor mij.
Verder gaat het nog niet helemaal lekker, ben toch wel weer wat overspannen.
Nu gaat het wel maar ben erg vaak zo duf als een konijn, niet erg leuk mjah ik zal het echt even moeten accepteren.
Net op tijd de hulptroepen ingeschakelt, dat is wel fijn.
En 1 groot voordeel : heb op dit moment echt geen energie om te piekeren of me bezig te houden met mensen die moeilijk doen.
Elk nadeel heeft zn voordeel
Vanuit een bloedheet Gelderland de mededeling dat ik vanmorgen met de haptonomie begonnen.
Aardige vrouw, en ik denk echt dat het een goede therapie is voor mij.
Verder gaat het nog niet helemaal lekker, ben toch wel weer wat overspannen.
Nu gaat het wel maar ben erg vaak zo duf als een konijn, niet erg leuk mjah ik zal het echt even moeten accepteren.
Net op tijd de hulptroepen ingeschakelt, dat is wel fijn.
En 1 groot voordeel
: heb op dit moment echt geen energie om te piekeren of me bezig te houden met mensen die moeilijk doen.Elk nadeel heeft zn voordeel
dinsdag 19 juli 2016 om 19:41
Ja dat gaat heel erg goed!
Had laatst voor mn verjaardag zelfs een fles wijn gehad, die staat hier gewoon.
(Wel in een kast, niet in het zicht)
Ben nog totaal niet in de verleiding gekomen, sterker nog ik word al misselijk als ik denk aan Roze. (Dat is het voordeel van lange tijd niet drinken, dat je lichaam gaat ontwennen)
dinsdag 19 juli 2016 om 20:11
Beter net op tijd dan (te) laat of helemaal niét, Alice!
Net op tijd aan de bel trekken heb je vaker gedaan en dat doe je toch maar mooi op tijd.
Wees trots, zie het glas (water) halfvol: je hebt het gedaan (die therapie geregeld) en daar mag je trots op zijn!
Verhuizen enzo staat ergens in de stress top 5 en je bent alweer met de 2e verhuizing bezig he.
Dus niet zo gek, hoor.
Rustig aan doen!
Fijn dat je vertrouwen hebt in deze haptotherapeut, denk zeker dat het heel goed aansluit voor mensen die veel in hun hoofd zitten (piekeren enzo).
Goed zo, geen ruimte voor piekeren is prima.
Dan maar wat duf, geeft niets.
Blijkbaar moet je lijf ff bijtanken en bovendien is iedereen loom met dit (heerlijke) weer.
Luister daar maar goed naar!
Fijne avond!
Net op tijd aan de bel trekken heb je vaker gedaan en dat doe je toch maar mooi op tijd.
Wees trots, zie het glas (water) halfvol: je hebt het gedaan (die therapie geregeld) en daar mag je trots op zijn!
Verhuizen enzo staat ergens in de stress top 5 en je bent alweer met de 2e verhuizing bezig he.
Dus niet zo gek, hoor.
Rustig aan doen!
Fijn dat je vertrouwen hebt in deze haptotherapeut, denk zeker dat het heel goed aansluit voor mensen die veel in hun hoofd zitten (piekeren enzo).
Goed zo, geen ruimte voor piekeren is prima.
Dan maar wat duf, geeft niets.
Blijkbaar moet je lijf ff bijtanken en bovendien is iedereen loom met dit (heerlijke) weer.
Luister daar maar goed naar!
Fijne avond!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 19 juli 2016 om 20:51
Hier ook weinig inhoudelijks.
Net met mijn oudje gewandeld, en we kwamen andere honden tegen die gewoon losliepen. Toen liet ik de mijne ook los en heeft ie lekker gerend en gespeeld met die twee andere honden. Ja, ik volg braaf de regeltjes in deze nieuwe stad, nog steeds bang om ook maar iets verkeerd te doen, en het was gewoon leuk om nu eens wat anders te doen.
Gevolg was wel dat ik heel, heel langzaam met 'm naar huis moest lopen, gelukkig niet ver, want daarna voelt ie zijn botten denk ik wel. Maar hopelijk heeft hij wel een hele fijne avond gehad.
Heb jij ook een oudere hond, Suzy? Mijne is bijna 12 (golden retriever).
Net met mijn oudje gewandeld, en we kwamen andere honden tegen die gewoon losliepen. Toen liet ik de mijne ook los en heeft ie lekker gerend en gespeeld met die twee andere honden. Ja, ik volg braaf de regeltjes in deze nieuwe stad, nog steeds bang om ook maar iets verkeerd te doen, en het was gewoon leuk om nu eens wat anders te doen.
Gevolg was wel dat ik heel, heel langzaam met 'm naar huis moest lopen, gelukkig niet ver, want daarna voelt ie zijn botten denk ik wel. Maar hopelijk heeft hij wel een hele fijne avond gehad.
Heb jij ook een oudere hond, Suzy? Mijne is bijna 12 (golden retriever).
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
dinsdag 19 juli 2016 om 21:35
Ja, oud hondje van dit jaar 13 jaar.
Kleintje, dus kunnen in theorie veel ouder worden dan een hond van jouw formaat hond.
Ik had er eerst 2, de oudste is maar 10 jaar geworden (hartstilstand).
Deze die ik nu nog heb heeft nog de looks van een puppy
en volgens mij niet zo'n last van stroeve botten, tenminste dat merk ik niet, op gras dartelt ze nog rond idd. Rent de trap nog op (woonkamer 1 hoog).
Maar boven de 20 graden ander verhaal, klein rondje lopen kost al moeite dan he?
En idd heel heel langzaam, hijgen, tong op de grond..
Hier thuis is het binnen is nog soort van te overzien qua warmte, alleen al daarom ga ik nu niet met haar in een hete tuin & hutje zitten. Bovendien voorspellen ze onweer, is ze ook erg bang voor en kan ze beter in eigen huis zijn met mij.
Loslopen kan ze niet meer, sinds vorig jaar ik dat merkte (zicht en gehoor terugliepen, dat vind ik te link, kan zich slecht orienteren nog). Aan de lijn loopt ze strak langs muren, zodanig dat als ik haar niet op tijd wegtrek ze ergens tegenaan loopt. En dan toch "verongelijkt" dat ik haar op een stoep zo kort houd en "leid", vindt ze niet leuk, merk ik, en toch moet dat gewoon.
Vond het vandaag zelf trouwens nog wel te doen met de warmte, vind het ook niet echt kleffe warmte, kon er goed tegen vandaag.
Sommige mensen op straat klagen meteen zo, maar diezelfden gaan wel als het ff kan naar warme landen op vakantie, terwijl het daar de hele zomer deze temperaturen zijn (maar ja, dan zit je bij het zwembad of de zee en hoef je niet te werken).
Zelf ook veel water drinken en rustig aan doen.
Niet voor niks dat ze zich in warme landen aanpassen qua tempo enzo, snap ik heel goed.
Hier zijn we dat niet gewend, heeft er denk ik ook mee te maken.
De avonden vind ik fijn om dan buiten te zijn, lekker zwoel (en volle maan), felblauwe lucht, ik houd ervan!
Fijne avond!
Kleintje, dus kunnen in theorie veel ouder worden dan een hond van jouw formaat hond.
Ik had er eerst 2, de oudste is maar 10 jaar geworden (hartstilstand).
Deze die ik nu nog heb heeft nog de looks van een puppy
en volgens mij niet zo'n last van stroeve botten, tenminste dat merk ik niet, op gras dartelt ze nog rond idd. Rent de trap nog op (woonkamer 1 hoog).Maar boven de 20 graden ander verhaal, klein rondje lopen kost al moeite dan he?
En idd heel heel langzaam, hijgen, tong op de grond..
Hier thuis is het binnen is nog soort van te overzien qua warmte, alleen al daarom ga ik nu niet met haar in een hete tuin & hutje zitten. Bovendien voorspellen ze onweer, is ze ook erg bang voor en kan ze beter in eigen huis zijn met mij.
Loslopen kan ze niet meer, sinds vorig jaar ik dat merkte (zicht en gehoor terugliepen, dat vind ik te link, kan zich slecht orienteren nog). Aan de lijn loopt ze strak langs muren, zodanig dat als ik haar niet op tijd wegtrek ze ergens tegenaan loopt. En dan toch "verongelijkt" dat ik haar op een stoep zo kort houd en "leid", vindt ze niet leuk, merk ik, en toch moet dat gewoon.
Vond het vandaag zelf trouwens nog wel te doen met de warmte, vind het ook niet echt kleffe warmte, kon er goed tegen vandaag.
Sommige mensen op straat klagen meteen zo, maar diezelfden gaan wel als het ff kan naar warme landen op vakantie, terwijl het daar de hele zomer deze temperaturen zijn (maar ja, dan zit je bij het zwembad of de zee en hoef je niet te werken).
Zelf ook veel water drinken en rustig aan doen.
Niet voor niks dat ze zich in warme landen aanpassen qua tempo enzo, snap ik heel goed.
Hier zijn we dat niet gewend, heeft er denk ik ook mee te maken.
De avonden vind ik fijn om dan buiten te zijn, lekker zwoel (en volle maan), felblauwe lucht, ik houd ervan!
Fijne avond!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 20 juli 2016 om 01:50
Nicci, 
zo heb ik zomaar jouw post gemist (dan ben ik intussen aan het schrijven en dan zie ik dat niet).
Fijn even jouw update.
Ook voor jou loslaten dus, dat zoon evt naar buitenland vertrekt?!
Hopelijk lukt het hem daar wel qua werk en wonen.
Ja, dat drama in de wereld momenteel, het is ook de bedoeling dat we ons onveilig gaan voelen daardoor: kan elk moment en overal afgelopen zijn. Dan denk ik weleens dat er geen tijd te verspillen is, dat je NU moet genieten, en toch probeer ik te leven alsof ik "alle tijd heb" en het leven nog volop voor me ligt. Leven zonder haast lijkt mooi (ook niet door angst laten leiden!) en toch kan het zomaar afgelopen zijn en uitstel onbedoeld afstel worden: je wéét niet of die tijd je gegund is. En of het dus bijv zin heeft je lange termijndoelen
na te streven als je niet weet of die lange termijn wel reeel en haalbaar is.
Qua hond: idd moet je je (deels) zelf ook daaraan aanpassen, tis een bejaarde tenslotte en je kunt niet alleen van haar aanpassingen verwachten,
Ze is vrijwel blind, idd (en doof), dat maakt haar in verwarring.
Zo zet dat naaste familielid je ook weer aan het denken: het leven kán soms te kort zijn, niks is vanzelfsprekend het leven kan soms opeens andere wendingen nemen, dan wil je geen spijt hebben van wat je niet gedaan hebt en wel wilde doen, he.
Voor je zoon lijkt eea onzeker, maar dat is hier blijven evengoed ook..
zo heb ik zomaar jouw post gemist (dan ben ik intussen aan het schrijven en dan zie ik dat niet).Fijn even jouw update.
Ook voor jou loslaten dus, dat zoon evt naar buitenland vertrekt?!
Hopelijk lukt het hem daar wel qua werk en wonen.
Ja, dat drama in de wereld momenteel, het is ook de bedoeling dat we ons onveilig gaan voelen daardoor: kan elk moment en overal afgelopen zijn. Dan denk ik weleens dat er geen tijd te verspillen is, dat je NU moet genieten, en toch probeer ik te leven alsof ik "alle tijd heb" en het leven nog volop voor me ligt. Leven zonder haast lijkt mooi (ook niet door angst laten leiden!) en toch kan het zomaar afgelopen zijn en uitstel onbedoeld afstel worden: je wéét niet of die tijd je gegund is. En of het dus bijv zin heeft je lange termijndoelen
na te streven als je niet weet of die lange termijn wel reeel en haalbaar is.
Qua hond: idd moet je je (deels) zelf ook daaraan aanpassen, tis een bejaarde tenslotte en je kunt niet alleen van haar aanpassingen verwachten,
Ze is vrijwel blind, idd (en doof), dat maakt haar in verwarring.
Zo zet dat naaste familielid je ook weer aan het denken: het leven kán soms te kort zijn, niks is vanzelfsprekend het leven kan soms opeens andere wendingen nemen, dan wil je geen spijt hebben van wat je niet gedaan hebt en wel wilde doen, he.
Voor je zoon lijkt eea onzeker, maar dat is hier blijven evengoed ook..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 21 juli 2016 om 00:48
Even snel een levensteken van hier
Druk met poetsen en voorbereidingen voor gasten die een weekje komen. Nu met de kinderen in huis is er ineens weer veel meer te poetsen en op te ruimen
Prachtig weer hier ook, af en toe een half uurtje zon pakken en vanavond heerlijk gezwommen.
Nicci: Wat goed dat je de bekommeringen (die je nu eenmaal hebt als moeder) toch grotendeels los kunt laten! Ik hoop dat hij daar werk vindt en zijn draai kan vinden. Je moet maar denken dat je er een leuke vakantiebestemming bij hebt!
@Iedereen: geniet van het zomerse weer, een goede tijd om eens extra lief te zijn voor jezelf, gewoon omdat je dat verdient
Druk met poetsen en voorbereidingen voor gasten die een weekje komen. Nu met de kinderen in huis is er ineens weer veel meer te poetsen en op te ruimen
Prachtig weer hier ook, af en toe een half uurtje zon pakken en vanavond heerlijk gezwommen.
Nicci: Wat goed dat je de bekommeringen (die je nu eenmaal hebt als moeder) toch grotendeels los kunt laten! Ik hoop dat hij daar werk vindt en zijn draai kan vinden. Je moet maar denken dat je er een leuke vakantiebestemming bij hebt!
@Iedereen: geniet van het zomerse weer, een goede tijd om eens extra lief te zijn voor jezelf, gewoon omdat je dat verdient
