Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?



Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~15.000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.



Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.



Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste vijf delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V



Maart 2016 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen





Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Aiksje, nee, kaakprobleem wat hopelijk toch meevalt.

Was bij de kliniek vandaag, eea bespreken aan mogelijkheden.

Thanks, lieverd, gaat lukken!





Wel blij dat ex en ik er +/- hetzelfde over denken, en veel contact hebben en overleggen over eea.

En blij met support als dat ff nodig is, oa van jou.

Is zo fijn, doet mij ook goed als mensen ook met mij begaan zijn.

Thanks Storm, het ene is een loyaliteitskwestie waar ik aan alle betrokkenen loyaal ben, dus zoiets verscheurt mij, vind ik lastig en kan ik slecht tegen. Normaal ben ik de bemiddelaar, maar hier ben ik te dichtbij betrokken, voel met iedereen mee.

Het andere fysiek dus, een sluipend proces waar ik vrijwel geen last van heb, ongemerkt gewoon verder gaat en wel erger wordt en deels aanleg/erfelijk en (deels) wel invloed op (het verloop) heb (gehad), maar niet gekund tot nu toe. Zelfverwijt is zinloos, ik weet het, en toch ontkom je daar niet aan. Iets wat ik moet zien te accepteren, een zwakke plek dus, en angst en/of schuldgevoel (naar jezelf) is een slecht raadgever (geweest).

Met "had ik maar" schiet ik niks op. Wel blij met deze behandelaar, eea nu eens goed uitgelegd en heb ik wel vertrouwen in.

Hier moet ik mee dealen, een hele kluif voor mij, het is niet anders. Gezondheid is het belangrijkste, wat moet dat moet.



En intussen de handen uit de mouwen en bepaalde constructieve plannen, oa eea verbouwen, om iig wel naar uit te kijken

(op meerdere manieren zal dat me in beweging brengen en automatisch dus ook minder tijd geven voor de pc (naast werk).



Zometeen komen ex en zoon, nu ff aan de kof, moet nog ff wakker worden, ja, gelukkig wel weer goed kunnen slapen, was nog zwaar in een diepe slaap toen de wekker ging, beetje inhalen denk ik

Klooster, dames? Nou ikke niet, hoor, daar is het leven met alle ups en downs me toch te lief voor!

Is allemaal levendigheid, het volle leven (be)leven, en dat wil ik ook, incl alles wat daarbij komt kijken.

Ook al ken ik de behoefte om je terug te trekken ook wel en is het soms zeker nodig om bij (jezelf) te tanken.

Zand: waar nog een man voor nodig hebben?! Ik weet wel waarvoor

Maar zonder gekheid, ik jezelf "alles" kunnen geven aan liefde en lekker in je vel, een leven wat lekker loopt enz, kan imo toch niet de bedoeling zijn dat je dan liefde, intimiteit, lust en alles wat je verder kunt delen aan gedachten en gevoelens enz enz met een ander kunt missen als kiespijn.



Dat kan toch niet de bedoeling zijn van die natuurlijke staat van zijn, of eigenliefde, of hoe je dat wil noemen? Om dan maar helemaal geen ander(en) meer lief te (hoeven) hebben?

Dat je weinig reden of behoefte voelt nu, dat snap ik wel, het is ook een heel stabiel en gelukkig gevoel, en een ander kan je daar ook weer uit halen (relatie-issues) waar je niet op zit te wachten, maar uitsluiten doe ik het zelf niet: liefde voor (een) ander(en) voelen blijft óók iets kostbaars en prachtigs, zelfs als dat pijnlijk is. Je kunt de persoon of het contact daarmee wel kwijtraken, als eea afloopt, maar niet de liefde die je zelf voelt voor iedereen om wie je (oprecht) geeft.



Ik weet wel dat je op andere manieren verbonden kunt zijn met alles en iedereen, maar ik zie dat niet als eindstation, of einddoel, maar als gesteldheid, van waaruit je deelneemt aan de wereld en andere mensen met wie je je kunt verbinden (vanuit zo'n mooie verbinding met jezelf dus).

In die staat van eigenliefde kan ik me niet voorstellen dat je liefde van/met/om een mogelijke geliefde/anderen bij voorbaat zou uitsluiten, hoe genereus is die liefde dan eigenlijk?

Slaan we daarin niet door van het vroegere "als hij (of zij) maar gelukkig is" naar "als ik maar gelukkig ben"?

Datzal schreef op 15 juli 2016 @ 21:58:

Ik herken het wel wat jij zegt zandvogel. Het is alsware dat je jezelf voed doordat een ander jou leuk, mooi en lief vind. Daaruit haal je bevestiging en zelfvertrouwen. En dan voel je je 'sterk'. Het werkt inderdaad alleen niet, want jij zelf als persoon voelt je niet zo sterk en je zelfvertrouwen is dan nog steeds zo laag als het altijd was. Knap dat je daar aan gewerkt heb en dat je nu vrede en vertrouwen heb met jezelf (teminste, dat maak ik op uit je verhaal?).Waar je nu staat is een onbekend terrein voor je, maar dan wel in de positieve zin, toch?! Óf je nu een man wil, of een vrouw en in wat voor vorm dat ook is: je heb de tijd om dat uit te vinden!



Voor mijn ex had ik altijd relaties/ scharrels met mannen die verliefd waren op mij en die ik wel oké vond. Dat vond ik makkelijker qua gevoel...

Dat laatste ken ik dus niet, ik was altijd zelf al geinteresseerd in de mannen met wie ik een relatie kreeg, en niet (pas) vanuit eoa "zekerheid" dat dat pas kwam na blijken dat die ander al verliefd was.

Ik zag zo iemand zelf dus al zeer zitten (staan) zonder enig idee of blijk dat dat wederzijds zou kunnen zijn. Of minstens gelijk op gaand. Nooit heb ik dat iemand mij al leuk zegt te vinden en ik daardóór diegene met andere ogen bekijk, tenminste in de liefde werkt dat bij mij zo niet.



In lust kan dat bij mij wel, dat ik geinteresseerd ráák, maar ook dan moet iemand mij al in positieve zin zijn opgevallen, anders kunnen ze hoog en laag springen wat een leuke bla bla vrouw ze mij vinden, en doet dat me niks. Dan denk ik: "ja, en? Dat weet ik zelf ook wel en dat zegt nog niet dat ik jou ook leuk vind".

Real life kan iemand wel interessant wórden qua lust, dmv overeenkomstige beleving bijv, gemakkelijk over kunnen praten, een verrassend overeenkomende instellingen/insteek enz, dat kleurt mijn blik dan (inhoudelijk) wél in positieve zin, als het dan qua ideeen/smaak in de buurt komt na nadere kennismaking.



In liefdesaangelegenheden voltrekt zich dat iha soort van buiten je om, spelen veel meer onbewuste dingen mee denk ik. Qua lust kan ik dat juist rationeler kiezen of besluiten, wat ik wel of niet een kans geef iig.

De keren dat het ook daarin meteen raak was was het vaak de combi uiterlijke én innerlijke aantrekking, de hele persoon dus, ongeacht de volgorde waarin je elkaar leert kennen.

Ik bedoel, bij het uitgaan kan iemand aan de andere kant van de ruimte opvallen, terwijl je diens stem, geur enz nog niet kent, maar door oogopslag oid, een bepaalde houding misschien en kun je evengoed bij nader inzien (gesprek) positief of negatief bijstellen, en andersom heb ik die ervaring ook, dat je al een klik hebt nav de persoonlijkheid en dan irl die persoon niet aantrekkelijk vindt, als je die niet al had "gekend" door die credits die diegene al qua persoonlijkheid heeft en dat diegene daardoor alleen al een voorsprong geeft.



In liefde zou ik nooit iets beginnen obv "kan ik het daarmee, mwah, wel okay".

Dat heeft niks met kieskeurigheid te maken bij mij, maar of iemand dat raakt of niet in mij (dat ene raakt wat verder gaat dan aantrekking die met veel meer mensen kunt hebben. Geldt ook in vriendschappen enz: om wie je echt geeft kun je vaak niet logisch beredeneren of ontleden waar dat het hem in zit, wat je voelt aan genegenheid en meeleving enz, dat gaat vanzelf (of niet).

En dat kan groeien mettertijd, ben nu bevriend met sommigen met wie ik totaal niet overweg kon jaren terug en inmiddels over en weer genegenheid gegroeid is.



Beter en langer leren kennen kan soms hele andere aspecten van een persoon boven laten komen, waardoor je perspectief op diegene verandert (en dat kan 2 kanten uit werken, zowel bijstellen naar boven als beneden, afhankelijk of het leidt tot meer of minder close betrokken raken en raakvlakken oplevert of juist niet.



Dat wederzijdse zat er iig vanaf het begin in, die keren dát ik verliefd werd (al is dat zelden). Of iig een gevoel van "zeker weten" ook als dat nog nergens op gebaseerd kan zijn. Dat "zeker weten" is dan natuurlijk alleen míjn gevoel, en daar toets ik dan aan, dat is dan nog onafhankelijk van wat die ander wel of niet voelt, want dat kun je niet weten zolang er nog geen wisselwerking ís.

Hier op forum wordt "verliefdheid" vaak afgedaan als een soort chemische reactie, maar waaróm dat met de ene tot stand komt (of meteen) en met de ander niet, en ook niet groeit, dat is nog steeds iets waar je de vinger niet op kunt leggen.



Ik denk dat die chemie vooral (nog) lust is, onbewust interesse in wat allemaal je "smaak" vormt (bewust en onbewust) en dat kan ook nog per fase verschillen denk ik (zoals onbewust een "geschikte vader voor je kinderen" misschien op andere mannen doet vallen dan als je die al hebt of niet wilt, omdat je dan "een neus" hebt voor het detecteren van bepaalde eigenschappen die je dan graag terugziet in zo'n vader voor je kinderen, zoals wel beweerd wordt. En bijv niet zozeer op seksuele aantrekking, maar overeenkomende levensovertuigingen en toekomstvisie enz.

(evenwichtig type bijv, minder nadruk op spannend, meer op liefde, maatje en genegenheid en dat is misschien ook wel een belangrijke(r) factor voor de langere duur dan spanning van verliefdheid/lust die na een jaar of 2 ook weer gewoner en vertrouwder/ vanzelfsprekender wordt?).



Ik ben bij ex na langere tijd vriendschap pas verliefd geworden, en hoe!

En nog zie ik dat niet als verkeerd of niet passend oid, het páste destijds ook heel goed, in de context van allebei, van destijds, met wie we toen waren (in onze ontwikkelingen) en in sommige opzichten weer/nog steeds een team/maatjes.



Nu in heel andere levensfase en ontwikkelingen let je onbewust en bewust op andere dingen, die nu belangrijk of wenselijk zouden zijn in welke richting of leefwijze je zelf op gegaan bent en wilt gaan (of goed voor me zou zijn).

Laat ik zo zeggen: bij sommigen denk je daar niet bewust zo over na, of het een goed idee zou zijn, gebeurt het opeens vanzelf, en bij anderen (als je overweegt en bedenkt wat je nou wel en niet voelt en of dat genoeg is enz) is het meer een soort keuze met wie je (bijv met dating) wel en niet nog een keer afspreekt of mogelijkheden ziet. Dat moet dan echt "gevoed" worden om door te slaan naar "het met diegene een kans geven", maar ook dan niet omdat diegene dat zo graag wil met jou, maar blijf ik afgestemd op wat ik wel of niet voel in die wisselwerking en niet of hij mij (nog) leuk vindt.



Dat laatste is alleen belangrijk om de wederzijdsheid, die ik wél heel belangrijk vind: dat het plusminus gelijk op gaat.

Ik zou bijv niet fijn vinden als ik zelf geen verliefde gevoelens heb en de ander wel voor mij, of als je zelf "je best zou gaan doen" om die gevoelens op te wekken, of te blijven opwekken, als jij zelf "zeker' van je zaak bent en aan die ander moet trekken oid.

Van welke kant de eenzijdigheid ook komt, vind ik niet gezond.

Ik geloof ook niet in hopen dat die ander meer om je gaat geven als je het maar tijd geeft (zie een ander topic: vanaf begin eea duidelijk en dan hopen dat als ie je eenmaal langer kent, en toch iets start, dat diegene dan wel diepere gevoelens zal ontwikkelen of op andere gedachten komt).

Of hoe beledigd/verrast daters kunnen zijn dat de eerste paar dates er zo veelbelovend uitzagen, zo goed leek te klikken van 2 kanten en toch na een tijdje nadere kennismaking blijkt dat er bij de ander toch niks groeit en niet verder wil. Dat bijstellen naar boven of beneden is heel normaal, en deels onbewust, dat ontstaat, of niet.

Amy, welkom terug en wat goed van je, die ervaring pakken ze je niet meer af! Super en ook dat het goed bevallen is, dat geeft een boost aan je zelfvertrouwen, denk ik zo. En je zat al lekker in je vel, toppie!

(ben ook wel benieuwd waartoe ik je aangespoord heb, hahaha).



Jij ook weer verder verbouwen dus?

Ken meerdere in mijn directe omgeving die opeens aan eigen huis bezig zijn, toevallig (of niet)

Is vaak ook nog symbolisch, of therapeutisch, haha, heb gisteren opruiming gehad hier, vanalles rigoureus naar de stort.

Andere dingen ga ik niet eens op marktplaats zetten, denk ik, dat houdt maar op, mogen ze gratis afhalen of kringloop.

Moet gewoon zsm leeg.

Aktie dus!



Succes jij!

Aiksje: dank je. Ik houd van alle betrokkenen evenveel, ze zijn me allemaal lief en ben enorm verscheurd hierdoor. En dat gaat wel een tijdje duren, vrees ik, vind het moeilijk loslaten, en niét de bemiddelaar uit te hangen, wat mijn 1e automatische mechanisme van huis uit is, en afstand te houden ervan, terwijl iedereen hier pijn van ondervindt.



Het leven gooit er soms onverwachts positieve of negatieve wendingen in, of tegelijkertijd, en wordt misschien wel uitgetest in hoeverre je je dingen echt eigengemaakt hebt (uit vorige lessen? Niet alleen zelf leer je het meest van ondervinding, maar dat ik nu moet achterover leunen en dierbaren zelf laten ondervinden (ipv steunen en eea overnemen aan problemen), moet ik echt op mijn handen zitten, al kan dat soms het beste zijn (eigen verantwoordelijkheid geven en laten oplossen).

Vertrouwen op jarenlange credits over en weer, ik hoop dat ex en ik dat destijds mijn kinderen tóch (ondanks scheiding) hebben meegegeven, dat hoewel je het oneens kan zijn, je daarom elkaar (als persoon, als dierbare) nog niet laat vallen en wij denk ik wel bewezen hebben dát we elkaar niet hebben laten vallen, anno nu nog steeds een team zijn en voor elkaar klaarstaan als dat nodig is, zoals nu.

Zelf oplossen én je (op de achtergrond) gesteund voelen in de rug wel zo fijn.



Het zal wel érgens goed voor blijken te zijn, niets is voor niks, denk ik dan.

Vind het wel erg, nooit verwacht, blijf hopen dat eea zich zsm herstelt en goed komt.

Er verandert wel eea en alleen al dat moet verwerkt, terwijl ik iets soms niet kan begrijpen.

Met al mijn zogenaamde "emotionele intelligentie" nog niet, maar dat komt vast nog wel.



Verder laat het weer het afweten dus misschien spullen brengen naar hutje, die ik daar wil hebben, zal ook wel ergens goed voor zijn dat die kennismaking nog even op zich zal laten wachten, mijn hoofd staat daar ook ff niet zo naar.

Ff de prioriteiten herschikken, zeg maar, en dat andere komt wel weer, de zomer moet nog zo'n beetje beginnen, ik heb geen haast

Zela: goed bezig!

Onderhandelingen: spannend meid, en wie weet iets om naar uit te kijken: eerst je eigen nestje bouwen en dan ruimte om daar tzt iemand te kunnen uitnodigen, is denk ik goede volgorde met waar je je tijd/aandacht aan besteedt.



Hapto zou voor mij ook de meest gewenste insteek zijn als ik nu een professional zou zoeken. Hoe dan ook een meer holistische en fysieke insteek, omdat lichaamstaal, en ademhaling bijv al bepaalde invloed heeft en veelzeggend is als je dat bij jezelf herkent (en naar leert luisteren of tools krijgt waar je op kunt letten, bij bijv stress en piekeren, of om dat te leren ombuigen.

Allerlei gevoelens vertalen zich naar fysiek voelen daarvan, ik krijg bij spanning bijv een rood en warm hoofd (misschien omdat je bloeddruk bijv omhoog gaat) en een ander hartkloppingen, allerlei fysieke reacties leren waarnemen zegt ook met wat voor boodschappen dat lichaam te maken heeft (en hoe die tot kalmte te krijgen bijv).

Ik heb bijv de neiging om dan meer koffie te drinken, wat juist niet goed is en versterkt, en bijv ademhaling hoog en snel houdt, terwijl dan een pot groene thee juist kalmerend werkt ook op het lichaam.



Zo zijn er meer dingen die geen trucjes zijn, maar waar je je niet van bewust bent dat je die juist gaat doen bij spanningen, angst, pijn en die dat alleen maar versterken. En andersom ook zo met leuke gedachten en fantasieen, die daartegenover weer andere stoffen erin gooien (zoals ik toch denk dat bijv mensen met een bepaalde (basis)dosis aan oxytocine meer kunnen hebben aan oa stress dan iemand die daar een laag peil in heeft).

Dat is onderhand wel bewezen bij spannende ingrepen, ziekenhuisbezoek enz, dat mensen sneller herstellen die zich gesteund en getroost weten door dierbaren.



Overigens, zie boven: ik geloof niet in "je best doen" voor de ander, van wiens kant dat ook moge komen. Iemand doet dat graag en vanzelf, niet uit verwachting van de ander of om (meer) gevoelens op te (moeten) wekken.

Die bereidheid wat je met en voor een ander wil doen komt (als het goed zit) uit eigen gevoelens en niet omdat dat verwacht wordt of nodig is oid.

Dat is het graag-of-niet-motto iig voor mij: zelf willen, niet wat je voor elkaar over hebt omdat het nodig zou zijn of behoefte aan is, maar dus graag willen zijn voor of met elkaar. En dat ook kunnen natuurlijk, in staat toe zijn, wat betekent "zelf in die staat zijn" dat je te geven/bieden hébt om vrijwillig te kunnen bijdragen. Omdat je om die ander geeft en om geen enkele andere reden.



Denk dat zijn gebrek aan initiatief en het niet aannemen wat jij te bieden hebt dus duidelijk genoeg is. Zit in het willen of kunnen aan zijn kant en dan ontstaat geen wisselwerking ook.

Stress en angst zitten het leuke en speelse enorm in de weg, dus zolang hij daarmee rondloopt, is hij iha afgesloten daarvan, dat is wat ik denk iig. "Open staan voor" ligt altijd bij degene zelf. En daarna pas kan wie dan ook doordringen, maar zolang dat niet open staat, zal niemand daar doorheen dringen, als dat de oorzaak is. Ook als jij het wél zou zijn, als hij wél open zou staan. Zegt dus niet over of jij diegene bent voor hem of niet, alleen is wel duidelijk dat hij er niet aan toe is in het nu.



En daar mag je voor jezelf een grens trekken.

Jij stond er wel voor open, iha en voor hem.

En nu heus niet meteen voor iemand anders, dat komt wel weer.

Dat is heel normaal na teleurstelling, dat vertrouwen moet weer groeien, als dat een klap(je) gekregen heeft.

Logisch.