Psyche
alle pijlers
Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI
maandag 21 maart 2016 om 21:37
Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~15.000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste vijf delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
Maart 2016 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Houd me vast - Dr Sue Johnson
Liefdesbang- Hannah Cuppen
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal (~15.000 berichten!) kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.
Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.
Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste vijf delen van het topic te lezen:
Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2
Deel III http://forum.viva.nl/foru ... -3/list_messages/215279/0
Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV
Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V
Maart 2016 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:
Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood
De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov
Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner
Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz
Je kunt je leven helen – Louise L. Hay
Het monsterverbod – Carolien Roodvoets
Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini
De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle
Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott
Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott
De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra
Superbrein – Deepak Chopra
Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.
Houd me vast - Dr Sue Johnson
Liefdesbang- Hannah Cuppen
Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 24 september 2016 om 19:22
Fijn dat je katertje terug is Suzy.
Valesca ik ken je nog. Vervelend dat het niet goed is gegaan, ik kan je een hand geven, mijn relaties hebben de laatste jaren ook een houdbaarheidsdatum.
Storm dank je dat je om me denkt.
Valesca ik ken je nog. Vervelend dat het niet goed is gegaan, ik kan je een hand geven, mijn relaties hebben de laatste jaren ook een houdbaarheidsdatum.
Storm dank je dat je om me denkt.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
zaterdag 24 september 2016 om 20:33
weet ik... ben ik misschien soms ook...Suzy: mooi wat je zegt, klopt ook weer.
Ik persoonlijk ben me daar inmiddels na het lezen van Jan Geurtz zeker bewust van dat gevaar.
Scheelt behoorlijk als je dat weet.
Maar goed soms is het best heavy alleen, vooral tussen allemaal stelletjes... (had een verjaardag. Voel me totaal niet knullig want ik was bij fijne mensen. Zit nu in de trein en voel me best lekker. Gek genoeg ben ik op van die plakstelletjes die zwanger zijn/net bevallen totaal niet jaloers eerlijk gezegd.
Is vast fout maar ik besef me als ik dat zie en hoor dat alleen zijn best veel voordelen heeft.
zaterdag 24 september 2016 om 22:42
Dank voor je welkom, Stormkraft.
En Suzy en Niccifrench, ook bedankt!
Ik heb maar een paar bladzijden bij gelezen, dus ik weet uiteraard niet van iedereen waar hij/zij in zit en mee bezig is, maar heb wel wat meegekregen hier en daar. Ook dat het met jou, Nicci, dus niet zo lekker loopt wat betreft relaties. Wat ik heb gelezen van jou, vond ik wel gelijk erg herkenbaar van mijn ex. Dat is overigens de man waar ik destijds mee gebroken had, toen ik hier schreef. Dat heeft nog een behoorlijk vervolg gehad trouwens, maar dat komt nog wel ter sprake denk ik.
Ik kom net thuis van een etentje. Was erg gezellig, maar op de fiets naar huis werd ik overvallen door een jankbui, die ik in weken niet meer gehad heb. Ik mis mijn ex, of misschien vooral de droom die ik op hem geprojecteerd had. Het doet echt pijn. Hoe gek het ook is, want hij is echt een enorme klootzak geweest en hij verdient het niet om gemist te worden... maar de wegen van het hart kennen geen rede soms.
Wat je schreef, Suzy, ja... op dat punt ben ik nu beland. Dat ik me realiseer dat ik al vanaf mijn 18e bezig ben geweest met het zoeken naar de ultieme relatie. Ik zocht mijn geluk bij een man. En omdat mijn laatste relatie zo mijn trauma heeft geraakt en me helemaal ondersteboven heeft gezet, realiseer ik me nu pas echt dat ik eerst maar een keer de tijd moet nemen om op mezelf mijn geluk te scheppen.
Dit was een keiharde les, die ik kennelijk nodig had. Ergens ben ik er nog dankbaar voor ook dat het me is overkomen. Zonder deze ervaring was ik waarschijnlijk doorgegaan op dezelfde voet. Maar nu voel ik dat 'het universum' me echt een les heeft voorgeschoteld waar ik niet meer onderuit kan. Ze schreeuwt echt uit: Hou nou eens van jezelf! Zie nou wat je waard bent!
Om het kort samen te vatten: ik denk dat ik met een narcist te maken had, of in ieder geval een zwaar beschadigde man met erg veel persoonlijke issues. Ik ben nog erg in de war, analyseer me suf en krijg geen antwoorden. Die zal ik waarschijnlijk ook nooit krijgen. Maar het heeft me wel diep geraakt.
En nu moet ik mezelf weer terug vinden, mijn leven weer oppakken, er nieuwe betekenis aan geven. Ik denk dat ik het niet slecht doe, maar ik heb het nog nooit zo moeilijk gehad met iemand loslaten. Het is nu iets meer dan twee maanden uit. Nog niet zo lang dus. De langste periode dat het uit was tussen hem en mij was 4 maanden, dus voordat ik op dat punt ben, verwacht ik niet teveel van mezelf.
Liefdesverdriet is nooit leuk, maar dit lijkt echt van een andere orde te zijn.
En Suzy en Niccifrench, ook bedankt!
Ik heb maar een paar bladzijden bij gelezen, dus ik weet uiteraard niet van iedereen waar hij/zij in zit en mee bezig is, maar heb wel wat meegekregen hier en daar. Ook dat het met jou, Nicci, dus niet zo lekker loopt wat betreft relaties. Wat ik heb gelezen van jou, vond ik wel gelijk erg herkenbaar van mijn ex. Dat is overigens de man waar ik destijds mee gebroken had, toen ik hier schreef. Dat heeft nog een behoorlijk vervolg gehad trouwens, maar dat komt nog wel ter sprake denk ik.
Ik kom net thuis van een etentje. Was erg gezellig, maar op de fiets naar huis werd ik overvallen door een jankbui, die ik in weken niet meer gehad heb. Ik mis mijn ex, of misschien vooral de droom die ik op hem geprojecteerd had. Het doet echt pijn. Hoe gek het ook is, want hij is echt een enorme klootzak geweest en hij verdient het niet om gemist te worden... maar de wegen van het hart kennen geen rede soms.
Wat je schreef, Suzy, ja... op dat punt ben ik nu beland. Dat ik me realiseer dat ik al vanaf mijn 18e bezig ben geweest met het zoeken naar de ultieme relatie. Ik zocht mijn geluk bij een man. En omdat mijn laatste relatie zo mijn trauma heeft geraakt en me helemaal ondersteboven heeft gezet, realiseer ik me nu pas echt dat ik eerst maar een keer de tijd moet nemen om op mezelf mijn geluk te scheppen.
Dit was een keiharde les, die ik kennelijk nodig had. Ergens ben ik er nog dankbaar voor ook dat het me is overkomen. Zonder deze ervaring was ik waarschijnlijk doorgegaan op dezelfde voet. Maar nu voel ik dat 'het universum' me echt een les heeft voorgeschoteld waar ik niet meer onderuit kan. Ze schreeuwt echt uit: Hou nou eens van jezelf! Zie nou wat je waard bent!
Om het kort samen te vatten: ik denk dat ik met een narcist te maken had, of in ieder geval een zwaar beschadigde man met erg veel persoonlijke issues. Ik ben nog erg in de war, analyseer me suf en krijg geen antwoorden. Die zal ik waarschijnlijk ook nooit krijgen. Maar het heeft me wel diep geraakt.
En nu moet ik mezelf weer terug vinden, mijn leven weer oppakken, er nieuwe betekenis aan geven. Ik denk dat ik het niet slecht doe, maar ik heb het nog nooit zo moeilijk gehad met iemand loslaten. Het is nu iets meer dan twee maanden uit. Nog niet zo lang dus. De langste periode dat het uit was tussen hem en mij was 4 maanden, dus voordat ik op dat punt ben, verwacht ik niet teveel van mezelf.
Liefdesverdriet is nooit leuk, maar dit lijkt echt van een andere orde te zijn.
zaterdag 24 september 2016 om 22:48
herkenbaar Valesca, die plotselinge huilbuien omdat je ineens iets of iemand mist uit je verleden..Of eerder de goede herinneringen.
Ik herken sowieso veel in je verhaal, ook wat je schrijft over de inzichten en de harde lessen die je blijkbaar nodig had.
Hier precies zo, ben hier twee jaar terug komen schrijven toen ik mijn relatie van 10 jaar gestopt was.
Veel gebeurd daarna de afgelopen jaren, mezelf flink tegen gekomen en vooral heel veel inzichten gehad.
Welkom (terug) hier!
zaterdag 24 september 2016 om 23:00
Valesca, als je spreekt over je ex is dat dan een andere man als waar je toen ook min of meer al mee worstelde? Toen je hier schreef. Volgens mij kan jij ook goed schilderen, je schreef ook over je vader en stiefmoeder? Correct me if I am wrong. Herkenbaar die huilbui, bij mij is het nu 6 weken terug en het gaat hier ook moeizaam. Dus snap je gevoel. Mis ook nog steeds veel dingen die we deden. Het is ook zwaar klote liefdesverdriet.
Schrijf het maar van je af.
Schrijf het maar van je af.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
zondag 25 september 2016 om 06:48
Wakker ivm piekerstand, zit even te twijfelen wat te doen met foodman.
Zoals ik al zei, hij is niet erg apperig en is druk, conclusies trekken omdat hij stil is in app land is niet erg relevant.
Echter ik weet even niet zo goed wat te doen want hij is stil sinds een paar dagen (sinds dinsdag), ook niet langs komen of bellen enz.
Nee dat vind ik niet leuk, maar allemaal conclusies uit trekken, (wat ik soms ook doe, wetende dat het nietverg betrouwbaar is) is gewoon niet erg relevant en vooral niet zinvol. (en een man heeft soms denk ik ook gewoon wat ruimte nodig)
Het is ook vooral die aandacht wat bepaalde fijne gevoelens triggerd en misschien zelfs verslavend kan zijn (maar dat weet ik niet) en als dat ineens minder wordt dan schiet het ego blijkbaar in de paniekstand.
Best wel onnodig eigenlijk, zeker als je jezelf allang bewezen hebt dat je goed alleen kan zijn.
Qua gevoel ben ik rustig op dit moment maar ik weet even niet wat handig is.
In de negeerstand gaan niet, (had hem vrijdag ff een appie gestuurd dat ik hoopte dat hij zich weer wat beter voelde en als ik langsloop zwaai ik) maar ik denk ook niet dat het handig is om hem nu te confronteren met dat ik even niet goed weet wat hij wil/in gesprek te gaan daarover.
En meer dan wat ik momenteel doe wil ik ook niet geloof ik want ik ga iemand niet smeken en zeker niet claimen. (Dat werkt echt averechts en is ook niet goed voor mn eigenwaarde)
Eerlijk gezegd houd ik op dit moment de boot even af en wacht even af of en wat hij doet.
En ja ik heb echt wel angst dat dat weinig of niks is (geen idee waarom zo ineens... hij leek zo enthousiast en nam veel iniatief) maar goed daar kan ik weinig aan doen. (Ik ga hem niet smeken, en bovendien ga ik er niet dood van)
Ik weet natuurlijk niet of dat klopt en ik kan het niet helemaal plaatsen maar intuitief voel ik ergens dat ik me echt druk maak om niks en dat dat niet relevant is.
En als ik langsloop en zn gezicht zie wordt dat sterker. (Daarom werd ik gister ook even emotioneel, snap ik overigens niet maar het gebeurde)
Anyway, ik heb nu het gevoel dat ik beter nu ff niks doe en hem en mezelf even de ruimte geef. Mijn verstand is het daar zoals gewoonlijk niet mee eens maar daar vertrouw ik zelden op, op mn ego.
Hoop dat dit een beetje duidelijk is allemaal, heb veel geschreven want dat lucht op.
Benieuwd naar jullie kijk erop.
Veel leesplezier, met veel koffie
Zoals ik al zei, hij is niet erg apperig en is druk, conclusies trekken omdat hij stil is in app land is niet erg relevant.
Echter ik weet even niet zo goed wat te doen want hij is stil sinds een paar dagen (sinds dinsdag), ook niet langs komen of bellen enz.
Nee dat vind ik niet leuk, maar allemaal conclusies uit trekken, (wat ik soms ook doe, wetende dat het nietverg betrouwbaar is) is gewoon niet erg relevant en vooral niet zinvol. (en een man heeft soms denk ik ook gewoon wat ruimte nodig)
Het is ook vooral die aandacht wat bepaalde fijne gevoelens triggerd en misschien zelfs verslavend kan zijn (maar dat weet ik niet) en als dat ineens minder wordt dan schiet het ego blijkbaar in de paniekstand.
Best wel onnodig eigenlijk, zeker als je jezelf allang bewezen hebt dat je goed alleen kan zijn.
Qua gevoel ben ik rustig op dit moment maar ik weet even niet wat handig is.
In de negeerstand gaan niet, (had hem vrijdag ff een appie gestuurd dat ik hoopte dat hij zich weer wat beter voelde en als ik langsloop zwaai ik) maar ik denk ook niet dat het handig is om hem nu te confronteren met dat ik even niet goed weet wat hij wil/in gesprek te gaan daarover.
En meer dan wat ik momenteel doe wil ik ook niet geloof ik want ik ga iemand niet smeken en zeker niet claimen. (Dat werkt echt averechts en is ook niet goed voor mn eigenwaarde)
Eerlijk gezegd houd ik op dit moment de boot even af en wacht even af of en wat hij doet.
En ja ik heb echt wel angst dat dat weinig of niks is (geen idee waarom zo ineens... hij leek zo enthousiast en nam veel iniatief) maar goed daar kan ik weinig aan doen. (Ik ga hem niet smeken, en bovendien ga ik er niet dood van)
Ik weet natuurlijk niet of dat klopt en ik kan het niet helemaal plaatsen maar intuitief voel ik ergens dat ik me echt druk maak om niks en dat dat niet relevant is.
En als ik langsloop en zn gezicht zie wordt dat sterker. (Daarom werd ik gister ook even emotioneel, snap ik overigens niet maar het gebeurde)
Anyway, ik heb nu het gevoel dat ik beter nu ff niks doe en hem en mezelf even de ruimte geef. Mijn verstand is het daar zoals gewoonlijk niet mee eens maar daar vertrouw ik zelden op, op mn ego.
Hoop dat dit een beetje duidelijk is allemaal, heb veel geschreven want dat lucht op.
Benieuwd naar jullie kijk erop.
Veel leesplezier, met veel koffie
zondag 25 september 2016 om 08:41
@Alice, Dank je wel. Jeetje, een relatie van 10 jaar, dat is niet niks. Kan me indenken dat je in die twee jaar behoorlijk wat tegengekomen bent in jezelf. Ben wel benieuwd naar jouw inzichten en wat het je heeft gebracht (maar misschien heb je het hier daar al uitvoerig over gehad, weet ik niet)...
En zoals ik lees, ben je nu weer aan het daten met iemand?
Ook dit soort dingen herken ik, haha... (helaas). Ik vind dat altijd heel lastig om mee om te gaan, maar denk dat je er inderdaad verstandig aan doet hem even te laten. Die komt wel weer onder zijn steen vandaan Maar ik ken de onrust die daarmee gepaard gaat!
@Nicci, ja, dat heb je goed onthouden
Het schilderen ligt al een tijdje stil. Heb me nu op het schrijven gestort... Ik schrijf journalistieke stukken voor een lokaal platform in mijn stad. Erg leuk om te doen!
Ik ben de afgelopen tijd wel erg gegroeid en er is veel gebeurd (in mij) sinds ik hier heb geschreven. Teveel om zo even op te noemen nu. Mede door de hele toestand met die man (idd dezelfde), waarmee ik heb geworsteld. Het is alsof ik in een stroomversnelling van mijn leven terecht kwam en als ik nu terugkijk op wie ik was, drie jaar geleden, is het alsof ik het over een ander persoon heb.
Ja, door schade en schande wijs geworden zeg maar, daar lijkt het op
Wat klote van jouw relatie. 6 weken is ook nog maar relatief kort geleden. Dan is het liefdesverdriet nog zo voelbaar! Heeft de relatie met hem lang geduurd? Is het stuk gelopen op zijn getwijfel?
Ja, dat gevoel sucks! Elke keer als ik er heftig inzit, neem ik me voor om nooit meer verliefd te worden
Ik moet zo weg, maar zal later uitgebreider reageren...
Fijne zondag allemaal!
En zoals ik lees, ben je nu weer aan het daten met iemand?
Ook dit soort dingen herken ik, haha... (helaas). Ik vind dat altijd heel lastig om mee om te gaan, maar denk dat je er inderdaad verstandig aan doet hem even te laten. Die komt wel weer onder zijn steen vandaan
Maar ik ken de onrust die daarmee gepaard gaat!@Nicci, ja, dat heb je goed onthouden
Het schilderen ligt al een tijdje stil. Heb me nu op het schrijven gestort... Ik schrijf journalistieke stukken voor een lokaal platform in mijn stad. Erg leuk om te doen!
Ik ben de afgelopen tijd wel erg gegroeid en er is veel gebeurd (in mij) sinds ik hier heb geschreven. Teveel om zo even op te noemen nu. Mede door de hele toestand met die man (idd dezelfde), waarmee ik heb geworsteld. Het is alsof ik in een stroomversnelling van mijn leven terecht kwam en als ik nu terugkijk op wie ik was, drie jaar geleden, is het alsof ik het over een ander persoon heb.
Ja, door schade en schande wijs geworden zeg maar, daar lijkt het op
Wat klote van jouw relatie. 6 weken is ook nog maar relatief kort geleden. Dan is het liefdesverdriet nog zo voelbaar! Heeft de relatie met hem lang geduurd? Is het stuk gelopen op zijn getwijfel?
Ja, dat gevoel sucks! Elke keer als ik er heftig inzit, neem ik me voor om nooit meer verliefd te worden
Ik moet zo weg, maar zal later uitgebreider reageren...
Fijne zondag allemaal!
zondag 25 september 2016 om 09:45
Het is ook vooral die aandacht wat bepaalde fijne gevoelens triggerd en misschien zelfs verslavend kan zijn (maar dat weet ik niet) en als dat ineens minder wordt dan schiet het ego blijkbaar in de paniekstand.
Best wel onnodig eigenlijk, zeker als je jezelf allang bewezen hebt dat je goed alleen kan zijn.
Mooi verwoord Alice, maar ik vind jouw gepieker wel begrijpelijk.
Laat het maar bij hem, heeft hij nog geantwoord op je laatste app? Lijkt me zelfs onvriendelijk als hij dat niet doet, los van of hij wel/ niet wil. In mijn ogen zou het niet zo moeizaam moeten zijn.
Best wel onnodig eigenlijk, zeker als je jezelf allang bewezen hebt dat je goed alleen kan zijn.
Mooi verwoord Alice, maar ik vind jouw gepieker wel begrijpelijk.
Laat het maar bij hem, heeft hij nog geantwoord op je laatste app? Lijkt me zelfs onvriendelijk als hij dat niet doet, los van of hij wel/ niet wil. In mijn ogen zou het niet zo moeizaam moeten zijn.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
zondag 25 september 2016 om 09:57
@Valesca, dik 2 jaar. In het begin begon het echt met wederzijdse verliefdheid en hebben we ook in die 2 jaren veel om elkaar gegeven. Maar er zat iets tussen ons, zijn religie, waardoor het uiteindelijk echt gestrand is. Ik heb een geheugen als een olifant, ik kan me jouw schrijven zelfs nog wel deels herinneren.
Mijn ervaring is dat na mijn huwelijk het gewoon stukken moeilijker is om relaties te hebben, niet zozeer om de relatie, wel dat ik zelf veranderd ben en niet zo gauw meer zou gaan samenwonen. De mannen die je tegenkomt hebben ook hun issues, of een reden waarom ze zich niet kunnen binden, zoals mijn laatste dus.
Wat ik me van jou kan herinneren dat jij altijd heel veel moeite deed hebt gedaan voor deze man. Goed dat je je bewust raakt van je eigenwaarde. Geen man/ vrouw zou eigenlijk zoveel invloed op je leven moeten hebben dat we zo verdrietig en van slag raken. Maar goed daar heb je ook weinig invloed op denk ik. Hopelijk lukt het je om er toch een leuke dag van te maken,
Mijn ervaring is dat na mijn huwelijk het gewoon stukken moeilijker is om relaties te hebben, niet zozeer om de relatie, wel dat ik zelf veranderd ben en niet zo gauw meer zou gaan samenwonen. De mannen die je tegenkomt hebben ook hun issues, of een reden waarom ze zich niet kunnen binden, zoals mijn laatste dus.
Wat ik me van jou kan herinneren dat jij altijd heel veel moeite deed hebt gedaan voor deze man. Goed dat je je bewust raakt van je eigenwaarde. Geen man/ vrouw zou eigenlijk zoveel invloed op je leven moeten hebben dat we zo verdrietig en van slag raken. Maar goed daar heb je ook weinig invloed op denk ik. Hopelijk lukt het je om er toch een leuke dag van te maken,
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
zondag 25 september 2016 om 10:47
Dank je Nicci.
Nee niet geantwoord, maar daarvan conclusies gaan trekken vind ik erg kort door de bocht want sommige mensen zijn geen appers.
(Hij lachte en zwaaide wel toen ik gister langs liep)
Het loopt juist helemaal niet moeizaam maar heel relaxed, tot afgelopen week dus. (En dat kan 100 redenen hebben)
Weet je, herkenbaar wat je schrijft over dat relaties niet zo makkelijk meer gaan, ik ervaar dat ook maar zie het eigenlijk vooral als iets positiefs eerlijk gezegd. (Je stort je niet meer zomaar ergens in)
Nou ja ik ben ok, ik laat het even los.
(Ok ik zou ook gewoon op de man af kunnen vragen hoe en wat maar iets in mij zegt dat dat geen goed idee is, ik weet niet waarom maar het gevoel is vrij sterk)
Zou zomaar kunnen zijn dat hij het helemaal niet bewust doet maar gewoon veel aan zn hoofd heeft en ik me voor niks op zit te vreten...
Fijne dag allen!
Nee niet geantwoord, maar daarvan conclusies gaan trekken vind ik erg kort door de bocht want sommige mensen zijn geen appers.
(Hij lachte en zwaaide wel toen ik gister langs liep)
Het loopt juist helemaal niet moeizaam maar heel relaxed, tot afgelopen week dus. (En dat kan 100 redenen hebben)
Weet je, herkenbaar wat je schrijft over dat relaties niet zo makkelijk meer gaan, ik ervaar dat ook maar zie het eigenlijk vooral als iets positiefs eerlijk gezegd. (Je stort je niet meer zomaar ergens in)
Nou ja ik ben ok, ik laat het even los.
(Ok ik zou ook gewoon op de man af kunnen vragen hoe en wat maar iets in mij zegt dat dat geen goed idee is, ik weet niet waarom maar het gevoel is vrij sterk)
Zou zomaar kunnen zijn dat hij het helemaal niet bewust doet maar gewoon veel aan zn hoofd heeft en ik me voor niks op zit te vreten...
Fijne dag allen!
zondag 25 september 2016 om 15:51
En jij kunt ook spontaan ff binnenlopen voor een praatje, lijkt mij?
Wat weerhoudt je daarvan?
Is dat jouw eigen verlegenheid of omdat je respecteert dat ie het rustig aan wil doen en nu niet de indruk wilt wekken dat je achter hem aanloopt/ pusht?
Vragen hoe hij erin staat vind ik in zo'n vroeg stadium idd nooit een goed idee, een relatie moet imo groeien ipv over praten. Dat moet een beetje vanzelf en gelijk op gaan, jij kunt hem ook uitnodigen, en toch zijn tempo respecteren (zonder dat je dat helemaal aan hem overlaat).
Ook elkaar ontmoeten kan relaxt gaan, misschien bedoelde hij gewoon niet te snel gaan in verwachtingen over elkaar/ van relatie-achtige ontwikkelingen (zoals veel contact/appen/ daten/ vanalles samen doen).
Niet te snel gaan betekent denk ik niet dat je helemaal moet gaan (af)wachten, maar dat je onbevangen moet proberen te blijven, niet teveel verwachten of vooruitlopen, niet onzeker worden, maar spontaan leuk blijven en kijken waar het heen gaat.
Je mag best nog steeds laten blijken dat je hem leuk vindt, zonder spelletjes of strategieen, analyseren en aannames/misverstanden.
En intussen laten zien dat je niet wacht op hem om je leven te veraangenamen en je je ook zonder hem nog steeds kunt vermaken, door je eigen dingen te blijven doen, ook andere interesses, net zoals hij zijn eigen dingen blijft doen.
Wat weerhoudt je daarvan?
Is dat jouw eigen verlegenheid of omdat je respecteert dat ie het rustig aan wil doen en nu niet de indruk wilt wekken dat je achter hem aanloopt/ pusht?
Vragen hoe hij erin staat vind ik in zo'n vroeg stadium idd nooit een goed idee, een relatie moet imo groeien ipv over praten. Dat moet een beetje vanzelf en gelijk op gaan, jij kunt hem ook uitnodigen, en toch zijn tempo respecteren (zonder dat je dat helemaal aan hem overlaat).
Ook elkaar ontmoeten kan relaxt gaan, misschien bedoelde hij gewoon niet te snel gaan in verwachtingen over elkaar/ van relatie-achtige ontwikkelingen (zoals veel contact/appen/ daten/ vanalles samen doen).
Niet te snel gaan betekent denk ik niet dat je helemaal moet gaan (af)wachten, maar dat je onbevangen moet proberen te blijven, niet teveel verwachten of vooruitlopen, niet onzeker worden, maar spontaan leuk blijven en kijken waar het heen gaat.
Je mag best nog steeds laten blijken dat je hem leuk vindt, zonder spelletjes of strategieen, analyseren en aannames/misverstanden.
En intussen laten zien dat je niet wacht op hem om je leven te veraangenamen en je je ook zonder hem nog steeds kunt vermaken, door je eigen dingen te blijven doen, ook andere interesses, net zoals hij zijn eigen dingen blijft doen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 25 september 2016 om 16:17
[quote]:
En jij kunt ook spontaan ff binnenlopen voor een praatje, lijkt mij?
Wat weerhoudt je daarvan?
Is dat jouw eigen verlegenheid of omdat je respecteert dat ie het rustig aan wil doen en nu niet de indruk wilt wekken dat je achter hem aanloopt/ pusht?[/quote
Suzy you can read my mind...
Is echt goed wat je zegt, geen idee waarom maar ik heb een zware paniekbui, ben erg bang en onzeker, ik snap er geen fuck van en neig naar hem toe te gaan om te vragen waar deze radiostilte op slaat.
Ik wil niets liever dan er onbevangen in staan, ik doe zeker mijn eigen ding maar verder heb ik geen idee hoe dat moet eerlijk gezegd.
(Door wat jij zei vermoed ik wel dat boos naar hem toe gaan echt geen zin heeft en averechts gaat werken.
Idd nu al iemand claimen heeft geen zin en ik bedenk me dat nu al verwachten dat iemand zich aan jou aanpast helemaal niet handig is, dat zou ik zelfs benauwend vinden..)
Ok het gaat wel weer...
En jij kunt ook spontaan ff binnenlopen voor een praatje, lijkt mij?
Wat weerhoudt je daarvan?
Is dat jouw eigen verlegenheid of omdat je respecteert dat ie het rustig aan wil doen en nu niet de indruk wilt wekken dat je achter hem aanloopt/ pusht?[/quote
Suzy you can read my mind...
Is echt goed wat je zegt, geen idee waarom maar ik heb een zware paniekbui, ben erg bang en onzeker, ik snap er geen fuck van en neig naar hem toe te gaan om te vragen waar deze radiostilte op slaat.
Ik wil niets liever dan er onbevangen in staan, ik doe zeker mijn eigen ding maar verder heb ik geen idee hoe dat moet eerlijk gezegd.
(Door wat jij zei vermoed ik wel dat boos naar hem toe gaan echt geen zin heeft en averechts gaat werken.
Idd nu al iemand claimen heeft geen zin en ik bedenk me dat nu al verwachten dat iemand zich aan jou aanpast helemaal niet handig is, dat zou ik zelfs benauwend vinden..)
Ok het gaat wel weer...
zondag 25 september 2016 om 16:58
Gisteren de stad in geweest, en wat een drukte!!, ik zou zo ruilen qua woning (prachtig appartement in levendige buurt met alles op loopafstand) maar geloof niet dat ik er nog zou hoeven wonen.
"Slechts op bezoek" vind ik prima.
Ben die drukte van dat gedeelte van die stad niet meer gewend, haha, echt van alle kanten moet je oppassen om niet van je sokken gereden te worden (oa fietsers met een noodgang), maar eenmaal op de plek van bestemming is het een leuke en iets rustiger buurt met een diversiteit aan mensen, toeristen, eettentjes en terrasjes en hebben we lekker buiten kunnen eten (het was minder koud dan de avonden daarvoor).
Toch nog heel wat afgelopen (OV is wel handig, want parkeerplaats vinden ondoenlijk én onbetaalbaar ook, maar wel een aardig eindje lopen van en naar station. Volgende keer gympen aandoen, en ik snap dat een fiets onmisbaar is als je daar woont).
Ben gewoon niks meer gewend, haha, ik vind het fijn als je nogal rustig woont en drukte kunt opzoeken (naar behoefte) ipv andersom overal drukte om je heen, tenzij je je in eigen huis terugtrekt.
Sommigen krijgen juist energie van al die impulsen om je heen, voor mij is het too much, ben ook behoorlijk nachtblind dus moet al opletten of ik zelf niet val met al die ongelijke klinkers, stoepen enz, haha, laat staan niet in botsing te komen met haastige voetgangers en fietsers, trams, bussen en auto's van alle kanten.
Ik heb er jaren gewoond, dus ken er de weg en ik vind ook de diversiteit aan mensen en talen enz erg leuk, ook de inventiviteit en creativiteit van winkel- en horeca-aanbod. En toch waardeer ik thuis dan ook weer extra, de ruimte die je hier hebt en dat het hier juist persoonlijk wonen is, ik heb maar weinig op met omringd te zijn door zoveel anonimiteit en onbekenden.
Dat is natuurlijk wel anders als je er woont en bekend in eigen buurtje bent, eigen clubje vrienden hebt enz maar dan nog vind ik het een bijenkorf en onrustige wirwar van mensen en overvloedige mogelijkheden (in mensen, vervoer, werk, winkels, horeca, sport, vermaak en bezigheden) dat ik keuzestress zou krijgen, denk ik
Dat heb ik al met de winkel Bijenkorf, of de Ikea, dan loop ik het liefst zo weer naar buiten, koop ik helemaal niks, ook niet als ik dat wel van plan was. Dat massale houd ik niet van, alsof je een nummer bent, nummer zoveel, dat heb ik ook met grote flats en woonboulevards, grote nieuwe wijken die op elkaar lijken, ik geloof niet dat ik me daar thuis zou voelen (terwijl ik me vrij snel ergens thuis voel en overal wel gemakkelijk contact maak).
Al die nietverbonden mensen bij elkaar (of eigen groepje temidden van nietverbonden anderen) is mijn ideaal niet.
Mensen die dat juist heerlijk en vrij vinden, en nooit meer weg willen, gruwen juist van dat persoonlijke of de sociale controle die zij daarin vermoeden en als ongewenst zien.
Voor "slechts op bezoek" kan ik het zelfs voor een dag/avond heerlijk vinden, hoor, maar dan heb ik het ook wel weer gezien.
Gek genoeg vind ik dat bijv op Schiphol en beurzen wel leuk (als werk dan bijv, he, zoals eerder werk wat ik had in een levendige omgeving, of als bezoeker, niet om dagelijks in te wonen), dat internationale ook, zoveel verschillende soorten mensen die op weg zijn of "slechts op bezoek" zijn). Ik had best een hotelletje willen hebben oid, met een afwisseling van vaste klanten en daarnaast de variatie van steeds nieuwe kennismakingen met onbekenden.
Overal vind ik die combinatie eigenlijk het fijnst, bedenk ik me nu. Tapastentje waar we hebben gegeten was de bediening allerhartelijkst, open voor een praatje en kan me zo voorstellen dat als je daar vaker komt, je ook daar weer je eigen bekenden creeert, dat gebeurt imo overal als je zelf maar open staat voor nieuw, staan mensen iha ook open voor jou (is mijn ervaring iig).
Het giet hier opeens, dát is lang geleden, goed voor de tuin en krijg er ook wel zin van om weer eens andere dingen te doen, heb de kussens van de loungeset maar nauwelijks op tijd binnen kunnen halen!
Fijne zondag allemaal!
"Slechts op bezoek" vind ik prima.
Ben die drukte van dat gedeelte van die stad niet meer gewend, haha, echt van alle kanten moet je oppassen om niet van je sokken gereden te worden (oa fietsers met een noodgang), maar eenmaal op de plek van bestemming is het een leuke en iets rustiger buurt met een diversiteit aan mensen, toeristen, eettentjes en terrasjes en hebben we lekker buiten kunnen eten (het was minder koud dan de avonden daarvoor).
Toch nog heel wat afgelopen (OV is wel handig, want parkeerplaats vinden ondoenlijk én onbetaalbaar ook, maar wel een aardig eindje lopen van en naar station. Volgende keer gympen aandoen, en ik snap dat een fiets onmisbaar is als je daar woont).
Ben gewoon niks meer gewend, haha, ik vind het fijn als je nogal rustig woont en drukte kunt opzoeken (naar behoefte) ipv andersom overal drukte om je heen, tenzij je je in eigen huis terugtrekt.
Sommigen krijgen juist energie van al die impulsen om je heen, voor mij is het too much, ben ook behoorlijk nachtblind dus moet al opletten of ik zelf niet val met al die ongelijke klinkers, stoepen enz, haha, laat staan niet in botsing te komen met haastige voetgangers en fietsers, trams, bussen en auto's van alle kanten.
Ik heb er jaren gewoond, dus ken er de weg en ik vind ook de diversiteit aan mensen en talen enz erg leuk, ook de inventiviteit en creativiteit van winkel- en horeca-aanbod. En toch waardeer ik thuis dan ook weer extra, de ruimte die je hier hebt en dat het hier juist persoonlijk wonen is, ik heb maar weinig op met omringd te zijn door zoveel anonimiteit en onbekenden.
Dat is natuurlijk wel anders als je er woont en bekend in eigen buurtje bent, eigen clubje vrienden hebt enz maar dan nog vind ik het een bijenkorf en onrustige wirwar van mensen en overvloedige mogelijkheden (in mensen, vervoer, werk, winkels, horeca, sport, vermaak en bezigheden) dat ik keuzestress zou krijgen, denk ik
Dat heb ik al met de winkel Bijenkorf, of de Ikea, dan loop ik het liefst zo weer naar buiten, koop ik helemaal niks, ook niet als ik dat wel van plan was. Dat massale houd ik niet van, alsof je een nummer bent, nummer zoveel, dat heb ik ook met grote flats en woonboulevards, grote nieuwe wijken die op elkaar lijken, ik geloof niet dat ik me daar thuis zou voelen (terwijl ik me vrij snel ergens thuis voel en overal wel gemakkelijk contact maak).
Al die nietverbonden mensen bij elkaar (of eigen groepje temidden van nietverbonden anderen) is mijn ideaal niet.
Mensen die dat juist heerlijk en vrij vinden, en nooit meer weg willen, gruwen juist van dat persoonlijke of de sociale controle die zij daarin vermoeden en als ongewenst zien.
Voor "slechts op bezoek" kan ik het zelfs voor een dag/avond heerlijk vinden, hoor, maar dan heb ik het ook wel weer gezien.
Gek genoeg vind ik dat bijv op Schiphol en beurzen wel leuk (als werk dan bijv, he, zoals eerder werk wat ik had in een levendige omgeving, of als bezoeker, niet om dagelijks in te wonen), dat internationale ook, zoveel verschillende soorten mensen die op weg zijn of "slechts op bezoek" zijn). Ik had best een hotelletje willen hebben oid, met een afwisseling van vaste klanten en daarnaast de variatie van steeds nieuwe kennismakingen met onbekenden.
Overal vind ik die combinatie eigenlijk het fijnst, bedenk ik me nu. Tapastentje waar we hebben gegeten was de bediening allerhartelijkst, open voor een praatje en kan me zo voorstellen dat als je daar vaker komt, je ook daar weer je eigen bekenden creeert, dat gebeurt imo overal als je zelf maar open staat voor nieuw, staan mensen iha ook open voor jou (is mijn ervaring iig).
Het giet hier opeens, dát is lang geleden, goed voor de tuin en krijg er ook wel zin van om weer eens andere dingen te doen, heb de kussens van de loungeset maar nauwelijks op tijd binnen kunnen halen!
Fijne zondag allemaal!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 25 september 2016 om 17:48
Dat heb ik ook Suzy, ik kan ook niet tegen veel prikkels.
Bovendien heb ik een hekel aan shoppen.
Gebouwen en musea e. Bekijken en een stadswandeling vind ik wel leuk.
Ik ben weer helemaal rustig, was erg moe en een powernap is dan fijn, en ook ff stukje gewandeld. (En een kaassoufflee gehaald want daar had ik trek in)
Suus geweldig wat je zei net, ik begreep ineens wat je bedoelde.
Ik kan, correctie, het ego kan ivm gevoelens wel zekerheid enz. willen, maar zoael hij als ik willen niet zomaar ons ergens instorten en het is dus misschien nog veel te vroeg voor dat soort dingen. Bovendien als het goed zit is er vertrouwen en dan is die zogenaamde hang naar zekerheid helemaal niet nodig.
Inderdaad, hij geeft aan niet te hard van stapel te willen lopen, hij is idd. Helemaal niet verplicht om iedere dag contact te hebben. En dat zegt ook gewoon niet zoveel.
Ik heb een paar goede vrienden, daar app ik echt niet iedere dag mee. Spreek ik soms weken niet, we hebben ons eigen leven. Word ik daar onzeker van? Nee, werkelijk geen seconde, als er echt nood aan de man is dan zijn ze er, ik weet wat ik aan ze heb.
Vreemde kronkel in mijn koppie die bij een 'date' ineens wel onzeker word. (Bovendien heb ik niks te verliezen)
En inderdaad, als ik nu drama ga maken op zn opera's (ik zeg Carmen van Bizet, laatste scene, flinke ruzie met Don Jose waarna hij haar eehh... kassie wijle maakt ) dan lijk ik 14, ben ik claimerig en jaag ik hem weg.
Breathe in breathe out.
Bovendien heb ik een hekel aan shoppen.
Gebouwen en musea e. Bekijken en een stadswandeling vind ik wel leuk.
Ik ben weer helemaal rustig, was erg moe en een powernap is dan fijn, en ook ff stukje gewandeld. (En een kaassoufflee gehaald want daar had ik trek in
)Suus geweldig wat je zei net, ik begreep ineens wat je bedoelde.
Ik kan, correctie, het ego kan ivm gevoelens wel zekerheid enz. willen, maar zoael hij als ik willen niet zomaar ons ergens instorten en het is dus misschien nog veel te vroeg voor dat soort dingen. Bovendien als het goed zit is er vertrouwen en dan is die zogenaamde hang naar zekerheid helemaal niet nodig.
Inderdaad, hij geeft aan niet te hard van stapel te willen lopen, hij is idd. Helemaal niet verplicht om iedere dag contact te hebben. En dat zegt ook gewoon niet zoveel.
Ik heb een paar goede vrienden, daar app ik echt niet iedere dag mee. Spreek ik soms weken niet, we hebben ons eigen leven. Word ik daar onzeker van? Nee, werkelijk geen seconde, als er echt nood aan de man is dan zijn ze er, ik weet wat ik aan ze heb.
Vreemde kronkel in mijn koppie die bij een 'date' ineens wel onzeker word. (Bovendien heb ik niks te verliezen)
En inderdaad, als ik nu drama ga maken op zn opera's
(ik zeg Carmen van Bizet, laatste scene, flinke ruzie met Don Jose waarna hij haar eehh... kassie wijle maakt ) dan lijk ik 14, ben ik claimerig en jaag ik hem weg.Breathe in breathe out.
zondag 25 september 2016 om 18:53
Ik snap ook eigenlijk niet wat er boos valt te zijn?
Heeft ie beloftes gedaan die hij niet inlost?
Want je kunt niet boos op hém worden dat hij jóuw verwachtingen niet invult, hooguit op jezelf dat je het zo lastig vindt om die eigen verwachtingen binnen proporties te houden.
Quote: "Ik wil niets liever dan er onbevangen in staan, ik doe zeker mijn eigen ding maar verder heb ik geen idee hoe dat moet eerlijk gezegd."
Aandacht van buitenaf kan zeker wel verslavend zijn en zeker als dat voornamelijk van 1 persoon moet komen.
Ik heb het idee dat mensen toenemend niet meer gewend zijn om hun aandacht (in hun eentje) op iéts te concentreren ipv op iémand. Misschien ligt het aan dit tijdperk van computers, internet en mobieltjes, dat men eraan went om bijna constant in contact met anderen te zijn (merk het zelf ook, hoor, pas nu ik minder forum, hoe normaal dit soort interactie is geworden, die nog niet zo lang geleden helemaal niet bestond en toen was je ook niet steeds omringd door andere mensen, en was die behoefte daaraan ook minder.
Dat gaf denk ik veel meer innerlijke rust om eens een boek te lezen of iets anders te bestuderen of te gaan doén (op een saaie grijze zondag als vandaag), te schilderen, naar een rommelmarkt te gaan, een nieuw recept te koken, naar een zondagochtendconcert of balletvoorstelling te gaan of wat dan ook.
Als single heb ik ook meer behoefte aan interactie, maar zoek ik (nu ik meer gelegenheid daartoe heb) dat vaker irl op, waardoor ik weet dat dat genoeg aan bod komt, zodat ik op andere momenten juist wel weer een boek lees (heb een stapel liggen hier, dus ik kan ff vooruit). Bijv tv/filmpje/series kijken is in vergelijking met forummen nogal passief, ook forummen is soort van interactief als je aktief met anderen meedenkt en reageert iig, als soort spiegel hoe je zelf over de dingen denkt en van vindt.
Toch vervangt dat niet de warmte van (genoeg) tastbare affectieve mensen om je heen, zeker niet als je daar al een tijdje ook niet van een partner hebt.
Ik heb gisteren nog even de gok genomen op de terugweg om te kijken of stamkroeg nog open was, die ging net dicht maar ben met een vriend nog even ergens anders heen gegaan, waar ik vrijwel nooit meer kom. En dat werd op prijs gesteld, uitgedrukt in aanraking (dikke glimlach bij begroeting, arm om je heen slaan, ff omhelzen).
En de paar andere bekenden die daar waren en ik een tijdje niet gezien heb idem dito, dan zie je met eigen ogen die van (sommigen van) hun oplichten, personeel achter de bar vandaan komen om even een en 
te geven.
Ik denk dat dat heel belangrijk is, ook voor jou, zeker als je je vrienden soms weken niet spreekt, dan heb je dat soort warmte gewoon nodig van andere mensen. Daar helpt app-aandacht niet voor, dat compenseert dat niet, en is misschien daarom wel zo verslavend/ onverzadigbaar?!
Ik blijf erbij dat lichaamscontact gewoon heel belangrijk is, juist voor singles, en als je daar tekort in komt, je gulziger en gretiger bent áls zich eens een kerel aandient die jou leuk vindt en je er oa daarom zoveel meer betekenis aan hecht dan de situatie misschien eigenlijk rechtvaardigt. Het gaat imo niet alleen om begeerd of geliefd willen zijn, maar ook letterlijk mérken en voélen dat je iets betekent voor anderen en zij voor jou!
Hoe meer je daarvan om je heen hebt, krijgt en geeft, hoe minder urgent een verliefdheid is (om dat stuk warme affectie ook op 1 persoon te focussen). Het gaat dan niet om seksuele intimiteit, maar voor sommigen valt ook dat (knuffel)stuk samen met dat alleen willen of kunnen als ze verliefd zijn of alleen met die persoon hebben.
Wij zijn als Nuchtere Hollanders doorgaans iha niet zo knuffelig en aanrakerig met iedereen, en ik denk dat het vooral mensen opbreekt die dat maar weinig hebben.
Ik heb nu veeeeel meer mensen om me heen waar het niet bij praten blijft, maar ook dus fysiek contact waarin dat wordt uitgedrukt en dat was voor mij niet gebruikelijk (uitgezonderd mijn kinderen, huisdieren, zus, beste vriendin) en nu ken ik zóveel méér mensen die daar veel "losser" en warmer in zijn, dat ik zelf nu ook meer zo ben geworden
Ik denk dat die hele toegenomen behoefte aan (internet)contact (betrokkenheid in woorden als in Fb, forums, appgroepjes, Tinder en dating/chatten enz) juist voortkomt uit dat dat die fysieke behoefte niet "dekt" en dat soort aandacht dat maar deels kán vervullen.
Dus misschien is dansles en dergelijke ook een idee, of iig mensen met wie je dat kunt delen vaker opzoeken of die kring vergroten op eoa manier?
Dus niet alleen meer bezigheden en interesses zoeken, maar iets verzinnen waarin je die menselijke warmte (ook fysiek dus) krijgt.
En anders andere vormen van warmte opzoeken (zon, sauna, warm (zwem)bad, douche, massage, whatever, je huid is immers het grootste orgaan qua voelen!).
En misschien werkt het ook wel door je spieren op te warmen (die wandeling deed je goed, zeg je, ik denk dat sport en yoga enzo met anderen samen ook meer effect op zoiets heeft dan in je eentje thuis).
En regelmatig jezelf "omarmen", klinkt gek, maar ik heb bijv vandaag een warm bad genomen en mezelf daarna van top tot teen ingesmeerd met Tahiti/Hawai-olie, superzacht, warm en heerlijk geurend huidje nu
En dan heb je nog andere manieren van lief zijn voor jezelf, je kunt op meerdere manieren aandacht geven aan en contact leggen met jezelf (body & mind laten samenwerken)
Ook daar zijn saaie grijze zondagen uitermate geschikt voor!
Heeft ie beloftes gedaan die hij niet inlost?
Want je kunt niet boos op hém worden dat hij jóuw verwachtingen niet invult, hooguit op jezelf dat je het zo lastig vindt om die eigen verwachtingen binnen proporties te houden.
Quote: "Ik wil niets liever dan er onbevangen in staan, ik doe zeker mijn eigen ding maar verder heb ik geen idee hoe dat moet eerlijk gezegd."
Aandacht van buitenaf kan zeker wel verslavend zijn en zeker als dat voornamelijk van 1 persoon moet komen.
Ik heb het idee dat mensen toenemend niet meer gewend zijn om hun aandacht (in hun eentje) op iéts te concentreren ipv op iémand. Misschien ligt het aan dit tijdperk van computers, internet en mobieltjes, dat men eraan went om bijna constant in contact met anderen te zijn (merk het zelf ook, hoor, pas nu ik minder forum, hoe normaal dit soort interactie is geworden, die nog niet zo lang geleden helemaal niet bestond en toen was je ook niet steeds omringd door andere mensen, en was die behoefte daaraan ook minder.
Dat gaf denk ik veel meer innerlijke rust om eens een boek te lezen of iets anders te bestuderen of te gaan doén (op een saaie grijze zondag als vandaag), te schilderen, naar een rommelmarkt te gaan, een nieuw recept te koken, naar een zondagochtendconcert of balletvoorstelling te gaan of wat dan ook.
Als single heb ik ook meer behoefte aan interactie, maar zoek ik (nu ik meer gelegenheid daartoe heb) dat vaker irl op, waardoor ik weet dat dat genoeg aan bod komt, zodat ik op andere momenten juist wel weer een boek lees (heb een stapel liggen hier, dus ik kan ff vooruit). Bijv tv/filmpje/series kijken is in vergelijking met forummen nogal passief, ook forummen is soort van interactief als je aktief met anderen meedenkt en reageert iig, als soort spiegel hoe je zelf over de dingen denkt en van vindt.
Toch vervangt dat niet de warmte van (genoeg) tastbare affectieve mensen om je heen, zeker niet als je daar al een tijdje ook niet van een partner hebt.
Ik heb gisteren nog even de gok genomen op de terugweg om te kijken of stamkroeg nog open was, die ging net dicht maar ben met een vriend nog even ergens anders heen gegaan, waar ik vrijwel nooit meer kom. En dat werd op prijs gesteld, uitgedrukt in aanraking (dikke glimlach bij begroeting, arm om je heen slaan, ff omhelzen).
En de paar andere bekenden die daar waren en ik een tijdje niet gezien heb idem dito, dan zie je met eigen ogen die van (sommigen van) hun oplichten, personeel achter de bar vandaan komen om even een
en te geven.Ik denk dat dat heel belangrijk is, ook voor jou, zeker als je je vrienden soms weken niet spreekt, dan heb je dat soort warmte gewoon nodig van andere mensen. Daar helpt app-aandacht niet voor, dat compenseert dat niet, en is misschien daarom wel zo verslavend/ onverzadigbaar?!
Ik blijf erbij dat lichaamscontact gewoon heel belangrijk is, juist voor singles, en als je daar tekort in komt, je gulziger en gretiger bent áls zich eens een kerel aandient die jou leuk vindt en je er oa daarom zoveel meer betekenis aan hecht dan de situatie misschien eigenlijk rechtvaardigt. Het gaat imo niet alleen om begeerd of geliefd willen zijn, maar ook letterlijk mérken en voélen dat je iets betekent voor anderen en zij voor jou!
Hoe meer je daarvan om je heen hebt, krijgt en geeft, hoe minder urgent een verliefdheid is (om dat stuk warme affectie ook op 1 persoon te focussen). Het gaat dan niet om seksuele intimiteit, maar voor sommigen valt ook dat (knuffel)stuk samen met dat alleen willen of kunnen als ze verliefd zijn of alleen met die persoon hebben.
Wij zijn als Nuchtere Hollanders doorgaans iha niet zo knuffelig en aanrakerig met iedereen, en ik denk dat het vooral mensen opbreekt die dat maar weinig hebben.
Ik heb nu veeeeel meer mensen om me heen waar het niet bij praten blijft, maar ook dus fysiek contact waarin dat wordt uitgedrukt en dat was voor mij niet gebruikelijk (uitgezonderd mijn kinderen, huisdieren, zus, beste vriendin) en nu ken ik zóveel méér mensen die daar veel "losser" en warmer in zijn, dat ik zelf nu ook meer zo ben geworden
Ik denk dat die hele toegenomen behoefte aan (internet)contact (betrokkenheid in woorden als in Fb, forums, appgroepjes, Tinder en dating/chatten enz) juist voortkomt uit dat dat die fysieke behoefte niet "dekt" en dat soort aandacht dat maar deels kán vervullen.
Dus misschien is dansles en dergelijke ook een idee, of iig mensen met wie je dat kunt delen vaker opzoeken of die kring vergroten op eoa manier?
Dus niet alleen meer bezigheden en interesses zoeken, maar iets verzinnen waarin je die menselijke warmte (ook fysiek dus) krijgt.
En anders andere vormen van warmte opzoeken (zon, sauna, warm (zwem)bad, douche, massage, whatever, je huid is immers het grootste orgaan qua voelen!).
En misschien werkt het ook wel door je spieren op te warmen (die wandeling deed je goed, zeg je, ik denk dat sport en yoga enzo met anderen samen ook meer effect op zoiets heeft dan in je eentje thuis).
En regelmatig jezelf "omarmen", klinkt gek, maar ik heb bijv vandaag een warm bad genomen en mezelf daarna van top tot teen ingesmeerd met Tahiti/Hawai-olie, superzacht, warm en heerlijk geurend huidje nu
En dan heb je nog andere manieren van lief zijn voor jezelf, je kunt op meerdere manieren aandacht geven aan en contact leggen met jezelf (body & mind laten samenwerken)
Ook daar zijn saaie grijze zondagen uitermate geschikt voor!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 25 september 2016 om 18:56
Oh, dat herken ik ook! Vroegâh... kon ik middenin de stadsgeluiden gewoon in slaap vallen. Ik vond het stadsleven wel lekker, die drukte. Nu trek ik het echt niet meer. Ben erg gevoelig voor geluiden en indrukken en het is net of ik de gemoedstoestand van mensen heel makkelijk oppik. Zelfs als ik gewoon thuis ben, in de relatieve stilte, 'voel' ik nog steeds de stadsvibratie om me heen, alsof ik mensen hun gedachten en mood dwars door alles heen op pik. Ik merk dat vooral, wanneer ik in mijn buitenverblijfje ben... ver weg van de stad. Daar 'voelt' het gewoon stil, ook al is het daar ook niet altijd stil. Maar de stad is ver weg, inclusief alle energie die daar heerst.
@Alice, ik denk ook dat die onrust met hem te maken heeft met dat er nog niet het vertrouwen is dat je er echt voor elkaar bent en op elkaar kunt vertrouwen. Dat moet nog groeien, het is nog vers en nieuw. Met vrienden heb je die band al opgebouwd en weet je wat je aan ze hebt, dat hoeft niet meer afgetast te worden.
@Nicci, Hmm, toch klote dat het dan na twee jaar moet stuklopen op zijn religie.
En ik herken dat het moeilijker wordt/is met mannen. Ik merk, nu ik tegen de 40 loop (wat klinkt dat oubollig, haha), dat ik het idee heb dat het echt steeds moeilijker wordt om een geschikte, passende partner te vinden. Het onbevangene van je 'jeugd' is er af, mensen hebben dan vaak al relaties achter de rug, vaak ook kinderen en idd issues die soms nog onverwerkt zijn.
Mijn ervaring is dat echt héél veel mannen echt helemaal niet geschikt zijn voor een stabiele, leuke relatie... maar misschien ben ik dat ook wel niet Ik kom zó veel idioten tegen of hoor anders wel via vrienden wat voor ervaringen zij hebben, vreselijk.
Maar goed, ik ben mijn vertrouwen in mannen en liefde na mijn laatste ervaring ook echt wel even kwijt moet ik zeggen. Ik ben denk ik best ouderwets wat de liefde betreft. Ik had tot drie jaar geleden nog nooit van het principe 'scharrel' gehoord. En nu vind ik het ook eigenlijk echt een walgelijk iets (het woord alleen al). Voor mij betekende regelmatig seks hebben gewoon een relatie hebben. Punt.
One night stands, ok, die ken ik ook wel, maar dat zie ik meer als iets dat wel eens gebeurt, maar niet iets waar je op uit bent. Ik voel ook steeds meer dat ik mijn lichaam niet wil 'laten gebruiken' voor dat soort intenties. Mijn lichaam deel ik niet zomaar met iemand, dat is voor mij heel intiem, bijna heilig...
Bijzonder dat je zo veel onthouden hebt, Nicci van wat ik heb gedeeld hier. En ja, ik heb inderdaad heel hard mijn best gedaan voor die man. Teveel achteraf, te grenzeloos. Mijn vader zei nog: Jij bent gewoon iemand die niet zomaar opgeeft, die ergens voor gaat. Ja, dat klopt. Mooie eigenschap op zich, maar het is ook een tricky iets. Ik ben namelijk ook geneigd om daarmee aan mezelf voorbij te lopen.
@Alice, ik denk ook dat die onrust met hem te maken heeft met dat er nog niet het vertrouwen is dat je er echt voor elkaar bent en op elkaar kunt vertrouwen. Dat moet nog groeien, het is nog vers en nieuw. Met vrienden heb je die band al opgebouwd en weet je wat je aan ze hebt, dat hoeft niet meer afgetast te worden.
@Nicci, Hmm, toch klote dat het dan na twee jaar moet stuklopen op zijn religie.
En ik herken dat het moeilijker wordt/is met mannen. Ik merk, nu ik tegen de 40 loop (wat klinkt dat oubollig, haha), dat ik het idee heb dat het echt steeds moeilijker wordt om een geschikte, passende partner te vinden. Het onbevangene van je 'jeugd' is er af, mensen hebben dan vaak al relaties achter de rug, vaak ook kinderen en idd issues die soms nog onverwerkt zijn.
Mijn ervaring is dat echt héél veel mannen echt helemaal niet geschikt zijn voor een stabiele, leuke relatie... maar misschien ben ik dat ook wel niet
Ik kom zó veel idioten tegen of hoor anders wel via vrienden wat voor ervaringen zij hebben, vreselijk.Maar goed, ik ben mijn vertrouwen in mannen en liefde na mijn laatste ervaring ook echt wel even kwijt moet ik zeggen. Ik ben denk ik best ouderwets wat de liefde betreft. Ik had tot drie jaar geleden nog nooit van het principe 'scharrel' gehoord. En nu vind ik het ook eigenlijk echt een walgelijk iets (het woord alleen al). Voor mij betekende regelmatig seks hebben gewoon een relatie hebben. Punt.
One night stands, ok, die ken ik ook wel, maar dat zie ik meer als iets dat wel eens gebeurt, maar niet iets waar je op uit bent. Ik voel ook steeds meer dat ik mijn lichaam niet wil 'laten gebruiken' voor dat soort intenties. Mijn lichaam deel ik niet zomaar met iemand, dat is voor mij heel intiem, bijna heilig...
Bijzonder dat je zo veel onthouden hebt, Nicci van wat ik heb gedeeld hier. En ja, ik heb inderdaad heel hard mijn best gedaan voor die man. Teveel achteraf, te grenzeloos. Mijn vader zei nog: Jij bent gewoon iemand die niet zomaar opgeeft, die ergens voor gaat. Ja, dat klopt. Mooie eigenschap op zich, maar het is ook een tricky iets. Ik ben namelijk ook geneigd om daarmee aan mezelf voorbij te lopen.
zondag 25 september 2016 om 18:57
Enne, áls je dan toch aandacht vraagt van hem, doe het dan op een leuke manier (ipv boos, of "zeuren" waarom niet meer/vaker tijd/aandacht voor je heeft of dat hij ergens in tekortschiet oid).
Waaruit bestaat jouw aandacht voor hem eigenlijk?
Ben ik wel benieuwd naar (behalve appen en aan hem denken, of langs zijn zaak lopen, bedoel ik).
Wat hebben jullie tot nu toe voor leuks samen gedeeld of gedaan?
Waaruit bestaat jouw aandacht voor hem eigenlijk?
Ben ik wel benieuwd naar (behalve appen en aan hem denken, of langs zijn zaak lopen, bedoel ik).
Wat hebben jullie tot nu toe voor leuks samen gedeeld of gedaan?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 25 september 2016 om 19:10
Klopt Suzy, maar ik geloof ook niet dat ik het gehad heb over boos zijn.
(Dat zou inderdaad onredelijk zijn.
Ik word enkel van mezelf onzeker, en dat kan ik echt niet op hem botvieren.
Inderdaad, zeuren is te vroeg en onredelijk. Ik merk dat spontaan aandacht geven door de zaak binnen te lopen als hij niet erg druk is, praatje maken, wat drinken enz. leuk is en ook zeker gewaardeerd wordt.
Wel jammer dat ik naarmate ik meer voel ik onzekerder word, meer ga denken en dat soort dingen daardoor niet meer goed durf. (Terwijl ik deze zin opschrijf bedenk ik me hoe onnodig dat is en hoe ik enkel door gedachten dat blokkeer. Jammer want nergens voor nodig)
Wat we gedaan en gedeeld hebben? Van alles...
Vind ik niet zo relevant om daarover in detail te treden eerlijk gezegd.
(En ja daar zaten ook voorstellen/ideeen van mij bij![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
)
Anyway ik geloof dat ik een denkfout gemaakt heb...
Bedankt dat je me daarop gewezen hebt Suzy.
Val.: mooi wat je zegt, zit i.m.o zeker een kern van waarheid in.
Is denk ik vrij normaal dat ik daar wat onzeker over ben, maar ik realiseer me wel dat het nog erg vroeg is om dat al helemaal te verwachten.
(Dat zou inderdaad onredelijk zijn.
Ik word enkel van mezelf onzeker, en dat kan ik echt niet op hem botvieren.
Inderdaad, zeuren is te vroeg en onredelijk. Ik merk dat spontaan aandacht geven door de zaak binnen te lopen als hij niet erg druk is, praatje maken, wat drinken enz. leuk is en ook zeker gewaardeerd wordt.
Wel jammer dat ik naarmate ik meer voel ik onzekerder word, meer ga denken en dat soort dingen daardoor niet meer goed durf
. (Terwijl ik deze zin opschrijf bedenk ik me hoe onnodig dat is en hoe ik enkel door gedachten dat blokkeer. Jammer want nergens voor nodig)Wat we gedaan en gedeeld hebben? Van alles...
Vind ik niet zo relevant om daarover in detail te treden eerlijk gezegd.
(En ja daar zaten ook voorstellen/ideeen van mij bij
)Anyway ik geloof dat ik een denkfout gemaakt heb...
Bedankt dat je me daarop gewezen hebt Suzy.
Val.: mooi wat je zegt, zit i.m.o zeker een kern van waarheid in.
Is denk ik vrij normaal dat ik daar wat onzeker over ben, maar ik realiseer me wel dat het nog erg vroeg is om dat al helemaal te verwachten.
zondag 25 september 2016 om 23:01
Lees je post van 16.17 uur nog eens, Alice.
Btw, wanneer is het wel tijd om te zeuren dan?
Ik denk dat dat nooit een erg constructieve manier is om iets veranderd of voor elkaar te krijgen, en claimen trouwens ook niet, ook niet als je al lang en breed in een relatie zit.
Ook niet als het redelijk is.
Ook niet de bedoeling dat je je inhoudt (of je best doet, om in het begin een leuke indruk te geven en vooral niet moeilijk te doen) en eea pikt terwijl je je intussen opvreet van binnen oid.
Het beste is denk ik om zo mogelijk van begin af aan zelf duidelijk te zijn over wie/hoe je bent en wat je wilt, en dan mag je ook best wat "zwaktes" en onzekerheden laten zien, voor zover je niet verwacht dat hij die kan en gaat wegnemen voor jou.
Ik hoef ook geen details, het is voor jouzelf om te bedenken dat je andere aandacht hebt gedeeld met hem en dat dat vaak veel meer waard is dan via appjes (wat "maar" woorden zijn).
Valesca: achteraf gezien: als je het gevoel hebt dat je je heel erg je best moet doen om in de smaak te vallen of te blijven vallen, dan klopt er eigenlijk iets al niet, dan ben je een soort voorstelling aan het weggeven over jezelf, om hem maar te verdienen. Teken aan de wand eigenlijk, dat je hem dan van meer waarde vindt dan je jezelf vindt en dat is al geen goede basis.
Iemand zou moeten vallen op wie je bént en niet op wat je voor hem wil doen of over hebt oid, je maakt jezelf dan minderwaardig aan hem, door hem zo'n grote rol toe te kennen en niet meer te bedenken dat hij ook in zijn handjes mag klappen met jóu!
Btw, wanneer is het wel tijd om te zeuren dan?
Ik denk dat dat nooit een erg constructieve manier is om iets veranderd of voor elkaar te krijgen, en claimen trouwens ook niet, ook niet als je al lang en breed in een relatie zit.
Ook niet als het redelijk is.
Ook niet de bedoeling dat je je inhoudt (of je best doet, om in het begin een leuke indruk te geven en vooral niet moeilijk te doen) en eea pikt terwijl je je intussen opvreet van binnen oid.
Het beste is denk ik om zo mogelijk van begin af aan zelf duidelijk te zijn over wie/hoe je bent en wat je wilt, en dan mag je ook best wat "zwaktes" en onzekerheden laten zien, voor zover je niet verwacht dat hij die kan en gaat wegnemen voor jou.
Ik hoef ook geen details, het is voor jouzelf om te bedenken dat je andere aandacht hebt gedeeld met hem en dat dat vaak veel meer waard is dan via appjes (wat "maar" woorden zijn).
Valesca: achteraf gezien: als je het gevoel hebt dat je je heel erg je best moet doen om in de smaak te vallen of te blijven vallen, dan klopt er eigenlijk iets al niet, dan ben je een soort voorstelling aan het weggeven over jezelf, om hem maar te verdienen. Teken aan de wand eigenlijk, dat je hem dan van meer waarde vindt dan je jezelf vindt en dat is al geen goede basis.
Iemand zou moeten vallen op wie je bént en niet op wat je voor hem wil doen of over hebt oid, je maakt jezelf dan minderwaardig aan hem, door hem zo'n grote rol toe te kennen en niet meer te bedenken dat hij ook in zijn handjes mag klappen met jóu!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 25 september 2016 om 23:30
Nee, klopt Suzy. Zeker. Maar achteraf klopte er heel veel niet aan deze relatie en ook aan deze man niet.
Ik ben blij dat ik van hem af ben, want ik vrees echt dat hij ziek in zijn hoofd is. En dat zeg ik niet vanuit de rancuneuze gevoelens van een gekwetste ex, dat is denk ik écht zo.
Ik zag niet meer waar ik in zat, wat ik aan het doen was, ik voelde me bijna als gehypnotiseerd. Er waren momenten dat ik echt walgde van hem om iets wat hij had gedaan, maar dat voelde ik pas en realiseerde ik me pas, als hij een dag weg was en ik langzaam 'bij zinnen' kwam. Maar de verslaving was te sterk en mijn twijfels aan mijn intuitie te groot...
Maar nee, ik laat me dit nooooooit meer gebeuren! Daar ga ik in ieder geval alles aan doen. Een man zal me inderdaad leuk moeten vinden zoals ik ben, mét al mijn mindere kanten. Dat is natuurlijk sowieso het beste, maar deze ervaring heeft me dat nog eens extra benadrukt.
Ik ben blij dat ik van hem af ben, want ik vrees echt dat hij ziek in zijn hoofd is. En dat zeg ik niet vanuit de rancuneuze gevoelens van een gekwetste ex, dat is denk ik écht zo.
Ik zag niet meer waar ik in zat, wat ik aan het doen was, ik voelde me bijna als gehypnotiseerd. Er waren momenten dat ik echt walgde van hem om iets wat hij had gedaan, maar dat voelde ik pas en realiseerde ik me pas, als hij een dag weg was en ik langzaam 'bij zinnen' kwam. Maar de verslaving was te sterk en mijn twijfels aan mijn intuitie te groot...
Maar nee, ik laat me dit nooooooit meer gebeuren! Daar ga ik in ieder geval alles aan doen. Een man zal me inderdaad leuk moeten vinden zoals ik ben, mét al mijn mindere kanten. Dat is natuurlijk sowieso het beste, maar deze ervaring heeft me dat nog eens extra benadrukt.
maandag 26 september 2016 om 06:45
Oww dat ben ik helemaal met je eens, dat wilde ik er nog bij zetten. (Maar niet gedaan)
Goed wat je zegt wat betreft het appen! Dat zegt idd niet zoveel, zn eeuuhh.. acties naar mij toe zeggen veel meer. Echter het is een bevestiging dat iemand aan je denkt e.d.
Slaat nog nergens op eigenlijk, dat weet ik. Iemand kan ook gewoon ff druk zijn (of niet weten dat een appje belangrijk voor je is...)
Ik realiseer me door wat je zegt dat appen idd niet zoveel zegt, ook niet van mij uit dus.
De interactie zeg maar zegt veel meer.
Desondanks verward het me wel dat het ff stil is van zijn kant. Misschien hartstikke onnodig maar ja ik voel me toch wel wat onzeker bij.
En dat kan ik wel niet willen voelen, ik accepteer het toch maar ff... (ook al is het misschien onnodig want hij negeert me niet als hij me ziet, ziet er juist blij en vriendelijk uit)
Stomme smartphones ook, heb zin om hem weg te doen
Of idd er minder mee bezig zijn maar het zit al zo in mn systeem...
maandag 26 september 2016 om 10:05
Alice: het is vaak niet dat ze niet een appje willen sturen, denk ik, maar dat dat een stroom op gang brengt, en alsmaar opnieuw moet blijven appen, wat mensen tegenstaat. Want het blijft dan (moeten) reageren op elkaar, he.
Als het eenmaal gestart is en een week later stopt of vermindert is het namelijk ook niet goed, zou je er ook iets van gaan denken, enz.
Een appje is alleen handig om iets af te spreken, een datum voor te stellen en niets voor mensen die aan het werk zijn en daarna boodschappen aan het doen zijn, aan het koken, eten, onderuitzakken op de bank enz.
Het zegt niks over of hij aan je denkt, en niet iedereen is handig met die minitoetsjes, het kan als een nogal dwingend medium beschouwd worden als je niet aan je telefoon gekluisterd zit. Het schept verwachtingen (dat iemand binnen zoveel tijd antwoordt) enz én er worden dingen aan opgehangen (hoe leuk iemand je vindt) ahv hoeveel en hoe snel reageren, kijken of ie nog online is geweest en hoe laat en waarom niet even jou iets gestuurd enz enz.
Het gaat dan meer draaien om de hoeveelheid aandacht idd en alsmaar bevestigen dat het nog goed zit, alleen al om de ander niet onzeker te maken. Mijn ex bijv is veel onderweg, of op reis, of in bespreking, of aan het sporten, uit eten enz enz en heeft wel de hele dag zijn mobiel binnen handbereik, maar een enorme hekel aan appen (met een vrouw/vrouwen) en de mechanismen eromheen ("waarom antwoord je niet, is er soms iets, heb ik iets verkeerds gedaan/gezegd?" "wanneer gaan we weer iets leuks doen?" enz).
Zelf vind ik het ook nogal onvrij, als verwacht wordt dat je zo'n wisselwerking op gang houdt, je steeds moet melden wat je denkt of aan het doen bent, gelukkig geven mijn kinderen, de meesten van mijn vrienden en familieleden daar niet om, spreken elkaar gewoon liever ff irl en is de app alleen om tot afspreken te komen, dat je bijv in die en die trein zit en hoe laat je aankomt, of dat je later bent of bijv of je voor diegene nog iets kan meenemen uit de winkel.
Het lijkt alsof er in app-land 2 verschillende kampen zijn: de ene hecht veel belang aan appen en in contact zijn, bereikbaar zijn en zsm reageren op een berichtje en dat ook terugverwachten en dan de andere kant die juist niét de hele tijd bereikbaar wil zijn of zelfs een inbreuk vindt op gewoon je leven leven en alleen gebruikt als dat handig is.
Net als bij Fb sommigen overal op reageren en bijhouden en anderen zelden of ff doorscannen om weer op de hoogte te zijn.
Het is niet dat éne berichtje waar je op zit te wachten, want dan antwoord je weer en zit je weer te wachten op antwoord, enz enz, het gaat maar door en door. De 1 vindt dat dus heerlijk en wil niet anders, de ander vindt dat vervelend, tijdrovend, (tijd/aandacht) claimend, irritant, zeker als het eigenlijk nergens over gaat en alleen is om te bevestigen, want dat die ander daar anders bepaalde signalen in ziet of conclusies aan hangt enz.
In datingtopics wordt die rol van appen voor sommigen heel duidelijk, en wat ze er al niet uit denken te halen, ze maken elkaar allemaal gek met al die betekenissen die eraan gekoppeld worden.
Zoals je zelf zegt: met vrienden is het onbeladen en zo moet je het denk ik ook houden qua daten: handig om aan elkaar te laten weten wanneer je kunt/iets wil afspreken, dat er eoa festival is, op de hoogte te houden van iets bijzonders, of als je een vraag hebt oid.
En je kunt hem ook nog steeds gewoon zelf voorstellen om iets leuks te gaan doen en kijken of hij daar op in gaat.
Als het eenmaal gestart is en een week later stopt of vermindert is het namelijk ook niet goed, zou je er ook iets van gaan denken, enz.
Een appje is alleen handig om iets af te spreken, een datum voor te stellen en niets voor mensen die aan het werk zijn en daarna boodschappen aan het doen zijn, aan het koken, eten, onderuitzakken op de bank enz.
Het zegt niks over of hij aan je denkt, en niet iedereen is handig met die minitoetsjes, het kan als een nogal dwingend medium beschouwd worden als je niet aan je telefoon gekluisterd zit. Het schept verwachtingen (dat iemand binnen zoveel tijd antwoordt) enz én er worden dingen aan opgehangen (hoe leuk iemand je vindt) ahv hoeveel en hoe snel reageren, kijken of ie nog online is geweest en hoe laat en waarom niet even jou iets gestuurd enz enz.
Het gaat dan meer draaien om de hoeveelheid aandacht idd en alsmaar bevestigen dat het nog goed zit, alleen al om de ander niet onzeker te maken. Mijn ex bijv is veel onderweg, of op reis, of in bespreking, of aan het sporten, uit eten enz enz en heeft wel de hele dag zijn mobiel binnen handbereik, maar een enorme hekel aan appen (met een vrouw/vrouwen) en de mechanismen eromheen ("waarom antwoord je niet, is er soms iets, heb ik iets verkeerds gedaan/gezegd?" "wanneer gaan we weer iets leuks doen?" enz).
Zelf vind ik het ook nogal onvrij, als verwacht wordt dat je zo'n wisselwerking op gang houdt, je steeds moet melden wat je denkt of aan het doen bent, gelukkig geven mijn kinderen, de meesten van mijn vrienden en familieleden daar niet om, spreken elkaar gewoon liever ff irl en is de app alleen om tot afspreken te komen, dat je bijv in die en die trein zit en hoe laat je aankomt, of dat je later bent of bijv of je voor diegene nog iets kan meenemen uit de winkel.
Het lijkt alsof er in app-land 2 verschillende kampen zijn: de ene hecht veel belang aan appen en in contact zijn, bereikbaar zijn en zsm reageren op een berichtje en dat ook terugverwachten en dan de andere kant die juist niét de hele tijd bereikbaar wil zijn of zelfs een inbreuk vindt op gewoon je leven leven en alleen gebruikt als dat handig is.
Net als bij Fb sommigen overal op reageren en bijhouden en anderen zelden of ff doorscannen om weer op de hoogte te zijn.
Het is niet dat éne berichtje waar je op zit te wachten, want dan antwoord je weer en zit je weer te wachten op antwoord, enz enz, het gaat maar door en door. De 1 vindt dat dus heerlijk en wil niet anders, de ander vindt dat vervelend, tijdrovend, (tijd/aandacht) claimend, irritant, zeker als het eigenlijk nergens over gaat en alleen is om te bevestigen, want dat die ander daar anders bepaalde signalen in ziet of conclusies aan hangt enz.
In datingtopics wordt die rol van appen voor sommigen heel duidelijk, en wat ze er al niet uit denken te halen, ze maken elkaar allemaal gek met al die betekenissen die eraan gekoppeld worden.
Zoals je zelf zegt: met vrienden is het onbeladen en zo moet je het denk ik ook houden qua daten: handig om aan elkaar te laten weten wanneer je kunt/iets wil afspreken, dat er eoa festival is, op de hoogte te houden van iets bijzonders, of als je een vraag hebt oid.
En je kunt hem ook nog steeds gewoon zelf voorstellen om iets leuks te gaan doen en kijken of hij daar op in gaat.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
