Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

Dankjewel!

Zoccellia schreef: ↑

09-06-2026 17:37

Dit herken ik enorm. Ik vind het lastig dat de handicap en alle bijkomende logistiek/zorg/afspraken van mijn zoon zoveel vraagt van ons gezin, en ik baal er van dat ik zoveel ben kwijt geraakt van wat voor mij ook belangrijk was.

Ik vind het ook lastig om toe te geven in de echte (niet-forum) wereld. Omdat het vaak oproept dat mensen roepen: je moet er juist zijn voor je gezin! En dat ben ik ook, net als jullie allemaal hier. Maar naast de gewone kind-verantwoordelijkheden krijg je ook een berg mantelzorg verantwoordelijkheden. en agenda's van artsen/therapeuten/maatschappelijk werk/instellingen/gemeente. En dan moet of wil je nog zoiets als sporten en sociale contacten, of een therapeut of ademhalen voor je gezondheid. of je andere kind en je partner. Maar als wat je écht wil 'werk' is, dan is dat soms lastig om toe te geven dat je er van baalt dat je daar op moet inleveren.

Het is ook heel lastig om alles te combineren, werken komt dan vaak toch een beetje ergens achteraan. Maar het kan niet anders, als ik meer zou gaan werken of in een baan waarin ik minder flexibel zou zijn, dan kan ik dat niet combineren met alle zorg. Heb jij ook een flexibele werkgever?

Ja nu ontvangen Lucy, dankjewel!

Frizz schreef: ↑

10-06-2026 19:22

Heel herkenbaar hoor. Ik zeg altijd; het is zó helpend dat ik op het werk mijn competenties kan inzetten en kan ervaren dat ik ertoe doe.
Nu staat m’n baan op losse schroeven en deze negatieve impact is enorm.

Oh nee, dat is echt heel rot. Ik snap dat dat heel heftig is!

Ik had vandaag echt een schrikmoment. Eén van de redenen om zoon op mbo in te schrijven is dat daar niet een intake is waar je wordt beoordeeld of je wel past en mag komen enzo. Overgangsbewijs van 3 naar 4 havo is genoeg. Dácht ik….

Ik belde vandaag om even te checken of de aanmelding goed was aangekomen en hoe nu verder. Oh ja, zei de mevrouw van de administratie: die inschrijving heb ik gezien maar omdat uw zoon van speciaal onderwijs komt moet hij eerst door de commissie beoordeeld worden of hij wel toelaatbaar is. Ik kon wel janken, dit willen we juist zo erg NIET meer voor zoon.

Maar toen zag ze ineens dat hij t/m 3 havo op regulier heeft gezeten. En dat was goed genoeg dus de aanmelding is zonder voorbehouden doorgezet en nu ook bevestigd per mail. Poeh…

Jawel we krijgen nog wel een gesprek met de zorgcoördinator vanwege zijn ass. Maar zij bedoelde echt iets anders, echt een beoordeling met mogelijkheid tot afwijzing. Maar gelukkig hoeft dat toch niet.

Frizz staat je baan op de tocht vanwege je privésituatie?

Nou enorm veel stress, ik was doodmoe gister maar heb vannacht amper kunnen slapen.

Oh wat onwijs naar! Ik heb natuurlijk geen idee wat je doet maar ik heb wel een baan waarbij ik heel flexibel en veel thuis kan werken (ik wil dat zelf juist niet maar het zou wel kunnen). In een zorgorganisatie in een kantoorfunctie. Bij ons werkt vrijwel iedereen op afdeling hr/recruitment/opleiding/planning/financiën/marketing etc. regelmatig thuis. Geen idee of je hier iets mee kan natuurlijk… Ik gun je dat je gewoon je eigen werk mag blijven doen met begrip en medewerking van je werkgever.

Rot Frizz, heel rot. Ik zou dan ook niet weten hoe je dat moet oplossen. Kind mee naar werk, paar uur per dag? Daar op een rustig plekje filmpjes laten kijken? Dat zal waarschijnlijk niet haalbaar zijn hoor…