Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

Youk79 schreef: ↑

16-05-2026 12:00

Goed zo! En verwacht er geen wonderen van hè. Het wordt misschien zelfs eerst erger.

Ik lees dat hij anti-depressieva slikt. Zijn er via de psychiater ook andere medicijnen in beeld? De fantasie en boosheid in combinatie met zijn fysiek klinkt inderdaad eng

Er is gesproken over Haldol geloof ik, voor zijn waanbeelden. Maar hij heeft heel snel last van bijwerkingen en met de examens en daarna het afrijden met de auto op dit moment wilde hij het niet. En dat snap ik ook.

Zeemeermin84 schreef: ↑

16-05-2026 13:24

Ik snap ergens je angst wel, maar wat vindt zoon van dit plan?
En ik neem aan dat je man niet écht denkt dat dit alles oplost of wel?

Zoon weet er niks van maar ik weet 100% zeker dat hij dit de hel vindt. Hij leeft voor zijn vrienden, werken, gamen, Snapchat etc. Hij wil nooit iets met ons doen.

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 11:56

De post van Frizz vind ik een hele mooie. Ik merk dat ik ook in adviezen jump om te kijken wat er voor zoon mogelijk nog helpend zou zijn om hou ruimte te gunnen.

Maar misschien moet je nu vooral gaan voelen wat jij nodig hebt, en hoe jij ergens kunt gaan ontspannen

Hoe ik kan ontspannen weet ik allang niet meer. Alleen als ik weg ben met dochter en ik hoor even niks van huis ben ik ontspannen. Met vriendinnen weg vind ik moeilijk want ik weet dat dochter het dan niet fijn gezellig heeft thuis. Dus ik ga alleen weg als zij op school/sport of met vriendinnen is.

Frizz schreef: ↑

16-05-2026 14:09

Ik wil ook nog wel even op deze wijzen (door veel gemeente ingekocht, wat hopelijk maakt dat er geen vertraging op de lijn komt): https://www.123beactive.nl/

Het is een ontzettend leuke club mensen die echt op maat fijne weekenden creëren voor kinderen en jongeren (je komt met leeftijdsgenoten in een vast groepje).
Zo heeft het kind een fijn weekend en kan de rest van het gezin even bijtanken. Je kan altijd even met ze bellen voor meer info.

Ik hoop dat de dagbehandeling kan ondersteunen bij de aanmelding, mits je zoon enthousiast krijgt.

Zoiets vindt hij de hel. In zijn ogen is er namelijk geen probleem hè. Hij is volledig normaal. Andere kinderen op dagbesteding of dagbehandeling zijn allemaal gek behalve hij. Hij is (in zijn woorden) veel minder autistisch dan al die andere autisten op de dagbesteding. Dat is zijn waarheid. Hij gaat dus ook zeker niet naar iets toe met zulk soort kinderen, want hij is niet zo en hij heeft geen probleem. En niemand dringt tot hem door dat het misschien toch niet helemaal zo is zoals hij het ziet.

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 16:12

Je hebt gelijk in je post.

Maar als moeder van een dochter die een poging tot suicide heeft gedaan: dat is het aller, állermoeilijkste als moeder om los te laten. Die angst in de ogen moeten kijken, realiseren dat je kind verantwoordelijk is voor het vormgeven van zijn/haar eigen leven, ook als dat betekent dat het "niet leven" is. Realiseren dat therapie zijn/haar verantwoordelijkheid is. En dat zolang je alle verantwoordelijkheid overneemt, er nooit ruimte zal zijn voor het kind om die ruimte te pakken.

Met behulp heb ik dat wel stapje bij beetje gedaan. Als ze haar bed niet uit komt: dan komt ze haar bed niet uit. Niet naar therapie? Dan verantwoording afleggen bij de therapeut. Niet naar dagbesteding? Dan hun pakkie an.

En natuurlijk is het niet zo zwart/wit. Maar ik zie wel een meisje nu die er nog lang niet is, maar wel verantwoordrlikkheid neemt voor haar stappen. En als ze hulp vraagt, ben ik er. Altijd. Maar ik los het niet meer voor haar op.

We zijn nog steeds zoekende wat kunnen en willen is in deze. Waar is het een gedragsprobleem, waar is het overvraging of trauma. En kk kan me voorstellen dat dat voor to ook zo is.

Maar als moeder kom je ook in een soort patstelling. Waarbij de angst zo groot is dat als je loslaat en je kind kiest ervoor om het keven te verlaten, dat je jezelf altijd zal verwijten dat je er niet alles aan hebt gedaan om dat te voorkomen.

Punt is dst je zijn leven niet kunt leiden (wilde bijna lijden typen...).

En voor jou: wat ongelofelijk naar dat je moeder zo op haar pijnpunt werd getrapt, dat ze jou ook nu niet kon zien in wat jij toen nodig had gehad. Los van dat ze het je waarschijnlijk niet kon geven, het toen niet anders haf kunnen doen, had ze op zn minst nu wel mogen erkennen dat jij hierdoor tekort bent grkomen en dat dat nooit haar intentie is geweest. Dat het terecht is dat jij dit zo hebt ervaren.

Ku je zien dat haar reactie hoogstwaarschijnlijk voortkomt uit schuldgevoel?

Zo is het precies.

CocaCola schreef: ↑

16-05-2026 17:46

Pfoeh ik zit met tranen dit Topic door te lezen. Wat een heftige rollercoaster is jouw leven Lente. Een rollercoaster waar je voor jouw gevoel in vast zit.

Natuurlijk ben je moe en op! Lastig als elke hulp niet helpend is.

Mijn advies bel de huisarts NU en vertel dat je er helemaal doorheen zit. Dat een psycholoog en emdr etc niet heeft geholpen.

Heb je er al over gedacht om te scheiden van je man? En samen met je kinderen een ander huis te zoeken? (Geen idee pf dit kan)

Als mijn advies niks is, ook goed. Ik probeer mee te denken.

Maar lieve lieve lieve Lente, als je voor mij stond had ik je een hele dikke knuffel gegeven en je gewoon even vastgehouden.

Pfff sterkte

Over scheiden en met dochter iets anders zoeken heb ik zeker gedacht. Maar ik blijf hangen op het praktische. Er zijn in ons dorp (en daar wil ik niet weg) geen koopwoningen onder de 4 ton en dat kan ik alleen niet betalen. En ik sta niet ingeschreven voor een huurwoning. Dus tenzij mijn schoonmoeder overlijdt en één van ons in haar huis gaat wonen, zie ik niet hoe dit zou moeten.

Frizz schreef: ↑

16-05-2026 11:22

Ach lieve Lente, ik ben blij dat ik even op het forum keek vandaag. Ik snap je bericht zo goed: de herkenning over een kind dat voor zijn (gevoel van) veiligheid continu afhankelijk is, 100 ballen hoog moeten houden en dat je soms voelt dat je Echt Niet Meer Kan. Maar dan toch moet, want het leven gaat door.

Ik lees een aantal adviezen over wat misschien meer passende hulp is en over loslaten. Ik vermoed dat je al zo lang aan staat dat je geen idee meer hebt hoe los te laten, dat voelt zo tegennatuurlijk. Jouw zenuwstelsel verkeert al eeuwen in en extreme stresstoestand. Dan kan je (soms) ook niet meer helder denken en is er te weinig ruimte voor ratio en gedragsverandering.

Ik denk daarom dat je even niks anders hoeft te doen mbt zoon, dochter en man. Maar wél moet je nu actie ondernemen voor dat zenuwstelsel. Want pas als jouw lijf en brein wat tot rust komen dan ontstaat er weer wat lucht en ruimte.
Heb je zoiets als eens gedaan? Je kan bijvoorbeeld denken aan TRE of MNRI, daarbij hoef je zelf niet te praten. Er zijn tegenwoordig ook heel veel oefeningen online te vinden waar je mee kan starten tot je ergens terecht kan.

Als je het toch graag eerst wil zoeken in andere zaken (advies over thuis, behandeling zoon, voorkomen uitval dochter) raad ik aan MEE te benaderen, daar zitten doorgaans mensen die echt goed kunnen luisteren en meedenken. Die kunnen wellicht ook onderzoeken hoe jou één en ander uit handen genomen kan worden door de inzet van de juiste professionals of het gebruik van bepaalde potjes.
Maarrrr... Je mag mij ook een PB sturen als je dat fijn vind, dan kijk ik wat ik kan betekenen.

Sterkte!

TRE en MRNI ken ik allebei niet, ga ik morgen over lezen, dankjewel!

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 22:26

Maar lieve Lente, dat is toch niet vol te houden?

Ik snap heel goed dat je altijd aanstaat. Echt. Maar weten de hulpverleners hóe overbelast jij bent?

Kan zoon in het weekend eens in de drie weke naar een weekendopvang bijvoorbeeld? 1x per 3 weken een weekend rust? Weet zoon hoe groot het stempel is dat hij drukt? Ziet hij dat zelf? Of is hij erg ego-gericht?

Want dochter moet ergens ruimte krijgen. Maar jij ook.

Denk je dat hij in staat is om meer verantwoordelijkheid te nemen voor zijn leven? Dat hij gaat inzien dat niemand het beter voor hem kan gaan maken dan hijzelf, en dat therapie daar een hulpmiddel in kan zijn? Dat als hij geen stappen wil zetten, geen therapie, wegloopt op dagbehandeling, dat daarmee de situatie op een gegeven moment onhoudbaar wordt, en dat dat moment steeds dichterbij komt?

Hoe ziet zoon eigenlijk zijn toekomst? Wat wil hij bereiken? Wat heeft hij daarbij nodig?

Oh wat stel jij precies de goede vragen.
Ik weet niet of de hulpverleners het weten, ik denk wel dat ik het vaak en duidelijk gezegd heb. Maar in gesprekken waar zoon bij is ben ik altijd kalm en sterk.

Hij heeft geen idee van wat hij voor stempel drukt. Zoals ik net schreef; iedereen is gek behalve hij.
Hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid.

Hij weet dat hij het risico loopt om van de dagbesteding gestuurd te worden. Daar heeft hij stress over. Maar die stress zorgt dat hij daar nog sneller overprikkeld raakt en wegloopt. Hij zit in een vicieuze cirkel en komt er niet uit.

Hij heeft een duidelijk toekomstbeeld qua studie en werk. Maar dat hij daar op deze manier nooit gaat komen lijkt hij niet te beseffen.

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 22:33

Is dit de enige reden om niet te scheiden? Want dan ga je je dus vanavond nog inschrijven en op elke woning reageren waar sprake is van loting.

En dan kuj je contact gaan leggen met maatschsppelijk werk en de jeugdafdeling van de gemeente en uitleggen hoe de situatie nu in elkaar zit. Het zal niet meteen een huis opleveren, maar hoe meer mensrn de ernst inzien, hoe groter de kans dst er ergens een deur opengaat.

Als het huis dus echt het enige is dat je tegenhoudt.

Nee dat is het zeker niet. Ik wil niet scheiden, ik hou van mijn man. Maar ik wil ook mijn zoon niet alleen bij hem laten, ik vertrouw er niet op dat dat goed gaat. Voor beiden niet. En ik wil sowieso mijn zoon niet achterlaten. Ik hou zoveel van hem en geniet van elk momentje dat we wel contact hebben en hij even ‘zichzelf’ is.

En nu ga ik even slapen na een hele leuke middag-avond op pad met dochter! Iedereen enorm bedankt voor alle lieve reacties en het meedenken.

Frizz schreef: ↑

17-05-2026 08:25

Voorliggend op uithuisplaatsing van een puber is intensieve gezinstherapie. Want vergis je niet, een uithuisplaatsing heeft een gigantische impact.

Op de dagbehandeling moeten ze dus te horen krijgen dat het gezin er momenteel aan onderdoor gaat zodat de juiste hulp ingezet kan worden.

Maar goed, ik ben voorstander van eerst lichaamsgerichte behandeling van dat zenuwstelsel en dan pas verder kijken.
Overigens zou je voor zoon hetzelfde kunnen inzetten. Al die praat- en gedragsmatige therapieën kunnen voor kinderen ook erg stressvol zijn (bovenop het trauma dat er al is), soms vinden ze het heel erg fijn om hulp te krijgen zonder actief iets te hoeven. Want je kan met je hoofd van alles willen, en dat het tóch niet lukt omdat die stress zich zo ernstig heeft genesteld in je lijf. Dat is hele frustrerend en funest voor je zelfvertrouwen.

Eens. Voor zoon staat PMT en een soort bokstherapie op de planning, allebei dus niet gericht op praten maar op het lichaam. Maar ja, wachtlijsten…

Voor dochter ben ik ook druk, haar psycholoog weet het niet zo goed, zij start ook bij de GGZ binnenkort. Ook starten zij en ik samen met mindfulness/ademtherapie om hopelijk iets beter met stress om te kunnen gaan. En zij is onlangs gestart bij een groepje jonge mantelzorgers. Dat vindt ze superfijn maar dat is helaas maar eens per maand.

Ze weten bij de dagbehandeling dat wij volledig kapot gaan. Ze weten van dochter, mij en man. En zoon kennen ze natuurlijk, die zien ze elke dag. Als oplossing kwamen ze dus met die twee therapieën voor zoon, voor mij raadden ze een psycholoog en emdr aan. Heb ik allebei al (gedaan). En voor man raadden ze hulp aan gericht op HB. Daar start hij deze week. Niet vergoed uiteraard… want alles wat er was gericht op HB heeft of een opnamestop of is enorm ver weg. Dus kunnen we weer lekker zelf 135 euro per uur gaan aftikken. Kan er ook nog wel bij.

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 22:57

Dat lijken me heel veel redenen om niet te scheiden.

Kan er, met jou en met zijn begeleider van school (en evt zijn hulpverlener) een gesprek plaatsvinden over wat zijn gedrag met anderen doet? Wat er nodig is om zijn toekomst te bereiken. En dat daarin "fouten" gemaakt mogen worden, dat niet alles perfect hoeft. Maar dat er wel basisregels zijn. En dat jij die niet hoeft te dragen, maar dat dagbesteding dat met hem gaat doen?

Toen dochter hier voor de 2e keer uitviel op school, heb ik wanhopig tegen haar gezegd dat weer in bed bljven liggen voor mij geen optie was. Dat ze óf mee ging werken aan therapie en dagbesteding, óf dat ze naar school ging, óf dat we een andere oplossing gingen zoeken (lees: begeleid wonen of kamertraining), omdat ik dit niet meer kon dragen. Haar keuze, niet de mijne. En dat vond ik heel egoistisch van mijzelf, want het ging toch om haar? Ik heb buikpijn gehad van mijn uitbarsting. Maar kennelijk was het wel een ommekeer. Een inzicht dat haar gedrag ook invloed had op de mensen om haar heen. Vanaf dat moment is ze mee gaan werken, de noodzaak gaan zien. En vermijdt ze nog steeds als het moeilijk is. Komt ze nog steeds soms niet opdagen bij dagbesteding en therapie. Maar daarna is er wel een gesprek over te voeren. Leert ze dat ze niet meteen wordt afgewezen als het niet lukt.

Zoon zal (mijns inziens) ergens moeten gaan zien dat zijn gedrag invloed heeft op jullie en dat als hij blijft weigeren dat uiteindelijk consequenties heeft. Niet omdat jullie niet van hem houden. Niet omdat jullie hem niet zien of hem niet willen zien. Maar omdat hij keuzes maakt die leiden naar een situatie die niet houdbaar is.

Dat het niet gaat is niet erg. Dat zijn hoofd soms te vol is ook niet. Maar hij zit niet op dagbesteding voor de andere gasten of om vrienden te maken. Hij zit er voor zichzelf, zijn eigen tiekomst en om zelfinzicht te krijgen in zijn depressie en hoe het werkt bij hem.

(Overigens ontkent dochter uberhaupt dat ze ass heeft. Heel soms laat ik tussen neus en lippen vallen dat bepaalde dingen wel typisch zijn voor iemand met een neurodivergent brein. Heel, heeel langzaam begint ze een klein beetje te kenteren ).

Slaap lekker lieve Lente. Ik hoop dat je na een fijne dag een goede nacht hebt

Gesprekken met zoon zijn echt niet mogelijk. Daar lopen ze bij de dagbehandeling ook tegenaan. Hij heeft geen enkele zelfreflectie, alles ligt aan de ander. Hij doet niks fout. Zit volledig vast in zijn eigen waarheid. Wordt woest als je iets anders durft te beweren en loopt dan weg. Hem fysiek tegenhouden is onmogelijk.

Het is overigens niet zo dat hij de hele dag onhandelbaar is. Hij is lief, doet veel voor me als ik het vraag, is gewoon een leuke jongen. Totdat het dus gaat over iets dat hem raakt (niet weglopen van dagbehandeling, verantwoordelijk nemen voor schoolwerk, hem aanspreken over een onwaarheid), dan verandert hij ineens in een boze enge man. Maar als ik het hier niet over heb dan is het gewoon prima met hem. Vraag ik hem om even de hond uit te laten, een boodschapje te doen, iets voor me te tillen of wat dan ook, dan doet hij dat direct zonder te zeuren. Niks aan het handje.

En zijn heftigheid is echt gekomen door het trauma. Natuurlijk is zijn ASS altijd lastig geweest en moesten we altijd rekening met hem houden, maar het trauma (en gebrek aan goede hulp) heeft zijn gedrag enorm heftig gemaakt.

Wij mochten van de GGZ waar hij eerst onder behandeling was zijn waarheid nooit ontkennen. Dat heeft er nu toe geleid dat hij compleet in zijn eigen ideeën vastzit en op bepaalde punten dus totaal niet aanspreekbaar is.