Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

En het is ook niet zo dat dochter weinig aandacht krijgt. Ze krijgt echt heel veel aandacht. Ik ga heel vaak met haar weg, kleine dingen en grote dingen. Zoals elk jaar een korte vakantie met z’n tweetjes, maar ook naar theater, bios, winkelen, workshop, concert etc. Maar ook thuis een spelletje, knutselen, ze doet mijn nagels (haar grote hobby), samen koken of bakken, wandelen etc.

Waar ik me wel bewust van geworden ben door jullie in dit topic is dat ik op die momenten nog meer moet proberen er 100% met mijn aandacht voor haar moet zijn. Dus inderdaad appjes van zoon proberen te parkeren of niet hardop denken over wat zoon op dat moment aan het doen is.

OhMellie schreef: ↑

17-05-2026 10:32

Dan is hem ergens op een gesloten faciliteit plaatsen toch nog de enige optie als ie niet snel bij zinnen komt? Je kunt de rest van je gezin toch niet laten gijzelen door één gezinslid die volkomen ontspoord is?

Het is mijn kind, ik ben zijn enige veiligheid in een wereld die hem meerdere keren heeft beschadigd en in de steek heeft gelaten. Hij is getraumatiseerd. Ik kan hem toch niet ook nog in de steek laten.

Frizz schreef: ↑

17-05-2026 11:04

Dan is dat wellicht een contra-indicatie voor gezinstherapie?
Heb jullie als ouders ooit iets gedaan als de cursus van Geef me de Vijf of Geweldloos Verzet/Verbindend Gezag?

We hebben boeken gelezen en podcasten geluisterd over verbindend gezag. Geef me de vijf hebben we ons lang geleden in verdiept toen hij nog veel jonger was. We zouden starten met een oudercursus die geënt was op verbindend gezag, maar dat bleken 16 hele ochtenden te zijn. Dat is onmogelijk met ons werk. Zoveel dagen kunnen we allebei niet opnemen. We staan op een wachtlijst voor als er ooit nog zoiets in de avonden georganiseerd zou worden.

OhMellie schreef: ↑

17-05-2026 10:45

Maar doordat jij jezelf 24/7 in dienst van zoons behoeftes stelt ben jij een onveilige factor voor je dochter. Want je laat alles vallen als zoon weer appt/belt of eist dat je naar hem toe gaat. Je dochter groeit op in een onveilige gezinssituatie en aangezien de band met je dochter nu nog goed is, zou ik juist dat koesteren en zorgen dat voor haar de gezinssituatie veiliger wordt. Dat zou jullie prioriteit moeten worden.

Ik zou het aanbod van man dan ook toejuichen dat hij zoon een week offgrid mee neemt. Jullie zijn dan even echt niet bereikbaar en dan kun je samen met dochter evaluren hoe bevrijd je je dan even kunt voelen. Plan voor jullie 2 dan ook een mooi verwenreisje. Misschien niet lummelen aan een strand omdat je dan teveel tijd hebt om na te denken maar doe iets waarbij je aan de lopende band nieuwe indrukken opdoet (citytrip New York bijv, de droom van veel tienermeisjes)

New York zijn we toevallig al geweest, was inderdaad geweldig. In april zijn we samen vijf dagen naar Spanje geweest, dat was fantastisch. In juli gaan we weer vijf dagen samen. Tijdens zulke reisje zijn we allebei ontspannen en relaxt. We genieten en lachen ons suf. Daarom doe ik zo vaak mogelijk zulk soort dingen met haar. Helaas hebben we geen geldboom. Zodra er ergens een groot geldbedrag vandaag komt (erfenis, loterij) dan koop ik een vakantiehuisje om nog vaker met haar weg te kunnen.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

17-05-2026 11:08

Waarom is zijn vader dat niet ook ? Als jij morgen een trein in je oog krijgt zou het wel zo fijn zijn als je zoon ( en je dochter trouwens ook ! ) dat ook met hun vader hebben.

Dat zou ik ook heel graag anders zien maar mijn man kan het niet. Zit veel te veel met zichzelf in de knoop, het ASS stukje komt natuurlijk ergens vandaag en ik ben het niet…. Dochter heeft ook geen goede band met vader. Heel triest. Ik ben voor beide kinderen hun steun en toeverlaat. Gelukkig hebben man en zoon wel een gezamenlijke hobby; sleutelen en auto’s. Dat is hun verbinding. Zij gaan in de zomer ook al samen een paar dagen naar een raceweekend in het buitenland. Dat soort dingen gaan altijd wel heel goed gelukkig. Als je maar nergens over praat (school/blowen enzo).

Lucy schreef: ↑

17-05-2026 11:12

Natuurlijk hoef je zoon niet in de steek te laten.

Rare vraag misschien: heeft zoon wel eens emdr gehad?

En ergens snap ik dat zoon niet aanspreekbaar is. Omdat mogelijk zijn gevoel van falen, of (in zijn ogen) onheus bejegend worden wordt getriggerd. En als je je emoties niet kunt reguleren, dan is fight, flight or freeze de enige reactie.

En hem fysiek tegenhouden zou ik sowieso niey doen. Maar wel achteraf benoemen dat hij een keuze maakt om weg te lopen. Dat hij ook de keuze kan maken om te blijven en het gedprek aan te gaan. En vragen, wat maakt dat hij wegloopt. Wat hij voelt in zijn lijf. Welke gedachten hij heeft. Zonder oordeel, maar om hem vewust te latrn worden wat er bij hem gebeurt.

En even, voor wat betreft de posters die nu suggeren dat je een slechte moeder bent als je kind niet uit huis wordt geplaatst: ik denk dat je een leeuwin bent due voor haar beide kinderen vecht. Zo hard, dat je er zelf ziek van wordt. Ik denk dat er geen "fantastisch goede" moeder bestaat. Wel eentje die ook aan dochter kan erkennen dat het zwaar is, en dst je ziet dat zij wel eens tekort wordt gedaan door broer.

Je hebt twee kinderen, je probeert er voor beiden te zijn en beide te zien. Ik denk dat je het, naar de omstsndigheden waar je in zit, zo goed mogelijk doet. En dat een buitenstaander kan oordelen wat je wil, maar dat je kind uit huis plaatsen de aller, allerlaatste mogelijkheid is en dat vooral doet omdat het (voor bv zijn veiligheid) het beste is.

Ik hoop dat zoon snel aan de beurt is. En dat hij zijn bokstraining niet in gaat zetten bjj boosheid . Dat pmt hem echt gaat leren te voelen en te zien dat er andere manieren van emotieregulatie zijn.

En dat hij ergens een therapeut of begeleider gaat treffen die hij vertrouwt.

Hoe is de band eigenlijk, tussen broer en zus?

Ja hij heeft eerst NEI gehad en later emdr. Ik heb niet het idee dat het hem geholpen heeft.

Jij slaat steeds de spijker op z’n kop. Het gevoel van falen en onheus bejegend worden is een groot ding. Hij heeft, in zijn ogen, op 1 basisschool en 2 middelbare scholen gefaald want het lukte daar niet. Hij heeft gefaald in vriendschappen. Hij is een vriendengroep kwijtgeraakt door de valse beschuldigingen. En nu dreigt hij ook te gaan falen op de dagbesteding. Hij wil het niet maar hij kan zijn boosheid ook niet reguleren.

De band tussen de kids is sterk. Ze hebben niet veel contact maar zouden allebei vechten als een leeuw voor de ander. Kom niet aan haar broer en kom niet aan zijn zusje. Hij is ook NOOIT agressief of boos naar haar. Nooit.