Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Autisme,wie ook?

31-05-2015 16:01 3006 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik vroeg me af of er meerdere dames zijn met autisme die zin hebben om mee te schrijven. Bij mij is de diagnose pas gesteld en ben al in de 30. Ze weten alleen nog niet of het Asperger is of pdd-NOS. Wil er iemand meekletsen?😊
Alle reacties Link kopieren
Foodislife schreef op 11 oktober 2015 @ 20:18:

Ik heb PDD-NOS en wil wel graag meepraten!
Join the club! :)
World of Warcraft: Legion
Heftig Solomio :flower:
Oh joh, Solo.. mijn dochter staat op de wachtlijst, ook voor een longstay/3 milieu-woonziening en zal dan dus ook niet meer thuiswonen. En dan zijn er gerust nog mensen die durven te stellen dat die diagnoses onzin zijn, dat een kind zogenaamd wel heul snel een stempel krijgt en nog dommer 'vroeger bestond er helemaal geen adhd/autisme/you name it, kinderen moeten tegenwoordig maar allemaal bijzonder zijn, de mijne heeft ook wel eens een driftbui, misschien moet je haar gewoon wat harder aanpakken!....' Ga toch weg. :mad:
Solomio schreef op 12 oktober 2015 @ 08:11:

[...]



Poeh, herkenbaar.

Mijn jongste is sinds een jaar opgenomen, inmiddels op een longstay-afdeling. Die komt dus niet meer thuiswonen. Snappen mensen ook niks van, want het is zo'n leuke jongen. 8-P




Dat hij een leuke jongen is verandert niks aan zijn problematiek, alsof het ene het andere uitsluit O.o

Sterkte :hug:
yyy schreef op 11 oktober 2015 @ 23:54:

[...]





Dubbel dit hoor. Ik zeg ook van het kind van goede vrienden dat ik het een leuk kind vind en weinig moeite met hem heb. Dat bedoel ik dan wel degelijk positief. Tegelijk weet ik dat er verscheidene 'rugzakjes' (heet nu anders) aangevraagd en gekregen zijn en snap ik echt wel waar dat vandaan komt. Vermoedelijk heb ik gewoon te veel gelijkenissen ;).
Het is waarschijnlijk de manier waarop het gezegd wordt. De dame in mijn voorbeeld maakte er een statement van, dat was niet als compliment bedoelt, meer als snauw en geen enkele poging tot echt interesse of iets van begrip. Voelen dit soort mensen zich soms beter door denk ik dan maar, dat het gewoon aan de ouders ligt. :)
Heftig allemaal. Bij ons gaat het gelukkig goed dus dat geeft de omgeving het idee dat ze met een beetje aansporing ook wel normaal een bijbaantje kan doen. Mijn moeder gelooft er nog steeds niets van 'want vroeger was het zo'n spontane meid'. Als peuter had ze natuurlijk ook al haar bijzonderheden, maar die vallen bij peuters nu eenmaal minder op (de verwachtingen zijn minder hoog). Zelf loop ik er trouwens ook wel tegenaan. Dan denk ik 'Pfff doe even relaxt' als dochter weer eens half flipt omdat het druk is, er een rij bij de kassa staat, of dingen niet gaan zoals ze minutieus heeft voorbereid.
MinkeDeWit schreef op 12 oktober 2015 @ 10:56:

Heftig allemaal. Bij ons gaat het gelukkig goed dus dat geeft de omgeving het idee dat ze met een beetje aansporing ook wel normaal een bijbaantje kan doen. Mijn moeder gelooft er nog steeds niets van 'want vroeger was het zo'n spontane meid'. Als peuter had ze natuurlijk ook al haar bijzonderheden, maar die vallen bij peuters nu eenmaal minder op (de verwachtingen zijn minder hoog). Zelf loop ik er trouwens ook wel tegenaan. Dan denk ik 'Pfff doe even relaxt' als dochter weer eens half flipt omdat het druk is, er een rij bij de kassa staat, of dingen niet gaan zoals ze minutieus heeft voorbereid.




Mijn man zegt letterlijk dat hij heel regelmatig eraan moet denken dat het voor mij allemaal anders binnenkomt dan voor hem.

Een duw van een wildvreemde een hele dag blijven voelen, daar kan hij zich niks bij voorstellen, en ik kan me dan weer niet voorstellen dat je dat na 5 seconden alweer vergeten bent ;-)

Die kassa is voor mij ook nog steeds een punt van stress, al was het maar omdat de kassamevrouw oogcontact zoekt, en de meeste mensen veel te dicht bij me komen staan.



En dat je moeder het niet snapt is eigenlijk een compliment voor je moeder en jou, want je dochter voelt zich bij jullie blijkbaar voldoende op haar gemak om niet te flippen :)
Bambi schreef op 12 oktober 2015 @ 10:55:

[...]



Voelen dit soort mensen zich soms beter door denk ik dan maar, dat het gewoon aan de ouders ligt. :)
Het is een schijnveiligheid die ze zoeken: als ze zichzelf wijsmaken dat het aan de ouders ligt, dan is de wereld maakbaar, en kan het hen niet overkomen.
Ja, denk ik ook.



Single1985, succes en wat goed van je - de eerste stap is vaak het moeilijkst.
Alle reacties Link kopieren
Heftig zeg Solomio :rose:



Heel herkenbaar MonicaGeller, mijn vriend snapt er soms helemaal niks van haha ;-) Ik moet hem er soms aan herinneren dat dingen nu eenmaal anders zijn voor mij. Ik haat kassa's trouwens. Boodschappen doen in zijn algemeen is vaak een uitputtingsslag.
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Bambi schreef op 12 oktober 2015 @ 10:48:

Oh joh, Solo.. mijn dochter staat op de wachtlijst, ook voor een longstay/3 milieu-woonziening en zal dan dus ook niet meer thuiswonen. En dan zijn er gerust nog mensen die durven te stellen dat die diagnoses onzin zijn, dat een kind zogenaamd wel heul snel een stempel krijgt en nog dommer 'vroeger bestond er helemaal geen adhd/autisme/you name it, kinderen moeten tegenwoordig maar allemaal bijzonder zijn, de mijne heeft ook wel eens een driftbui, misschien moet je haar gewoon wat harder aanpakken!....' Ga toch weg. :mad:
Van de week vertelde iemand mij dat die instellingen, zoals waar mijn zoon nu woont, erg veel last hebben van de bezuinigingen en daarom nu dus maar iedereen opnemen die aangemeld wordt. Dus dat dat ook al niks meer zegt over de ernst van de problematiek.

Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
Alle reacties Link kopieren
MonicaGeller schreef op 12 oktober 2015 @ 11:08:

[...]





Het is een schijnveiligheid die ze zoeken: als ze zichzelf wijsmaken dat het aan de ouders ligt, dan is de wereld maakbaar, en kan het hen niet overkomen.
Dit.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
Solomio schreef op 12 oktober 2015 @ 12:44:

[...]



Van de week vertelde iemand mij dat die instellingen, zoals waar mijn zoon nu woont, erg veel last hebben van de bezuinigingen en daarom nu dus maar iedereen opnemen die aangemeld wordt. Dus dat dat ook al niks meer zegt over de ernst van de problematiek.

[afbeelding]




:'-(



Ik denk dat ik had gevraagd hoe lang die persoon had gestudeerd om tot zo'n conclusie te komen :facepalm: ik word bij zo'n uitspraken echt wel persoonlijk :-(
Ik moet bekennen dat ik ook wel mijn vraagtekens heb gezet bij de manier van diagnose stellen. Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd welke van mijn twee kinderen autisme heeft had ik alles ingezet op jongste. Oudste kreeg haar diagnose toen we erheen gingen voor verbetering van haar zelfbeeld. We waren koud een half uur aan het praten toen de therapeut al aangaf dat zij een ADOS-test wilde doen. Bij de jongste hebben ze van alles bekeken en onderzocht maar waren ze vanaf de eerste afspraak al afwijzend tegen mijn idee dat het wel eens ASS zou kunnen zijn. Natuurlijk heb ik er ook niet voor geleerd maar als je al haar gedraginkjes bij elkaar optelt (fladderen, letterlijk opvatten van taal, afstemmingsproblemen in de communicatie), zou ik er wel een specifieke test tegenaan gooien. In plaats daarvan vonden ze dat ik maar eens streng moest gaan opvoeden.
Alle reacties Link kopieren
Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 23:10:

[...]





En dat vind ik dus wel eens lastig. Mijn zoon doet het in de beschermde omgeving van zijn VSO-HAVO klas echt beregoed. Qua resultaten had ie nog met drie vingers in zijn neus het VWO kunnen doen ook. Maar ja, de beschermde omgeving he. Straks is de HAVO klaar en moet ie de grote boze wereld in.. Nou hebben ze vorig jaar al regulier overwogen, en dat zal wel niet helemaal voor niks zijn geweest dus de potentie is er waarschijnlijk wel. En we kunnen ook nog altijd overgaan op medicatie, als de nood aan de man komt. Maar pijnlijk is het wel, te weten dat zoon reteslim is en alles kan worden wat ie maar wil, als ie die stomme ADHD maar niet had.




Zo fijn om te lezen, hoe gek dat ook klinkt. Mijn oudste gaat volgend jaar HAVO doen op VSO (stroomt af straks op VWO niveau maar kan vanwege overprikkeling - Asperger - in ieder geval nu niet naar regulier) en ik weet dat hij weer zoveel zal hebben aan de voorspelbaarheid, structuur, relatief kleine klassen én de autibril die ze er op hebben. Maar tegelijkertijd vraag ik me wel steeds vaker af, hoe dat daarna moet?



Overigens ben ik er van overtuigd, als je het over niveau hebt, dat als ze dat zelf willen uiteindelijk ook wel op dat niveau terecht komen. Persoonlijk vind ik het belangrijkste dat hij zich sociaal kan handhaven (mijn zoon is vrij kwetsbaar) en dat hij zich straks gelukkig voelt als hij op zichzelf woont.
Alle reacties Link kopieren
MinkeDeWit schreef op 12 oktober 2015 @ 12:58:

Ik moet bekennen dat ik ook wel mijn vraagtekens heb gezet bij de manier van diagnose stellen. Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd welke van mijn twee kinderen autisme heeft had ik alles ingezet op jongste. Oudste kreeg haar diagnose toen we erheen gingen voor verbetering van haar zelfbeeld. We waren koud een half uur aan het praten toen de therapeut al aangaf dat zij een ADOS-test wilde doen. Bij de jongste hebben ze van alles bekeken en onderzocht maar waren ze vanaf de eerste afspraak al afwijzend tegen mijn idee dat het wel eens ASS zou kunnen zijn. Natuurlijk heb ik er ook niet voor geleerd maar als je al haar gedraginkjes bij elkaar optelt (fladderen, letterlijk opvatten van taal, afstemmingsproblemen in de communicatie), zou ik er wel een specifieke test tegenaan gooien. In plaats daarvan vonden ze dat ik maar eens streng moest gaan opvoeden.




Heb jij ook het idee dat het toch ook erg afhangt van degene die het onderzoek afneemt? Bij mijn zoon is op zijn 5e de ADOS afgenomen en de conclusie was destijds ; geen autisme want hij keek ons aan :-s Echt, ik verzin het niet. Maar daar werd op school zo op gehamerd, dat hij dat zich had aangeleerd maar alles behalve fijn vindt, dat aankijken. Inmiddels is hij 12 en heeft hij overduidelijk ASS (toen Asperger) Geen twijfel over mogelijk.

Toch ook onder sommige (!) diagnostici vooroordelen?
Ik heb bij een van mijn kinderen ook serieus moeten aandringen. We liepen al bij hulpverlening omdat hij door zijn gedrag voor nogal wat overlast zorgde, zowel thuis als op school.

Ik had toen mijn eigen diagnose net, en ik herkende heel veel van mezelf in kind.

Maar die mevrouw die mijn kind begeleidde gooide het erop dat kind zich zo gedroeg als reactie op mij, de term KOPP-kinden viel herhaaldelijk en daar werd niet vanaf geweken :-(



Uiteindelijk ben ik via mijn eigen hulpverlening bij iemand terecht gekomen die op z'n minst verder wilde kijken dan dat het allemaal mijn schuld was en bleek dat kind 'zonder de minste twijfel' autisme heeft, in combi met een zeer hoog IQ en ADHD.
Alle reacties Link kopieren
koekske73 schreef op 12 oktober 2015 @ 13:08:

[...]





Zo fijn om te lezen, hoe gek dat ook klinkt. Mijn oudste gaat volgend jaar HAVO doen op VSO (stroomt af straks op VWO niveau maar kan vanwege overprikkeling - Asperger - in ieder geval nu niet naar regulier) en ik weet dat hij weer zoveel zal hebben aan de voorspelbaarheid, structuur, relatief kleine klassen én de autibril die ze er op hebben. Maar tegelijkertijd vraag ik me wel steeds vaker af, hoe dat daarna moet?



Overigens ben ik er van overtuigd, als je het over niveau hebt, dat als ze dat zelf willen uiteindelijk ook wel op dat niveau terecht komen. Persoonlijk vind ik het belangrijkste dat hij zich sociaal kan handhaven (mijn zoon is vrij kwetsbaar) en dat hij zich straks gelukkig voelt als hij op zichzelf woont.
Mijn oudste doet dit jaar eindexamen Havo op VSO. Daarna wil hij vwo gaan doen, want hij wil naar de universiteit. Regulier gaat nog steeds niet lukken, maar hij is inmiddels wel oud genoeg voor VAVO (volwassenenonderwijs), dus we hopen dat hij daar vwo kan gaan doen.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
Alle reacties Link kopieren
koekske73 schreef op 12 oktober 2015 @ 13:08:

[...]





Zo fijn om te lezen, hoe gek dat ook klinkt. Mijn oudste gaat volgend jaar HAVO doen op VSO (stroomt af straks op VWO niveau maar kan vanwege overprikkeling - Asperger - in ieder geval nu niet naar regulier) en ik weet dat hij weer zoveel zal hebben aan de voorspelbaarheid, structuur, relatief kleine klassen én de autibril die ze er op hebben. Maar tegelijkertijd vraag ik me wel steeds vaker af, hoe dat daarna moet?



Overigens ben ik er van overtuigd, als je het over niveau hebt, dat als ze dat zelf willen uiteindelijk ook wel op dat niveau terecht komen. Persoonlijk vind ik het belangrijkste dat hij zich sociaal kan handhaven (mijn zoon is vrij kwetsbaar) en dat hij zich straks gelukkig voelt als hij op zichzelf woont.
En dat laatste is vaak ook zo... Ik begon op het gymnasium maar zakte uiteindelijk af naar HAVO. Nu ben ik alsnog bezig met mijn master, ook al is het dan via een gigantische omweg. Dat hadden de leraren (en sommige hulpverleners) vroeger nooit geloofd.
Time spent with a cat is never wasted
Alle reacties Link kopieren
Koekske en MonicaGeller,



Als ik jullie verhalen lees, vind ik de kennis van sommige hulpverleners over autisme om te huilen. :-(
World of Warcraft: Legion
Alle reacties Link kopieren
Hai mag ik ook meepraten?



Ik ben 26, 4 jaar geleden gediagnostiseerd met asperger. Voor de buitenwereld lijkt alles in orde, ik heb een leuke baan, een dochter(geboren voor mijn diagnose) en kan goed overweg met collega's. Niemand weet dat elk gesprekje, elk lachje ontzettend veel energie kost. Vaak genoeg hoor ik dat ik zo spontaan ben, terwijl het allemaal aangeleerd en ingestudeerd gedrag is.



Thuis ben ik eenzaam, mijn relatie is verbroken mede omdat hij niet om kan gaan met mijn stoornis. Mijn moeder, ik kom uit een cultuur waar psychische stoornissen niet worden geaccepteerd, heeft me weggestuurd omdat ze er niet mee om kon gaan. Ik heb mijn dochter bij haar moeten laten, omdat ik alleen niet altijd goed genoeg voor haar kan zorgen.



Het autisme uit zich bij mij in angst en dat leidt weer tot extreme woedebuien. Ik ben vooral bang om eenzaam te zijn, handel vanuit die angst en stoot daardoor mensen juist af. Met als resultaat dat ik niemand meer over heb. Hulpverlening slaat niet aan, voor mij is de diagnose een straf geweest. Het is deprimerend om te bedenken dat dit het is, dat ik niet neurotypisch kan zijn.



Een heel lang verhaal om mezelf voor te stellen, maar dit ben ik dus.
Alle reacties Link kopieren
Stofmuis schreef op 12 oktober 2015 @ 14:16:

[...]





En dat laatste is vaak ook zo... Ik begon op het gymnasium maar zakte uiteindelijk af naar HAVO. Nu ben ik alsnog bezig met mijn master, ook al is het dan via een gigantische omweg. Dat hadden de leraren (en sommige hulpverleners) vroeger nooit geloofd.
Wat goed van je stofmuis! Lijkt me voor je zelfvertrouwen ook niet fijn om af te zakken? Gewoon je eigen pad volgen, top!
Alle reacties Link kopieren
Deej schreef op 12 oktober 2015 @ 15:01:

Hai mag ik ook meepraten?



Ik ben 26, 4 jaar geleden gediagnostiseerd met asperger. Voor de buitenwereld lijkt alles in orde, ik heb een leuke baan, een dochter(geboren voor mijn diagnose) en kan goed overweg met collega's. Niemand weet dat elk gesprekje, elk lachje ontzettend veel energie kost. Vaak genoeg hoor ik dat ik zo spontaan ben, terwijl het allemaal aangeleerd en ingestudeerd gedrag is.



Thuis ben ik eenzaam, mijn relatie is verbroken mede omdat hij niet om kan gaan met mijn stoornis. Mijn moeder, ik kom uit een cultuur waar psychische stoornissen niet worden geaccepteerd, heeft me weggestuurd omdat ze er niet mee om kon gaan. Ik heb mijn dochter bij haar moeten laten, omdat ik alleen niet altijd goed genoeg voor haar kan zorgen.



Het autisme uit zich bij mij in angst en dat leidt weer tot extreme woedebuien. Ik ben vooral bang om eenzaam te zijn, handel vanuit die angst en stoot daardoor mensen juist af. Met als resultaat dat ik niemand meer over heb. Hulpverlening slaat niet aan, voor mij is de diagnose een straf geweest. Het is deprimerend om te bedenken dat dit het is, dat ik niet neurotypisch kan zijn.



Een heel lang verhaal om mezelf voor te stellen, maar dit ben ik dus.




Jeetje Deej, om zo weggestuurd te worden door je moeder :-( Dat vind ik echt heel erg verdrietig voor je. Juist voor je ouders zou je moeten mogen zijn wie je bent, vind je niet?

Mijn zoon wordt ziek van overprikkeling en net als jij omschrijft kost een paar uur van welke activiteit met meerdere mensen hem zo ontzettend veel energie dat hij daarna moet bijkomen. Dat heeft hij dus ook op school. Overigens herken ik dat stukje ook wel van mezelf (ik heb ADHD, ben 43 en 2 jaar geleden gediagnosticeerd)



Knuffel voor jou :hug:
Alle reacties Link kopieren
Stofmuis schreef op 12 oktober 2015 @ 14:16:

[...]





En dat laatste is vaak ook zo... Ik begon op het gymnasium maar zakte uiteindelijk af naar HAVO. Nu ben ik alsnog bezig met mijn master, ook al is het dan via een gigantische omweg. Dat hadden de leraren (en sommige hulpverleners) vroeger nooit geloofd.


Ik heb vwo gehaald, met veel moeite. En daarna op alle vervolgopleidingen uitgevallen wegens overspannen/depressief/whatever.

Uiteindelijk wel een HBO en een post-HBO gehaald, maar nu al jaren afgekeurd.



Dat vind ik ook heel lastig bij mijn zoon: hij gaat niet fulltime naar school, omdat hij dat niet trekt. Qua werken zie ik het ook niet zo heel rooskleurig in voor hem.

En dan vraag ik me af wat dat vwo-papiertje gaat toevoegen.

Maar omdat ik ook weet dat hij niet mij is, stimuleer ik hem toch zoveel mogelijk, zeker als het iets is wat hij zelf wil. Dat vwo wil hij zelf, want hij wil naar de universiteit.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
Vraagje voor de mensen die al wel een diagnose hebben hoelang duurde dat hele traject bij jullie van testen tot de juiste behandeling/ juiste vorm van begeleiding?

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven