Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 12 oktober 2015 om 15:51
maandag 12 oktober 2015 om 15:56
Ik lees hier zoveel herkenbaars. En heb al talloze reacties getypt die ik vervolgens niet afmaak en weer weggooi.
Omdat ik bang ben betweterig over te komen (reeele angst, is me regelmatig verweten), of omdat ik merk dat ik niet kan overbrengen wat ik eigenlijk wil zeggen. Vaak omdat ik veel teveel in wil gaan op allerlei details, soms omdat ik gewoon de (voor mij) goede woorden niet kan vinden.
Ik ben als het om geschreven communicatie gaat echt veel beperkter dan wanneer ik iemand in het echt spreek. Verbaal ben ik best sterk, zolang de groep klein is. Maar qua forum ben ik hopeloos. En daar baal ik van, want ik wil best mee doen, maar het lukt vaak niet.
Jullie weten zo in elk geval dat ik meelees en veel dingen herkenbaar vind.
Omdat ik bang ben betweterig over te komen (reeele angst, is me regelmatig verweten), of omdat ik merk dat ik niet kan overbrengen wat ik eigenlijk wil zeggen. Vaak omdat ik veel teveel in wil gaan op allerlei details, soms omdat ik gewoon de (voor mij) goede woorden niet kan vinden.
Ik ben als het om geschreven communicatie gaat echt veel beperkter dan wanneer ik iemand in het echt spreek. Verbaal ben ik best sterk, zolang de groep klein is. Maar qua forum ben ik hopeloos. En daar baal ik van, want ik wil best mee doen, maar het lukt vaak niet.
Jullie weten zo in elk geval dat ik meelees en veel dingen herkenbaar vind.
maandag 12 oktober 2015 om 16:25
@koekske, bedankt. Dat had ik ook niet verwacht van mijn moeder,maar op een gegeven moment verwacht je niets meer.
@Single, bij mij duurde het stellen van de juiste diagnose heel lang. Bij mij was het door de combinatie hoogbegaafdheid en het vertonen van sociaal gewenst gedrag extra lastig. Ben op mijn vijfde voor het eerst bij Riagg geweest, diagnose is op mijn 22e gesteld. De juiste hulpverlening is nog altijd niet gevonden, voor noch na de diagnose.
@Single, bij mij duurde het stellen van de juiste diagnose heel lang. Bij mij was het door de combinatie hoogbegaafdheid en het vertonen van sociaal gewenst gedrag extra lastig. Ben op mijn vijfde voor het eerst bij Riagg geweest, diagnose is op mijn 22e gesteld. De juiste hulpverlening is nog altijd niet gevonden, voor noch na de diagnose.
maandag 12 oktober 2015 om 16:40
Bij mij duurde het ook erg lang, precies zoals Deej zegt door hoogbegaafdheid en sociaal gewenst (aangeleerd) gedrag. Mijn ouders stuurden me inderdaad voor het eerst naar het Riagg toen ik een jaar of 7,8 was. De diagnose Asperger kreeg ik definitief op mijn 18e.
Edit: Ik ben tussendoor nog ontelbare keren bij psychologen, coaches en alles wat je qua hulpverlening kunt bedenken zo ongeveer geweest. Dan was het borderline, dan een angststoornis, ADHD, ADD, depressies, vanalles kreeg ik op me geplakt. Dat is uiteindelijk allemaal te herleiden geweest naar (issues veroorzaakt door) Asperger.
Edit: Ik ben tussendoor nog ontelbare keren bij psychologen, coaches en alles wat je qua hulpverlening kunt bedenken zo ongeveer geweest. Dan was het borderline, dan een angststoornis, ADHD, ADD, depressies, vanalles kreeg ik op me geplakt. Dat is uiteindelijk allemaal te herleiden geweest naar (issues veroorzaakt door) Asperger.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 12 oktober 2015 om 16:58
Bij mij is een en ander denk ik weggevallen door mijn lichamelijke ziekte. Zeker de laatste jaren. Burn-out, depressief, vastlopen in studie. Maar oa door de revalidatie is mij wel duidelijk dat niet alles daardoor te verklaren valt.
Ik heb me altijd anders gevoeld. Als kind al. Maar mijn moeder (waar het autisme vandaan komt) vond mij niet afwijken en zei altijd: sommige mensen zijn slim, andere sociaal. Ik was slim en niet sociaal. Door mijn intelligentie heb ik in de loop der jaren geleerd sociaal gedrag te kopiëren. Als kind was ik heel introvert, bescheiden en afwachtend, puur omdat ik aan het observeren was hoe mensen zich in diverse sociale situaties gedroegen. Maar bij een meisje worden die kwaliteiten als positief gezien, dus niemand zag daar wat geks in. Terugkijkend zou ik met de kennis van nu als kind graag vrijer zijn geweest, meer mezelf. Ik hield altijd mijn mond uit angst iets verkeerds of raars te zeggen.
Hoe ouder ik word, hoe meer last ik ervan lijk te hebben in het dagelijks leven. Verantwoordelijk zijn, dingen regelen, contacten onderhouden. Me bij het niet goed gaan van dingen niet meer kunnen verschuilen achter leeftijd of onervarenheid.
Ik ben nu op een punt gekomen dat ik er iets mee moet doen en ik ben me er erg van bewust dat àls ik nu de stap zet naar de huisarts, dat ik dan een lang en moeizaam proces in gang zet waarvan de uitkomst onzeker is. En ik weet niet of ik daar de moed voor heb.
Ik heb me altijd anders gevoeld. Als kind al. Maar mijn moeder (waar het autisme vandaan komt) vond mij niet afwijken en zei altijd: sommige mensen zijn slim, andere sociaal. Ik was slim en niet sociaal. Door mijn intelligentie heb ik in de loop der jaren geleerd sociaal gedrag te kopiëren. Als kind was ik heel introvert, bescheiden en afwachtend, puur omdat ik aan het observeren was hoe mensen zich in diverse sociale situaties gedroegen. Maar bij een meisje worden die kwaliteiten als positief gezien, dus niemand zag daar wat geks in. Terugkijkend zou ik met de kennis van nu als kind graag vrijer zijn geweest, meer mezelf. Ik hield altijd mijn mond uit angst iets verkeerds of raars te zeggen.
Hoe ouder ik word, hoe meer last ik ervan lijk te hebben in het dagelijks leven. Verantwoordelijk zijn, dingen regelen, contacten onderhouden. Me bij het niet goed gaan van dingen niet meer kunnen verschuilen achter leeftijd of onervarenheid.
Ik ben nu op een punt gekomen dat ik er iets mee moet doen en ik ben me er erg van bewust dat àls ik nu de stap zet naar de huisarts, dat ik dan een lang en moeizaam proces in gang zet waarvan de uitkomst onzeker is. En ik weet niet of ik daar de moed voor heb.
maandag 12 oktober 2015 om 17:18
Dit zou ik bijna letterlijk hebben kunnen schrijven.
Als je specifiek onderzoek naar autisme wilt laten doen zou ik een verwijzing vragen naar een gespecialiseerd centrum. Liefst gespecialiseerd in autisme bij vrouwen.
Als je breder wilt laten kijken heeft dat natuurlijk geen zin.
Hitchens razor:
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
What can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.
(vert.) Wat kan worden beweerd zonder bewijs, kan worden afgewezen zonder bewijs.
maandag 12 oktober 2015 om 18:19
Wauw, dit had echt van mij kunnen zijn!
Ik zou me ook zo graag willen mengen in discussies/topics, maar weet eigenlijk nooit waar ik moet inhaken of wat ik überhaupt erover moet zeggen. zo frustrerend..
En dan zie ik namen van anderen die in elk topic wel een uitgebreide mening over eea hebben. Dan vraag ik me dus echt af waarom ik dat dan niet heb
Ik zou zo graag eens een dag 'normaal' zijn. Me gedragen zoals ieder ander doet. Vrij zijn zonder na te denken over hóe je eigenlijk 'normaal' moet doen. Ik zou zo graag dom willen mee lullen met de mensen op het werk/school als ze over weet-ik-wat aan het ouwehoeren zijn. Ik zou zo graag van een avondje stappen willen genieten, me willen laten gaan in de alcohol (vind ik vreselijk ranzig).. en kunnen dansen tot ik er bij neer val. Al was het gewoon eens voor een dag om te ervaren hoe het ook kan
maandag 12 oktober 2015 om 18:26
Exact! Het is zo frustrerend om over alles na te moeten denken! Gewoon een dagje normaal zijn, daar zou ik zo veel voor opgeven.:
[...]
Wauw, dit had echt van mij kunnen zijn!
Ik zou me ook zo graag willen mengen in discussies/topics, maar weet eigenlijk nooit waar ik moet inhaken of wat ik überhaupt erover moet zeggen. zo frustrerend..
En dan zie ik namen van anderen die in elk topic wel een uitgebreide mening over eea hebben. Dan vraag ik me dus echt af waarom ik dat dan niet heb
Ik zou zo graag eens een dag 'normaal' zijn. Me gedragen zoals ieder ander doet. Vrij zijn zonder na te denken over hóe je eigenlijk 'normaal' moet doen. Ik zou zo graag dom willen mee lullen met de mensen op het werk/school als ze over weet-ik-wat aan het ouwehoeren zijn. Ik zou zo graag van een avondje stappen willen genieten, me willen laten gaan in de alcohol (vind ik vreselijk ranzig).. en kunnen dansen tot ik er bij neer val. Al was het gewoon eens voor een dag om te ervaren hoe het ook kan
maandag 12 oktober 2015 om 18:52
De eerste diagnose werd gesteld toen ik 4 was. Er waren wel spraaklessen, maar er kwam geen behandeling of begeleiding. Ik deed veel dingen op eigen kracht. Ik kan mij er weinig van herinneren. Ik vind het een beetje jammer dat ik weinig begeleiding kreeg, maar schoolpsychologen en autismespecialisten waren in mijn tijd vreemd. Dat hadden scholen niet. Nu wel; nu worden autistische leerlingen op de school, waar ik werk, wel goed begeleid.
Tussen 1994 en 2015 woonde ik in een woonvorm. Sinds 2014 ging ik enorm snel vooruit, en ik zal volgende week officieel en administratief gezien zelfstandig wonen. Ik heb een beschutte werkplek, maar ik heb een zeer sterk vermoeden dat ik een gewone baan aankan, omdat het werk wat ik doe soms een te lage werkdruk heeft, d.w.z. dat ik mij soms verveel op het werk.
World of Warcraft: Legion
maandag 12 oktober 2015 om 19:48
Oh dit had ik kunnen schrijven
Ik weet verder niet hoe ik je kan adviseren, maar ik vind dit in ieder geval heel herkenbaar.Hans, wat fijn dat je volgende week zelfstandig gaat wonen! Kijk je er naar uit?
Een dagje 'normaal' zijn lijkt me heel vreemd eigenlijk! Zouden meer dingen dan inderdaad vanzelf gaan?
Time spent with a cat is never wasted
maandag 12 oktober 2015 om 19:56
Het lijkt me dat meer dingen vanzelfsprekend gaan. Dingen waar ik na bij denk en welke energie kosten gaan dan gewoon op de automatische piloot. Heerlijke lijkt me dat.
Vooral omdat ik me eigenlijk prima kan redden, maar het in de puntjes niet bij kan benen. Tuurlijk zie ik om me heen hoe het wel hoort, en het lijkt me gewoon zo heerlijk dat ik me daar gewoon bij aan kon sluiten.
maandag 12 oktober 2015 om 19:59
Oeh ja, als dat zou kunnen, niet meer continue dat mannetje op mijn schouder dat mij regisseert, gewoon mezelf zijn en daarmee ook oké zijn ipv mezelf continue te acteren...
Ik vraag me soms af wat normale mensen doen met al hun energie, als ze niet de godganse dag energie kwijt zijn aan dat soort dingen
maandag 12 oktober 2015 om 20:06
Hey,
Ik ben "nieuw" hier. Of, eigenlijk lees ik al een lange tijd mee maar nu ben ik even in een bui dat ik veel wil schrijven.
Ik ben bezig met een lange weg richting een diagnose. Het kan dus altijd zijn dat het niet zo is. Wat ik hier lees komt me, net als op andere fora, zo bekend voor. Ik dool rond in het leven, en weet niet hoe ik me moet gedragen in bepaalde situaties.
Nu ben ik zo moe van het me steeds aanpassen dat ik alleen maar in mezelf gekeerd ben. Ik doe niets meer, ben passief. Ik lees van mijn "lijstjes" met informatie over dieren of bekende mensen en mijn planningen. Mensen zeggen dat ik rust moet vinden, alles los moet laten. Maar echte rust, dat is voor mij het leven volgens een planning. Een (voor mijn omgeving) vreemde lijst waarin staat wat ik moet doen die dag. Ik zie namelijk niet wat ik moet doen. (Er is een hele wereld om me heen die ik niet meemaak of zie! Dat is een vreemd idee)
Edit: En, een dag alles "automatisch" doen lijkt me ook erg fijn! Ook "spontaan" reageren op anderen en hun emoties zonder hoeven na te denken.
Ik wil hier ook vaker meeschrijven als dat kan!
Ik ben "nieuw" hier. Of, eigenlijk lees ik al een lange tijd mee maar nu ben ik even in een bui dat ik veel wil schrijven.
Ik ben bezig met een lange weg richting een diagnose. Het kan dus altijd zijn dat het niet zo is. Wat ik hier lees komt me, net als op andere fora, zo bekend voor. Ik dool rond in het leven, en weet niet hoe ik me moet gedragen in bepaalde situaties.
Nu ben ik zo moe van het me steeds aanpassen dat ik alleen maar in mezelf gekeerd ben. Ik doe niets meer, ben passief. Ik lees van mijn "lijstjes" met informatie over dieren of bekende mensen en mijn planningen. Mensen zeggen dat ik rust moet vinden, alles los moet laten. Maar echte rust, dat is voor mij het leven volgens een planning. Een (voor mijn omgeving) vreemde lijst waarin staat wat ik moet doen die dag. Ik zie namelijk niet wat ik moet doen. (Er is een hele wereld om me heen die ik niet meemaak of zie! Dat is een vreemd idee)
Edit: En, een dag alles "automatisch" doen lijkt me ook erg fijn! Ook "spontaan" reageren op anderen en hun emoties zonder hoeven na te denken.
Ik wil hier ook vaker meeschrijven als dat kan!
anoniem_252221 wijzigde dit bericht op 12-10-2015 20:09
Reden: Ook reageren op het voorgaande
Reden: Ook reageren op het voorgaande
% gewijzigd
maandag 12 oktober 2015 om 20:09
Het zal een beetje vreemd zijn. Maar het is niet totaal anders desondanks, dan zoals ik nu woon. Ik woon in een huurwoning, ik heb inkomsten, vaste lasten en andere uitgaven, eigenlijk zoals ieder ander die in een huurwoning woont. Ik doe eigenlijk alles zelf. Bepaalde dingen die ik niet weet, leer ik van mijn ouders, en ook van Internet en Youtube.
Ik heb geen flauw idee hoe ik zonder autisme zou zijn. Hoe zou mijn karakter zijn? Ik zou meer zelfvertrouwen hebben, een gewone baan, een relatie of huwelijk. Ik denk dat niet autistisch zijn vreemd voor mij zou zijn. Ik heb geen rare gedachten over niet-autisten, maar ik zou enkele kwaliteiten verwerven zonder autisme (minder vreemd, veel eerder sociaal en communicatief vaardig, zou op jongere leeftijd beter met mensen overweg kunnen, betere ervaring met vrouwen), maar ik zou ook kwaliteiten verliezen (slim, aparte humor, georganiseerd).
World of Warcraft: Legion
maandag 12 oktober 2015 om 20:09
Weet je.. ik heb helemaal niet door dat dingen mijn energie vreten.
Maar 's avonds zit ik wel als een zoutzak op de bank en heb ik nergens meer puf voor.
Ik wijdt dat altijd aan "lui" zijn. "Vroeger" (in hoeverre je daarvan kan spreken op mijn leeftijd) zat ik vol energie en sportte ik ontzettend veel. Maar sinds een paar jaar heb ik echt dat ik 's avonds gewoon geen puf meer heb. Zal natuurlijk ook komen doordat ik een steeds meer volwassener leven heb gekregen welke op sociaal vlak natuurlijk meer van me vraagt dan toen ik een tiener was (in mijn geval iig). De paar vriendschappen die ik nu heb ik wil ik natuurlijk graag behouden...
Maar ik merk wel, dat als ik op een verjaardag ben, dat ik tegen een uur of 23.00 helemaal op ben. Ik klap dan dicht, voor zoverre ik al deel was van de conversatie, en je kan me eigenlijk beter meteen naar huis sturen. Ik ben me dat dan ook wel bewust, maar kan er eigenlijk niet zo veel meer tegen doen.
Dus onbewust vreet alles energierepen vol energie, maar ik ben het me dus eigenlijk niet bewust en wijdt het aan luiheid.. Alsof ik mezelf een schop onder m'n hol moet verkopen..
Maar 's avonds zit ik wel als een zoutzak op de bank en heb ik nergens meer puf voor.
Ik wijdt dat altijd aan "lui" zijn. "Vroeger" (in hoeverre je daarvan kan spreken op mijn leeftijd) zat ik vol energie en sportte ik ontzettend veel. Maar sinds een paar jaar heb ik echt dat ik 's avonds gewoon geen puf meer heb. Zal natuurlijk ook komen doordat ik een steeds meer volwassener leven heb gekregen welke op sociaal vlak natuurlijk meer van me vraagt dan toen ik een tiener was (in mijn geval iig). De paar vriendschappen die ik nu heb ik wil ik natuurlijk graag behouden
...Maar ik merk wel, dat als ik op een verjaardag ben, dat ik tegen een uur of 23.00 helemaal op ben. Ik klap dan dicht, voor zoverre ik al deel was van de conversatie, en je kan me eigenlijk beter meteen naar huis sturen. Ik ben me dat dan ook wel bewust, maar kan er eigenlijk niet zo veel meer tegen doen.
Dus onbewust vreet alles energierepen vol energie, maar ik ben het me dus eigenlijk niet bewust en wijdt het aan luiheid.. Alsof ik mezelf een schop onder m'n hol moet verkopen..
maandag 12 oktober 2015 om 20:12
Het volgende heb ik me ook afgevraagd:
Stel.. je krijgt je diagnose, en het blijkt geen autisme te zijn. Ben je dan blij met die uitslag?
Ik vond dat best lastig namelijk. Voor mij was het eigenlijk zo klaar als wat dat het wel Asperger zou zijn. Het zou zo raar zijn als het niet zo zou zijn, en ik het me allemaal maar zou verbeelden.
Als het dus geen asperger zou zijn, zou ík, in mijn ogen, gewoon raar zijn (vanwaar anders mijn rare gedrag). Ik weet niet wat ik daar van had gevonden..
maandag 12 oktober 2015 om 20:17
:
Weet je.. ik heb helemaal niet door dat dingen mijn energie vreten.
Maar 's avonds zit ik wel als een zoutzak op de bank en heb ik nergens meer puf voor.
Ik wijdt dat altijd aan "lui" zijn. "Vroeger" (in hoeverre je daarvan kan spreken op mijn leeftijd) zat ik vol energie en sportte ik ontzettend veel. Maar sinds een paar jaar heb ik echt dat ik 's avonds gewoon geen puf meer heb. Zal natuurlijk ook komen doordat ik een steeds meer volwassener leven heb gekregen welke op sociaal vlak natuurlijk meer van me vraagt dan toen ik een tiener was (in mijn geval iig). De paar vriendschappen die ik nu heb ik wil ik natuurlijk graag behouden
Maar ik merk wel, dat als ik op een verjaardag ben, dat ik tegen een uur of 23.00 helemaal op ben. Ik klap dan dicht, voor zoverre ik al deel was van de conversatie, en je kan me eigenlijk beter meteen naar huis sturen. Ik ben me dat dan ook wel bewust, maar kan er eigenlijk niet zo veel meer tegen doen.
Dus onbewust vreet alles energierepen vol energie, maar ik ben het me dus eigenlijk niet bewust en wijdt het aan luiheid.. Alsof ik mezelf een schop onder m'n hol moet verkopen..
Ja inderdaad... Soms denk ik terug naar toen ik 15 was of zo en ik vraag me echt af waar die energie toch gebleven is. Ik heb het vaak op het moment zelf ook niet door dat iets me energie kost, vaak pas na afloop. Dan plof ik inderdaad neer en heb ik nergens puf meer voor.
Tegenwoordig probeer ik dat een beetje te managen, door maximaal om de dag iets sociaals te doen. Vreemd genoeg (ik weet niet echt hoe het gebeurd is haha) heb ik veel sociale contacten, maar ik heb niet de energie om daar zo veel mee bezig te zijn als in mijn tienerjaren. Dus tsja, dan maar wat vaker nee verkopen en een dag rust inplannen.
Trouwens, Egel, ik dacht dat ik de enige was met lijstjes met info! Ik heb een heel boekwerk met info over alle mogelijke kattenrassen
Vind ik gewoon leuk!Leuk Hans! En ik ben het eens met wat je verder zegt, ik zou als ik neurotypisch zou 'worden' toch wel wat kwaliteiten verliezen. Dat lijkt me dan wel weer jammer.
Time spent with a cat is never wasted
maandag 12 oktober 2015 om 20:19
Vreemd genoeg heb ik na 8 uur werken (en dan ook de intensiteit van heen en terugreizen) nog energie over, om naar de supermarkt te gaan, te koken, te eten, af te wassen en opruimen. Ik voel mij daarna nog fit, of slechts een beetje moe. Ik vind dat ik vaak erg veel energie heb. Ik ben bijna 50, maar voel mij jong en heb energie van een jongvolwassen man van een jaar of 25. Is dat niet raar voor iemand met autisme?
Maar als ik na een werkdag nog 2 uur intensief moet vergaderen, kan ik kortaf worden en wil ik snel naar huis. Ik maak dan een grapje ertussendoor: "Ik moet nog naar de knollenwinkel," d.w.z. Mijn knollen zijn op. = Ik ben moe.
Maar als ik na een werkdag nog 2 uur intensief moet vergaderen, kan ik kortaf worden en wil ik snel naar huis. Ik maak dan een grapje ertussendoor: "Ik moet nog naar de knollenwinkel," d.w.z. Mijn knollen zijn op. = Ik ben moe.
World of Warcraft: Legion
maandag 12 oktober 2015 om 20:22
Wat nog het ergste is met verjaardagen..
Tegen de tijd dat ik tegen mijn vriend zeg dat ik graag naar huis wil, wil ik dat al het liefst minimaal een uur. Maar tussen het moment van de eerste keer melden dat ik naar huis wil en het daadwerkelijk naar huis gaan, kan soms maar zomaar 1,5 uur zitten.
"Jaaaa, we gaan zo, nog 1 biertje"..
"aaaah, toe, 1tje nog!"
"Ik moet eerst nog even iets bespreken met die en die"
En dan zit ik daar maar.. En ik wil ook niet als "die zeur" overkomen, aangezien de rest van de vrienden van niks weet
Maargoed, dit alles is van vóór ik mijn "diagnose" heb gehad. Hopelijk gaat het vanaf nu wat begripvoller
Tegen de tijd dat ik tegen mijn vriend zeg dat ik graag naar huis wil, wil ik dat al het liefst minimaal een uur. Maar tussen het moment van de eerste keer melden dat ik naar huis wil en het daadwerkelijk naar huis gaan, kan soms maar zomaar 1,5 uur zitten.
"Jaaaa, we gaan zo, nog 1 biertje"..
"aaaah, toe, 1tje nog!"
"Ik moet eerst nog even iets bespreken met die en die"
En dan zit ik daar maar
.. En ik wil ook niet als "die zeur" overkomen, aangezien de rest van de vrienden van niks weet Maargoed, dit alles is van vóór ik mijn "diagnose" heb gehad. Hopelijk gaat het vanaf nu wat begripvoller
maandag 12 oktober 2015 om 20:32
Zo gaat het bij mij meestal ook ducktape. Soms, als ik dronken ben, dan vind ik het ineens wel super gezellig 
Maar meestal heb ik het na een uurtje of twee wel gezien. En elke keer dronken worden is nou ook niet de beste strategie.
Ik hoop ook dat het voortaan wat begripvoller kan voor je!
Maar meestal heb ik het na een uurtje of twee wel gezien. En elke keer dronken worden is nou ook niet de beste strategie.Ik hoop ook dat het voortaan wat begripvoller kan voor je!
Time spent with a cat is never wasted
maandag 12 oktober 2015 om 21:17
Eerst: welkom!
De dikgedrukte zin heb ik ook! Ik zou het liefst zien dat elke weekdag elke week hetzelfde ritme heeft. Ik word er heel onrustig van als ik allerlei afspraken heb. Vandaag had ik er twee, waarvoor ik niet eens het huis uit hoefde, en toch word ik daar dan onrustig van. Feestdagen enzo ook. Gruwelijk. Vooral die in het voorjaar, omdat die elk jaar op andere data vallen.
Hebben jullie ook standaarddingen om rustig van te worden? Ik zet zelf Friends aan als ik teveel indrukken heb gehad. Ik heb alle afleveringen wel duizend keer gezien denk ik. Omdat ik het al zo vaak heb gezien ken ik de dialogen uit m'n hoofd, weet precies de volgorde van de scenes etc, daar word ik dan rustig van gek genoeg.
maandag 12 oktober 2015 om 21:20
Wat een herkenbaarheid, verjaardagen zijn echt een ramp bij mij te druk en te onoverzichtelijk ga dus ook amper tot nooit. Pas ontkwam ik er niet aan maar vriendin bij wie de verjaardag was had aangegeven dat ik iedereen mee mocht nemen die ik wilde ook al kende ze deze persoon niet ze wilde gewoon dat ik graag zou komen en dat ik iemand zou mee nemen aan wie ik steun zou hebben.
Heb ooit als kind de diagnose disharmonisch profiel gekregen maar toen blijkbaar nog erg onbekend want daarna nooit meer wat mee gedaan.
Voor de buitenwereld heb ik mij ook wel aangeleerd sociaal wenselijk gedrag te tonen maar als ik moe ben lukt dat niet meer en dan valt het mensen wel op dat ik "anders" ben.
Ik sta nu op de wachtlijst omdat ik niet dringend ben kan de oproep voor de intake nog wel even duren.
Heb ooit als kind de diagnose disharmonisch profiel gekregen maar toen blijkbaar nog erg onbekend want daarna nooit meer wat mee gedaan.
Voor de buitenwereld heb ik mij ook wel aangeleerd sociaal wenselijk gedrag te tonen maar als ik moe ben lukt dat niet meer en dan valt het mensen wel op dat ik "anders" ben.
Ik sta nu op de wachtlijst omdat ik niet dringend ben kan de oproep voor de intake nog wel even duren.
