Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 9 november 2015 om 22:04
maandag 9 november 2015 om 22:41
dinsdag 10 november 2015 om 18:32
De verwijsbrief is nog steeds een gedoe, maar ggz gaat daar gelukkig nu achteraan, hoef ik het niet meer te doen. Ik heb morgen al mijn intake! Kreeg net een formulier die ik moest invullen, staan er nog allerlei gegevens van iemand anders in 
Daar zakt mijn broek wel echt vanaf hoor. Zo ontzettend slordig, heb er ook wat van gezegd uiteraard.
Verder ben ik stiekem een beetje nerveus, maar dat hoef ik niet te zijn toch?
Daar zakt mijn broek wel echt vanaf hoor. Zo ontzettend slordig, heb er ook wat van gezegd uiteraard.Verder ben ik stiekem een beetje nerveus, maar dat hoef ik niet te zijn toch?
dinsdag 10 november 2015 om 18:38
:
De verwijsbrief is nog steeds een gedoe, maar ggz gaat daar gelukkig nu achteraan, hoef ik het niet meer te doen. Ik heb morgen al mijn intake! Kreeg net een formulier die ik moest invullen, staan er nog allerlei gegevens van iemand anders in
Verder ben ik stiekem een beetje nerveus, maar dat hoef ik niet te zijn toch?
Ow, dat gaat ineens wel heel snel dan.
En wat ontzettend onzorgvuldig dat die gegevens van iemand anders er nog instaan.
Natuurlijk hoef je niet nerveus te zijn.
'Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven' Blaise Pascal.
dinsdag 10 november 2015 om 19:25
Over werkplekken gesproken.
Ik heb een beschutte werkplek via de WSW, maar in 2018 loopt deze indicatie af. Wat gebeurt er dan? Weer een indicatie met allerlei beperkende adviezen vanwege een - naar hun zeggen - ernstige arbeidshandicap? Of word er een onderzoek gedaan naar waarheid? (Ik ontken niet dat ik een arbeidshandicap heb, maar zou die classificeren als zeer licht tot licht)
Die adviezen beschermen mij niet, maar beperken en beschadigen mij trouwens ook. Vorig jaar had ik om die reden contact met Mediant.
Ik heb een beschutte werkplek via de WSW, maar in 2018 loopt deze indicatie af. Wat gebeurt er dan? Weer een indicatie met allerlei beperkende adviezen vanwege een - naar hun zeggen - ernstige arbeidshandicap? Of word er een onderzoek gedaan naar waarheid? (Ik ontken niet dat ik een arbeidshandicap heb, maar zou die classificeren als zeer licht tot licht)
Die adviezen beschermen mij niet, maar beperken en beschadigen mij trouwens ook. Vorig jaar had ik om die reden contact met Mediant.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 10 november 2015 om 20:16
WSW banen lijken me ook best beperkt qua werkzaamheden, niet iets waar je in kunt doorgroeien en daar kom je alleen voor in aanmerking als je een lichamelijke, psychische of verstandelijke beperking hebt en aangepast werk met begeleiding nodig hebt.
Het staat je natuurlijk vrij om een 'normale' baan te zoeken en daarna zelf uit de WSW te stappen, als jij vindt dat jij dat wel aan kunt. Is dat geen optie? (Al zou het kunnen dat je leeftijd ondertussen een hindernis is, voor toekomstige werkgevers)
Het staat je natuurlijk vrij om een 'normale' baan te zoeken en daarna zelf uit de WSW te stappen, als jij vindt dat jij dat wel aan kunt. Is dat geen optie? (Al zou het kunnen dat je leeftijd ondertussen een hindernis is, voor toekomstige werkgevers)
dinsdag 10 november 2015 om 20:31
Hoi! Ik heb een vraagje, hebben jullie een relatie? Ik heb namelijk zelf geen vorm van autisme, maar mijn 23 jarige broer wel (PDD-NOS). Hij is echt een meidengek maar praat vaak alleen over films, muziek of bepaalde actrices. Omdat ik zelf geen autisme heb, zou ik het me niet voor kunnen stellen om daar een echte relatie mee te hebben (ook al hou ik heel veel van mijn broer hoor!). Ik vraag mij af of jullie wel een relatie hebben, en of deze persoon dan ook een vorm van autisme heeft. Ik wil namelijk graag mijn broer aan de vriendin krijgen, hij vindt het zelf heel erg jammer dat het hem nog niet gelukt is. Hij is echt wel knap en heel humoristisch en lief (als het goed gaat uiteraard, woedeaanvallen blijven erbij). Ben benieuwd wat jullie ervaring is op relatiegebied en of jullie bijvoorbeeld hulp van datingsites (voor "speciale" mensen bijvoorbeeld?) hebben gehad?
dinsdag 10 november 2015 om 20:42
Ik ben aan mijn tweede huwelijk.
Eerste huwelijk is fout gelopen los van mijn autisme.
Huidig huwelijk gaat best goed; het blijft keihard werken voor ons beiden maar we houden zielsveel van elkaar.
Ik heb mijn diagnose pas een paar jaar geleden gekregen, ben dus ben telkens 'onwetend' in een relatie gestapt.
Ik heb eigenlijk nooit klagen gehad over mannelijke aandacht, hoewel ik niet uitzonderlijk mooi ben of zo, eerder gemiddeld.
Mijn partners waren ook allemaal 'normaal' en ik heb ze allemaal gewoon op café of via via ontmoet, daar kwamen geen speciale toestanden aan te pas.
Ik heb wel de indruk dat het voor vrouwen met autisme minder moeilijk is om relaties aan te knopen dan voor mannen.
Eerste huwelijk is fout gelopen los van mijn autisme.
Huidig huwelijk gaat best goed; het blijft keihard werken voor ons beiden maar we houden zielsveel van elkaar.
Ik heb mijn diagnose pas een paar jaar geleden gekregen, ben dus ben telkens 'onwetend' in een relatie gestapt.
Ik heb eigenlijk nooit klagen gehad over mannelijke aandacht, hoewel ik niet uitzonderlijk mooi ben of zo, eerder gemiddeld.
Mijn partners waren ook allemaal 'normaal' en ik heb ze allemaal gewoon op café of via via ontmoet, daar kwamen geen speciale toestanden aan te pas.
Ik heb wel de indruk dat het voor vrouwen met autisme minder moeilijk is om relaties aan te knopen dan voor mannen.
dinsdag 10 november 2015 om 20:42
Ik heb geen relatie (ik ben man van al 45).
Gedeeltelijk doordat ik weinig initiatief neem, maar ook doordat ik vroeger afhoudend reageerde als vrouwen avances maakten.
Ik heb wel een heel korte relatie gehad, achteraf denk ik dat het een heel goede relatie was, maar op het moment begonnen we na vrij weinig contact met sex en ik wist toen niet of ik aan een serieuze relatie wilde beginnen.
Wat jouw broer betreft: het belangrijkste lijkt mij dat hij door krijgt wat mensen leuk aan hem vinden (waarschijnlijk niet praten over actrices, maar zijn humor wel).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 10 november 2015 om 20:46
dinsdag 10 november 2015 om 20:46
:
[...]
Ik ben voorzichtig en afwachtend, en tegenover vrouwen komt het vrijwel niet tot contact. Op het werk en in reisgezelschappen heb ik op een gegeven moment in de gaten dat ik goed in de groep lig. Ze vinden mij anders maar toch ook wel erg gezellig. Als ik dat vergelijk met een uitgaansgelegenheid, vind ik het jammer dat ik vrouwen niet durf aan te spreken. Wat zou het anders zijn, als ik dat wel zou durven!
Vroeger (toen ik nog jong en mooi was) spraken vrouwen mij soms aan, en dat was niet in uitgaansgelegenheden.
Dus ik denk dat in elke gezellige groep met vrijgezelle vrouwen je vrouwen aanspreken kunt.
Of is het zo dat juist in uitgaansgelegenheden vrouwen erop wachten tot ze aangesproken worden door vrijgezelle mannen?
Dan moet ik daar ook maar eens heengaan.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 10 november 2015 om 20:48
Ik wil daar daarom van af. I.p.v. dat het mij zou beschermen, krijg ik daar last van.
Ik zit daar af en toe over na te denken, maar als ik erop terugkijk, heb ik te lang aangemodderd. Ik heb weinig inzicht in mijn functioneren, door te weinig functioneringsgesprekken (ik denk dat dat ongeveer eens per paar jaar is). Ik heb niet zien aankomen dat ik in de WSW gestopt zou worden. Ik wist wel langer dat ik autistisch was, maar niet dat ze zouden doen, alsof ik zwaar autistisch ben. Ik wist niet anders dat ik door iedereen (zeer goed) gewaardeerd word, en deed wat van mij gevraagd werd. Misschien dat ze de kwaliteiten van mij zouden inzien. Maar dat is een zeer pijnlijke vergissing dat op mijn bord is terechtgekomen.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 10 november 2015 om 21:14
Nee, ik zou wel een relatie willen.
Waarschijnlijk omdat hij alleen zijn eigen onderwerpen heeft, en geen interesse toont in een ander? Hij zou sociale interacties moeten gaan leren, of hoe dat werkt. Reageren op wat de ander jou verteld heeft. Ik deed dat vroeger niet, maar ik ben daar wel handig in geworden.
Een relatie krijgen is vooral kwestie van geluk hebben. Je moet de juiste vrouw op de juiste plek tegenkomen. Ik heb tot nog toe pech gehad. Als je sociaal vaardig bent (of bent geworden door oefenen), garandeert je dat niet per definitie een relatie. Sociale vaardigheden maken je wel bij anderen geliefd. Op het werk wordt mij weleens verteld dat ik erg populair ben. Ik ben dan extravert en er is duidelijk een wederkerigheid tussen mij en anderen. Soms betrap ik hen echter op slecht luisteren.
Wat als je eens met hem uitgaat en hem zou helpen? Ben jij zelf een vrouw of een man? Ik denk: Als jij een vrouw bent, zal dat waarschijnlijk moeilijker gaan, vermoed ik, omdat ze kunnen denken dat jij zijn vriendin bent. Je zou misschien zijn datingcoach kunnen zijn.
Die woedeaanvallen zou hij moeten afleren. Wat is een betere manier om je frustraties te uiten? Niet door woede, want je schrikt daarmee mensen af, zou ik tegen je broer hebben gezegd. Hoe leer je je woede beheersen?
Mijzelf lukt het ook niet om aan de vrouw te komen, en ik ben bijna 50. Ik heb wel het voordeel dat ik door kan gaan voor iemand van 37. Vaak heb ik dat op mijn autisme gegooid. Ik heb daar met mijn begeleidster over gehad: ik zou een relatie kunnen onderhouden en heb daarvoor de gewenste vaardigheden. Maar zeker als man moet je geluk hebben. Ik wil steeds iets verder gaan om mijn doel te bereiken. Ik gebruik gewone datingsites (omdat ik ten eerste lastig vind om een autistische vrouw te vinden, en ten tweede, omdat een vrouw niet per se autistisch hoef te zijn). Ik ga de komende dagen verdiepen in een relatiebemiddelingsbureau in Nederland. Ik weet niet of Oost-Europa wat zal zijn.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 10 november 2015 om 21:20
Ik heb er nooit de vinger op kunnen leggen. Vrouwen maakten vroeger ook avances, maar ik negeerde dat bewust of had gedachten als:
- Ik interpreteer het door autisme vast verkeerd;
- Ik zie vast iets, wat er niet is;
- Lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen, intonatie? Nee, daar ben ik niet goed in m.b.t. avances, sjansen, etc., maar bij andere emoties (verdriet, blijdschap, boosheid, niet-seksuele opwinding) vergis ik mij zelden;
- Wat wil zij van mij? Er zit vast iets achter;
- Een vrouw verliefd op mij? Nee... niet op iemand zoals ik.
Ik ben in een stadium dat ik humor gebruik en dat wordt door collega's en ouders wel gewaardeerd. Oké... wat is de volgende stap. Dat mensen mij of hem leuk vinden, is mooi, maar - sorry - wat garandeert dat?
World of Warcraft: Legion
dinsdag 10 november 2015 om 21:26
Dat zie ik mijzelf als autistische man niet doen.
Of is het zo dat juist in uitgaansgelegenheden vrouwen erop wachten tot ze aangesproken worden door vrijgezelle mannen?
Dan moet ik daar ook maar eens heengaan.
Vrouwen willen dat mannen hen aanspreken. Dat zie ik mijzelf dus niet doen. Zij spreken mannen niet aan, omdat zij vinden dat op iemand afstappen door de man moet worden gedaan. Doet hij het verkeerd, bijv. onhandig, of op een creepy, heeft hij een slechte reputatie. Dan is het wegwezen.
Vreemd is dat veel meisjes en vrouwen zeiden dat ze mij aantrekkelijk vonden. Ik heb dat nooit geloofd. Waarom zeggen ze eigenlijk zoiets?
World of Warcraft: Legion
dinsdag 10 november 2015 om 22:22
Ik heb nog nooit een serieuze relatie gehad. Wel een vriendschap+ en we woonden apart. Aan de ene kant wil ik ooit wel eens die echte liefde meemaken. Aan de andere kant heb ik geen zin in de verplichtingen die erbij komen kijken. Samenwonen zou ik niet trekken. Ik wil het alleenrecht hebben om te doen en laten in mijn huis. Wat ik ga eten, waar ik heen ga, dingen in mijn eigen tempo doen. Niet steeds moeten vragen wat die ander wil.
Voor mij is een LAT-relatie het hoogst haalbare. Maar ook dat wil ik alleen nog als ik echt iets voel voor diegene en een of meer gezamenlijke interesses heb. Dat had ik bij die vriendschap+ nauwelijks en dat vond ik vermoeiend. Ik was ook blijer op de momenten dat ik of hij weer naar huis ging dan als we samen waren.
Maar op dit moment hoef ik niet. Het grappige is dat is huisje, boompje en eventueel beestje me als kind ook al niet trok. Toen dacht ik daar al zo anders over dan vriendinnen.
Dat het voor vrouwen met ASS makkelijker is om relaties aan te gaan herken ik juist niet. Het was elke keer de ander (heb daarvoor een paar mini-verkeringen op een kinderlijke manier gehad) die initiatief nam om iets te beginnen. Ik ging er maar op in omdat ik dacht dat het zo hoorde. Maar daar maakte ik ook gauw weer een eind aan, want het waren mijn types niet.
Een collega van me (vrouw) is 40 en heeft nog helemaal niks op dat gebied gehad, ook niet gezoend.
Voor mij is een LAT-relatie het hoogst haalbare. Maar ook dat wil ik alleen nog als ik echt iets voel voor diegene en een of meer gezamenlijke interesses heb. Dat had ik bij die vriendschap+ nauwelijks en dat vond ik vermoeiend. Ik was ook blijer op de momenten dat ik of hij weer naar huis ging dan als we samen waren.
Maar op dit moment hoef ik niet. Het grappige is dat is huisje, boompje en eventueel beestje me als kind ook al niet trok. Toen dacht ik daar al zo anders over dan vriendinnen.
Dat het voor vrouwen met ASS makkelijker is om relaties aan te gaan herken ik juist niet. Het was elke keer de ander (heb daarvoor een paar mini-verkeringen op een kinderlijke manier gehad) die initiatief nam om iets te beginnen. Ik ging er maar op in omdat ik dacht dat het zo hoorde. Maar daar maakte ik ook gauw weer een eind aan, want het waren mijn types niet.
Een collega van me (vrouw) is 40 en heeft nog helemaal niks op dat gebied gehad, ook niet gezoend.
dinsdag 10 november 2015 om 22:37
Doordat de ander de toenadering doet, krijg ik het idee dat het voor vrouwen (niet alleen autistische vrouwen) i.h.a. gemakkelijker is. Let wel: in het algemeen. Het lukt sommige vrouwen ook niet, hoor. En sommige mannen hebben dan wel weer succes. Die zijn gewoon aantrekkelijk. Ik denk dat daar weinig autistische mannen tussen zitten.
Werd zij door niemand benaderd? Heeft zij zelf moeite gedaan om iemand te benaderen? Zoenen is een van de volgende stappen (daar zit volgens mij nog een traject tussen) na het op iemand afstappen.
World of Warcraft: Legion
woensdag 11 november 2015 om 00:04
Ze zegt van niet. Ze is heel haar leven veel gepest geweest en is het zwarte schaap van de familie. Hierdoor is ze heel onzeker, ze betrekt ook alles op zichzelf. Vind ik ook niet gek als je altijd te horen krijgt dat het aan jou ligt. Ze komt uit een gelovig gezin waar een gezin stichten het belangrijkste doel is. Ze had dat graag gewild, maar ziet het nu niet meer gebeuren. Aan de andere kant heeft ze nu zoiets dat het toch maar beter is voor iedereen dat ze geen kinderen heeft, i.v.m. erfelijkheid. En dat ze het een ander maar beter niet kan aandoen om met haar te leven. Aangezien het beeld heerst dat Autisten zo lastig voor een ander zijn.
woensdag 11 november 2015 om 08:25
Ik blijf mijn leven lang alleen.
Dat weet ik, omdat ik dat zelf graag wil.
Er zijn veel mensen die dat niet geloven.
Toch is het zo.
Mijn collega (getrouwd, twee kinderen) zegt regelmatig dat het gezinsleven alles voor hem is, en dat hij mij dat ook zo gunt. Dat vind ik heel erg lief, maar ik kan er niks mee. Je kunt die uitspraak vergelijken met dat ik tegen hem zou zeggen: 'Ik geniet zo van het alleen zijn, dat gun ik jou ook zo!'
Hij wil dat niet, en ik wil geen relatie.
Dat weet ik, omdat ik dat zelf graag wil.
Er zijn veel mensen die dat niet geloven.
Toch is het zo.
Mijn collega (getrouwd, twee kinderen) zegt regelmatig dat het gezinsleven alles voor hem is, en dat hij mij dat ook zo gunt. Dat vind ik heel erg lief, maar ik kan er niks mee. Je kunt die uitspraak vergelijken met dat ik tegen hem zou zeggen: 'Ik geniet zo van het alleen zijn, dat gun ik jou ook zo!'
Hij wil dat niet, en ik wil geen relatie.
You don't have to fit into the format
woensdag 11 november 2015 om 09:30
Misschien verwart hij alleen zijn met eenzaam zijn, in die optiek is zijn uitspraak dat hij je een gezinsleven gunt wel heel lief.
Behalve mijn gezin heb ik ook liefst zo weinig mogelijk mensen rond me heen, ik heb bewust weinig vrienden en hou me al helemaal niet bezig met kennissen.
Veel mensen snappen dat ook niet, vragen me waar ik dan mijn weekends mee vul - euh, bijtanken misschien?
Impliciet hoor ik ook vaak de 'beschuldiging' dat niemand zijn tijd met mij wil doorbrengen
Gek genoeg 'mag' het blijkbaar wel, allenige mensen beledigen.
Als ik iemand zou vragen 'is je leven zo leeg dat je vrienden nodig hebt om het te vullen', dan zou je wat beleven denk ik, maar omgekeerd mag ik wel rustig aangesproken worden op het feit dat ik graag alleen ben
