Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
zondag 27 maart 2016 om 21:59
Omdat ze nooit steun van hen krijgt. Alles wat mis gaat is haar eigen schuld. Ook in haar kindertijd heeft ze alles alleen moeten oplossen. Ze heeft sinds vorig jaar haar diagnose en is nu 40. Haar ouders geloven haar niet en zeggen dat ze gewoon een slecht karakter heeft. Dat gezin is heel gelovig en het belangrijkste doel daar is een gezin stichten. Maar door haar problemen heeft ze nooit verkering gehad, laat staan een man met gezin. Haar ouders schamen zich voor haar.
zondag 27 maart 2016 om 22:40
maandag 28 maart 2016 om 10:00
Wat erg hondenmens. Ik merk het ook vooral op de werkvloer, dat ik snel met mensen bots, en er nooit helemaal tussen kom. Collega's kunnen me maken of breken, bij rustige vriendelijke collega's voel ik me op mijn gemak, bij drukke of dominante types loop ik vast.
De afgelopen jaren ben ik veel van baan veranderd en ik krijg nergens het gevoel dat ik het helemaal gevonden heb of dat ik er tussen pas. Maar je gaat maar door, denkt dat je een moeilijk mens bent.
Wat mij aan het denken heeft gezet, is dat mijn vader hier zou komen helpen met het schuren en ontvetten van deuren. De afspraak was naar mijn weten dat hij beneden zou beginnen. Dat zit dan in mijn hoofd; als ik thuis kom zijn die deuren schilder klaar, dan ga ik aan de gang, kan ik dit kan ik dat.
Toen ik aankwam bleek dat hij boven was begonnen. Ik was daar helemaal door van slag, kon de knop maar niet omzetten om daarin mee te gaan. Ik zei tegen mezelf dat het toch super fijn is, alles boven klaar om te beginnen, de rest komt dan wel.. Maar het was dus niet volgens mijn planning en ik kon er niet mee omgaan. En dat laat ik dan merken tegenover mijn vader, waar ik me weer super schuldig om voel, want waarom doe ik zo tegen iemand die voor mij staat te ploeteren?
Vandaar dat ik tegen mijn man zei dat ik er toch weer achteraan ga om te achterhalen waarom ik doe wat ik doe. Want ik heb er echt last van.
Vorig jaar heb ik mijn huisarts al bezocht omdat ik aangaf dat ik dacht iets te hebben van autisme, of add ofzo. Want je gaat googelen op klachten; slecht geheugen, slechte concentratie, en toen kwam ik op add uit, waarin ik veel herkende. Toen is de huisarts begonnen met bloed prikken en bleek dat mijn ijzer drastisch laag was. Dus toen is vooral daarop verder gezocht en daar ben ik ook wel zoet mee geweest, tot baarmoederverwijdering aan toe. Ondertussen heb ik wel een psycholoog bezocht maar die was vooral gericht op assertief gedrag. Ik heb daar zeker wat aan gehad, maar ik merk nu dat ik er met alleen assertief zijn (wat ik nog heel lastig vind om in de praktijk te brengen) niet kom, dat er meer aan de hand is.
De afgelopen jaren ben ik veel van baan veranderd en ik krijg nergens het gevoel dat ik het helemaal gevonden heb of dat ik er tussen pas. Maar je gaat maar door, denkt dat je een moeilijk mens bent.
Wat mij aan het denken heeft gezet, is dat mijn vader hier zou komen helpen met het schuren en ontvetten van deuren. De afspraak was naar mijn weten dat hij beneden zou beginnen. Dat zit dan in mijn hoofd; als ik thuis kom zijn die deuren schilder klaar, dan ga ik aan de gang, kan ik dit kan ik dat.
Toen ik aankwam bleek dat hij boven was begonnen. Ik was daar helemaal door van slag, kon de knop maar niet omzetten om daarin mee te gaan. Ik zei tegen mezelf dat het toch super fijn is, alles boven klaar om te beginnen, de rest komt dan wel.. Maar het was dus niet volgens mijn planning en ik kon er niet mee omgaan. En dat laat ik dan merken tegenover mijn vader, waar ik me weer super schuldig om voel, want waarom doe ik zo tegen iemand die voor mij staat te ploeteren?
Vandaar dat ik tegen mijn man zei dat ik er toch weer achteraan ga om te achterhalen waarom ik doe wat ik doe. Want ik heb er echt last van.
Vorig jaar heb ik mijn huisarts al bezocht omdat ik aangaf dat ik dacht iets te hebben van autisme, of add ofzo. Want je gaat googelen op klachten; slecht geheugen, slechte concentratie, en toen kwam ik op add uit, waarin ik veel herkende. Toen is de huisarts begonnen met bloed prikken en bleek dat mijn ijzer drastisch laag was. Dus toen is vooral daarop verder gezocht en daar ben ik ook wel zoet mee geweest, tot baarmoederverwijdering aan toe. Ondertussen heb ik wel een psycholoog bezocht maar die was vooral gericht op assertief gedrag. Ik heb daar zeker wat aan gehad, maar ik merk nu dat ik er met alleen assertief zijn (wat ik nog heel lastig vind om in de praktijk te brengen) niet kom, dat er meer aan de hand is.
maandag 28 maart 2016 om 11:04
Wat erg als je ouders zo over je denken, als je je nooit gesteund voelt.
Mijn ouders zijn heel lief voor me, al begrijpen ze niet echt waarom ik nu zo in een depressie blijf hangen. Maar dat snap ik zelf ook niet eigenlijk. Ze hopen gewoon dat het mij goed gaat.
Ze hebben nooit van mij verwacht dat ik kinderen zou krijgen. Vanaf een jaar of 25 al niet meer. Ik was nooit zo stabiel in mijn leven.
Maar ze denken niet dat ik een slecht karakter heb. Wel hebben ze regelmatig gezegd dat ik te hard praat, wanneer ik enthousiast ben. dan heb ik dat zelf niet in de gaten. Soms denken ik dat weleens van mezelf. Sinds anderhalf jaar heb ik dat, omdat ik toen zo vreemd uit de bocht ben gevlogen in mijn gedachten.
maandag 28 maart 2016 om 11:35
Dat te hard praten heb ik ook als enthousiast ben. Maar er word me ook vaak gevraagd: "Wat zeg je?" Omdat ik dan te zacht en/of te snel praat. Mijn ouders zeiden wel eens dat als ze dingen van me willen weten ik te zacht praat en als iets zachtjes gezegd moet worden ik juist te hard praat. Ik heb dat zelf ook niet door op zo'n moment.
Mijn ouders hebben jaren lang alleen maar beeld en geen geluid gehad als we samen GTST keken. We keken wel op mijn verzoek, meer als een soort break. Maar als ik het niet spannend vond zat ik er vaak doorheen te praten.
dinsdag 29 maart 2016 om 08:54
Jeetje wat rot voor die collega, ik kan me voorstellen dat ze er steeds meer tegen op gaat zien om terug naar het werk te gaan. Lief van je dat je een luisterend oor bied 
Lijkt me ook heel lastig als je ouders of andere familie er geen begrip voor kunnen opbrengen, alsof het er niet is.
Mijn ouders zijn er gelukkig heel erg op gebrand dat we vroeger al gingen praten over dingen waar wij tegen aanliepen omdat het bij ons nogal in de familie zit. (Alle neefjes van mams kant hebben adhd+pddnos of andere vorm autisme en van mijn nichten ook een aantal) Maar ik zie dus nu mijn neefjes langzaam van het padje af gaan, omdat die ouders altijd hebben ontkent dat ze iets hebben. Ze wilde niet dat ze 'een sticker kregen van de maatschappij' en nu zijn ze eigenlijk te oud om ze nog aan te sturen en moeten ze zelf hulp zoeken. Ze moeten dat alleen nog even inzien.....Op het moment liggen de prioriteiten bij drugs en handeltjes.
Lijkt me ook heel lastig als je ouders of andere familie er geen begrip voor kunnen opbrengen, alsof het er niet is.
Mijn ouders zijn er gelukkig heel erg op gebrand dat we vroeger al gingen praten over dingen waar wij tegen aanliepen omdat het bij ons nogal in de familie zit. (Alle neefjes van mams kant hebben adhd+pddnos of andere vorm autisme en van mijn nichten ook een aantal) Maar ik zie dus nu mijn neefjes langzaam van het padje af gaan, omdat die ouders altijd hebben ontkent dat ze iets hebben. Ze wilde niet dat ze 'een sticker kregen van de maatschappij' en nu zijn ze eigenlijk te oud om ze nog aan te sturen en moeten ze zelf hulp zoeken. Ze moeten dat alleen nog even inzien.....Op het moment liggen de prioriteiten bij drugs en handeltjes.
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
dinsdag 29 maart 2016 om 10:15
:
Jeetje wat rot voor die collega, ik kan me voorstellen dat ze er steeds meer tegen op gaat zien om terug naar het werk te gaan. Lief van je dat je een luisterend oor bied
Lijkt me ook heel lastig als je ouders of andere familie er geen begrip voor kunnen opbrengen, alsof het er niet is.
Mijn ouders zijn er gelukkig heel erg op gebrand dat we vroeger al gingen praten over dingen waar wij tegen aanliepen omdat het bij ons nogal in de familie zit. (Alle neefjes van mams kant hebben adhd+pddnos of andere vorm autisme en van mijn nichten ook een aantal) Maar ik zie dus nu mijn neefjes langzaam van het padje af gaan, omdat die ouders altijd hebben ontkent dat ze iets hebben. Ze wilde niet dat ze 'een sticker kregen van de maatschappij' en nu zijn ze eigenlijk te oud om ze nog aan te sturen en moeten ze zelf hulp zoeken. Ze moeten dat alleen nog even inzien.....Op het moment liggen de prioriteiten bij drugs en handeltjes.
Wat erg voor je neefjes. Ik vind het altijd zo dom dat ouders het ontkennen of niet willen laten onderzoeken. Een nichtje van me heeft het hoogstwaarschijnlijk ook iets van Autisme. Ze vermoedden het al op kleuterleeftijd. Vaak driftbuien waarbij ze zich op de grond liet vallen en blauw aanliep. Nu is ze 17 en is nog steeds gauw driftig. Dan of loopt ze weg of gaat hysterisch gillen wat eindigt in ruzie. Het verbaast me dat ze al 3 jaar verkering heeft. Want ook tegen haar vriend kan ze zo doen. Op school lag ze ook niet goed in de groep. En hebben ze het nooit getest. Want haar ouders denken dat als je maar net doet of je normaal bent, is er niks aan de hand. Maar ik denk dat ze er beter mee om had kunnen gaan als ze wel hulp gekregen had.
Een ander meisje dat ik ken, de zus van mijn oud-klasgenote, kan al een paar jaar niet werken door psychische klachten. Ze hebben haar na de basisschool ook naar de Vrije School gedaan, omdat ze dachten dat ze het anders niet zou redden. Ook zij is nooit getest en dan heeft ze ouders die mensen met een beperking begeleiden. Ook kunnen ze daar logeren. Dan denk ik: Waarom niet eerst je eigen kind helpen?
Nu woont die wel 3 uur rijden van ze vandaan en dan kun je er niet altijd bij zijn. Maar ze kunnen toch wel via mail en telefoon dingen vaak haar regelen.
dinsdag 29 maart 2016 om 12:59
Als tienjarige heb ik gevraagd of ik naar een psycholoog mocht, omdat ik het gevoel had dat er iets mis was met mij. Ik had te veel obsessies, een eetprobleem en was depressief, maar mijn ouders vonden dat niet nodig. Ze waren bang voor een etiketje. Ik weet nog wel dat ik me erg eenzaam voelde en onbegrepen. Maar ik haalde goede punten op school.
Het was toen bij ons in het dorp nog heel ongebruikelijk om naar een psycholoog te gaan. Ik weet ook niet of dat dat beter zou zijn geweest.
Maar omdat ik nu zo vastgelopen ben denk ik daar regelmatig aan terug.
Dat ik mijn moeder als kind hoorde zeggen aan de telefoon dat ze merkte dat ik weer met mijn ziel onder de arm liep endat ik eigenlijk een assertiviteitscursus nodig had...maar daar bleef het dan bij.
Het was toen bij ons in het dorp nog heel ongebruikelijk om naar een psycholoog te gaan. Ik weet ook niet of dat dat beter zou zijn geweest.
Maar omdat ik nu zo vastgelopen ben denk ik daar regelmatig aan terug.
Dat ik mijn moeder als kind hoorde zeggen aan de telefoon dat ze merkte dat ik weer met mijn ziel onder de arm liep endat ik eigenlijk een assertiviteitscursus nodig had...maar daar bleef het dan bij.
dinsdag 29 maart 2016 om 13:06
Ja heel erg jammer inderdaad. Vooral omdat de rest van de familie altijd tips heeft aangedragen qua begeleiding etc maar oom en tante nooit iets aannamen. Alleen maar omdat ze bang waren voor slechte 'naam'door etiketje. Nu ze wel een diagnose hebben worden hun streken steeds afgeschoven op 'jaa maar daar kunnen ze niks aan doen he, is hun autisme'
Ja muts, als je daar eerder iets mee had gedaan ging het nu waarschijnlijk beter.
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
Heb wat gewandeld in het bos en aan mijn scriptie gewerkt en gegeten waar ik zin in had.
zondag 3 april 2016 om 11:15
Lief dat je het vraagt, dank je wel.
Ik heb ontslag genomen.
Vorige week donderdag, dus nu anderhalve week geleden.
Het was weer 'zo'n dag'. Behandelingen die uitliepen, allerlei onverwachte dingen tussendoor en een lunchpauze van een kwartier (op een werkdag van 7:30 tot 17:30). Ik was (en ben) gewoon op. Dus de knoop doorgehakt, en mijn ontslagbrief (die ik al heel lang in mijn tas had zitten) aan de officemanager gegeven.
Heel moeilijk natuurlijk, na er zeven jaar gewerkt te hebben.
Maar het gaat niet meer. Als ik hiermee doorga, dan beland ik óf in het ziekenhuis, of in het gekkenhuis.
Deze baan schiet ook totaal z'n doel voorbij. Ik ben gedeeltelijk afgekeurd, en het was de bedoeling dat dit werk therapeutisch zou zijn. Zo is het ook begonnen. Met een halve dag, op vrijwillige basis. Maar het is helemaal uit de klauw gelopen. Steeds nieuwe officemanagers, die niets van mijn situatie wisten. Steeds weer mijn verhaal moeten doen, maar merken dat er steeds minder begrip was.
Ik werk nog tot 1 mei, in verband met de opzegtermijn van een maand. Ik heb wel direct aangegeven dat ik alleen nog halve dagen wil en kan werken. Dus dat doe ik nu. Ik ben blij met mijn beslissing. Ik kies voor mezelf, voor mijn gezondheid. Het moeilijkste vind ik dat mijn samenwerking met de tandarts stopt, maar we zijn vrienden, dus contact houden we sowieso. Ik pas weleens op zijn kinderen, dus kom er met regelmaat over de vloer.
Voorlopig ga ik niets anders zoeken. Ik heb rust nodig om aan te komen in gewicht.
Ik werd trouwens de vrijdag erna al gebeld door de orthodontist die in onze praktijk heeft gewerkt.
Of ik niet bij haar wilde komen werken.
Gaf natuurlijk een supergoed gevoel, dat er eventueel meteen iets anders voor me was.
Maar ik stort me niet van de ene hectische situatie in de andere.
Ik denk dat ik sowieso niet terug wil de tandheelkunde in. Te onvoorspelbaar, en daarom te moeilijk voor mijn autistische brein.
Nou, heel verhaal, maar dit is dus hoe het is.
Het is goed zo.
Beter.
You don't have to fit into the format
zondag 3 april 2016 om 11:27
WoW Lotte wat een knappe beslissing. Ik vind het heel knap dat je voor jezelf hebt gekozen, het is inderdaad je gezondheid wat nu op nummer 1 staat en je wilt gewoon niet in het ziekenhuis belanden of in een inrichting. Fijn dat je nu gewoon nog een maandje halve dagen kunt werken. Heb je nog vrije dagen openstaan die je kunt gebruiken om nog eerder te stoppen?
Nu wordt het even ME time voor je!
Nu wordt het even ME time voor je!
zondag 3 april 2016 om 11:36
Graag gedaan! Je hulpeloosheid/vermoeidheid spatte van het scherm af. Het zal niet makkelijk geweest zijn, maar bedenk dat er altijd tandartsen zijn en je hoogstwaarschijnlijk zo weer een baan hebt mocht je er weer aan toe zijn.
Ik hoop dat je wat aankomt als mooie bijkomstigheid!
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zondag 3 april 2016 om 11:38
Nog zo'n fijne reactie, dank je wel!
Ja, ik heb nog heel veel verlofuren.
Als het te regelen is, wil ik wel een weekje eerder stoppen.
Misschien zelfs twee.
Het belangrijkste voor mij is, dat ik het met een goed gevoel af kan sluiten.
Daarom heb ik ook nu de knoop doorgehakt.
Ik wilde niet wachten tot ik écht in zou storten.
Dat is me destijds in het onderwijs gebeurd, en het heeft me jaren gekost om daar bovenop te komen.
Daar pas ik nu voor.
You don't have to fit into the format
