Psyche
alle pijlers
Burn-out wie ook??? - deel 2
vrijdag 2 april 2010 om 20:12
bij deze... part two 
Zal hieronder nog even de originele openings post plaatsen:
hoihoi,
Weet sinds aantal weken dat ik 'gezegend' ben
met een burnout/overspannen.
heb medicijnen, en ben inmiddels in mijn hoofd
iets rustiger, maar ook wel heel erg moe.
nou ja dat hoort bij een burnout, maar ik ben toch
opzoek naar mensen die het ook hebben of hebben gehad,
om ervaringen uit te wisselen e.d.
gr. Phoebe
Dat we hier nog maar weer veel ervaringen kunnen delen en steun kunnen vinden bij elkaar!!
Zal hieronder nog even de originele openings post plaatsen:
hoihoi,
Weet sinds aantal weken dat ik 'gezegend' ben
met een burnout/overspannen.
heb medicijnen, en ben inmiddels in mijn hoofd
iets rustiger, maar ook wel heel erg moe.
nou ja dat hoort bij een burnout, maar ik ben toch
opzoek naar mensen die het ook hebben of hebben gehad,
om ervaringen uit te wisselen e.d.
gr. Phoebe
Dat we hier nog maar weer veel ervaringen kunnen delen en steun kunnen vinden bij elkaar!!
woensdag 12 mei 2010 om 17:45
@ Sappie, natuurlijk mag je meeschrijven, welkom. Je verhaal is herkenbaar, net als vele verhalen hier. Het moeilijkst is het accepteren van waar je nu bent, ik lees dat dat jou ook nog niet gemakkelijk afgaat.
Ik las vandaag een mooie zin "er gaat ontzettend veel energie verloren aan het niet willen dat iets is zoals het is. Die energie kun je wel beter gebruiken'. Misschien heb je er iets aan. In ieder geval van harte welkom!
@ Blossom, ik heb bruin worden juist tot een teken van mijn BO verheven! Kan je eindelijk aan me zien dat het niet goed met me gaat
En ik herken heel goed wat je zegt over niet weten wat te schrijven en alleen schrijven als het niet goed gaat. Nu ik ook schrijf als het wel wat beter gaat, brengt dat een soort balans of zo. Het maakt je bewust van de goede momenten.
Ik las vandaag een mooie zin "er gaat ontzettend veel energie verloren aan het niet willen dat iets is zoals het is. Die energie kun je wel beter gebruiken'. Misschien heb je er iets aan. In ieder geval van harte welkom!
@ Blossom, ik heb bruin worden juist tot een teken van mijn BO verheven! Kan je eindelijk aan me zien dat het niet goed met me gaat
En ik herken heel goed wat je zegt over niet weten wat te schrijven en alleen schrijven als het niet goed gaat. Nu ik ook schrijf als het wel wat beter gaat, brengt dat een soort balans of zo. Het maakt je bewust van de goede momenten.
) 
voor iedereen!
woensdag 12 mei 2010 om 23:06
Hoi allemaal
Ik ben Bosui, kwam werkelijk geen andere nickname door, dus vandaar
Ik ben momenteel opgenomen in Rosmalen in een centrum voor psychisch herstel waar ik nog maar 6 weken kan blijven omdat men daar het idee heeft dat ik lichamelijk te erg verzwakt ben om aan het programma daar mee te doen
Dus eigenlijk val je dan overal tussen de wal en het schip in, ik zie nergens klinieken om eerst lichamelijk bij te kunnen komen, maar kan ook absoluut niet zo weer terug naar huis
Jullie een idee?
(en hoe installeer ik een avater? )
Ik ben Bosui, kwam werkelijk geen andere nickname door, dus vandaar
Ik ben momenteel opgenomen in Rosmalen in een centrum voor psychisch herstel waar ik nog maar 6 weken kan blijven omdat men daar het idee heeft dat ik lichamelijk te erg verzwakt ben om aan het programma daar mee te doen
Dus eigenlijk val je dan overal tussen de wal en het schip in, ik zie nergens klinieken om eerst lichamelijk bij te kunnen komen, maar kan ook absoluut niet zo weer terug naar huis
Jullie een idee?
(en hoe installeer ik een avater?
)
donderdag 13 mei 2010 om 09:33
@ Sappie welcome!!
@ MO ik zat er wel degelijk op te wachten hoor ;)! Ik ben gisteren lekker naar bed gegaan en smiddags 2 uur geslapen. Daarna ging het wat beter!
@ Sterkte Bosui! Ik heb ook geen antwoord op je vraag, maar kunnen ze je daar niet verder helpen waar je nu zit.. of je huisarts?
@ de rest ; ik ben trouwens ook erg perfectionistisch, groot verantwoordelijkheidsgevoel en heel gevoelig voor indrukken. Zoals iemand al schreef , bij mij in combinatie met wat vervelende gebeurtenissen.; het recept voor een BO.
On the bright side; Ik vind het wel 'mooi' dat ik mezelf zo leer kennen.. en ik krijg nu zelfs kleine momentjes van 'rust' dat ik even zo dankbaar ben dat ik niet 'MOET'!
Hebben jullie dat ook, dat je je wel redelijk redt, maar zodra er een afspraak staat (leuk of niet leuk) in de stress schieten? Ik ga zo even de moed verzamelen voor een klein rondje tuincentrum.
Fijne dag allemaal!
@ MO ik zat er wel degelijk op te wachten hoor ;)! Ik ben gisteren lekker naar bed gegaan en smiddags 2 uur geslapen. Daarna ging het wat beter!
@ Sterkte Bosui! Ik heb ook geen antwoord op je vraag, maar kunnen ze je daar niet verder helpen waar je nu zit.. of je huisarts?
@ de rest ; ik ben trouwens ook erg perfectionistisch, groot verantwoordelijkheidsgevoel en heel gevoelig voor indrukken. Zoals iemand al schreef , bij mij in combinatie met wat vervelende gebeurtenissen.; het recept voor een BO.
On the bright side; Ik vind het wel 'mooi' dat ik mezelf zo leer kennen.. en ik krijg nu zelfs kleine momentjes van 'rust' dat ik even zo dankbaar ben dat ik niet 'MOET'!
Hebben jullie dat ook, dat je je wel redelijk redt, maar zodra er een afspraak staat (leuk of niet leuk) in de stress schieten? Ik ga zo even de moed verzamelen voor een klein rondje tuincentrum.
Fijne dag allemaal!
donderdag 13 mei 2010 om 13:44
Hoi lieve meiden,
Ik heb vandaag echt een rare dag. Vanochtend en gisteravond ging het heel erg goed, was super vrolijk (iets te misschien??) en toen een paar uur geleden werd ik weer helemaal onrustig en zenuwachtig (waardoor is me echt een raadsel) en nu ben ik zo boos, geïrriteerd en down.. Is het voor jullie herkenbaar, die onwijze stemmingswisselingen? Ik vind het echt heel bizar dat het zo kan verschillen van het één op het andere moment..
Zo had ik het nog niet bekeken Mo! Ga het eens proberen om gewoon te schrijven als ik me goed voel..
@ BrownEyedGirl, groot verantwoordelijkheidsgevoel is ook erg herkenbaar. En bij mij is het eigenlijk hetzelfde verhaal als bij jou. Deze karaktereigenschappen in combinatie met een aantal heftige gebeurtenissen voornamelijk het afgelopen anderhalf jaar, maar daarvoor eigenlijk ook al een tijd.. En dat dan ook in combinatie met werkdruk etc.
Nou meiden, ik ga straks maar ff naar het strand, eerst nog even beetje uitrusten..
Ik heb vandaag echt een rare dag. Vanochtend en gisteravond ging het heel erg goed, was super vrolijk (iets te misschien??) en toen een paar uur geleden werd ik weer helemaal onrustig en zenuwachtig (waardoor is me echt een raadsel) en nu ben ik zo boos, geïrriteerd en down.. Is het voor jullie herkenbaar, die onwijze stemmingswisselingen? Ik vind het echt heel bizar dat het zo kan verschillen van het één op het andere moment..
:
@ Blossom, ik heb bruin worden juist tot een teken van mijn BO verheven! Kan je eindelijk aan me zien dat het niet goed met me gaat
Zo had ik het nog niet bekeken Mo! Ga het eens proberen om gewoon te schrijven als ik me goed voel..
@ BrownEyedGirl, groot verantwoordelijkheidsgevoel is ook erg herkenbaar. En bij mij is het eigenlijk hetzelfde verhaal als bij jou. Deze karaktereigenschappen in combinatie met een aantal heftige gebeurtenissen voornamelijk het afgelopen anderhalf jaar, maar daarvoor eigenlijk ook al een tijd.. En dat dan ook in combinatie met werkdruk etc.
Nou meiden, ik ga straks maar ff naar het strand, eerst nog even beetje uitrusten..
donderdag 13 mei 2010 om 14:29
Hey.
Dankje dat ik met jullie mee mag schrijven.
Bosui...waar raar dat je daar niet kan blijven, je heb wel die hulp nodig. Is er echt niks anders? Zal inderdaad eens bij de huisarts informeren. Strekte ermee.
brown eye......hier nog een perfectionist met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Eerst aan alle anderen denken en dan misschien eens aan mezelf (dat gebeurde dus veel te weinig dat aan mezelf denken) Daarnaast ook heeeel veeeel meegemaakt in mijn leven en ook nog veel veranderingen op het werk die niet allemaal leuk zijn en de werkdruk ook nog eens verhogen. Dus ook de perfecte persoon voor een BO.
En dat in de stress schieten voor een afspraak heb ik ook heel erg hoor. Heel herkenbaar. Ga wel steeds maar kost heel veel energie.
Was het nog leuk in het tuincentrum?
blossom80...die stemmingswisselingen zijn voor mij ook herkenbaar. Had het van het weekend nog heel erg. Zo erg dat ik gewoon een beetje flipte. Het lijkt bij mij of ik er nu niet goed tegen kan als iets niet op mijn manier kan en ik me aan moet passen. Tegenovergestelde van eerst dus, want voor mijn BO dacht ik alleen maar aan anderen en paste ik mezelf heel makkelijk aan anderen aan. Nu heb ik daar veel moeite mee en kan daar dan ook boos om worden.
Hier gaat het vandaag wel redelijk. Vanmorgen naar vriendin gegaan om onze haren te laten knippen...enne brown eye......ik liep dus vanmorgen al te stressen en te doen om op tijd te komen en wat moet er allemaal mee voor de kids enzo. Normaal nooit zo erg gehad.
Daarna even langs mijn moeder gegaan....die woont ook daar in het dorp en toen weer naar huis. Ben wel moe nu hoor. In het begin van mijn BO ging ik smiddags als de kids niet thuis waren lekker naar bed maar ik slaap snachts al niet mijn normale uren dus ga smiddags helemaal niet meer slapen. Hebben jullie ook last van minder slapen snachts?
Dankje dat ik met jullie mee mag schrijven.
Bosui...waar raar dat je daar niet kan blijven, je heb wel die hulp nodig. Is er echt niks anders? Zal inderdaad eens bij de huisarts informeren. Strekte ermee.
brown eye......hier nog een perfectionist met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Eerst aan alle anderen denken en dan misschien eens aan mezelf (dat gebeurde dus veel te weinig dat aan mezelf denken) Daarnaast ook heeeel veeeel meegemaakt in mijn leven en ook nog veel veranderingen op het werk die niet allemaal leuk zijn en de werkdruk ook nog eens verhogen. Dus ook de perfecte persoon voor een BO.
En dat in de stress schieten voor een afspraak heb ik ook heel erg hoor. Heel herkenbaar. Ga wel steeds maar kost heel veel energie.
Was het nog leuk in het tuincentrum?
blossom80...die stemmingswisselingen zijn voor mij ook herkenbaar. Had het van het weekend nog heel erg. Zo erg dat ik gewoon een beetje flipte. Het lijkt bij mij of ik er nu niet goed tegen kan als iets niet op mijn manier kan en ik me aan moet passen. Tegenovergestelde van eerst dus, want voor mijn BO dacht ik alleen maar aan anderen en paste ik mezelf heel makkelijk aan anderen aan. Nu heb ik daar veel moeite mee en kan daar dan ook boos om worden.
Hier gaat het vandaag wel redelijk. Vanmorgen naar vriendin gegaan om onze haren te laten knippen...enne brown eye......ik liep dus vanmorgen al te stressen en te doen om op tijd te komen en wat moet er allemaal mee voor de kids enzo. Normaal nooit zo erg gehad.
Daarna even langs mijn moeder gegaan....die woont ook daar in het dorp en toen weer naar huis. Ben wel moe nu hoor. In het begin van mijn BO ging ik smiddags als de kids niet thuis waren lekker naar bed maar ik slaap snachts al niet mijn normale uren dus ga smiddags helemaal niet meer slapen. Hebben jullie ook last van minder slapen snachts?
donderdag 13 mei 2010 om 16:31
@Sappie ja dat slapen niet zo goed gaat heb ik ook last van met periodes, met name wel inslapen maar enorm vroeg wakker worden.. met kids lijkt me dat nog een stukje lastiger!
@Blossom hoe was het strand? Heerlijk je hoofd een beetje leeg kunnen maken? Ik heb net een boswandeling gemaakt!
Ik herken de stemmingswisselingen enorm! In het begin was het bijna 'eng' en kon ik omslaan als een blad aan een boom.. dat kon van uur tot uur verschillen. Lastig voor mij en de omgeving..
Wat ik ook heeeel sterk heb, op een 'goede' dag denk ik dat over een paar weekjes weer aan de slag kan, op een slechte dag (gisteren) denk ik dat nog maanden en maanden thuis zit.
Ik vind dit forum echt geweldig!! het maakt dat ik me wat minder 'allenig' voel .. Dank jullie wel dus!
@Blossom hoe was het strand? Heerlijk je hoofd een beetje leeg kunnen maken? Ik heb net een boswandeling gemaakt!
Ik herken de stemmingswisselingen enorm! In het begin was het bijna 'eng' en kon ik omslaan als een blad aan een boom.. dat kon van uur tot uur verschillen. Lastig voor mij en de omgeving..
Wat ik ook heeeel sterk heb, op een 'goede' dag denk ik dat over een paar weekjes weer aan de slag kan, op een slechte dag (gisteren) denk ik dat nog maanden en maanden thuis zit.
Ik vind dit forum echt geweldig!! het maakt dat ik me wat minder 'allenig' voel .. Dank jullie wel dus!
donderdag 13 mei 2010 om 16:46
brown eye.....oh, dat slapen is dus herkenbaar. Ik kan inderdaad ook redelijk goed in slaap vallen maar word vroeg wakker. En als ik dan net weer eenmaal een beetje in slaap dommel zijn de kids weer wakker...zucht.
Ben wel blij dat heel veel dingen hier zo herkenbaar zijn. Weet dan dat het niet raar of gek is wat ik denk, voel of wat dan ook.
En over dat je op een goede dag denkt dat je snel weer kan werken en op een slechte dag dat je denkt dat het nog maanden gaat duren heb ik ook.
Ik had 2 weken terug een hele goede week en zag mezelf al langzaam het werken op gaan bouwen. Maar is dus van het weekend weer even heel slecht gegaan en moet nu voorlopig weer helemaal niet aan werken denken. Zolang het dus nog zo sterk wisselt ga ik nog niet aan de slag. Krijg gelukkig van het werk ook alle tijd dus dat is wel lekker. Heb ook een baan dat je niet even een korte pauze kan nemen en je moet er goed bij zijn met je gedachten enzo.
Dus voorlopig nog thuis.......en nu hopen dat het zonnetje weer snel gaat schijnen, want dan voel ik me ook al wat fijner.
Volgende week de kids weer naar school en kdv dus ook weer wat meer rust.
Ben wel blij dat heel veel dingen hier zo herkenbaar zijn. Weet dan dat het niet raar of gek is wat ik denk, voel of wat dan ook.
En over dat je op een goede dag denkt dat je snel weer kan werken en op een slechte dag dat je denkt dat het nog maanden gaat duren heb ik ook.
Ik had 2 weken terug een hele goede week en zag mezelf al langzaam het werken op gaan bouwen. Maar is dus van het weekend weer even heel slecht gegaan en moet nu voorlopig weer helemaal niet aan werken denken. Zolang het dus nog zo sterk wisselt ga ik nog niet aan de slag. Krijg gelukkig van het werk ook alle tijd dus dat is wel lekker. Heb ook een baan dat je niet even een korte pauze kan nemen en je moet er goed bij zijn met je gedachten enzo.
Dus voorlopig nog thuis.......en nu hopen dat het zonnetje weer snel gaat schijnen, want dan voel ik me ook al wat fijner.
Volgende week de kids weer naar school en kdv dus ook weer wat meer rust.
donderdag 13 mei 2010 om 21:56
Hoi Dames,
Helemaal nieuw hier, maar zó ontzettend herkenbaar wat jullie schrijven! Ik hoop dat ik mijn ervaringen met jullie mag/kan delen, want heb daar enorme behoefte aan.
Ik ben docent op een middelbare school en ben sinds deze week volledig gestopt met werken. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden heb ik werkelijk alle mogelijke signalen gehad van zowel mijn lichaam als mensen om me heen, maar mijn perfectionisme en groot verwantwoorlijkheidsgevoel heeft ervoor gezorgd dat ik nog véél te lang heb doorgewerkt.
Ik vind accepteren nog steeds onzettend moeilijk, en voel me heel erg schuldig naar mijn werk op de momenten dat ik me "goed" voel. Moet wel zeggen dat ik er niet meer omheen kan; wist niet dat een mens zó moe kon zijn. Ik kijk overal tegenop, heb er vandaag een uur over gedaan om te douchen en aan te kleden (daarna had ik overigens een half uur nodig om bij te komen!). Ik vind het moment om mijn gewone kleren aan te doen verschrikkelijk, zou het liefste in mijn pyama blijven lopen.
Heb enorm last van een vol/druk/onrustig hoofd, en het lukt me niet goed om mijn hoofd leeg te maken. Ik slaap al maanden slecht, mede hierdoor. Sinds vorige vorige week ga ik naar een psycholoog en zij helpt me met mindfulness oefeningen. Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
Ik hoop op jullie reactie!
Helemaal nieuw hier, maar zó ontzettend herkenbaar wat jullie schrijven! Ik hoop dat ik mijn ervaringen met jullie mag/kan delen, want heb daar enorme behoefte aan.
Ik ben docent op een middelbare school en ben sinds deze week volledig gestopt met werken. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden heb ik werkelijk alle mogelijke signalen gehad van zowel mijn lichaam als mensen om me heen, maar mijn perfectionisme en groot verwantwoorlijkheidsgevoel heeft ervoor gezorgd dat ik nog véél te lang heb doorgewerkt.
Ik vind accepteren nog steeds onzettend moeilijk, en voel me heel erg schuldig naar mijn werk op de momenten dat ik me "goed" voel. Moet wel zeggen dat ik er niet meer omheen kan; wist niet dat een mens zó moe kon zijn. Ik kijk overal tegenop, heb er vandaag een uur over gedaan om te douchen en aan te kleden (daarna had ik overigens een half uur nodig om bij te komen!). Ik vind het moment om mijn gewone kleren aan te doen verschrikkelijk, zou het liefste in mijn pyama blijven lopen.
Heb enorm last van een vol/druk/onrustig hoofd, en het lukt me niet goed om mijn hoofd leeg te maken. Ik slaap al maanden slecht, mede hierdoor. Sinds vorige vorige week ga ik naar een psycholoog en zij helpt me met mindfulness oefeningen. Wat zijn jullie ervaringen hiermee?
Ik hoop op jullie reactie!
donderdag 13 mei 2010 om 22:47
Hoi Espoir.......ik voelde me in het begin ook heel schuldig naar mijn werk toe...en zeker als ik een paar goede dagen had. Het is goed voor mij om leuke dingen te doen en er opuit te gaan, maar dan kwam ik vaak iemand tegen van mijn werk of iemand anders die ik kende. Dat vond ik vervelend, want dan dacht ik die zal ook wel denken. Ze zit al weken ziek thuis en ze loopt wel hier rond in de supermarkt of met de kids in de speeltuin.
Heb dat nu van me af kunnen zetten voor een groot deel. Dus het went na een tijdje wel. Je moet nu echt aan jezelf denken. En dat is denk ik heeeeeel erg moeilijk voor iemand met een BO.
Het hele erge moe zijn wat jij verteld over jezelf aankleden en dan al bekaf zijn is bij mij gelukkig al wel minder.....maar ik moet nog heel erg uitkijken dat als het een paar dagen goed gaat met mij dat ik dan niet weer meteen teveel ga doen en teveel wil van mezelf.
Is dat herkenbaar bij jullie en hoe ga je daar mee om???
Ik heb met een psycholoog nu 2 gesprekken gehad, maar dat waren intake gesprekken. Nu gaan ze mij en de vragenlijsten die ik in heb moeten vullen bespreken en 18 mei krijg ik te horen wat hun aanpak zeg maar gaat worden. Voor mijn gevoel duurt het allemaal zo lang. Wilde dat nu het hele "echte gebeuren" met de psycholoog al liep.
Heel veel mensen denken dat een BO alleen door het werk komt maar bij mij is het vooral wat er in mijn leven tot nu toe allemaal gebeurt is en daarbij dat het werk drukker is geworden en veel veranderingen.
Is het bij jullie ook allebei of alleen door het werk wat jullie doen?
Heb dat nu van me af kunnen zetten voor een groot deel. Dus het went na een tijdje wel. Je moet nu echt aan jezelf denken. En dat is denk ik heeeeeel erg moeilijk voor iemand met een BO.
Het hele erge moe zijn wat jij verteld over jezelf aankleden en dan al bekaf zijn is bij mij gelukkig al wel minder.....maar ik moet nog heel erg uitkijken dat als het een paar dagen goed gaat met mij dat ik dan niet weer meteen teveel ga doen en teveel wil van mezelf.
Is dat herkenbaar bij jullie en hoe ga je daar mee om???
Ik heb met een psycholoog nu 2 gesprekken gehad, maar dat waren intake gesprekken. Nu gaan ze mij en de vragenlijsten die ik in heb moeten vullen bespreken en 18 mei krijg ik te horen wat hun aanpak zeg maar gaat worden. Voor mijn gevoel duurt het allemaal zo lang. Wilde dat nu het hele "echte gebeuren" met de psycholoog al liep.
Heel veel mensen denken dat een BO alleen door het werk komt maar bij mij is het vooral wat er in mijn leven tot nu toe allemaal gebeurt is en daarbij dat het werk drukker is geworden en veel veranderingen.
Is het bij jullie ook allebei of alleen door het werk wat jullie doen?
donderdag 13 mei 2010 om 22:50
met mindfulness oefeningen heb ik geen ervaring. Wat is dat dan precies?
Dat volle hoofd herken ik heel erg. Van alles blijft door mijn hoofd malen en krijg het niet op een rijtje. Hoop dat de psycholoog mij daarbij kan helpen.
Ook heb ik van alles getypt in een soort brief aan mijn ouders op de laptop waarin heel veel dingen staan waar ik tegen aan ben gelopen in mijn jeugd enzo. Dat heeft wel een beetje rust in mijn hoofd gegeven. Weet alleen niet wat ik met die brief ga doen....zucht....volgende dat weer door mijn hoofd spookt dus.
Dat volle hoofd herken ik heel erg. Van alles blijft door mijn hoofd malen en krijg het niet op een rijtje. Hoop dat de psycholoog mij daarbij kan helpen.
Ook heb ik van alles getypt in een soort brief aan mijn ouders op de laptop waarin heel veel dingen staan waar ik tegen aan ben gelopen in mijn jeugd enzo. Dat heeft wel een beetje rust in mijn hoofd gegeven. Weet alleen niet wat ik met die brief ga doen....zucht....volgende dat weer door mijn hoofd spookt dus.
vrijdag 14 mei 2010 om 11:36
Volgens mij heeft mindfullness te maken met aandachts gerichte oefeningen, toch? Dus met je volle aandacht ergens mee bezig zijn, ik heb er een aantal adem oefeningen van.
Heb even jullie ervaring/advies nodig! Ik heb momenteel heel veel moeite met slechte nieuwsberichten op het journaal, enge films, enz ..negativiteit die heel hard binnenkomt. Nu heb ik een vriendin die nogal in de ** zit. Ze weet van vroeger dat ik al-tijd klaar sta (zelf over mijn eigen grenzen heen, maar dat is MIJN fout!!). Nu klopt ze ook constant bij me aan en zo graag als ik wil, ik kan dr gewoonweg niet helpen, niet eens aanhoren.
Ik heb dat ook al eerder aangegeven dat ik er niet eens voor mezelf kan zijn en dus tijdelijk even niet voor een ander. Maar ze stapt er toch vrij gemakkelijk weer overheen..
Het is niet mijn idee om haar te kwetsen en ik leef ook echt met dr mee, (het heeft niet eens at met haar te maken maar met mij..) maar hoe krijg ik de boodschap dan weer over..?
Heb even jullie ervaring/advies nodig! Ik heb momenteel heel veel moeite met slechte nieuwsberichten op het journaal, enge films, enz ..negativiteit die heel hard binnenkomt. Nu heb ik een vriendin die nogal in de ** zit. Ze weet van vroeger dat ik al-tijd klaar sta (zelf over mijn eigen grenzen heen, maar dat is MIJN fout!!). Nu klopt ze ook constant bij me aan en zo graag als ik wil, ik kan dr gewoonweg niet helpen, niet eens aanhoren.
Ik heb dat ook al eerder aangegeven dat ik er niet eens voor mezelf kan zijn en dus tijdelijk even niet voor een ander. Maar ze stapt er toch vrij gemakkelijk weer overheen..
Het is niet mijn idee om haar te kwetsen en ik leef ook echt met dr mee, (het heeft niet eens at met haar te maken maar met mij..) maar hoe krijg ik de boodschap dan weer over..?
vrijdag 14 mei 2010 om 13:23
brown ey....gewoon nog een keer tegen haar zeggen. En desnoods haar verhaal aanhoren dat het haar een beetje oplucht, maar je kan haar nu moeilijk helpen verder...alleen een luisterend oor bieden misschien. Daar moet ze dan wel een beetje begrip voor hebben. Kan ze niet nog naar iemand anders met haar verhaal???
Ik kan opzich wel goed tegen slecht nieuws enzo...maar ik heb de laatste weken heel erg dat ik bang ben om mijn kids kwijt te raken. Droom heel raar dat we in huis overvallen worden en dat we het niet overleven. Hoe ik erbij kom???? Die angst die ik dan voel...brrrrr. Ik heb wel het idee (beetje raar misschien wat ik nu ga zeggen) dat 1 van mijn kids niet oud gaat worden. Weet niet wie van de 2 en ook niet op welke leefijd ofzo. Misschien dat die rare dromen en angstgevoelens daar vandaan komen?
En al die nare berichten over familiedrama's en vliegtuig rampen werken ook niet echt mee.
We zitten ook al 2 1/2 dag te wachten tot mijn zusje van 16 jaar vanuit Bali weer eindelijk thuis is. Die heeft dus al 2 1/2 dag vertraging door een defect aan het vliegtuig....lang verhaal. En dan die vliegtuigramp...brrrr. Was ze al maar weer veilig thuis.
Vind het wel fijn om hier van me af te schrijven.......lucht toch een beetje op. En er zijn zoveel dingen herkenbaar. Dat is ook heel fijn. Mensen die hetzelfde hebben dan mij en die hetzelfde mee maken.
Ik kan opzich wel goed tegen slecht nieuws enzo...maar ik heb de laatste weken heel erg dat ik bang ben om mijn kids kwijt te raken. Droom heel raar dat we in huis overvallen worden en dat we het niet overleven. Hoe ik erbij kom???? Die angst die ik dan voel...brrrrr. Ik heb wel het idee (beetje raar misschien wat ik nu ga zeggen) dat 1 van mijn kids niet oud gaat worden. Weet niet wie van de 2 en ook niet op welke leefijd ofzo. Misschien dat die rare dromen en angstgevoelens daar vandaan komen?
En al die nare berichten over familiedrama's en vliegtuig rampen werken ook niet echt mee.
We zitten ook al 2 1/2 dag te wachten tot mijn zusje van 16 jaar vanuit Bali weer eindelijk thuis is. Die heeft dus al 2 1/2 dag vertraging door een defect aan het vliegtuig....lang verhaal. En dan die vliegtuigramp...brrrr. Was ze al maar weer veilig thuis.
Vind het wel fijn om hier van me af te schrijven.......lucht toch een beetje op. En er zijn zoveel dingen herkenbaar. Dat is ook heel fijn. Mensen die hetzelfde hebben dan mij en die hetzelfde mee maken.
vrijdag 14 mei 2010 om 20:49
Ja echt moeilijk hè, om alles op een rijtje te krijgen in je hoofd.
Bij mindfulness gaat het er om dat je inderdaad aandachtig met iets bezig bent (bijv. ademhaling), dat gedachten die je hoofd binnenkomen er mogen zijn, maar dat je er verder niets mee doet (dus niet malen). Volgens mijn psycholoog is het belangrijk om weer te leren in de "zijn-stand" te staan en niet in de "doe-stand".
Bij mindfulness gaat het er om dat je inderdaad aandachtig met iets bezig bent (bijv. ademhaling), dat gedachten die je hoofd binnenkomen er mogen zijn, maar dat je er verder niets mee doet (dus niet malen). Volgens mijn psycholoog is het belangrijk om weer te leren in de "zijn-stand" te staan en niet in de "doe-stand".
zaterdag 15 mei 2010 om 15:15
Sappie dank je! Ik heb even gemaild dat ik haar heel veel sterkte wens en daar laat ik het even bij..
Doorbraakje hier vanochtend, heb 1 uur in de stad kunnen winkelen en nog een half uurtje in een tuincentrum. Wel samen, maar niet minder trots!!
Overigens wie ook veel last heeft van nek en schouders.. bij de kruidvat (o.a) verkopen ze van die grote warmte-pleisters van thermacare. Plak 'm op je nek en blijft 12 uur heerlijk warm.. voelt bij mij iig heel weldadig na een zwaar dagje!
Doorbraakje hier vanochtend, heb 1 uur in de stad kunnen winkelen en nog een half uurtje in een tuincentrum. Wel samen, maar niet minder trots!!
Overigens wie ook veel last heeft van nek en schouders.. bij de kruidvat (o.a) verkopen ze van die grote warmte-pleisters van thermacare. Plak 'm op je nek en blijft 12 uur heerlijk warm.. voelt bij mij iig heel weldadig na een zwaar dagje!
zondag 16 mei 2010 om 10:57
Wat goed, BrownEyedGirl, dat je het zo lang hebt volgehouden! Ik probeer op het moment zoveel mogelijk te bewegen, en ik moet zeggen dat ik sindsdien een stukje beter slaap. We; nog steeds erge last van drukte en onrust in mijn hoofd.
Het moeilijkste vind ik dat alles zo wankel is, het ene moment voel ik me goed om vervolgens 3 seconden later volledig in te storten..ik lees dit ook terug in jullie verhalen.
Fijne zondag allemaal!
Het moeilijkste vind ik dat alles zo wankel is, het ene moment voel ik me goed om vervolgens 3 seconden later volledig in te storten..ik lees dit ook terug in jullie verhalen.
Fijne zondag allemaal!
zondag 16 mei 2010 om 11:46
Hoi allemaal, goedemorgen.
@ Espoir, haha grappig dat je dat schrijft over dat wankele gevoel, ik voel me erg aangesproken nu. Het gaat de laatste tijd beter hier, merk duidelijk een stijgende lijn. In mijn hoofd vertaalt zich dat naar dat ik de wereld weer aan kan. Had afgelopen twee dagen etentjes gepland (eentje bij ons, eentje elders, beide familie) zo en mooi dat het weer helemaal mis ging gisteren. Ik was moe van de dag daarvoor en raakte compleet in paniek. Zelfs half oxatje mocht niet echt meer baten. Ik vind het zo jammer hoe dat werkt en dat ik blijkbaar nog steeds mijn eigen grenzen zo snel overschrijdt.
Die drukte in je hoofd is ook erg herkenbaar, ik heb dat ook vooral 's nachts bij het inslapen. Kan rustig dik een uur wakker liggen. Lezen totdat mijn ogen het begeven helpt bij mij. En ik doe ook vaak een ontspanningsoefening (met je aandacht je hele lijf afgaan).
Trouwens voor de goede orde: welkom hier! Ik ben al sinds februari thuis maar al dik anderhalf jaar daarvoor liep ik tegen mijn grenzen aan. Het begin van uitvallen en het accepteren is echt het allermoeilijkst. Je daaraan overgeven is een crime, zeker als je gewend bent alles te doen en te regelen. Wat doe je qua beweging? Heel veel sterkte in ieder geval.
@ Sappie, bij mij is het ook een combi werk en prive. Mijn haptonoom heeft een hele leuke visie daarop, die zegt eigenlijk gaat het juist heel goed met je en daardoor 'mag' je nu instorten en alles verwerken. Als ik me heel sip voel denk ik daar maar aan. Is je zus alweer thuis of heb je alweer bericht van haar gehad? En wat een nare dromen/gedachten heb je btw, lijkt me heel vervelend als je dat hebt. Heb je die weleens aan je psych voorgelegd?
@ BrownEyedGirl, en heeft je vriendin nog wat van zich laten horen? Wat je ook kan afspreken met haar is dat als je het trekt je de telefoon opneemt en anders niet. Weet zij ook gelijk hoe laat het is en dat het geen onwil is van jouw kant. Ik merk dat ik in deze periode al genoeg heb aan mezelf en er gewoon heel slecht voor een ander kan zijn nu. Daar voel ik me natuurlijk wel eens schuldig over, maar niet te lang want dan ben ik toch weer met mezelf bezig. Het zal wel nodig zijn. En wat goed dat je gewinkeld hebt! Ben je ook nog geslaagd?
@ Blossom, hoe gaat het bij jou?
Nou zoals geschreven, hier toch weer een kleine terugval. Morgen moet ik naar de bedrijfsarts en daar zie ik ook als een berg tegenop. Verder wens ik iedereen een fijne zondag!
@ Espoir, haha grappig dat je dat schrijft over dat wankele gevoel, ik voel me erg aangesproken nu. Het gaat de laatste tijd beter hier, merk duidelijk een stijgende lijn. In mijn hoofd vertaalt zich dat naar dat ik de wereld weer aan kan. Had afgelopen twee dagen etentjes gepland (eentje bij ons, eentje elders, beide familie) zo en mooi dat het weer helemaal mis ging gisteren. Ik was moe van de dag daarvoor en raakte compleet in paniek. Zelfs half oxatje mocht niet echt meer baten. Ik vind het zo jammer hoe dat werkt en dat ik blijkbaar nog steeds mijn eigen grenzen zo snel overschrijdt.
Die drukte in je hoofd is ook erg herkenbaar, ik heb dat ook vooral 's nachts bij het inslapen. Kan rustig dik een uur wakker liggen. Lezen totdat mijn ogen het begeven helpt bij mij. En ik doe ook vaak een ontspanningsoefening (met je aandacht je hele lijf afgaan).
Trouwens voor de goede orde: welkom hier! Ik ben al sinds februari thuis maar al dik anderhalf jaar daarvoor liep ik tegen mijn grenzen aan. Het begin van uitvallen en het accepteren is echt het allermoeilijkst. Je daaraan overgeven is een crime, zeker als je gewend bent alles te doen en te regelen. Wat doe je qua beweging? Heel veel sterkte in ieder geval.
@ Sappie, bij mij is het ook een combi werk en prive. Mijn haptonoom heeft een hele leuke visie daarop, die zegt eigenlijk gaat het juist heel goed met je en daardoor 'mag' je nu instorten en alles verwerken. Als ik me heel sip voel denk ik daar maar aan. Is je zus alweer thuis of heb je alweer bericht van haar gehad? En wat een nare dromen/gedachten heb je btw, lijkt me heel vervelend als je dat hebt. Heb je die weleens aan je psych voorgelegd?
@ BrownEyedGirl, en heeft je vriendin nog wat van zich laten horen? Wat je ook kan afspreken met haar is dat als je het trekt je de telefoon opneemt en anders niet. Weet zij ook gelijk hoe laat het is en dat het geen onwil is van jouw kant. Ik merk dat ik in deze periode al genoeg heb aan mezelf en er gewoon heel slecht voor een ander kan zijn nu. Daar voel ik me natuurlijk wel eens schuldig over, maar niet te lang want dan ben ik toch weer met mezelf bezig. Het zal wel nodig zijn. En wat goed dat je gewinkeld hebt! Ben je ook nog geslaagd?
@ Blossom, hoe gaat het bij jou?
Nou zoals geschreven, hier toch weer een kleine terugval. Morgen moet ik naar de bedrijfsarts en daar zie ik ook als een berg tegenop. Verder wens ik iedereen een fijne zondag!
zondag 16 mei 2010 om 13:50
Jaaa ik wankel mee ;)! Gisteren best een hoop hooi op m'n vork genomen.. nu weer even een minder dagje. Erg moe en heel 'zwaar' lijf..
@Mo wat jammer van je stress moment..maar ook wel 'veel' misschien 2 etentjes.. Heel veel succes morgen alvast! Laat je niet ompraten of wat ook he! Mag je iemand meenemen?
@Mo wat jammer van je stress moment..maar ook wel 'veel' misschien 2 etentjes.. Heel veel succes morgen alvast! Laat je niet ompraten of wat ook he! Mag je iemand meenemen?
zondag 16 mei 2010 om 14:14
Het was inderdaad ook wel veel, maar in de vibe van 'het gaat beter' dacht ik dat ik hel wel aan kon. Vriendlief zei ook al 'is dat wel slim om achter elkaar te plannen?' Jawel joh, zei ik stoer! haha, goed ik was mezelf dus weer voorbij gelopen (ik las laatst dat je dan vriendelijk moet lachen!).
Ik ben inderdaad bang voor het ompraten. Heb het idee dat ze echt gaat zeggen dat ik moet gaan proberen om weer aan het werk te gaan. Ik ga zeggen dat het beter gaat en dat ik met leidinggevende het moment bepaal wanneer ik weer wat werk ga doen. Maar vooralsnog wil ik dat alleen thuis proberen totdat ik van die ellendige paniekaanvallen af ben.
Ik ben inderdaad bang voor het ompraten. Heb het idee dat ze echt gaat zeggen dat ik moet gaan proberen om weer aan het werk te gaan. Ik ga zeggen dat het beter gaat en dat ik met leidinggevende het moment bepaal wanneer ik weer wat werk ga doen. Maar vooralsnog wil ik dat alleen thuis proberen totdat ik van die ellendige paniekaanvallen af ben.
zondag 16 mei 2010 om 14:20
Brown eye.....wat goed van dat winkelen. En dat het samen was geeft toch niks. Je heb het wel gedaan.
Ik ga liever ook met mijn man of kids ergens heen. Alleen voel ik me zo bekeken...terwijl dat natuurlijk niet zo is. Maar dat gevoel heb ik. Vooral als ik in de stad langs terrasjes moet lopen...vreselijk.
Espoir.....dat alles zo wankel is herken ik ja. We zijn op de kamer van mijn zoontje bezig. Willen een hele kastenwand daar maken (zat al een halve inbouwkast en we hebben geen zolder...dus extra bergruimte is alleen maar lekker) Daar is mijn schoonvader mee bezig, maar die heeft donderdag een rib gebroken. Mag een maand ofzo niks doen dus die kamer duurt nog wel even. Eerst moet die wand af dan pas kunnen we verder. Is heel sneu voor hem maar moest toch even slikken en merkte dat ik vanmorgen daar best wel down door was. Probeer het van me af te zetten en volgende week maar ergens anders in huis te gaan klussen (bezigheidstherapie) Maar je wilt niet weten hoe het boven eruit ziet. Zooi van zoontje op kamer van dochtertje erbij en we liggen met z'n allen in onze kamer. En de kleren van de kids liggen op de gang boven....wat een bende zeg.
Mo78.......wat een goed uitspraak van jouw haptonoom. Het klopt eigenlijk wel. Ik ging ook altijd maar door en door en verwerkte daardoor helemaal niks. En dat komt er nu dus allemaal uit.
En bij jou dus ook werk EN prive. Heel veel mensen denken dat het altijd alleen door het werk komt. Maar dat is bij mij maar 1 van de tig kleine stukjes.
En mijn zusje is weer thuis hoor...gelukkig veilig aangekomen. Ze was wel heel erg moe....3 dagen vertraging en heen en weer gesleep van hotel naar vliegveld en 6 uur tijdsverschil. Zijn gisteren meteen langs geweest. Ze is nog maar 16 jaar en dan al zo een mega gave reis gemaakt....echt super.
En zal die gedachten over mijn kids eens tegen mijn psycholoog zeggen. Hebben heel veel besproken maar dit niet.
Succes morgen bij de bedrijfarts. Ik moet morgen ook...om 15.00 uur. Ben ook heel benieuwd. Scheelt dat mijn werk nu heel makkelijk doet en mij alle tijd geeft (zo zijn ze normaal met ziekte niet hoor) Dus ik ga echt nog niet werken....voel me daar helemaal nog niet goed genoeg voor. Ik hoor wel hoe het bij jou ging. Succes.
Merk wel op aan alle verhalen dat we eigenlijk allemaal nog niet zo goed onze grenzen kennen. Ik vind dat ook heel moeilijk. Kom er pas achter als ik er al overheen gegaan ben...das niet goed natuurlijk.
We gaan zo lekker even naar het bos met de kids. Zijn bezig met zindelijkheidstraining van mijn dochter en is dus niet handig om overal naartoe te gaan. Maar als ze in het bos een ongelukje heeft is dat niet zo erg...hahaah. Liever daar dan midden in een winkel ofzo.
Ik ga liever ook met mijn man of kids ergens heen. Alleen voel ik me zo bekeken...terwijl dat natuurlijk niet zo is. Maar dat gevoel heb ik. Vooral als ik in de stad langs terrasjes moet lopen...vreselijk.
Espoir.....dat alles zo wankel is herken ik ja. We zijn op de kamer van mijn zoontje bezig. Willen een hele kastenwand daar maken (zat al een halve inbouwkast en we hebben geen zolder...dus extra bergruimte is alleen maar lekker) Daar is mijn schoonvader mee bezig, maar die heeft donderdag een rib gebroken. Mag een maand ofzo niks doen dus die kamer duurt nog wel even. Eerst moet die wand af dan pas kunnen we verder. Is heel sneu voor hem maar moest toch even slikken en merkte dat ik vanmorgen daar best wel down door was. Probeer het van me af te zetten en volgende week maar ergens anders in huis te gaan klussen (bezigheidstherapie) Maar je wilt niet weten hoe het boven eruit ziet. Zooi van zoontje op kamer van dochtertje erbij en we liggen met z'n allen in onze kamer. En de kleren van de kids liggen op de gang boven....wat een bende zeg.
Mo78.......wat een goed uitspraak van jouw haptonoom. Het klopt eigenlijk wel. Ik ging ook altijd maar door en door en verwerkte daardoor helemaal niks. En dat komt er nu dus allemaal uit.
En bij jou dus ook werk EN prive. Heel veel mensen denken dat het altijd alleen door het werk komt. Maar dat is bij mij maar 1 van de tig kleine stukjes.
En mijn zusje is weer thuis hoor...gelukkig veilig aangekomen. Ze was wel heel erg moe....3 dagen vertraging en heen en weer gesleep van hotel naar vliegveld en 6 uur tijdsverschil. Zijn gisteren meteen langs geweest. Ze is nog maar 16 jaar en dan al zo een mega gave reis gemaakt....echt super.
En zal die gedachten over mijn kids eens tegen mijn psycholoog zeggen. Hebben heel veel besproken maar dit niet.
Succes morgen bij de bedrijfarts. Ik moet morgen ook...om 15.00 uur. Ben ook heel benieuwd. Scheelt dat mijn werk nu heel makkelijk doet en mij alle tijd geeft (zo zijn ze normaal met ziekte niet hoor) Dus ik ga echt nog niet werken....voel me daar helemaal nog niet goed genoeg voor. Ik hoor wel hoe het bij jou ging. Succes.
Merk wel op aan alle verhalen dat we eigenlijk allemaal nog niet zo goed onze grenzen kennen. Ik vind dat ook heel moeilijk. Kom er pas achter als ik er al overheen gegaan ben...das niet goed natuurlijk.
We gaan zo lekker even naar het bos met de kids. Zijn bezig met zindelijkheidstraining van mijn dochter en is dus niet handig om overal naartoe te gaan. Maar als ze in het bos een ongelukje heeft is dat niet zo erg...hahaah. Liever daar dan midden in een winkel ofzo.
zondag 16 mei 2010 om 14:22
enne...mo 78...niet te snel weer gaan werken hoor. Je bent zelf nu even belangrijker dan het werk. We moeten nu allemaal maar eens aan onszelf denken.
Geef gewoon goed aan dat werken voorlopig echt nog niet gaat.
hahaah, wat een wijze woorden van mij zeg....hahahah.
Nu moet ik ze morgen ook nog waar gaan maken bij de bedrijfsarts.
Geef gewoon goed aan dat werken voorlopig echt nog niet gaat.
hahaah, wat een wijze woorden van mij zeg....hahahah.
Nu moet ik ze morgen ook nog waar gaan maken bij de bedrijfsarts.
