Psyche
alle pijlers
Even van me afschrijven - vervolg situatie
maandag 9 maart 2026 om 21:57
Lieve mensen,
Het is inmiddels meer dan een maand later sinds mijn vorige bericht. Jullie hebben toen mijn situatie kunnen lezen en ik wil jullie eerst bedanken voor alle lieve woorden, adviezen en steun. Dat heeft me echt goed gedaan in een hele moeilijke periode.
In de tussentijd is er helaas juridisch niet veel veranderd. De advocaat heeft gekeken wat er mogelijk is, maar eigenlijk is alles door hem juridisch goed dichtgetimmerd. Buiten de afspraken die in het samenlevingscontract staan, kan ik nergens aanspraak op maken. Dat was best een harde realiteit om te accepteren.
De woningmarkt maakt het er ook niet makkelijker op. Die is zo ellendig dat ik op dit moment eigenlijk nergens voor in aanmerking kom. Huur is extreem duur, er is weinig aanbod en met mijn situatie kom ik vaak gewoon niet door de selectie heen.
Gelukkig heb ik wel één kleine stap vooruit kunnen zetten: ik kan een dag extra gaan werken. Mijn moeder gaat dan op de kinderen passen, waardoor ik geen opvangkosten aan hem hoef af te dragen. Op die manier kan ik in ieder geval iets gaan sparen en langzaam proberen een basis voor mezelf op te bouwen.
In deze periode ben ik ook achter veel dingen gekomen. De leugens waren er volgens mij eigenlijk altijd al, maar ik ging vaak uit van het goede. Ik ben zelf een trouw persoon en ga er ook vanuit dat een ander zo is met mij. We hadden in onze gehele relatie regelmatig ruzie en hij was vaak in de weekenden weg, één of twee avonden. Zelfs toen we een kindje hadden. Dit is nooit goed gevonden door mij, maar geaccepteerd. Achteraf onbegrijpelijk dat ik zo met me om heb laten gaan. Maar hij moest altijd ‘even eruit’ en met mij had hij die ontspanning blijkbaar niet. Het eeuwige jongetjes gevoel van buiten op de straat hangen.
Voor ik de beslissing nam begin februari, is hij op Valentijnsdag is bijvoorbeeld naar de hoerenbuurt geweest, in Den Haag, ik betrapte hem en naar eigen zeggen “alleen om zijn hoofd te luchten”. Iedereen weet natuurlijk dat niemand daar zijn hoofd gaat luchten, maar zijn zak gaat legen. Dit is overigens niet de eerste keer. Tijdens mijn zwangerschap is hij daar ook geweest, toen onder het mom dat een vriend daarheen wilde. Hij is toen betrapt en ik ben daar later over ingelicht.
De laatste keer kwam ik er zelf achter. We hadden een tracker van elkaars iPhone op de gezamenlijke iPad en ik zag dat hij ineens laat wegging terwijl ik met de kinderen thuis was. Toen ik hem ermee confronteerde werd hij eerst walgelijk boos en juist beschuldigend naar mij, alsof ik iets verschrikkelijks over hem dacht. De volgende dag kon hij alleen maar huilen en zeggen dat hij niet begreep wat hij daar deed en dat hij zo in de war was. Dit heeft hij tot nu toe 4x geprobeerd en gezegd dat hij er spijt van heeft, wil veranderen en dat hij nog nooit vreemd gegaan is etc etcetera. Ik geloof er natuurlijk niets van.
Ik kan hem dit nooit meer vergeven en dit was ook één van de momenten waarop ik wist dat mijn beslissing om weg te gaan definitief was.
Daarvoor waren er helaas ook al heftige situaties. We zijn fysiek naar elkaar geweest, al moet ik eerlijk zeggen: ik vooral verbaal en hij fysiek. Tijdens een ruzie heeft hij geprobeerd een waszak over mijn hoofd te doen en me op de grond gegooid. In mijn woede gooide ik daarna de luieremmer en een buggy naar hem. Hij stormde vervolgens op me af, haalde me neer en mijn hele gezicht zat onder het bloed.
Kort daarna gebeurde dus ook nog het Valentijnsdag-incident.
Ik ben er zo ziek van. Ik sta nog steeds honderd procent achter mijn besluit om hier uit te stappen, maar tegelijk voel ik me zo vernederd, zo onzeker en zo ontzettend lelijk. Terwijl ik rationeel weet dat ik een leuke vrouw ben, kan ik dat nu gewoon niet meer voelen of zien.
We hadden altijd een goede intimiteit samen en ik heb mezelf in 17 jaar nooit aan iemand anders gegeven. Dat laatste verraad voelt daarom zo ongelooflijk pijnlijk.
Ik schrijf dit vooral even van me af, omdat ik nu in deze fase – waarin we uit elkaar zijn maar nog wel samen in huis zitten – alles steeds opnieuw voor me zie. Het blijft maar door mijn hoofd gaan.
Ik heb nog geen eigen huisje en zit hier dus nog met hem. Ondertussen zijn we wel gestart met mediation voor een ouderschapsplan.
Maar mensen… wat voel ik me op dit moment dood van binnen. Liefs
Het is inmiddels meer dan een maand later sinds mijn vorige bericht. Jullie hebben toen mijn situatie kunnen lezen en ik wil jullie eerst bedanken voor alle lieve woorden, adviezen en steun. Dat heeft me echt goed gedaan in een hele moeilijke periode.
In de tussentijd is er helaas juridisch niet veel veranderd. De advocaat heeft gekeken wat er mogelijk is, maar eigenlijk is alles door hem juridisch goed dichtgetimmerd. Buiten de afspraken die in het samenlevingscontract staan, kan ik nergens aanspraak op maken. Dat was best een harde realiteit om te accepteren.
De woningmarkt maakt het er ook niet makkelijker op. Die is zo ellendig dat ik op dit moment eigenlijk nergens voor in aanmerking kom. Huur is extreem duur, er is weinig aanbod en met mijn situatie kom ik vaak gewoon niet door de selectie heen.
Gelukkig heb ik wel één kleine stap vooruit kunnen zetten: ik kan een dag extra gaan werken. Mijn moeder gaat dan op de kinderen passen, waardoor ik geen opvangkosten aan hem hoef af te dragen. Op die manier kan ik in ieder geval iets gaan sparen en langzaam proberen een basis voor mezelf op te bouwen.
In deze periode ben ik ook achter veel dingen gekomen. De leugens waren er volgens mij eigenlijk altijd al, maar ik ging vaak uit van het goede. Ik ben zelf een trouw persoon en ga er ook vanuit dat een ander zo is met mij. We hadden in onze gehele relatie regelmatig ruzie en hij was vaak in de weekenden weg, één of twee avonden. Zelfs toen we een kindje hadden. Dit is nooit goed gevonden door mij, maar geaccepteerd. Achteraf onbegrijpelijk dat ik zo met me om heb laten gaan. Maar hij moest altijd ‘even eruit’ en met mij had hij die ontspanning blijkbaar niet. Het eeuwige jongetjes gevoel van buiten op de straat hangen.
Voor ik de beslissing nam begin februari, is hij op Valentijnsdag is bijvoorbeeld naar de hoerenbuurt geweest, in Den Haag, ik betrapte hem en naar eigen zeggen “alleen om zijn hoofd te luchten”. Iedereen weet natuurlijk dat niemand daar zijn hoofd gaat luchten, maar zijn zak gaat legen. Dit is overigens niet de eerste keer. Tijdens mijn zwangerschap is hij daar ook geweest, toen onder het mom dat een vriend daarheen wilde. Hij is toen betrapt en ik ben daar later over ingelicht.
De laatste keer kwam ik er zelf achter. We hadden een tracker van elkaars iPhone op de gezamenlijke iPad en ik zag dat hij ineens laat wegging terwijl ik met de kinderen thuis was. Toen ik hem ermee confronteerde werd hij eerst walgelijk boos en juist beschuldigend naar mij, alsof ik iets verschrikkelijks over hem dacht. De volgende dag kon hij alleen maar huilen en zeggen dat hij niet begreep wat hij daar deed en dat hij zo in de war was. Dit heeft hij tot nu toe 4x geprobeerd en gezegd dat hij er spijt van heeft, wil veranderen en dat hij nog nooit vreemd gegaan is etc etcetera. Ik geloof er natuurlijk niets van.
Ik kan hem dit nooit meer vergeven en dit was ook één van de momenten waarop ik wist dat mijn beslissing om weg te gaan definitief was.
Daarvoor waren er helaas ook al heftige situaties. We zijn fysiek naar elkaar geweest, al moet ik eerlijk zeggen: ik vooral verbaal en hij fysiek. Tijdens een ruzie heeft hij geprobeerd een waszak over mijn hoofd te doen en me op de grond gegooid. In mijn woede gooide ik daarna de luieremmer en een buggy naar hem. Hij stormde vervolgens op me af, haalde me neer en mijn hele gezicht zat onder het bloed.
Kort daarna gebeurde dus ook nog het Valentijnsdag-incident.
Ik ben er zo ziek van. Ik sta nog steeds honderd procent achter mijn besluit om hier uit te stappen, maar tegelijk voel ik me zo vernederd, zo onzeker en zo ontzettend lelijk. Terwijl ik rationeel weet dat ik een leuke vrouw ben, kan ik dat nu gewoon niet meer voelen of zien.
We hadden altijd een goede intimiteit samen en ik heb mezelf in 17 jaar nooit aan iemand anders gegeven. Dat laatste verraad voelt daarom zo ongelooflijk pijnlijk.
Ik schrijf dit vooral even van me af, omdat ik nu in deze fase – waarin we uit elkaar zijn maar nog wel samen in huis zitten – alles steeds opnieuw voor me zie. Het blijft maar door mijn hoofd gaan.
Ik heb nog geen eigen huisje en zit hier dus nog met hem. Ondertussen zijn we wel gestart met mediation voor een ouderschapsplan.
Maar mensen… wat voel ik me op dit moment dood van binnen. Liefs
maandag 9 maart 2026 om 22:25
maandag 9 maart 2026 om 23:16
Het is niet echt helpend om dit in een nieuw topic te doen. In je vorige heb je al veel tips gekregen die je hier ook weer zal krijgen.
Je hebt geen recht op het huis, maar het is wel ook jouw woning en die van de kinderen. Je advocaat kan een verzoek indienen voor voorlopige voorzieningen. Zodat jij, met de kinderen, in het huis kan zijn voor een bepaalde tijd of tot je andere woonruimte hebt.
Bij (fysiek) huiselijk geweld kun je je ook wenden tot Blijf. Zij kunnen zorgen voor opvang voor jou en de kinderen en je helpen naar eigen woonruimte.
Je hebt geen recht op het huis, maar het is wel ook jouw woning en die van de kinderen. Je advocaat kan een verzoek indienen voor voorlopige voorzieningen. Zodat jij, met de kinderen, in het huis kan zijn voor een bepaalde tijd of tot je andere woonruimte hebt.
Bij (fysiek) huiselijk geweld kun je je ook wenden tot Blijf. Zij kunnen zorgen voor opvang voor jou en de kinderen en je helpen naar eigen woonruimte.
dinsdag 10 maart 2026 om 20:45
https://www.blijfgroep.nl/artikelen/tel ... -hulplijn/
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 10 maart 2026 om 22:04
Voorzieningen, op grond waarvan dan? Ze zijn niet getrouwd, huis staat op naam van die man. Volgens mij was dat nou juist een punt dat ging wringen bij TO, dat ze geen poot heeft om op te staan als het mis zou lopen tussen hun twee.patchouli_ schreef: ↑09-03-2026 23:16Je hebt geen recht op het huis, maar het is wel ook jouw woning en die van de kinderen. Je advocaat kan een verzoek indienen voor voorlopige voorzieningen. Zodat jij, met de kinderen, in het huis kan zijn voor een bepaalde tijd of tot je andere woonruimte hebt.
miffy53 wijzigde dit bericht op 10-03-2026 22:07
1.51% gewijzigd
woensdag 11 maart 2026 om 07:31
Jet, het is je al eerder gezegd: ga gewoon verder in je lopende topic. Dit werkt niet. Je krijgt zo telkens dezelfde vragen en adviezen ipv dat mensen het daadwerkelijk kunnen volgen. Niet iedereen heeft zin om je te gaan loepen om alle info bij elkaar te gaan zoeken.
Wat dacht je van kinderen en zij die de zorg voor ze draagt?
Wat dacht je van kinderen en zij die de zorg voor ze draagt?
woensdag 11 maart 2026 om 08:03
maandag 11 mei 2026 om 16:08
Dankjewel ( late reactie) maar inderdaad de walging. Na 3 maanden verder lijkt de walging en schaamte alleen maar groter te worden. En het verdriet wat iemand je aan kan doen. Terwijl je zelf zo graag een gezin wilde-Matilda- schreef: ↑11-03-2026 08:03Echt, in wat voor kl#tesituatie ben je beland... Naar voor je!
Ik heb weinig adviezen, maar zorg goed voor jezelf. Probeer alvast een en ander veilig te stellen voor het geval hij weer agressief wordt.
En heb géén seks meer met hem! Je weet niet wat hij elders allemaal opgepikt heeft!
maandag 11 mei 2026 om 16:08
Dankjewel ( late reactie) maar inderdaad de walging. Na 3 maanden verder lijkt de walging en schaamte alleen maar groter te worden. En het verdriet wat iemand je aan kan doen. Terwijl je zelf zo graag een gezin wilde-Matilda- schreef: ↑11-03-2026 08:03Echt, in wat voor kl#tesituatie ben je beland... Naar voor je!
Ik heb weinig adviezen, maar zorg goed voor jezelf. Probeer alvast een en ander veilig te stellen voor het geval hij weer agressief wordt.
En heb géén seks meer met hem! Je weet niet wat hij elders allemaal opgepikt heeft!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
