Het gaat niet goed. Let op Trigger zelfbeschadiging

Even een knuffel je bent niet alleen

Ik snap dat je baalt, maar lukt het je te zien als enkel een terugval? En dat het vanaf nu dus ook weer jaren goed kan gaan? Jaren waarin je wel ‘normaal’ met dingen om kunt gaan? Probeer jezelf niet verder te straffen omdat het nu even mis is gegaan. Ik gun je mildheid en vriendelijkheid, waarschijnlijk heb je dat ook harder nodig op dit moment.

Wat naar voor je. Is er bij de therapie aandacht geweest voor wat je kan doen in dit soort momenten?

Een terugval, bij welke problematiek dan ook, hoeft niet te betekenen dat “alles verloren is”. Het kan een eenmalig iets zijn waarna het daarna weer beter gaat. Ik hoop voor je dat dat het geval is. Zo niet, dan zsm naar de huisarts om te kijk of er hulp beschikbaar is.

Wees niet te hard voor jezelf. De meeste dingen gaan met vallen en weer opstaan.

Waarom is het een terugval? Het is gewoon een oplossing voor iets waar je op dat moment geen andere oplossing voor hebt. Dus grijp je terug naar iets wat je kent en werkt.

Je zou kunnen kijken wanneer je eerder een “interventie” had kunnen doeningen de hoop dat het je een volgende keer helpt.

Lieve Rubella,

Wees niet te hard voor jezelf. Je kon nu even niet anders, hoe verdrietig ook. Een dikke knuffel voor jou.
Je weet waarom je het deed, misschien dat je het de volgende keer wel lukt om er niet voor te kiezen. Om toch een andere weg te nemen.
Probeer lief voor jezelf te zijn. Je doet het echt heel erg goed!



Ik heb zelf ervaring ook ervaring met zelfbeschadiging. Ik was zeker 18 jaar gestopt. En toen terug gevallen. Erger dan ooit. Zelfs toen mijn man thuis was, ik heb hem erbij geroepen omdat ik niet kon stoppen. Dat was ook gelijk de laatste keer dat ik zover ging. Dit was eind 2023.

Ik besefte dat ik nooit helemaal gestopt was, en nog steeds niet. Het zit in kleine dingen. Ik heb nu geaccepteerd dat dit gewoon bij mij hoort. Ik heb die pijn prikkel nodig. Inmiddels de juiste diagnoses die hier ook bij past. Nu de handvatten om het niet zover meer te laten komen. Voor nu werkt dat, vanaf dat ik begon als puber heb ik nooit beloofd het niet meer te doen. Dat kan ik niet, die belofte kan ik niet houden. Dat wist ik toen al. Nu word ik 40 komende maand en ik weet 100% zeker dat het nog meermaals gaat gebeuren. Daar heb ik vrede mee. Ja het is verdrietig, ik baal enrom van mijn littekens maar verberg ze niet! Alleen als ze nieuw en erg rood zijn. Wil niet dat mensen zien dat het vers is. In het buitenland heb ik daar dan wel weer schijt aan.

Het hoort bij mij, dit is wie ik ben. Hoe verdrietig ook. Daarnaast ben ik een hele leuke vrouw! Lief zorgzaam heb humor en een schouder om op te huilen. De rots van mijn gezin!

Ik wil je een hard onder de riem steken. En eigenlijk zeggen het is niet erg. Want soms is het dat ook gewoon. Ookal voelt het wel erg, is het taboe nog steeds veel te groot. En het verdriet intens. Je hebt veel meer aan die lieve arm om je heen dan die straffende vinger, ook van jezelf.

-

-

Moiren schreef: ↑

31-07-2026 15:16

.

Gek, maar daar heb ik dan weer helemaal geen last van. Het zou misschien wel anders zijn als ik bijvoorbeeld zou werken. Maar de mensen die dichtbij me staan weten ervan, en ik trek me niets aan van wat vreemden van mij vinden Mensen hebben altijd wel een reden om een oordeel over een ander te hebben.

Verder eens met jou, als je zegt dat het geen terugval is. Het hoort bij mij, sinds de schematherapie gaat het al veel beter, en ik heb geacccepteerd dat het af en toe nog voorkomt.

Ik ben niet bang voor een oordeel, ik wil anderen er niet mee belasten.

Ja okay, dat snap ik.

-

Fijn dat jij je weer wat beter voelt. Lukt het je om minder streng voor jezelf te zijn?

Ik herken het gevoel moiren, anderen niet tot last zijn. Ik heb zelf een gezin. 100% zeker dat er andere ouders zijn die mijn kinderen gaan afrekenen op mijn wonden.

Als ik mensen tegen kom met verse wonden vind ik dat verdrietig voor ze, wil ik ieta liefs zeggen, en helaas ergens ook niet gepast. En daar schaam ik mij best voor. Ik ben helaas van mening dat je die voor jezelf moet houden ook om andere niet te belasten maar ook om ze niet op ideeën te brengen. Dit betekend niet dat je er niet over moet praten en ze moet bedekken bij je geliefden. Dit is mede zo gevormd tijdens bij verblijf in een kliniek in mijn pubertijd.

Vind het heel knap en stoer als mensen er gewoon schijt aan hebben.