Psyche
alle pijlers
Hier schrijf ik graag verder van mij af.
maandag 8 december 2014 om 23:58
Op 02 juni 2013 opende ik op de zwangerpijler een topic omdat ik in het ziekenhuis lag met gebroken vliezen. Ik was toen 20 weken zwanger van onze tweeling en had een zoontje van toen 10 maanden (forumnaam Mini). Onze dochters zijn op 27-06-2013 geboren en overleden. Het topic heeft me veel steun geboden in deze moeilijke periode en de tijd daarna.
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano is van begin af aan een onrustige baby en begin November is besloten om hem een week op te nemen in het ziekenhuis ter observatie. Hij blijkt reflux te hebben en een verstoord slaapritme.
Ook is begin November mijn man (forumnaam Maxi) ziek thuis gekomen van zijn werk. Hij is werkzaam als kapitein en vaart vier weken op, vier weken af. De rede van zij ziekmelding is dat hij ingestort was psychisch. Heeft onder andere de geboorte (welke hij heeft moeten missen) en het overlijden van onze dochters nooit een plek kunnen geven. Daarnaast speelt er het overlijden van zijn vader op een leeftijd die voor hem nu ook erg dichtbij komt.
Hij slikt dagelijks oxazepam en AD. En is vandaag begonnen met gesprekken bij een psycholoog.
Ikzelf ga donderdag voor het eerst naar een psycholoog omdat ik erg dicht tegen een depressie aan zit. Ik hoop daar ook handvatten te kunnen krijgen over hoe om te gaan met mijn man. Ik merk dat zijn gemoedstoestand mij veel energie kost.
Omdat mijn topic op de zwangerpijler vol is maar ik zeker niet wil stoppen met schrijven, heb ik besloten dit topic op psyche te openen.
Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano is van begin af aan een onrustige baby en begin November is besloten om hem een week op te nemen in het ziekenhuis ter observatie. Hij blijkt reflux te hebben en een verstoord slaapritme.
Ook is begin November mijn man (forumnaam Maxi) ziek thuis gekomen van zijn werk. Hij is werkzaam als kapitein en vaart vier weken op, vier weken af. De rede van zij ziekmelding is dat hij ingestort was psychisch. Heeft onder andere de geboorte (welke hij heeft moeten missen) en het overlijden van onze dochters nooit een plek kunnen geven. Daarnaast speelt er het overlijden van zijn vader op een leeftijd die voor hem nu ook erg dichtbij komt.
Hij slikt dagelijks oxazepam en AD. En is vandaag begonnen met gesprekken bij een psycholoog.
Ikzelf ga donderdag voor het eerst naar een psycholoog omdat ik erg dicht tegen een depressie aan zit. Ik hoop daar ook handvatten te kunnen krijgen over hoe om te gaan met mijn man. Ik merk dat zijn gemoedstoestand mij veel energie kost.
Omdat mijn topic op de zwangerpijler vol is maar ik zeker niet wil stoppen met schrijven, heb ik besloten dit topic op psyche te openen.
Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 12 januari 2016 om 14:13
Tsja, daar verschillen wij dan in Hgjb, ik ga liever met een fijn gevoel weg dat ik het een en ander geregeld heb om het Maxi wat makkelijker te maken. Daar heb ik ook mezelf mee.
En aangezien ik de auto mee heb, hoeft hij niet met 2 kinderen op de fiets naar de psz, dat zou ik zelf ook niet fijn vinden door de kou. Mini gaat wel gewoon naar de psz maar de buuf, die ook zijn juf is, neemt hem mee.
Ik word er eerlijk gezegd een beetje sip van van je opmerking. Het is voor mij gewoon een hele stap im 2 nachten weg te gaan zonder kinderen, wetende dat Maxi er niet alleen voor staat, geeft mij een rustiger gevoel.
Ik weet bijvoorbeeld ook helemaal niet hoe zijn 1e therapie sessie uit gaat pakken, of hij van slag zal zijn of niet.
En aangezien ik de auto mee heb, hoeft hij niet met 2 kinderen op de fiets naar de psz, dat zou ik zelf ook niet fijn vinden door de kou. Mini gaat wel gewoon naar de psz maar de buuf, die ook zijn juf is, neemt hem mee.
Ik word er eerlijk gezegd een beetje sip van van je opmerking. Het is voor mij gewoon een hele stap im 2 nachten weg te gaan zonder kinderen, wetende dat Maxi er niet alleen voor staat, geeft mij een rustiger gevoel.
Ik weet bijvoorbeeld ook helemaal niet hoe zijn 1e therapie sessie uit gaat pakken, of hij van slag zal zijn of niet.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 12 januari 2016 om 14:27
Klinkt alsof je te weinig vertrouwen hebt in Maxi om hem met een gerust hart alleen te laten met de kinderen. Ik denk dat dáár de angel zit in dit verhaal. Jij vertrouwt hem niet met de kinderen alleen.
Ik zou bij ons thuis wél met een gerust hart 2 dagen weg kunnen gaan wetende dat mijn man de zaken mbt Dorian goed en adequaat kan regelen. Ik vind het zorgelijk, te weten dat jij denkt dat Maxi het niet 2 dagen alleen zou kunnen redden met 2 kleintjes.
Hoe was hij vroeger, in de zorg met bonusdochter? Hij is al opa immers, je zou zeggen dat hij meer dan genoeg tijd heeft gehad om te leren hoe je de zorg voor kinderen hebt en wat je daarvoor moet doen.
Ik zou bij ons thuis wél met een gerust hart 2 dagen weg kunnen gaan wetende dat mijn man de zaken mbt Dorian goed en adequaat kan regelen. Ik vind het zorgelijk, te weten dat jij denkt dat Maxi het niet 2 dagen alleen zou kunnen redden met 2 kleintjes.
Hoe was hij vroeger, in de zorg met bonusdochter? Hij is al opa immers, je zou zeggen dat hij meer dan genoeg tijd heeft gehad om te leren hoe je de zorg voor kinderen hebt en wat je daarvoor moet doen.
dinsdag 12 januari 2016 om 14:45
Even een hart onder de riem van een meelezer, als ik twee nachten weg ben regel ik ook alles. Anders krijgt mijn man het niet georganiseerd, dat is niet zo'n georganiseerd persoon. Ik ben nou eenmaal degene die alles regelt met de kinderen. Zouden mijn dochters te eten krijgen als ik onverwacht het ziekenhuis in draai? Ja, maar de logopedie, zwemlessen, feestjes met een cadeautje, gymspullen op de juiste dag enz. Nee, dat gaat mis. Hij zou ze ook niet op een fatsoenlijke tijd in bed krijgen.
Heeft niet met vertrouwen te maken, maar met hoe taken verdeeld zijn, zeker als je veel van huis bent krijg je van dit soort dingen niet veel mee.
Heeft niet met vertrouwen te maken, maar met hoe taken verdeeld zijn, zeker als je veel van huis bent krijg je van dit soort dingen niet veel mee.
dinsdag 12 januari 2016 om 14:58
Dat vind ik eerlijk gezegd best erg. Inderdaad hebben we hier wel een taakverdeling, heb ik meer de zorg en het geregel voor Dorian, omdat ik meer thuis ben. Maar man weet precies wat er gebeuren moet wanneer ik het zou laten afweten. Vind je dat niet erg spannend, weten dat wanneer jij uitvalt de boel in het 100 loopt? Zo onmisbaar wil ik niet en wens ik niet te zijn eerlijk gezegd.
dinsdag 12 januari 2016 om 15:07
Mijn meiden zijn ouder aan het worden en kunnen steeds meer zelf regelen en aangeven. En zoals ik al schreef, ze zouden heus te eten krijgen. Maar mijn man maakt lange dagen, dat is nou eenmaal zo in zijn werk. De man van nicht is militair, die weet echt maar van de helft af, het gaat niet overal zoals je zelf gewend bent. Dat maakt het niet slecht.
dinsdag 12 januari 2016 om 15:13
Hier nog een meelezer en wil even inhaken op het feit dat je alles hebt geregeld. Ik zie dat niet als iets heel ergs en zou het zelf ook zo doen. Ik leg ook vaak alles klaar als ik de deur uit ga. Niet omdat ik denk dat mijn vriend dat niet kan maar gewoon omdat ik het fijn vind om het geregeld te hebben. Gisteravond moest ik bijvoorbeeld werken. Voor ik weg ga leg ik een schone pyjama en slaapzak klaar op de commode, zorg dat er een schone fles klaar staat enz. Wij werken vrijwel altijd om beurten dus vriend kan prima voor onze zoon zorgen.
Als jij je er prettig bij voelt is er niks mis mee. Het is een ander verhaal als het echt mis zou gaan als je niks regelt. Ik denk niet dat dat het geval is en dat het meer voor je eigen gevoel is. Daar zit wel een verschil in vind ik.
Als jij je er prettig bij voelt is er niks mis mee. Het is een ander verhaal als het echt mis zou gaan als je niks regelt. Ik denk niet dat dat het geval is en dat het meer voor je eigen gevoel is. Daar zit wel een verschil in vind ik.
dinsdag 12 januari 2016 om 15:22
Ik geloof ook echt niet dat het mis zal gaan als ik er niet ben of als ik dat niet geregeld zou hebben. Hij zei zelfs dat ik dat niet had hoeven doen.
Ik bood bijvoorbeeld vandaag aan om vast wat boodschappen in huis te halen zodat hij niet met 2 kinderen de supermarkt in hoeft. Maar dat was niet nodig want hij vind het juist leuk om ze mee te nemen. Prima.
Of het een gebrek aan vertrouwen is, misschien. Het zit nog vers in mijn geheugen dat Maxi erg slecht in zijn vel zat en weinig van de kinderen kon hebben en alles snel te veel was (toen slikte hij nog niet de ad).
En ik weet zelf hoe pittig het is met Mini met zijn relbuien en intensieve Nano, ik doe het immers vaker alleen dan hij. Waarom zou ik hem daar niet een beetje mee kunnen helpen dan?
En Maxi kan het zeker wel, hij moest immers ook voor Mini zorgen toen ik een maand in het ziekenhuis lag te vechten voor de meiden.
Ik bood bijvoorbeeld vandaag aan om vast wat boodschappen in huis te halen zodat hij niet met 2 kinderen de supermarkt in hoeft. Maar dat was niet nodig want hij vind het juist leuk om ze mee te nemen. Prima.
Of het een gebrek aan vertrouwen is, misschien. Het zit nog vers in mijn geheugen dat Maxi erg slecht in zijn vel zat en weinig van de kinderen kon hebben en alles snel te veel was (toen slikte hij nog niet de ad).
En ik weet zelf hoe pittig het is met Mini met zijn relbuien en intensieve Nano, ik doe het immers vaker alleen dan hij. Waarom zou ik hem daar niet een beetje mee kunnen helpen dan?
En Maxi kan het zeker wel, hij moest immers ook voor Mini zorgen toen ik een maand in het ziekenhuis lag te vechten voor de meiden.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 12 januari 2016 om 16:55
Ach als Estrellas het toch prettig vindt om vantevoren dingen zo te regelen.
Ik zie het probleem niet, en denk dat ik hetzelfde zou doen.
Uit wantrouwen? Misschien vanuit de sterke wil dat het goedgaat in de tijd dat je zelf weg bent, zodat je daar weer verder op kunt bouwen en misschien steeds wat meer stapjes kunt nemen om ruimte voor jezelf te creeeren.
Ja, toen wij nog 1 kind hadden ging ik ook met een veel geruster gevoel weg en liet ik 'de boel de boel'. Maar 2 kinderen, waarvan 1 met een behoorlijke (nog steeds maar half ontcijferde) gebruiksaanwijzing, is toch echt wel een HEEL ander verhaal. Ik denk dat dit in Estrellas' geval ook zo voelt. Helemaal als jijzelf er 24/7 mee bezig bent, en de ander (vanwege werk of vanwege psychische klachten) niet dan vind ik het helemaaaaaal niet raar dat je zoveel mogelijk voor jezelf èn je partner dicht wil timmeren.
En ja tuurlijk, als ik morgen onder een bus zou komen, ik weet 100% zeker dat mijn man zich zal redden met de 2 kinderen. Maar als ik morgen wil relaxen en ik wil vooral dat zoiets vaker gaat gebeuren speel ik ook het liefst op safe.
Ik zie het probleem niet, en denk dat ik hetzelfde zou doen.
Uit wantrouwen? Misschien vanuit de sterke wil dat het goedgaat in de tijd dat je zelf weg bent, zodat je daar weer verder op kunt bouwen en misschien steeds wat meer stapjes kunt nemen om ruimte voor jezelf te creeeren.
Ja, toen wij nog 1 kind hadden ging ik ook met een veel geruster gevoel weg en liet ik 'de boel de boel'. Maar 2 kinderen, waarvan 1 met een behoorlijke (nog steeds maar half ontcijferde) gebruiksaanwijzing, is toch echt wel een HEEL ander verhaal. Ik denk dat dit in Estrellas' geval ook zo voelt. Helemaal als jijzelf er 24/7 mee bezig bent, en de ander (vanwege werk of vanwege psychische klachten) niet dan vind ik het helemaaaaaal niet raar dat je zoveel mogelijk voor jezelf èn je partner dicht wil timmeren.
En ja tuurlijk, als ik morgen onder een bus zou komen, ik weet 100% zeker dat mijn man zich zal redden met de 2 kinderen. Maar als ik morgen wil relaxen en ik wil vooral dat zoiets vaker gaat gebeuren speel ik ook het liefst op safe.
Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt
dinsdag 12 januari 2016 om 17:12
Ik vind persoonlijk dat iedere situatie (per forumlid) niet te vergelijken is.
Mijn vriend werkt 6 dagen in de week, is dus veel van huis. In de avonden helpt hij mee zoveel het kan en hij haalt onze dochter op van KDV of ouders na zijn werk (op de dagen dat ik ook werk).
Maar hij vergeet al snel wanneer onze zoon zwemles heeft, heeft geen idee wanneer de gymspullen van en naar school moeten en vergeet kleine dingen in de verzorging zoals haren kammen bij de kinderen. Puur omdat ik het altijd doe, hij er dus nooit over na hoeft te denken. Maar als hij alleen met ze is dan redt hij het prima. Oké vast niet zoals ik het zou doen, maar dat is loslaten
Soms vind ik het jammer dat hij bepaalde taken niet inziet of niet snel aan denkt, maar ik heb ook geleerd te kijken naar wat hij juist wel goed kan (en ik dan weer niet)!
Zo is hij meer consequenter in de opvoeding, moppert hij nooit zodra er iets gedaan moet worden en is hij een kei in iets uitzoeken bijv. En dat waardeer ik dan extra.
Ieder zijn kwaliteiten en minpunten.
Ik doe een poging niet teveel alles te willen vergelijken. Dan valt vaak enkel het negatieve op.
zo vond een schoonzus het onbegrijpelijk dat mijn vriend soms na zijn werk een krant leest terwijl ik kook. Hij heeft hele dag gewerkt en zoekt daarin even wat rust en let gerust wel op de kinderen dan.
Daarentegen blijf ik vaak weer zitten na het eten terwijl hij de eettafel afruimt. Ieder z'n ding. Mits je je er nietigheid bij voelt: dan praten
Mijn vriend werkt 6 dagen in de week, is dus veel van huis. In de avonden helpt hij mee zoveel het kan en hij haalt onze dochter op van KDV of ouders na zijn werk (op de dagen dat ik ook werk).
Maar hij vergeet al snel wanneer onze zoon zwemles heeft, heeft geen idee wanneer de gymspullen van en naar school moeten en vergeet kleine dingen in de verzorging zoals haren kammen bij de kinderen. Puur omdat ik het altijd doe, hij er dus nooit over na hoeft te denken. Maar als hij alleen met ze is dan redt hij het prima. Oké vast niet zoals ik het zou doen, maar dat is loslaten
Soms vind ik het jammer dat hij bepaalde taken niet inziet of niet snel aan denkt, maar ik heb ook geleerd te kijken naar wat hij juist wel goed kan (en ik dan weer niet)!
Zo is hij meer consequenter in de opvoeding, moppert hij nooit zodra er iets gedaan moet worden en is hij een kei in iets uitzoeken bijv. En dat waardeer ik dan extra.
Ieder zijn kwaliteiten en minpunten.
Ik doe een poging niet teveel alles te willen vergelijken. Dan valt vaak enkel het negatieve op.
zo vond een schoonzus het onbegrijpelijk dat mijn vriend soms na zijn werk een krant leest terwijl ik kook. Hij heeft hele dag gewerkt en zoekt daarin even wat rust en let gerust wel op de kinderen dan.
Daarentegen blijf ik vaak weer zitten na het eten terwijl hij de eettafel afruimt. Ieder z'n ding. Mits je je er nietigheid bij voelt: dan praten
dinsdag 12 januari 2016 om 20:44
woensdag 13 januari 2016 om 10:10
Dit dus is hele goede opmerking vind ik.
Maxi kan van alles, sporten, met een collega mee, maar als het op de dagelijkse dingen aankomt dan is het moeilijk voor hem.
Maar goed als je wat wilt veranderen aan je situatie zul je er mee aan de slag moeten, anders blijft het zo.
Verder eens met alles wat Doreia schrijft.
woensdag 13 januari 2016 om 11:34
Geniet van je daagjes weg! Ik regel meestal ook eea als ik wegga. Voelt fijner. Maar weet dat kids heus wel overleven bij man. Goed dat je probeert meer tijd en ruimte voor jezelf in te nemen. Blijft altijd lastig als moeder zijnde. Man trekt zich terug op zolder, heeft als hobby modelvliegen. Maar mijn hobby is vooral lezen en dat lukt niet. Want voel me dan schuldig om alleen boven te gaan lezen. Bovendien heeft man een eigen bedrijf dus werkt veel in weekend. Dan vind ik ook dat hij tijd voor zichzelf mag, maar voelt niet altijd eerlijk. De spagaat van een druk gezinsleven zo blijkt.
Za 1e verjaardag van ons moppie. Waar blijft de tijd. Hopelijk is hij ok, want nu weer verhoging en grijpen naar oortjes. 3 feb eindelijk buisjes!
Za 1e verjaardag van ons moppie. Waar blijft de tijd. Hopelijk is hij ok, want nu weer verhoging en grijpen naar oortjes. 3 feb eindelijk buisjes!
You can't have a rainbow without a little rain
woensdag 13 januari 2016 om 13:16
Ik geloof dat ik al aardig op weg ben met dingen veranderen. Anders zou ik nu niet eens zijn weg gegaan. Heb de laatste tijd steeds meer uitjes voor mezelf in de agenda staan.
Wat zou Maxi voor mij moeten regelen als hij weg gaat? Hij zorgt dat de auto thuis blijft en dat de koelkast vol is. Oppas regel ik zelf wel, hij weet immers mijn agenda toch niet.
Inmiddels in Ridderkerk aangekomen. Heerlijk gereden met lekkere muziek aan. De mannen hebben de ochtend in de ballenbak doorgebracht en redden het wel zonder mij daar heb ik alle vertrouwen in.
En nogmaals, het geeft mij een fijn gevoel dat ik weet dar Maxi wat hulp krijgt. Als hij er niet is, krijg ik dat ook als ik afspraken heb.
Wat fijn dat dat er eindelijk buisjes komen Draakjenoah. Alvast van harte met je moppie! Wat gaat het hard hè. Geen baby meer...
Wat zou Maxi voor mij moeten regelen als hij weg gaat? Hij zorgt dat de auto thuis blijft en dat de koelkast vol is. Oppas regel ik zelf wel, hij weet immers mijn agenda toch niet.
Inmiddels in Ridderkerk aangekomen. Heerlijk gereden met lekkere muziek aan. De mannen hebben de ochtend in de ballenbak doorgebracht en redden het wel zonder mij daar heb ik alle vertrouwen in.
En nogmaals, het geeft mij een fijn gevoel dat ik weet dar Maxi wat hulp krijgt. Als hij er niet is, krijg ik dat ook als ik afspraken heb.
Wat fijn dat dat er eindelijk buisjes komen Draakjenoah. Alvast van harte met je moppie! Wat gaat het hard hè. Geen baby meer...
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
woensdag 13 januari 2016 om 19:15
Zo ging het bij ons thuis vroeger ook. Mijn vader maakte lange dagen, en bemoeide zich in principe niet met school/sport etc. Dus toen mijn moeder een keer op vakantie was (ja, ze gingen wel eens apart van elkaar met vrienden weg), en ik ziek was, moest hij mijn school bellen. Om vervolgens te horen te krijgen: meneer, er zit geen Nausicaa in de hele derde klas.... Hij verbaasd naar mij, ik: eh pap, ik zit ook in de vierde
. En toch is het een lieve vader, die gek op ons was en is, en waar ik een hele goede relatie mee heb. En als mijn moeder vroeger weggevallen zou zijn, had hij ons heus prima groot gekregen. Dan had hij namelijk vanzelf al dat soort dingen geleerd. Ok, dan waren we misschien een keer te laat op zwemles geweest, maar daarna had hij het geweten. Waarom moet je per se allebei álles weten? Mijn vader heeft me leren fietsen, schaatsen en skieen. Die laatste dingen kan mijn moeder niet, dus zonder mijn vader had ik dat veel later pas geleerd. Dat maakt mijn moeder toch ook geen slechte moeder?
woensdag 13 januari 2016 om 20:49
woensdag 13 januari 2016 om 21:04
Je bent nu wel heel erg in de buurt bij mij Estrellas! Misschien kan ik naar je zwaaien.
Mijn man heeft trouwens na de geboorte van de oudste 3 jaar parttime gewerkt en was thuis als ik werkte, dat ging prima hoor, al vond hij het na de geboorte van nummer 2 moeilijker worden en bij nummer 3 was hij al weer fulltime aan het werk
Mijn man heeft trouwens na de geboorte van de oudste 3 jaar parttime gewerkt en was thuis als ik werkte, dat ging prima hoor, al vond hij het na de geboorte van nummer 2 moeilijker worden en bij nummer 3 was hij al weer fulltime aan het werk
donderdag 14 januari 2016 om 16:55
Inmiddels ben ik bij Bonusdochter. En heb het er net over gehad met Maxi dat ik tot zondag hier blijf. Ze is best verdrietig en dit weekend alleen. Kleindochter blijft bij haar vader dit weekend.
Dit is de 2e keer dat ze een weekend alleen zit. Vorige keer was niet goed bevallen.
We zullen eens kijken of er wat leuks te doen is hier in Zeeland kan ze even gaar gedachten verzetten.
Dit is de 2e keer dat ze een weekend alleen zit. Vorige keer was niet goed bevallen.
We zullen eens kijken of er wat leuks te doen is hier in Zeeland kan ze even gaar gedachten verzetten.
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
vrijdag 15 januari 2016 om 18:02
Vandaag een rondje Zeeland en Zuid-Holland gedaan. Aardig wat kilometers erop zitten weer.
Nu weer bij Bonusdochter thuis, soepie gemaakt en wachten tot ze uit haar werk komt.
Ik mis mijn jongens wel heel erg.
Maar bonusdochter en ik praten heel veel. Dat is toch wel even fijner dan alleen over de telefoon of wanneer ze kort bij ons is.
Ik heb voor haar al een mama café gevonden hier en Maatschappelijk werk die haar kunnen helpen.
Ze moet nu een beetje haar sociale kring hier op gaan bouwen, hoe moeilijk dat ook is.
Mini slaapt vandaag bij Opa en Oma en Nano gaat morgen even bij de buuf spelen zodat Maxi kan sporten. Maxi had bonuszoon met zijn vriendin uitgenodigd om te eten woensdag en donderdag. Dus die redt het wel.
Alleen was Mini gisteren van boven naar beneden van de trap gevallen. Gelukkig hebben wij een poef/ hocker onderaan de trap staan waar hij op viel. Hij had een hele grote bult op zijn hoofd maar verder niets gelukkig.
Oh wat baalde ik dat ik hier zat toen ik het hoorde. Maxi has de buuf even mee laten kijken naar Mini. Dan vond ik wel fijn om te horen.
Arm ventje, wat zal hij geschrokken zijn
Verder probeer ik regelmatig even te kolven want ik ben als de dood dat ik uitgedroogd thuis kom. Of dat Nano niet meer wil drinken als ik thuis ben.
Ah, daar is bonusdochter weer!
Nu weer bij Bonusdochter thuis, soepie gemaakt en wachten tot ze uit haar werk komt.
Ik mis mijn jongens wel heel erg.
Maar bonusdochter en ik praten heel veel. Dat is toch wel even fijner dan alleen over de telefoon of wanneer ze kort bij ons is.
Ik heb voor haar al een mama café gevonden hier en Maatschappelijk werk die haar kunnen helpen.
Ze moet nu een beetje haar sociale kring hier op gaan bouwen, hoe moeilijk dat ook is.
Mini slaapt vandaag bij Opa en Oma en Nano gaat morgen even bij de buuf spelen zodat Maxi kan sporten. Maxi had bonuszoon met zijn vriendin uitgenodigd om te eten woensdag en donderdag. Dus die redt het wel.
Alleen was Mini gisteren van boven naar beneden van de trap gevallen. Gelukkig hebben wij een poef/ hocker onderaan de trap staan waar hij op viel. Hij had een hele grote bult op zijn hoofd maar verder niets gelukkig.
Oh wat baalde ik dat ik hier zat toen ik het hoorde. Maxi has de buuf even mee laten kijken naar Mini. Dan vond ik wel fijn om te horen.
Arm ventje, wat zal hij geschrokken zijn
Verder probeer ik regelmatig even te kolven want ik ben als de dood dat ik uitgedroogd thuis kom. Of dat Nano niet meer wil drinken als ik thuis ben.
Ah, daar is bonusdochter weer!
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
