Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
woensdag 14 maart 2012 om 12:40
Sorry lieve meelevers... het was inderdaad even een beetje stil van mijn kant. Maar dat komt omdat ik nu veel extra uurtjes werk zodat ik toch 1 x per week doordeweeks naar man kan en toch goed aan mn 40 uurtjes (en meer) per week kom.
Schuldhulp-afspraak ging goed, ik heb in het kort de situatie uitgelegd en heb me aangemeld. Ik krijg nu een brief met een uitnodiging voor het echte intake-gesprek. Met die brief kan ik alvast de schuldeisers gaan informeren dat er aan gewerkt wordt waardoor hopelijk de rust nog even bewaard blijft.
20 maart... ik heb besloten dat ik toch naar de rechtzaak toe ga, heb er lang over getwijfeld omdat ik eigenlijk helemaal niet aan wil horen hoe het Openbaar Ministerie manlief de grond intrapt en er alles aan zal doen om hem zo lang mogelijk vast te houden. Een uitspraak krijgen we nog niet gelijk dus het echte allerengste krijgen we tussen de 20ste en de datum van de uitspraak, dat wordt echt tussen hoop en wanhoop en dat kan wel 3 weken duren.
Schuldhulp-afspraak ging goed, ik heb in het kort de situatie uitgelegd en heb me aangemeld. Ik krijg nu een brief met een uitnodiging voor het echte intake-gesprek. Met die brief kan ik alvast de schuldeisers gaan informeren dat er aan gewerkt wordt waardoor hopelijk de rust nog even bewaard blijft.
20 maart... ik heb besloten dat ik toch naar de rechtzaak toe ga, heb er lang over getwijfeld omdat ik eigenlijk helemaal niet aan wil horen hoe het Openbaar Ministerie manlief de grond intrapt en er alles aan zal doen om hem zo lang mogelijk vast te houden. Een uitspraak krijgen we nog niet gelijk dus het echte allerengste krijgen we tussen de 20ste en de datum van de uitspraak, dat wordt echt tussen hoop en wanhoop en dat kan wel 3 weken duren.
woensdag 14 maart 2012 om 22:23
Ik ook: 
Fijn, dat je iets laat horen, maar voel je vooral niet verplicht: ik kan me helemaal je situatie indenken.
Helaas geen doorslaggevende tips, maar gewoon maar weer een welgemeende knuffel!
Hang in there, je kùnt het! En mocht het je troost geven: je staat er niet alleen voor, al stellen wat woorden op het internet natuurlijk niets voor in vergelijking met een knuffel van je enige echte man.
En niet te hard werken hoor... hou jezelf vooral héél!
Fijn, dat je iets laat horen, maar voel je vooral niet verplicht: ik kan me helemaal je situatie indenken.
Helaas geen doorslaggevende tips, maar gewoon maar weer een welgemeende knuffel!
Hang in there, je kùnt het! En mocht het je troost geven: je staat er niet alleen voor, al stellen wat woorden op het internet natuurlijk niets voor in vergelijking met een knuffel van je enige echte man.
En niet te hard werken hoor... hou jezelf vooral héél!
zaterdag 17 maart 2012 om 08:13
@ Achterblijver: Lees je berichtje nu pas omdat ik in Engeland zat. Het wordt jou ook niet makkelijk gemaakt he?! Naar NL recht zou zo'n verdubbeling in ieder geval kunnen, ik ga er vanuit dat dit ook geldt voor Belgisch recht. Ik zou mij in dit geval dan ook niet zozeer op de formele regels richten, maar meer op het bewijsmateriaal, of liever gezegd, het ontbreken daarvan. Voor wat betreft de bewijslast rust deze in beginsel op het OM. Jouw man hoeft in feite niets te bewijzen: zij moeten wettig en overtuigend bewezen verklaard krijgen dat hij schuldig is aan hetgeen hem ten laste wordt gelegd...En of hij schuldig is moet blijken uit feiten en omstandigheden die in het vooronderzoek naar voren zijn gekomen en die nog nader op zitting worden behandeld.
Maar hoe is het verder met jou? De inbraak een beetje een plekje kunnen geven? Big Hug!
Maar hoe is het verder met jou? De inbraak een beetje een plekje kunnen geven? Big Hug!
zondag 18 maart 2012 om 17:41
Shoegal, dankjewel.... het is dus gewoon afwachten of de rechter hen gelooft, ondanks dat het onderzoek niet die hoge aantallen heeft uitgewezen.
Ik ben op van de zenuwen voor aanstaande dinsdag, en heb toch besloten om wel naar de rechtzaak te gaan. Om zelf een indruk te krijgen en daarmee een bepaalde verwachting voor de lengte van de straf te kunnen vormen (althans... proberen).
En dan te weten dat we dinsdag nog niet de uitspraak horen, daar gaat weer een paar weken overheen. Man zelf denkt dat hij tot eind van het jaar daar moet blijven... pffff als dat zo is word ik gek!
Ik ben op van de zenuwen voor aanstaande dinsdag, en heb toch besloten om wel naar de rechtzaak te gaan. Om zelf een indruk te krijgen en daarmee een bepaalde verwachting voor de lengte van de straf te kunnen vormen (althans... proberen).
En dan te weten dat we dinsdag nog niet de uitspraak horen, daar gaat weer een paar weken overheen. Man zelf denkt dat hij tot eind van het jaar daar moet blijven... pffff als dat zo is word ik gek!
zondag 18 maart 2012 om 22:06
Achterblijver, jammer, dat het allemaal zo lang moet duren:(. Dát heb ik echt nooit gesnapt...Maar gék worden: dát doe jij niet!!! Daar ben je veel te sterk voor! Kin omhoog!(spreekwoordelijke schop onder je ****) Houd vol meis, én héél veel kracht dinsdag, voor jou én voor je man! Dikke knuffel van mij
dinsdag 20 maart 2012 om 21:40
10 april is de uitspraak.
Ik ben heel blij dat ik geweest ben, vooral omdat het manlief heel veel goed deed dat ik er was, maar ook omdat ik nu zelf de advocaat 'aan het werk' heb gezien en dik tevreden over hem ben. Hij heeft krachtig gepleit. Hij heeft gevraagd om een resterende voorwaardelijke straf, desnoods hoger dan geëist (4 jaar geëist) maar wel voorwaardelijk i.v.m. het voortzetten van man z'n werk.
De dame van het O.M. kon ik gelukkig niet verstaan, praatte heel zacht en enorm met accent, dus ik heb me kunnen beheersen toen ze (waarschijnlijk) allemaal lelijke dingen over man zei.
Man heeft er ook een goed gevoel over, alhoewel hij zich wel er op instelt dat hij nog tot eind van het jaar moet blijven.
Wat ik me nu afvraag: Stel dat de vraag van de advocaat gehonoreerd wordt en de rest van de straf voorwaardelijk wordt... moet man dan toch daar in de gevangenis blijven zolang als de beroepstermijn is? Het O.M. kan immers binnen die termijn toch ook in beroep gaan? Beroepstermijn schijnt 20 dagen te zijn.
Iedereen heel erg bedankt voor het meeleven gaan jullie meeleven naar de volgende spannende datum?
Ik ben heel blij dat ik geweest ben, vooral omdat het manlief heel veel goed deed dat ik er was, maar ook omdat ik nu zelf de advocaat 'aan het werk' heb gezien en dik tevreden over hem ben. Hij heeft krachtig gepleit. Hij heeft gevraagd om een resterende voorwaardelijke straf, desnoods hoger dan geëist (4 jaar geëist) maar wel voorwaardelijk i.v.m. het voortzetten van man z'n werk.
De dame van het O.M. kon ik gelukkig niet verstaan, praatte heel zacht en enorm met accent, dus ik heb me kunnen beheersen toen ze (waarschijnlijk) allemaal lelijke dingen over man zei.
Man heeft er ook een goed gevoel over, alhoewel hij zich wel er op instelt dat hij nog tot eind van het jaar moet blijven.
Wat ik me nu afvraag: Stel dat de vraag van de advocaat gehonoreerd wordt en de rest van de straf voorwaardelijk wordt... moet man dan toch daar in de gevangenis blijven zolang als de beroepstermijn is? Het O.M. kan immers binnen die termijn toch ook in beroep gaan? Beroepstermijn schijnt 20 dagen te zijn.
Iedereen heel erg bedankt voor het meeleven
gaan jullie meeleven naar de volgende spannende datum?
dinsdag 20 maart 2012 om 22:15
Ik zal er zijn, Achterblijver. Ik kom sowieso elke dag wel even langs:D. Als ik het goed begrijp, zou het na 10 april nog max 20 dagen kunnen duren, voor er definitief zekerheid is? Dus op 30 april??Of volgt dáár nog weer een rechtzaak op, wanneer O.M. in beroep gaat? En moet je man dan óók die rechtzaak weer afwachten?? Maar ik wens jou in ieder geval veel kracht, meissie! Want dat heb je geweldig hard nodig! Een dikke knuffel van mij!
woensdag 21 maart 2012 om 13:48
Dit vroeg me na je laatste berichtje ook meteen af.
Fijn dat je er voor je man kon zijn, en dat je tevreden bent over wat die advocaat precies voor jullie doet.
Ik hoop zo dat het inderdaad wordt omgezet in voorwaardelijk, dat zou al een heel groot verschil maken.
Ik blijf het volgen, maar vooral ook voor jullie duimen.
woensdag 21 maart 2012 om 23:41
