Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
dinsdag 29 november 2011 om 00:52
Zijn dagelijkse werk gaat hij waarschijnlijk niet krijgen, gevangenissen zijn overvol en er is een wachtlijst voor werk. Resteert hem 22 uur per dag in de cel, met als enige uitje: gesprek met zn advocaat, douchen en 2 uur per dag buiten rondjes wandelen.
Ik ben vandaag aan het werk gegaan, maar tegen mn collega's al gezegd dat ik helemaal niet lekker was. Morgen meld ik me wel ziek (en O wat ben ik daar op tegen als ex-werkgeefster) maar het kost alleen mij geld, ivm wachtdagen. Vanaf woensdag ga ik in elk geval weer onafgebroken aan het werk.
dinsdag 29 november 2011 om 00:54
Hij zit nu in het buitenland in voorarrest? Kun je vertellen welk land?
http://www.uitlevering.nl/buitenland
http://www.uitlevering.nl/buitenland
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 29 november 2011 om 00:54
IK kan jullie niet zeggen hoe blij ik ben met jullie feedback.. echt duizendmaal dank. Het voelt als een luisterend oor zonder dat ik echt wil klagen want het 'eigen schuld dikke bult' dreunt wel constant door mn hoofd.
Ik moet wel van mezelf om uiterlijk 1 uur naar bed en morgenochtend voordat de kinderen wakker worden weer fris en fruitig boterhammetjes smeren.
Ik moet wel van mezelf om uiterlijk 1 uur naar bed en morgenochtend voordat de kinderen wakker worden weer fris en fruitig boterhammetjes smeren.
dinsdag 29 november 2011 om 00:58
dinsdag 29 november 2011 om 00:58
Nee, zoals je zei zitten ze in het hele land en ik kom ze wel eens tegen wanneer ze in het zuiden een zaak hebben. Vorige week was er nog een docu over hen, was leuk om te zien.
Sorry Achterblijver, voor de off topic.
Het is erg afhankelijk van welk land hij nu is, ook qua cultuur van de instelling. Dit zou een erg grote impact kunnen hebben. Sterkte en hopelijk kun je goed slapen.
dinsdag 29 november 2011 om 00:59
dinsdag 29 november 2011 om 01:01
dinsdag 29 november 2011 om 01:07
Lieverd,
ik hier.. jij daar...
voor het eerst sinds járen
vannacht niet bij elkaar
wat gaat er in je om?
kan je het bevatten?
hoe moeilijk moet het zijn om niets te kunnen doen...
slechts denken...
en piekeren...
Kon ik je maar even vasthouden...
in plaats van praten achter glas,
dan zou je kunnen voelen
hoe sterk ik voor je was.
Nu kan ik het je zeggen...
hoeveel ik van je hou...
dat ik weet hoe sterk we zijn
ik wil dat je kunt voelen
hoe sterk we samen zijn.
Ik probeer te gaan slapen.. alleen
jij probeert te gaan slapen... zat je maar alleen
dan had ik niet de angst
voor vreemden bij jou
had ik al gezegd...
dat ik van je hou?
ik hier.. jij daar...
voor het eerst sinds járen
vannacht niet bij elkaar
wat gaat er in je om?
kan je het bevatten?
hoe moeilijk moet het zijn om niets te kunnen doen...
slechts denken...
en piekeren...
Kon ik je maar even vasthouden...
in plaats van praten achter glas,
dan zou je kunnen voelen
hoe sterk ik voor je was.
Nu kan ik het je zeggen...
hoeveel ik van je hou...
dat ik weet hoe sterk we zijn
ik wil dat je kunt voelen
hoe sterk we samen zijn.
Ik probeer te gaan slapen.. alleen
jij probeert te gaan slapen... zat je maar alleen
dan had ik niet de angst
voor vreemden bij jou
had ik al gezegd...
dat ik van je hou?
dinsdag 29 november 2011 om 01:41
Wat me opvalt in je verhaal is dat je ervan uitgaat dat hij sowieso 2 jaar moet zitten. Terwijl de uitspraak van de rechter plaats moet vinden. Is 2 jaar geëist door het om? Vaak krijgt de verdachte niet de maximale eis. Er zal dan gekeken worden naar de omstandigeheden. Bijv. Is het de eerste keer etc. Er kan dus ook een stukje voorwaardelijke straf worden uitgesproken. En bij goed gedrag zit hij waarschijnlijk nog korter. Met andere woorden die 2 jaar is eigenlijk ook niet eens zeker.
Ik zou een goede strafrecht advocaat in de arm nemen. Met name mbt de tenlastelegging. Je gaf aan dat eea verdriaad is. Valt de tenlastelegging legging te bewijzen zoals die is opgenomen? Dit kan enorme gevolgen hebben voor de uitspraak.
Sterkte in ieder geval. Mijn advies, laat je goed adviseren en bijstaan.
Ik zou een goede strafrecht advocaat in de arm nemen. Met name mbt de tenlastelegging. Je gaf aan dat eea verdriaad is. Valt de tenlastelegging legging te bewijzen zoals die is opgenomen? Dit kan enorme gevolgen hebben voor de uitspraak.
Sterkte in ieder geval. Mijn advies, laat je goed adviseren en bijstaan.
dinsdag 29 november 2011 om 06:35
Hadda, ik weet nog niet of die 2 jaar als is met aftrek van eventuele standaard vermindering, dat hoop ik vandaag van zijn advocaat te horen. Als er 2 jaar geeist wordt dan is er inderdaad een goede kans dat hij daar 'maar' 8 maanden werkelijk van hoeft uit te zitten. Maar ook 8 maanden zijn te lang om te overbruggen en alles hier onveranderd draaiende te houden.
Ik denk dat de tenlastelegging wel te bewijzen valt, maar ook daar hoop ik vandaag wat meer over te horen van de diverse advocaten die ik heb aangeschreven.
Nou... ik heb een paar uurtjes geslapen... vandaag ga ik hem zien en spreken en vandaag hoop ik een hoop info te krijgen waardoor het in mn hoofd misschien een tikkie rustiger gaat worden.
Ik denk dat de tenlastelegging wel te bewijzen valt, maar ook daar hoop ik vandaag wat meer over te horen van de diverse advocaten die ik heb aangeschreven.
Nou... ik heb een paar uurtjes geslapen... vandaag ga ik hem zien en spreken en vandaag hoop ik een hoop info te krijgen waardoor het in mn hoofd misschien een tikkie rustiger gaat worden.
dinsdag 29 november 2011 om 07:58
Nee ik ben gewoon thuis MV... en blijf ook gewoon thuis. Ik rij heen en weer om hem te bezoeken, de kinderen zijn tot nu toe 1 x meegeweest maar die zijn zelf ook druk met school en al hun activiteiten.
Vanmiddag ga ik weer op bezoek, en dan zorg dat hier eten voor de kinderen staat. Helaas heb ik geen familie meer dicht in de buurt die er dan voor ze kan zijn dus in die uurtjes staan ze er alleen voor
Vanmiddag ga ik weer op bezoek, en dan zorg dat hier eten voor de kinderen staat. Helaas heb ik geen familie meer dicht in de buurt die er dan voor ze kan zijn dus in die uurtjes staan ze er alleen voor
dinsdag 29 november 2011 om 08:14
Laat je kerel lekker laten wegrotten in 'het hotel'. Het is toch te belachelijk dat hij willens en wetens (jij gaf al aan dat hij 3 maanden verwachtte), jullie gezin de goot in heeft geholpen?! Ik begrijp er geen snars van (wil het ook niet) dat jij nog zo begripvol bent, geld stuurt etc.
Let op jezelf en je kid(s), jullie zijn op dit moment even het belangrijkste. Laat die loser toch lekker zitten.
