Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
maandag 28 november 2011 om 23:23
En wat ik me ook afvraag... maar in mn omgeving niet hardop durf te zeggen: hoe is iemand na 2 jaar detentie? Hij zal gehard zijn, veranderd zijn. Is hij dan nog wel de man die hij tot nu toe was? Kan ik dan nog wel met zijn (veranderde??) karakter overweg? Pffff niet te ver vooruit denken maar, want daar kom ik nu toch niet uit.
maandag 28 november 2011 om 23:23
Als leidinggevende zou ik op z'n zachtst gezegd not amused zijn als ik via via zou moeten horen dat een partner van een medewerker is opgepakt en veroordeeld tot detentie terwijl de medewerker bij mij in tijdelijke dienst is en de medewerker heeft mij maar wat op de mouw gespeld. Wanneer ik dan de keuze heb bij verlenging van contract aan een werknemer zonder criminele relaties of werknemer mét (die daarover heeft gelogen) dan zou ik niet eens hard hoeven nadenken.
Dat is de realiteit. Eerlijkheid duurt het langst. Wie weet heeft de leidinggevende begrip voor TO en kan ze makkelijker een uurtje hier en daar vrij krijgen om het eea te regelen.
maandag 28 november 2011 om 23:26
Toch zal je tegen het vooroordeel gaan aanlopen dat mensen jou ook schuin aankijken. Normaal gesproken hou je je niet bezig met een crimineel wereldje. En tuurlijk weet jij de waarheid dat het maar de eerste keer is en hij niet het hoofd is van een criminele organisatie maar zeg nou zelf, wat zou jij denken als je werkneemster getrouwd is met een crimineel? Snap je wat ik bedoel hoe de buitenwereld er tegenaan zal kijken. Waarschijnlijk.
Daarom moet je ook maatschappelijk werkster zoeken die ermee te maken hebben en je kunnen adviseren wat het beste is om te doen.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
maandag 28 november 2011 om 23:27
Das ook weer waar Lunax.... ik laat het wel even bezinken de komende 28 dagen. Dat hou ik toch als streefdatum voor ogen, want dan weten we pas waarschijnlijk zeker dat deze nachtmerrie in zn ergste vorm waarheid is. Misschien krijgt ie nog wel een deel voorwaardelijk omdat hij tot nu toe strafbladloos is. Misschien neemt de rechter in overweging dat hij schulden had, en niets met minderjarigen te maken had (dat schijnt ook nogal zwaar te wegen).
maandag 28 november 2011 om 23:28
Ik vind het knap dat je je zo nuchter opstelt, TO, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat ik me erger aan bepaalde dingen die je schrijft.
Dat iemand een misdaad begaat en daar nu straf voor krijgt vind ik totaal niet zielig. Dat het hoger uitpakt dan verwacht...tja....wie zijn billen brand.... Jullie namen bewust een risico (ik begrijp dat je op de hoogte was en hem niet hebt kunnen tegenhouden?) en nu is het misgegaan.
Ook stoort het me dat je nu misschien vrijstelling van schulden gaat proberen te krijgen omdat hij vast zit. Ik bedoel; als jullie de schulden niet betalen, is er iemand die het geld waar hij recht op heeft niet krijgt. Ook als dat een grote organisatie is, dan zijn er nog altijd mensen die hierdoor gedupeerd zijn, ook al is het minder zichtbaar.
Hoe rot ook, de situatie is door jullie zelf veroorzaakt en ik heb absoluut geen medelijden met de gevolgen (behalve voor de kinderen dan).
Waarom zeg ik dit? Tja, even mijn ongenoegen uiten, en misschien ook wel om je een spiegel voor te houden. Ik wens je hoe dan ook succes met alles.
Dat iemand een misdaad begaat en daar nu straf voor krijgt vind ik totaal niet zielig. Dat het hoger uitpakt dan verwacht...tja....wie zijn billen brand.... Jullie namen bewust een risico (ik begrijp dat je op de hoogte was en hem niet hebt kunnen tegenhouden?) en nu is het misgegaan.
Ook stoort het me dat je nu misschien vrijstelling van schulden gaat proberen te krijgen omdat hij vast zit. Ik bedoel; als jullie de schulden niet betalen, is er iemand die het geld waar hij recht op heeft niet krijgt. Ook als dat een grote organisatie is, dan zijn er nog altijd mensen die hierdoor gedupeerd zijn, ook al is het minder zichtbaar.
Hoe rot ook, de situatie is door jullie zelf veroorzaakt en ik heb absoluut geen medelijden met de gevolgen (behalve voor de kinderen dan).
Waarom zeg ik dit? Tja, even mijn ongenoegen uiten, en misschien ook wel om je een spiegel voor te houden. Ik wens je hoe dan ook succes met alles.
maandag 28 november 2011 om 23:29
Nu nog niet groot... maar wel aanwezig door mond-tot-mond 'reclame'.
De kinderen moeten ook hun verhaal bij iemand kwijt en hebben ook allemaal iemand in vertrouwen genomen. En via via via via zou dat bij een naaste collega van me terecht kunnen komen die zich een beetje in hetzelfde uitgaansgebied als 1 van mijn kinderen begeeft.
maandag 28 november 2011 om 23:32
maandag 28 november 2011 om 23:34
Tegenwoordig lijkt het alsof je altijd maar begrip en medeleven moet opbrengen voor alles en iedereen.
Fouten kunnen inderdaad slecht uitpakken en dan is het leven hard. Maar wie het vervolgens in zijn hoofd haalt om op de kap van andere mensen z'n eigen(!) fouten te gaan afbetalen kan bij mij op geen begrip rekenen. Het feit dat TO blijkbaar ook geen graten in die oplossing ziet zegt ook al veel.
Alleen zonde voor de kinderen, dat wel.
maandag 28 november 2011 om 23:34
Dit schiet me net weer in gedachten: een gesprek met een advokaat die in de Ned. top 3 thuis hoort:
Over de impact die een huiszoeking (op grote schaal), op de achterblijvende gezinsleden heeft.
Hij wilde samen met andere advokaten en betrokken families, een onderzoek starten, naar wat de gevolgen voor een gezin is, als ze bijv vroeg in de ochtend met 20 man komen binnenvallen, iedereen van bed word gelicht, alles word doorzocht, niemand van de plaats mag etc.
Dát laat namelijk grote trauma's achter bij kinderen...
Ook het aspect"ouderschuld"kwam daarbij ter sprake..
Zeker voor kleinere kinderen is het zeer traumatisch, als papa met handboeien word afgevoerd(ja, ik weet het, eigen schuld/verantwoordelijkheid). Hij vertelde dat door de heren ME niet altijd zachtzinnig word omgesprongen met de te door zoeken goederen, én met de mensen...
Over de impact die een huiszoeking (op grote schaal), op de achterblijvende gezinsleden heeft.
Hij wilde samen met andere advokaten en betrokken families, een onderzoek starten, naar wat de gevolgen voor een gezin is, als ze bijv vroeg in de ochtend met 20 man komen binnenvallen, iedereen van bed word gelicht, alles word doorzocht, niemand van de plaats mag etc.
Dát laat namelijk grote trauma's achter bij kinderen...
Ook het aspect"ouderschuld"kwam daarbij ter sprake..
Zeker voor kleinere kinderen is het zeer traumatisch, als papa met handboeien word afgevoerd(ja, ik weet het, eigen schuld/verantwoordelijkheid). Hij vertelde dat door de heren ME niet altijd zachtzinnig word omgesprongen met de te door zoeken goederen, én met de mensen...
maandag 28 november 2011 om 23:34
Je zit in deze nachtmerrie door een risico dat jullie zelf bewust genomen hebben. Ik kom nooit in die positie omdat ik, ook in moeilijke situaties, er niet bewust voor kies om het criminele pad op te gaan. Dus suggereer alsjeblieft niet dat je er eigenlijk hetzelfde over denkt als ik, want je daden spreken je tegen.....
