Psyche
alle pijlers
Hoe lang moeten we dit vol houden? Gaan we dit redden?
maandag 28 november 2011 om 22:29
Beste Viva-dames,
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
Ik weet het niet meer, ik weet niet hoe ik de komende minuten, uren, dagen, weken, maanden (?), jaren (???) door moet komen. Mijn man is nu officieel een gedetineerde, en ik blijf achter in een huis waarvan ik de huur niet zelf kan betalen, met schulden. De verwachting is dat hij 2 jaar krijgt. Nee hij heeft niemand wat aangedaan, geen slachtoffers gemaakt, maar was wel met de verkeerde spullen op pad.
Hij zit stuk, en houdt zich groot... voor mij
Ik zit stuk, en hou me sterk... voor hem en de kinderen (pubers).
Dit risico heeft hij onderschat... teveel kan ik daar niet over uitwijden, maar het risico van max 3 maanden had hij ingecalculeerd... dit niet.
Hoe ga ik dit doorkomen? Ik zal moeten verhuizen, wellicht de schuldsanering in... ik... de nuchtere Hollandse die altijd overal een oplossing voor wil bedenken, kan niks... helemaal niks!! Ik kan hem elke dag 5 minuutjes spreken door de telefoon, die hij betaalt van geld dat ik op zn speciaal-daarvoor-rekening moet storten. Ik kan dit geen maanden blijven storten...
Ik kan 2 x in de week op bezoek, omdat ik mn werk moet koesteren, 44 uur per week, en lange reistijd heb om bij hem te kunnen komen. IK schrijf hem een brief, elke dag, en probeer hem daarmee te blijven betrekken in ons dagelijks bestaan... hoe lang maakt hij daar realistisch gezien nog deel van uit? Ik ga er voor, ik ga voor hem, hij heeft mij nooit iets misdaan en stond er voor me.. altijd. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt om ons uit de problemen te proberen te helpen... en daar boeten we nu voor. Eigen schuld dikke bult... jazeker... maar dat dit zó erg zou zijn was niet te voorzien, en is niet te bevatten.
Ik weet dat hier een enorm taboe op rust, maar ik vraag me toch sterk af of er nog meer vrouwen zijn in deze situatie (en eigenlijk hoop ik van niet).... dit is té vreselijk!
Edit: op sommige vragen kan, mag en durf ik geen antwoord te geven, dat is geen onwil, dat is zelfbescherming.
maandag 28 november 2011 om 23:42
@Paddle, ik verdedig de man van Achterblijver niet: ik weet niet wat hij gedaan heeft, maar wat hij heeft gedaan, zal de rechter beoordelen. Ik gaf allen maar aan, hoe sommige mensen in dat circuit verzeild raken... helaas.
Maar het gezin zit daarna óók een gevangenis straf uit, terwijl ZIJ niets gedaan hebben! Nog erger; man zit vast, maar op straat en bij vrienden en familie, word het gezin er op aan gekeken! Zij moeten maar proberen te rooien.
Maar het gezin zit daarna óók een gevangenis straf uit, terwijl ZIJ niets gedaan hebben! Nog erger; man zit vast, maar op straat en bij vrienden en familie, word het gezin er op aan gekeken! Zij moeten maar proberen te rooien.
maandag 28 november 2011 om 23:43
Meen gelezen te hebben dat TO ervan wist. Aangezien ze haar man niet heeft tegengehouden (dus eigenlijk ook een risico neemt) als je dan rekent op eventueel 3 maanden, dan valt die waarschijnlijke 2 jaar tegen. Maar wat als het wel gelukt was, herhaling?
Vind het heel vervelend voor julie kinderen en zijn moeder,
die ongewild in deze situatie zijn gekomen.
Het lijkt me dat er toch iets van slachtoffers moeten zijn.
Misschien dan wel niet met lichamelijk geweld,
maar wat te denken van geestelijk na een inbraak/roofoverval.
Iemand anders kan door zijn handelen ook wel in de financiele problemen komen.
Ik weet niet waar het omgaat maar ik zit in die hoek te denken.
Dat het niet leuk is in de gevangenis, tja.
maandag 28 november 2011 om 23:45
Het aangekeken worden baart me nog het minste zorgen. Ik weet dat mijn familie me door dik en dun steunt... en zijn familie hopelijk ook, maar daarvan weet ik het niet 100% zeker.
Van de vrienden zal een enkeling overblijven.... dat is niet anders.
Ik heb mn handen vol aan de kinderen en alles regelen, ik heb niet eens tijd voor een sociaal leven en ook eerlijk gezegd niet zo'n behoefte aan. Ik kan het nu toch niet opbrengen om gezellig mee te doen met vrienden-uitjes e.d.
Van de vrienden zal een enkeling overblijven.... dat is niet anders.
Ik heb mn handen vol aan de kinderen en alles regelen, ik heb niet eens tijd voor een sociaal leven en ook eerlijk gezegd niet zo'n behoefte aan. Ik kan het nu toch niet opbrengen om gezellig mee te doen met vrienden-uitjes e.d.
maandag 28 november 2011 om 23:46
Ik proef uit de posts van TO dat zij achter haar man stond, of iig niet heeft geprobeerd hem tegen te houden. Daarom vind ik niet dat zij een reden heeft om nu te klagen. Volgens mij is deze situatie ieit vergelijkbaar met die van iemand wiens partner zonder dat hij/zij het wist criminele activiteiten uitvoert.
Kinderen zijn een ander verhaal....
Kinderen zijn een ander verhaal....
maandag 28 november 2011 om 23:48
maandag 28 november 2011 om 23:49
Ik zou kijken voor een woning buiten je huidige woonplaats, dat scheelt weer een hoop nare reacties van mensen die weten dat je man in de gevangenis zit.
Over de zaak van je man, kan je niet iemand vinden die je aanneemt om die zaak te runnen en dat jij of een boekhouder over de schouder mee kijkt?
Over de zaak van je man, kan je niet iemand vinden die je aanneemt om die zaak te runnen en dat jij of een boekhouder over de schouder mee kijkt?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
Maar als ik straks - hopelijk - slaap mogen jullie hier vannacht best doorgaan met bingoën hoor!
maandag 28 november 2011 om 23:53
Het is ook vanuit christelijk oogpunt, maar ze gaan je niet bekeren ofzo of je met god om de oren slaan. Ze zijn er om je te helpen, of je nu gelooft of niet maakt helemaal niets uit. Daar hebben ze het over het algemeen helemaal niet over.
Zou het iig proberen, als het niks is is het jammer, maar ik weet uit ervaring dat ze veel kunnen betekenen voor achterblijvers.
maandag 28 november 2011 om 23:53
