Psyche
alle pijlers
Mensen met borderline of depressie, willen jullie me helpen?
vrijdag 16 januari 2026 om 17:57
Hoi allemaal,
MIjn eerste berichtje op het forum
Ikmerk dat ik steeds tegen iets aan blijf lopen, en hoop dat ik hier misschien steun kan vinden
Ik ben bijna 50 jaar, en mijn vader had persoonlijkheidsproblematiek en nog allerlei andere dingen... in ieder geval ook borderline
Lang verhaal maar komt erop neer dat ik als kind verantwoordelijkheid ben gaan nemen om hem te reguleren en onze gezinssituatie stabiel te houden.
Ik ben van nature vriendelijk, snel van vertrouwen, en voel heel sterk stemmingen en sferen aan.
Ik merk dat ik steeds naar mensen met borderline en of depressieve neigingen toetrek en hen ook aantrek. Van mijn kant voel ik dat als een soort herkenning, en dat deze mensen diepgang hebben en echt de diepte in kunnen in gesprekken en verbinding, zoiets.
En wat er steeds gebeurt, is dat ik dan een verbinding voel en denk vriendschap te hebben, en de persoon dan ineens omslaat en vijandig doet. En ik heb dan het gevoel dat ze me wantrouwen ofzo, of dat ze denken dat ik kwade bedoelingen had. En dan krijg ik de neiging om mezelf te bewijzen, aantonen dat ik niet slecht ben. Daardoor blijf ik aardig en begrijpend, en heel erg afgestemd om vooral niets fout te doen, op die manier mijn onschuld aantonen.
Intern ben ik dan steeds aan het malen en malen en malen en gepijnigd: waarom, als het zo fijn was, ik altijd loyaal was, haat je me ineens.
En... hoe kan je me dat aandoen, ik ben altijd lief en hartelijk naar je geweest.
En... Hoe kan het nou dat je me niet wil, ik ben altijd lief voor je geweest
Dat soort gedachten...
Het trekt me letterlijk leeg
Ik zie heus mijn eigen patroon... maar blijf gekweld door de vraag:
Hoe kan het, dat je zoveel woede en haat voelt, terwijl ik oprechte verbinding bood...
Was het niet genoeg???
HOe kan het, dat mijn liefde niet genoeg was
ZOiets...
Dat het tochiets is wat niet genoeg was aan mij
Wat mijn schuld was
Want... ik voelde dat de verbinding, de nabijheid echt was
Het vreet me op.
En maakt me leeggetrokken.
En snap natuurlijk zelf ook wel dat...
Wat mijn eigen neiging en stoornis is etc...
Maar dat afwijzen van de verbinding, terwijl het zo oprecht is
Dat is wat er echt zeer doet, en ik maar niet kan snappen...
ALs er iemand is met borderline, of depressie...
Zou je dat aspect mss vanuit jou beleving kunnen uitleggen?
ALvast heel erg bedankt
MIjn eerste berichtje op het forum
Ikmerk dat ik steeds tegen iets aan blijf lopen, en hoop dat ik hier misschien steun kan vinden
Ik ben bijna 50 jaar, en mijn vader had persoonlijkheidsproblematiek en nog allerlei andere dingen... in ieder geval ook borderline
Lang verhaal maar komt erop neer dat ik als kind verantwoordelijkheid ben gaan nemen om hem te reguleren en onze gezinssituatie stabiel te houden.
Ik ben van nature vriendelijk, snel van vertrouwen, en voel heel sterk stemmingen en sferen aan.
Ik merk dat ik steeds naar mensen met borderline en of depressieve neigingen toetrek en hen ook aantrek. Van mijn kant voel ik dat als een soort herkenning, en dat deze mensen diepgang hebben en echt de diepte in kunnen in gesprekken en verbinding, zoiets.
En wat er steeds gebeurt, is dat ik dan een verbinding voel en denk vriendschap te hebben, en de persoon dan ineens omslaat en vijandig doet. En ik heb dan het gevoel dat ze me wantrouwen ofzo, of dat ze denken dat ik kwade bedoelingen had. En dan krijg ik de neiging om mezelf te bewijzen, aantonen dat ik niet slecht ben. Daardoor blijf ik aardig en begrijpend, en heel erg afgestemd om vooral niets fout te doen, op die manier mijn onschuld aantonen.
Intern ben ik dan steeds aan het malen en malen en malen en gepijnigd: waarom, als het zo fijn was, ik altijd loyaal was, haat je me ineens.
En... hoe kan je me dat aandoen, ik ben altijd lief en hartelijk naar je geweest.
En... Hoe kan het nou dat je me niet wil, ik ben altijd lief voor je geweest
Dat soort gedachten...
Het trekt me letterlijk leeg
Ik zie heus mijn eigen patroon... maar blijf gekweld door de vraag:
Hoe kan het, dat je zoveel woede en haat voelt, terwijl ik oprechte verbinding bood...
Was het niet genoeg???
HOe kan het, dat mijn liefde niet genoeg was
ZOiets...
Dat het tochiets is wat niet genoeg was aan mij
Wat mijn schuld was
Want... ik voelde dat de verbinding, de nabijheid echt was
Het vreet me op.
En maakt me leeggetrokken.
En snap natuurlijk zelf ook wel dat...
Wat mijn eigen neiging en stoornis is etc...
Maar dat afwijzen van de verbinding, terwijl het zo oprecht is
Dat is wat er echt zeer doet, en ik maar niet kan snappen...
ALs er iemand is met borderline, of depressie...
Zou je dat aspect mss vanuit jou beleving kunnen uitleggen?
ALvast heel erg bedankt
zaterdag 17 januari 2026 om 18:04
En snap natuurlijk zelf ook wel dat...
Wat mijn eigen neiging en stoornis is etc...
Ik denk dat je dat juist niet goed snapt, juist te weinig inzicht hebt in je eigen patronen, hoe ze werken, waarom je het doet zoals je doet en ook niet een idee hebt hoe je het zelf anders kunt doen. Ik zie zo'n enorme behoefte aan het opvullen van een enorm gat en dat maar blijven nastreven door te blijven doen wat je altijd al doet.
Ik kan je toch echt aanraden om je daar op te gaan focussen, hopelijk kun je beter psycho-educatie krijgen en betere begeleiding hierin. Sterkte.
dinsdag 20 januari 2026 om 19:54
donderdag 22 januari 2026 om 04:37
Moeilijk, als je na verbinding zulke harde reakties krijgt.
Je vertelde dat je vaak vriendschappen aangaat met mensen die een borderline stoornis hebben of depressieve neigingen hebben.
Je gaat met mensen om die een laag zelfbeeld hebben, intense emoties kunnen ervaren, vaak de tegenpolen van elkaar.
Als jij een sfeer creert van harmonie, lief, hartelijk en verbinding is dat voor een gezond mentaal persoon iets heel moois. En speelt dat bijna altijd positief uit.
Voor iemand die niet stabiel is kan ‘iets moois’ een intense emotie opwekken als jaloezie. Omdat die persoon dat niet heeft. Of woede, omdat het veel triggert qua gevoel, bijv ‘ ik voel me altijd zo kut en dan is die andere persoon zo blij of lief. Dat kan niet ontvangen worden en wordt afgeketst.
Eigenlijk confronteert het hun met hun eigen onvermogen om zich zelf zo te voelen.
Het is als een spiegel die ze wordt voorgehouden en ze op dat moment met hun eigen onvermogen worden geconfronteerd.
Want werkelijke verbinding kunnen ze niet aangaan. Tenminste niet terwijl ze ziek zijn en wellicht geen hulp/ therapie krijgen.
Je vertelde dat je vaak vriendschappen aangaat met mensen die een borderline stoornis hebben of depressieve neigingen hebben.
Je gaat met mensen om die een laag zelfbeeld hebben, intense emoties kunnen ervaren, vaak de tegenpolen van elkaar.
Als jij een sfeer creert van harmonie, lief, hartelijk en verbinding is dat voor een gezond mentaal persoon iets heel moois. En speelt dat bijna altijd positief uit.
Voor iemand die niet stabiel is kan ‘iets moois’ een intense emotie opwekken als jaloezie. Omdat die persoon dat niet heeft. Of woede, omdat het veel triggert qua gevoel, bijv ‘ ik voel me altijd zo kut en dan is die andere persoon zo blij of lief. Dat kan niet ontvangen worden en wordt afgeketst.
Eigenlijk confronteert het hun met hun eigen onvermogen om zich zelf zo te voelen.
Het is als een spiegel die ze wordt voorgehouden en ze op dat moment met hun eigen onvermogen worden geconfronteerd.
Want werkelijke verbinding kunnen ze niet aangaan. Tenminste niet terwijl ze ziek zijn en wellicht geen hulp/ therapie krijgen.
donderdag 22 januari 2026 om 05:22
Wb mensen met een bps trekken aan en stoten af. Het is vaak een test om te kijken of jij echt om diegene geeft. En dat is moeilijk want ga jij hemel en aarde bewegen dat jouw liefde/vriendschap echt is en tot het oneindige toe waarmee je vaak over je eigen grenzen gaat. Of loop je weg en is het: zie je wel je geeft niet om mij. Het put je uit want het is nooit goed genoeg.
Ook de pijn die ze voor zichzelf creëeren is iets wat herkenbaar is van vroeger, soort comfortzone maar ook het voelen van de lege gaten die zo worden opgevuld en ze door het verdriet en de ballast heen gaan.
Mensen met een depressie zijn sws vaak uitgeput en doodmoe, meer kunnen ze vaak niet handelen. En kom je op een verkeerd moment krijg je een reactie van: laat mij maar. Jij doet je best het te herstellen maar dit zorgt voor overprikkeling terwijl al zo weinig energie is.
Ik hoop voor jou dat jij jezelf ook een mooi leven gunt ipv alle ballast op je schouders te nemen. Het voelt zo zwaar allemaal.
Ook de pijn die ze voor zichzelf creëeren is iets wat herkenbaar is van vroeger, soort comfortzone maar ook het voelen van de lege gaten die zo worden opgevuld en ze door het verdriet en de ballast heen gaan.
Mensen met een depressie zijn sws vaak uitgeput en doodmoe, meer kunnen ze vaak niet handelen. En kom je op een verkeerd moment krijg je een reactie van: laat mij maar. Jij doet je best het te herstellen maar dit zorgt voor overprikkeling terwijl al zo weinig energie is.
Ik hoop voor jou dat jij jezelf ook een mooi leven gunt ipv alle ballast op je schouders te nemen. Het voelt zo zwaar allemaal.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
