Psyche
alle pijlers
Mijn leven staat voor mij nu stil
maandag 23 februari 2026 om 15:45
Wellicht zullen mensen mij nog wel herinneren met die 'vriend' die vond dat ik me niet genoeg open stelde. Inmiddels zijn we dik al een half jaar uiteen.
Na die 'breuk', als je het een breuk kunt noemen want ik wist uiteindelijk niet echt wat ik van hem was ben ik in een enorm diep gat gevallen. Ik zat toen al in GGZ traject, inmiddels heb ik daar al twee verschillende therapieën achter de rug en begin ik volgende week met schematherapie in groepsvorm. Ik kijk hier naar uit maar ook ergens vind ik het heel erg spannend.
Ik ben volledig in de ziektewet nu en ik voel me ontzettend schuldig hierover, niet naar het bedrijf toe maar naar mijn cliënten. Het werkt ook niet mee dat ik regelmatig in privésfeer cliënten tegenkom (supermarkt/dorp ect.) en die vragen waarom ik er niet ben.
Het voelt voor mij als een soort falen en dat is ook het probleem bij mij. Ik heb zo n negatief zelfbeeld, dat alles wat niet gaat zoals ik ervan verwacht of eis van mijzelf, dat ik mijzelf hier dus de schuld van geef. Ik zeg ook vaak tegen mijzelf 'Wat heb je nu eigenlijk bereikt? Niks...helemaal nada noppus'.
Hierdoor voelt het nu alsof mijn leven stil staat.....ik heb géén eigen plek, géén liefde, werken lukt niet ect. ect. Ik heb een aantal weken terug ook echt een soort van melt-down gehad....en ook eerlijk verteld bijv. aan mijn moeder dat zij vaak een trigger is en dat ik heel vaak het leven gewoon niet meer zie zitten. Het is dat ik twee lichtpuntjes in mijn leven heb, waarvoor ik echt leef. Daar bovenop is mijn moeder dus ziek, hierdoor komt er ook nog een bak zorg over mij heen. Ziekenhuis hier, ziekenhuis daar + boodschappen, koken ect. ect. ect.
Ik heb broers en zussen, maar ja die hebben hun eigen gezin/huis ect. Niks makkelijker dan de dochter die nog thuis woont. Zij zeggen wel 'Als je hulp nodig heb, dan laat het weten'. Waarom? Waarom moet ik erom vragen....dat hekelt mij ook enorm.
Ik weet goed dat ik zelf de hoofdrolspeelster ben van mijn eigen verhaal, maar het is zo moeilijk om hieruit te kruipen. Soms vraag ik mij ook echt af 'Wordt het nog beter?'. Ik hoop zodra ik mijn eigen plek heb, mijn mentale gedachten op orde heb en weer langzaam kan gaan werken ik meer rust ga krijgen.
Sorry even van mij afschrijven en wellicht zijn hier nog lotgenoten, die het zelfde meemaken?
Na die 'breuk', als je het een breuk kunt noemen want ik wist uiteindelijk niet echt wat ik van hem was ben ik in een enorm diep gat gevallen. Ik zat toen al in GGZ traject, inmiddels heb ik daar al twee verschillende therapieën achter de rug en begin ik volgende week met schematherapie in groepsvorm. Ik kijk hier naar uit maar ook ergens vind ik het heel erg spannend.
Ik ben volledig in de ziektewet nu en ik voel me ontzettend schuldig hierover, niet naar het bedrijf toe maar naar mijn cliënten. Het werkt ook niet mee dat ik regelmatig in privésfeer cliënten tegenkom (supermarkt/dorp ect.) en die vragen waarom ik er niet ben.
Het voelt voor mij als een soort falen en dat is ook het probleem bij mij. Ik heb zo n negatief zelfbeeld, dat alles wat niet gaat zoals ik ervan verwacht of eis van mijzelf, dat ik mijzelf hier dus de schuld van geef. Ik zeg ook vaak tegen mijzelf 'Wat heb je nu eigenlijk bereikt? Niks...helemaal nada noppus'.
Hierdoor voelt het nu alsof mijn leven stil staat.....ik heb géén eigen plek, géén liefde, werken lukt niet ect. ect. Ik heb een aantal weken terug ook echt een soort van melt-down gehad....en ook eerlijk verteld bijv. aan mijn moeder dat zij vaak een trigger is en dat ik heel vaak het leven gewoon niet meer zie zitten. Het is dat ik twee lichtpuntjes in mijn leven heb, waarvoor ik echt leef. Daar bovenop is mijn moeder dus ziek, hierdoor komt er ook nog een bak zorg over mij heen. Ziekenhuis hier, ziekenhuis daar + boodschappen, koken ect. ect. ect.
Ik heb broers en zussen, maar ja die hebben hun eigen gezin/huis ect. Niks makkelijker dan de dochter die nog thuis woont. Zij zeggen wel 'Als je hulp nodig heb, dan laat het weten'. Waarom? Waarom moet ik erom vragen....dat hekelt mij ook enorm.
Ik weet goed dat ik zelf de hoofdrolspeelster ben van mijn eigen verhaal, maar het is zo moeilijk om hieruit te kruipen. Soms vraag ik mij ook echt af 'Wordt het nog beter?'. Ik hoop zodra ik mijn eigen plek heb, mijn mentale gedachten op orde heb en weer langzaam kan gaan werken ik meer rust ga krijgen.
Sorry even van mij afschrijven en wellicht zijn hier nog lotgenoten, die het zelfde meemaken?
maandag 23 februari 2026 om 15:58
Dat is een boel op je bord hoor, zorgen voor zieke familie. Misschien is het gemakzucht van je broers en zussen, misschien is het ook vertrouwen.
Je hebt 2 ggz trajecten afgerond en begint aan een nieuwe, dat klinkt alsof je over de helft bent. Al voelt het vast niet zo. Voor je cliënten hoef je je niet te schamen. Om voor hen te kunnen zorgen moet je eerst goed voor jezelf leren zorgen, dat ben je nu aan het doen. Je doet niet niks, je bent er gewoon nog niet. En iedereen die wel ergens is heeft vast ook geluk gehad. Hopelijk komt dat voor jou ook snel weer.
Je hebt 2 ggz trajecten afgerond en begint aan een nieuwe, dat klinkt alsof je over de helft bent. Al voelt het vast niet zo. Voor je cliënten hoef je je niet te schamen. Om voor hen te kunnen zorgen moet je eerst goed voor jezelf leren zorgen, dat ben je nu aan het doen. Je doet niet niks, je bent er gewoon nog niet. En iedereen die wel ergens is heeft vast ook geluk gehad. Hopelijk komt dat voor jou ook snel weer.
Lorem Ipsum
maandag 23 februari 2026 om 16:07
Ahhh... TO. 
Soms is het leven ongelofelijk kut en lijkt het of het niet beter zal worden.
Maar vaak heeft het even tijd nodig om weer oké te worden.
Je hebt nu meer hulp/therapie, dat is een startpunt. En ook super goed dat je gewoon hulp accepteert.
Cliënten willen weten waar je bent, dat betekent dat je gemist wordt. Dus blijkbaar heb je een positieve indruk op ze gemaakt.
En ze willen alleen maar dat het beter met je gaat. Maar dat kost nu gewoon even tijd. En die tijd heb je nu, neem die ook.
Je bent inderdaad de hoofdrolspeler in je verhaal, maar niet elk verhaal is altijd rozengeur en maneschijn. Daar moet je helaas doorheen.
Maar je bent onderweg!!
Soms is het leven ongelofelijk kut en lijkt het of het niet beter zal worden.
Maar vaak heeft het even tijd nodig om weer oké te worden.
Je hebt nu meer hulp/therapie, dat is een startpunt. En ook super goed dat je gewoon hulp accepteert.
Cliënten willen weten waar je bent, dat betekent dat je gemist wordt. Dus blijkbaar heb je een positieve indruk op ze gemaakt.
En ze willen alleen maar dat het beter met je gaat. Maar dat kost nu gewoon even tijd. En die tijd heb je nu, neem die ook.Je bent inderdaad de hoofdrolspeler in je verhaal, maar niet elk verhaal is altijd rozengeur en maneschijn. Daar moet je helaas doorheen.
Maar je bent onderweg!!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 23 februari 2026 om 16:47
Jeetje waarom ben je zo hard naar jezelf? Je hebt verwachtingen en eisen voor jezelf, je vindt dat je faalt, je geeft jezelf de schuld, je hebt niets bereikt.. Nou als iemand dit tegen mij zou zeggen zou ik zeggen 'Ga je lekker?' Alsof alle andere mensen zo fantastisch zijn. Iedereen probeert maar wat toch?
Wees open naar je familie en zeg ze dat het niet zo goed met je gaat en dat zij moeten helpen met jullie moeder zodat jij even wat ruimte krijgt om adem te halen.
Wees open naar je familie en zeg ze dat het niet zo goed met je gaat en dat zij moeten helpen met jullie moeder zodat jij even wat ruimte krijgt om adem te halen.
maandag 23 februari 2026 om 17:47
Yejii schreef: ↑23-02-2026 16:47Jeetje waarom ben je zo hard naar jezelf? Je hebt verwachtingen en eisen voor jezelf, je vindt dat je faalt, je geeft jezelf de schuld, je hebt niets bereikt.. Nou als iemand dit tegen mij zou zeggen zou ik zeggen 'Ga je lekker?' Alsof alle andere mensen zo fantastisch zijn. Iedereen probeert maar wat toch?
Wees open naar je familie en zeg ze dat het niet zo goed met je gaat en dat zij moeten helpen met jullie moeder zodat jij even wat ruimte krijgt om adem te halen.
Dit.
En bovendien: je bent hartstikke druk bezig met herstel en daarmee dus ook groeien. Hoezo sta je stil? Juist niet zou ik zeggen.
maandag 23 februari 2026 om 17:54
Het is ook heel wat... maar je bent er mee bezig, je pakt het aan, stap voor stap ga je het wel zien veranderen.
En als je broers en zussen zeggen dat, wanneer er hulp nodig is, je het maar moet vragen, dan menen ze dat he. Dan mag je het vragen. Jij woont thuis en zit er met je neus op, zij weten niet altijd wat er nodig is.
Heel veel sterkte!
En als je broers en zussen zeggen dat, wanneer er hulp nodig is, je het maar moet vragen, dan menen ze dat he. Dan mag je het vragen. Jij woont thuis en zit er met je neus op, zij weten niet altijd wat er nodig is.
Heel veel sterkte!
maandag 23 februari 2026 om 18:42
"Zij zeggen wel 'Als je hulp nodig heb, dan laat het weten'. Waarom? Waarom moet ik erom vragen....dat hekelt mij ook enorm."
Je broers en zussen kunnen niet in je hoofd kijken. Ik denk dat je hierin teveel verwacht. Punt 1 is om te bedenken wat jij nodig hebt: wil je iemand om vooral tegenaan te kunnen praten? Wil je juist afleiding en niet over je issues praten? Of juist dat ze praktisch meedenken over oplossingen? Als je dat weet komt stap twee: communiceren wat je nodig hebt.
Psychologisch gezien: vrijwel altijd wordt het inderdaad beter! Het is nu kut, maar dat is echt zo. Je zit nu diep, maar je kunt echt weer aan de weg naar boven beginnen.
Je broers en zussen kunnen niet in je hoofd kijken. Ik denk dat je hierin teveel verwacht. Punt 1 is om te bedenken wat jij nodig hebt: wil je iemand om vooral tegenaan te kunnen praten? Wil je juist afleiding en niet over je issues praten? Of juist dat ze praktisch meedenken over oplossingen? Als je dat weet komt stap twee: communiceren wat je nodig hebt.
Psychologisch gezien: vrijwel altijd wordt het inderdaad beter! Het is nu kut, maar dat is echt zo. Je zit nu diep, maar je kunt echt weer aan de weg naar boven beginnen.
maandag 23 februari 2026 om 18:55
Helemaal mee eens!Yejii schreef: ↑23-02-2026 16:47Jeetje waarom ben je zo hard naar jezelf? Je hebt verwachtingen en eisen voor jezelf, je vindt dat je faalt, je geeft jezelf de schuld, je hebt niets bereikt.. Nou als iemand dit tegen mij zou zeggen zou ik zeggen 'Ga je lekker?' Alsof alle andere mensen zo fantastisch zijn. Iedereen probeert maar wat toch?
Wees open naar je familie en zeg ze dat het niet zo goed met je gaat en dat zij moeten helpen met jullie moeder zodat jij even wat ruimte krijgt om adem te halen.
Je hebt bereikt dat cliënten naar je vragen. Dat betekent dat zij je missen. Ze spreken je aan ipv voorbij te lopen. Jij hebt dus iets goeds gedaan voor/met hen. Je hebt een goede indruk achterlaten. En daar mag je trots op zijn!
Daarbij, je werkt keihard aan jezelf. Dat noem ik geen stilstand, maar vooruitgang. En ook al gaat het niet goed nu, je doet je stinkende best. En daar mag je jezelf ook echt wel een schouderklopje voor geven.
Je probeert ook nog voor je moeder te zorgen terwijl jullie relatie niet zo makkelijk is. Toch zet je je in.
Wat je nu mag doen is hulp vragen aan je broers/zussen. Jij kan niet alles dragen en moet ook echt aan jezelf denken.
Die nieuwe therapie gaat wederom veel van je vragen. Leg dat uit aan je familie en dat je probeert beter te worden. En dat dat niet gaat zonder hun hulp.
Je faalt niet, echt niet.
dinsdag 24 februari 2026 om 14:50
Dankje wel allemaal, maar voor mij voelt dit heel vaak wel zo alsof ik niet vooruit kom in mijn leven.
Ergens weet ik donders goed dat ik er mag zijn en niet zo negatief over mijzelf moet denken. Alleen zijn dat mijn modi's geworden en hieraan hoop ik met de schema groepstherapie aan te gaan werken.
Dit alles komt ook van jaren negatief zelfbeeld (overgewicht), in de schaduw staan van mijn zus omdat zij de rebellerende puber was en er van mij verwacht werd (niet alleen door mijn moeder) dat ik het mak schaapje was. Dat was ik dus ook want ik paste mij overal in aan en zo ook in mijn twintiger jaren. Ik heb ook een heel erg conflict vermijdende persoonlijkheid/gedrag, daar krijg ik hoogstwaarschijnlijk nog een therapie voor.
Het vragen aan mijn broers en zussen, is een hele opgave, moet ik ook gewoon doen. Ik heb dit overigens ook vaker voor mijn moeder der voeten gegooid, dat ze nog andere kinderen heeft en ook eens kunnen vragen voor een boodschap of ziekenhuis bezoek.
Ergens weet ik donders goed dat ik er mag zijn en niet zo negatief over mijzelf moet denken. Alleen zijn dat mijn modi's geworden en hieraan hoop ik met de schema groepstherapie aan te gaan werken.
Dit alles komt ook van jaren negatief zelfbeeld (overgewicht), in de schaduw staan van mijn zus omdat zij de rebellerende puber was en er van mij verwacht werd (niet alleen door mijn moeder) dat ik het mak schaapje was. Dat was ik dus ook want ik paste mij overal in aan en zo ook in mijn twintiger jaren. Ik heb ook een heel erg conflict vermijdende persoonlijkheid/gedrag, daar krijg ik hoogstwaarschijnlijk nog een therapie voor.
Het vragen aan mijn broers en zussen, is een hele opgave, moet ik ook gewoon doen. Ik heb dit overigens ook vaker voor mijn moeder der voeten gegooid, dat ze nog andere kinderen heeft en ook eens kunnen vragen voor een boodschap of ziekenhuis bezoek.
zaterdag 25 april 2026 om 09:03
Ik zal eens een update geven hoe het gaat. Sinds een week of 3 a 4 gaat het beter. Ik ga trouw naar de schema groepstherapie en ik heb nog een ander traject lopen wat erg goed doet. Deze combi is zwaar maar ik merk wel de effecten ervan.
Ik heb niet meer het hele zware gevoel alsof mijn leven stil staat. Ik durf weer naar de toekomst te kijken, zeker omdat ik waarschijnlijk mijn eigen appartement ga krijgen op een plek waar ik onzettend graag wil wonen.
Ik ben een doemdenker, onzeker, perfectionistisch, heb een enorm minderwaardigheidscomplex ect. Ect. Ik leer hiermee beter om te gaan en te relativeren. Zeker het doemdenken probeer ik echt te relativeren. Waarom zou ik het niet kunnen als een ander het wel kan? Toch?
Ik werk nog steeds niet en nu eindelijk na bijna een half jaar voel ik me daar niet meer echt schuldig om. Mijn werkgever geeft me gelukkig de ruimte om aan te geven wat wel en niet gaat. Ik ben ze daar erg dankbaar voor.
Ik hoop dat dit zo doorzet en dat ik uiteindelijk me weer mijzelf echt gaat voelen.
Ik heb niet meer het hele zware gevoel alsof mijn leven stil staat. Ik durf weer naar de toekomst te kijken, zeker omdat ik waarschijnlijk mijn eigen appartement ga krijgen op een plek waar ik onzettend graag wil wonen.
Ik ben een doemdenker, onzeker, perfectionistisch, heb een enorm minderwaardigheidscomplex ect. Ect. Ik leer hiermee beter om te gaan en te relativeren. Zeker het doemdenken probeer ik echt te relativeren. Waarom zou ik het niet kunnen als een ander het wel kan? Toch?
Ik werk nog steeds niet en nu eindelijk na bijna een half jaar voel ik me daar niet meer echt schuldig om. Mijn werkgever geeft me gelukkig de ruimte om aan te geven wat wel en niet gaat. Ik ben ze daar erg dankbaar voor.
Ik hoop dat dit zo doorzet en dat ik uiteindelijk me weer mijzelf echt gaat voelen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
