Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene

nick2.0 schreef op 24 november 2013 @ 22:12:

Lieve Ev, toevallig miste ik ons groepje zo van de week. Jij leest bij ons mee, en we gaan flinke tijd terug.

Ik weet niet zeker wie je bent, is dat dom?



Mrs, wat heb je het zwaar



Ik heb gisteren weer eens heel goed beseft hoeveel last ik heb van triggers. Ik verberg het, maar in mijn hoofd speelt het wel degelijk (en veel). Nog steeds. Om moedeloos van te worden. Moet erover gaan praten met therapeute deze week, echt. Zou zoiets nou echt ooit over gaan? Echt over, bedoel ik?

Dag lieve allemaal, mag ik meeschrijven?

Als t mag vertel ik mn verhaal

Die vraag stel ik me ook heel vaak. Zou het echt over kunnen gaan? Ik weet het niet. Ik weet wel dat het verbergen me teveel kracht kost en dat die koek steeds sneller op is en ik wil het ook niet meer. Ik wil er vanaf. Het liefst zou ik willen dat mijn geheugen gewist kon worden.

kijnedijffie, 18 minuten geleden

Dag lieve allemaal, mag ik meeschrijven?

Als t mag vertel ik mn verhaal

Natuurlijk mag je meeschrijven.

Dank je wel! Omdat jullie al lang met elkaar schrijven wilde ik t eerst ff checken...



Mn verhaal in een notedop: mn moeder had mij maar beter niet kunnen krijgen (heeft ze me ook verteld): door de opvoeding die ze zelf (niet) heeft gekregen weet ze niet hoe ze met mijn aanwezigheid moet omgaan. Doordat er geen aandacht was voor haar heeft ze die voor mij ook niet. Gevolg is dat zij mij zeer regelmatig dagen aaneen doodzweeg. De relatie tussen haar en mijn vader liep alleen doordat ik mijn vader kon vertellen wat hij 'moest' doen.



Dit gecombineerd met stelselmatig gepest worden tijdens mijn basisschool en middelbare schoolperiode heeft gemaakt dat ik n sterke vrouw ben die t liefst alle gevoelens en signalen wegstopt. Voor mezelf lukt dat op zich nog wel maar merk dat ik toch wel behoefte heb aan intimiteit en geborgenheid, alleen voel ik me bijna nooit veilig, alleen bij mensen die ik al heel lang en goed ken.



Concrete vraag: ik ben voorzichtig aan t daten, t liefste vertel ik hier niks over, voel me zo'n ontzettende zemelaar, maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat ik er een keer wel iets over moet zeggen, omdat t n hoop van mn gedrag verklaart. Ben altijd erg bang voor de reactie, heb ook heel erg de angst dat diegene me niet gelooft, terwijl ik weet dat ik t eerder onder- dan overdrijf. Dus wrs wel vertellen, maar wanneer?



Dank alvast voor t lezen/'luisteren'

Zo grof scrollend door het forum kwam ik deze pagina tegen en ik voelde de behoefte om te reageren alleen gaat het niet over mij maar over mijn partner; Mijn partner heeft een complexe ptss en na vaak de plak wbt behandeling mis geslagen te hebben heeft ie nu eindelijk een goede therapeut gevonden maakt hij ook wel mooie stappen.

Maar dissociëren blijft ie doen. Is er iemand dit herkent bij zichzelf of bij haar partner? Hoe zit jullie ervaring met dissociëren eruit?

Ja, geheugen wissen, en dan wat nieuwe programmaatjes installeren; kon dat ook maar bij een mens



Iedereen mag gewoon meeschrijven hoor, het is geen 'vast groepje' of zo, dus welkom.



Wat je vraag over daten betreft: ik probeer terug te denken hoe ik dat destijds gedaan heb. Volgens mij is het allemaal geleidelijk gegaan, je leert elkaar steeds beter kennen als het goed is, je vertelt wat, vertelt weer wat, hij ook. Zoiets, denk ik.

Dank elmervrouw, het punt is dat t voelt als een zwaard dat boven mn hoofd hangt, iets wat ik mòet vertellen, maar wat ik tegelijkertijd niet wil vertellen...

Op jouw tijd, Kijn, wanneer jij er klaar voor bent en de sfeer ernaar is, en je voelt dat je hem genoeg vertrouwt. Je bent niets verplicht.

Misschien de schematherapie Mrs W ?

Verder vind ik het ontzettend knap dat je ziet waar jij begint en Mason eindigt en andersom...als je begrijpt wat ik bedoel.



Ik wil geen knuppel in het hoenderhok gooien, maar ik kreeg in het begin toen je vertelde dat peut expres aan je beschermingsmechanisme rammelde iets van: Mooi, want die Walker, kan misschien te goed lullen ;)

Maar nu denk ik...WTF, jouw issue is veiligheid en zij gaat jou testen, expres prikkelen, een ellendige week bij je bezorgen ??

Wat is er mis mee, om jou gewoon te VRAGEN hoe je de intake hebt ervaren ??

Dat expres rammelen zou voor mij, zo ontzettend niet okay voelen.

Lastig blijf ik dit vinden zeg, Ik denk niet dat ik vroeger tot het extreme misbruikt ben, al voelde het wel zo en doet soms vandaag de dag nog wel eens zeer.



Gaat gelukig stukken beter, maar af en toe heb ik een hele vervelende terugval en zie ik mezelf en mijn zelfvertrouwen nergens meer in, ook word ik dan erg verlegen terwijl ik normaal gesproken een heel vrolijk mens ben.



Tijdens zon terugval heb ik ook echt het idee dat ik mijzelf niet meer ben, mijn boosheid uit ik eigenlijk ook nooit in schreeuwen of mijn toon verhogen tot het extreme omdat ik daar geen meerwaarde inzie maar dit is geloof ik vrij normaal.



Het doet mij ook nog wel eens zeer als mensen dit dus wel naar mij doen, en daar schrik ik dan wel eens van en heb ik de neiging om weg te lopen en te huilen om op die manier mijn boosheid te uiten, maar niet op die persoon zelf



FB mag best gegeven worden, maar licht soms best gevoelig, maar denk eerder dat ik hier wel "possitieve reacties" krijg

Dat was wel haar insteek, die Walker lult te gladjes. Maar ze zat zelf flink in de rats omdat ik de volgende afspraak niet kwam opdagen, ik zat met Mason bij de huisarts namelijk. Ze was bang dat ze te hard gerammeld had en te ver gegaan was. Eerlijk gezegd vind ik het nu achteraf best slim, het werd wel duidelijk waar de pijn precies zit, vertrouwen, veiligheid, wereldbeeld en zelfbeeld en dat dit keer op keer door gebeurtenissen bevestigd is. Maar ook wel een nieuw inzicht, of nieuw. Ik wist het wel, dat kind wat ik voor het misbruik was, dat is zo deaud als het pier. Karen voor en na zijn twee verschillende personen. En misschien kan ze me wel helpen om haar te vinden onder die puinhoop. Ze moet ergens liggen onder die brokstukken en rokende puinhopen. Maar ze gaat het nu proberen met een rescue dog en niet met een shovel.

De laatste maanden kwam ik dit topic af en aan tegen... en steeds wilde ik ook wat "zeggen" maar kwamen er geen woorden uit.

Net nu mijn verwerkng eindelijk in gang gezet is.

Sinds een maand of 2 nu.

en ik dit topic weer tegen kom lijk ik stomweg ook meer te herkennen.

Het is net of ik eindelijk durf te zien wat er gebeurt is.

Wat ik nou zo gek vind om bij mezelf te merken/zien/voelen dat zoveel behoorlijk "grote" dingen zoals b.v. met wie er wat gebeurt is...soms nu pas naar buiten lijken te komen.

Toen ik begon met een therapeutische schrijfopdracht om "alles op een rijtje te krijgen" was ik steeds overtuigd dat het maar 1 persoon geweest was....en nu een poos verder blijkt dat wat ik herinner van die persoon eigenlijk het minst "groot" is geweest.

Gingen er al die tijd dingen schuil in mijn hoofd en lijf die ik "niet meer wist" ...maar die nu jze naar buiten komen juist heel veel reacties en gedrag van mij lijken te "verklaren".

Sorry explicieter lukt het me niet op dit moment ...



Ik vraag me af of dat herkenbaar is voor anderen?

En hoe je daar nou mee om moet/kan gaan.



Verder herken ik echt veel dingen die hier geschreven zijn...vooral dingen als...slecht voor mezelf zorgen....eetproblemen....andere mensen hun behoeften veel belangrijker vinden dan de mijne....angsten...ik ben juist steeds banger geworden voor seks...maar weet inmiddels ook dat mijn moeite met vrijen met mijn man heel sterk te maken heeft met me vies voelen...

Ik heb een paar weken nu geprobeerd (op eigen initiatief wel in overleg met mijn huisarts) zoder de medicijnen te doen...maar heb gisteren moeten besluiten weer te moeten beginnen uit veiligheid.

Woede die in me zit lijkt steeds verder naar boven te komen waardoor ik soms de controle verlies en mezelf pijn ga/wildoen.



Ik blijf denk ik wel mee lezen maar denk niet dat reageren echt met regelmaat zal zijn..



maar Eleonora! dank voor de dappere stap dit topic te openen en iedereen voor de openhartigheid.

Dankjewel elmervrouw, dat ga ik proberen ter harte te nemen

Tijd geleden dat ik hier iets heb gepost, moest nieuwe nick aanmaken omdat ik niet meer kon inloggen.

De afgelopen maanden zijn erg zwaar geweest, paniekaanvallen, heel veel huilen, intens verdrietig zijn en momenten hebben dat ik alleen maar rust in mijn hoofd wilde (lang leve kalmeringstabletten). Mijn hele wereld staat op z'n kop omdat ik voor het eerst mensen in vertrouwen heb genomen over mijn geheim. Het voelt ergens nog heel onveilig dat het out in the open is, weet soms niet hoe ik daarmee om moet gaan.

Heb ook al maanden gesprekken met een psycholoog, ben blij dat ik die stap heb genomen, begrijp nu steeds duidelijker welke veiligheidsmechanismen ik heb.

Maar het allerzwaarste moet nog komen en ik merk dat ik dat heel eng vindt. Ik wil de confrontatie aangaan met de persoon die me dit heeft aangedaan, per brief. Wil de banden verbreken maar dat heeft vergaande consequenties. Het zal betekenen dat ik een bom ga gooien op het zogenaamde happy family idee.

Ik wil nu eindelijk voor mezelf kiezen maar vindt dat tegelijk doodeng. Ik weet niet hoe het gaat aflopen, of alles uit elkaar valt.

Wat ik ook lastig vindt is dat ik degene ben die heel hard moet werken aan mezelf, ik moet stappen nemen om eindelijk echt te kunnen leven en de dader leeft gewoon zijn leven. Alsof er nooit iets is gebeurt.

Soms wou ik dat het geheim nooit naar buiten was gekomen, want het voelt alsof ik nu totaal geen grip heb..

@Florine....helaas geen advies van mij...maar wel herkenning en een knuffel

voor alle dappere meiden die hier schrijven (en de meelezers die zich aangesproken voelen).

Alvast in deze misschien moeilijke, donkere maand... toch fijne feestdagen gewenst..

Ik hoop voor iedereen dat 2014 jullie veel mooie, liefdevolle en gelukkige momenten mag geven...



Denk dat als we allemaal terugkijken... van waar we gekomen zijn.. dat ieder erg trots op zichzelf mag zijn!





Flowerpower...

Mooi, FP.



Hoe gaat het met iedereen?

Door stom toeval kwam ik vandaag op dit topic terecht. Inmiddels heb ik al 3 jaar therapie, verschillende soorten en ik denk op naar de volgende.

Mijn leven is een puinzooi. Ik weet niet wat ik wil, ik weet niet wat ik leuk vind en het staat al jaren op pauze. Al tijden probeer ik erachter te komen wat er mis met me is. Heb ik een persoonlijkheids stoornis, ADHD, borderline?? Ik heb heel lang ontkend dat het misschien wel eens door het misbruik zou kunnen komen. Ik dacht nl dat als ik er maar heel veel over praat met iedereen het wel verwerkt is. Na al jullie verhalen te hebben gelezen herken ik wel erg veel.



Tussen mijn 5e en mijn 7/8e heeft mijn vader wel eens aan me gezeten. Weliswaar is zijn slaap, terwijl ik tussen hen in lag 's nachts maar toch. Een paar jaar later huilend verteld verteld aan mijn moeder die hier totaal geschokt op heeft gereageerd en mijn vader hiermee heeft geconfronteerd. Volgens hem niet waar maar nog een jaar later waren ze gescheiden en hij was het huis uit. Oh ik vergeet te vertellen dat hij alcoholist was en het toch al geen gezellige boel thuis was. Ik heb mijn vader nooit meer gezien.

Mijn moeder wist zich totaal geen raad met me, is bij de huisarts en weet ik wat voor instanties geweest om over me te praten. Verschrikkelijk vond ik dat, wetende dat er mensen waren die zonder dat ik erbij was over me zaten te praten. Nog steeds kan ik daar heel slecht tegen en ben ik behoorlijk wantrouwend.



Mijn puberteit was een hel en ik moest uit huis. Ik ben via een school bij een stel terecht gekomen die moeilijk opvoedbare kinderen opving in het buitenland. Nog steeds beschouw ik mezelf niet als moeilijk opvoedbaar, er had gewoon beter geluisterd moeten worden. De afspraak was dat ik daar mijn MAVO af zou maken. Dit wilde ik totaal niet omdat ik het supersaai vond. Kon me er ook niet op concentreren. Ik had in die periode een giga muur om mezelf heen gebouwd en de man van het stel (onze "begeleider") is het gelukt om beetje bij beetje deze muur af te brokkelen en mijn vertrouwen te winnen. Hij heeft daarbij mijn moeder en mij tegen elkaar uit gespeeld en gezorgd dat ik geen contact meer met haar wilde. Ondertussen was ik idolaat geworden van deze man, hij was mijn alles. Niemand moest het wagen een verkeerd woord over deze persoon te zeggen. Hij kwam steeds vaker een nachtelijk bezoek brengen om me zogenaamd te "masseren". Want ja ik moest zo hard werken daar en kreeg daar maar stijve schouders van.

Verder dan betasten, m'n oor likken en zeggen dat hij me wel wilde laten klaarkomen is het godzijdank nooit gegaan. Ik betwijfel het of ik nee had gezegd. Ik adoreerde hem, zoals een sektelid een sekteleider kan bewonderen.

Toen ik weer een klein beetje voor mezelf op durfde te komen en weer de opstandige puber werd is het kleineren begonnen. Met de grond werd ik gelijk gemaakt, ik was niks waard, ik kon niks, als ik mn Mavo niet zou halen zou ik eindigen achter de kassa en ga zo maar door.

Na een jaar kwam ik erachter dat hij probeerde te regelen of ik nog een jaar kon blijven. Inmiddels was ik 16 en was de leerplicht voorbij en ging er godzijdank een alarmbel af in mn hoofd. Als die niet af was gegaan was ik waarschijnlijk geeindigd als sexslavin in een kelder ofzo daar.

Terug in NL ging ik aan het werk. Jarenlang hetzelfde werk gedaan waar ik van walg. Vijf jaar geleden kon ik het niet meer opbrengen om nog steeds te doen waar ik niks aan vind. Ik ben ermee gestopt en ben mn eigen bedrijf begonnen. Ook dit lukt niet. Ik droom groot maar ik durf niks. Ik heb de walgelijke overtuiging dat het niet goed genoeg is wat ik doe. Ik ben een extreme perfectionist en als ik niet zeker weet dat iets goed zal gaan begin ik er niet aan. Ik ben bang om dingen fout te doen.



Ik heb een vriend en snap niet dat hij nog bij me is. Sex gaat niet meer, alles doet pijn. Ook ik moet eerdaags naar de dokter en ben panisch. Ik wil niet dat er aan me gezeten word. Ik sla dan of dicht en laat het gebeuren, met als resultaat dat ik me vies voel, of ik word agressief.



Op het moment heb ik echt een hekel aan mezelf en ik begrijp gewoon niet waarom ik zo ben. Waarom kom ik niet vooruit? Waarom DOE ik niks? Dit is niet het leven wat ik wil hebben en ondanks alle therapeuten kom ik nog steeds niet vooruit.



Dit is de langste post die ik hier ooit geschreven heb...ben als de dood voor herkenning maar ik post het toch...

Bedankt voor dit topic.

Dat is een heel verhaal, suikerspin. Ik hoop dat je iets aan onze verhalen hebt. Op een bizarre manier is de herkenning rustgevend, blijkbaar reageren veel meer mensen hetzelfde op vergelijkbare gebeurtenissen in de jeugd.

Ja want ik zit me hier nu te realiseren dat ik er voorlopig nog niet klaar mee ben.

Ik functioneer op geen enkel vlak meer, grappig om te lezen dat er meerdere zijn die geen baan kunnen vasthouden..dacht dat het ADHD was!

Mijn honden zijn mijn houvast en de reden dat ik nog buiten kom.



Meiden wat voor een therapie moet ik nou weer beginnen? Ik ben bij twee psychologen geweest, een regressietherapeut en RET therapie gehad. Ik zat er eigenlijk over te denken nu naar een psychiater te gaan.

*ik had een heel verhaal getypt maar durf het toch niet te plaatsen, stom eigenlijk*



Voor alle lieve dappere dames op dit topic een dikke knuffel dan maar.

Ik heb een zware week achter de rug. De therapie die ik nu volg is heftig. Deze week is mijn veiligheidsgedrag aan bod geweest. behoorlijk heftig om zo een spiegel voor gehouden te krijgen. Ik voel me nooit veilig, eigenlijk voelt het alsof ik 24/7 in levensgevaar ben. Ik ben zo hyperalert op mijn omgeving dat dit ook een tweede natuur is geworden. Ik kan gewoon niet anders. Zeker nu Stan echt veel in het buitenland is, heb ik geen rust. Het gekke is dat ik me nooit zo gerealiseert heb dat alle kleine dingen die ik doe en voel, allemaal te maken hebben met mijn veiligheidsgedrag. Sommige dingen liggen er wel dik boven op, maar andere gedragingen was ik me helemaal niet zo van bewust. Eigenlijk ben ik best freaky.



Vandaag was gewoon een nachtmerrie, de hele week eigenlijk, ik heb eigenlijk constant paniekaanvallen gehad, het is een wonder dat ik heelhuids thuis ben gekomen. Ik denk dat ik wel vijf bijna-aanrijdingen heb gehad. Nu moet ik wel zeggen dat het verkeer ook echt hysterisch was. Morgen kan ik gelukkig de hele dag thuiswerken, geen afspraken buiten de deur en Stan komt 's avonds eindelijk terug.



Nu ga ik lekker mijn medicijnencocktail innemen en heel hard hopen dat ik kan slapen over een paar uur.

Psychiater is een goede stap, suikerspin. Ik ben echt wel een stuk opgeknapt vergeleken met een paar jaar geleden. Doordat ik nu eindelijk goed ben ingesteld met medicatie, is er nu ook ruimte gekomen om alles te ontrafelen. Ik ben er nog lang niet, echt nog lang niet. Maar volgens mijn psychiater is er echt kans op volledig herstel, al kan ik me daar nu helemaal niks bij voorstellen.



Mijn hond was in mijn slechtste periodes ook de enige houvast om naar buiten te komen. Nu is ie echt oud en versleten, hij waakt niet meer, slaapt zelfs door een bomaanslag heen, vrees ik. En ik voel me ook heel kwetsbaar daardoor, ik heb altijd zo op hem geleund eigenlijk om me veilig te voelen.