Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene

Mag ik vragen aan welke medicatie jullie zitten? want ik ben ondertussen aan het derde medicijn maar ook dit helpt niet of niet voldoende..

Bij deze wil ik alle dappere dames een extra knuffel voor de feestdagen geven..

Konijntje, dat is echt heel persoonlijk welk middel bij jou gaat aanslaan en de minste bijwerkingen geeft. Dat is zelfs door psychiaters niet te voorspellen. Ik weet dat het echt een hel is om steeds weer af- en op te bouwen, maar trial-and-error is helaas de enige manier om goed ingesteld te worden. Wat voor mij werkt, hoeft bij jou dus niet te werken en andersom.



Wat mij overeind heeft gehouden is dat ik echt merkte dat de ernst van de symptomen en gedachtenstromen echt afhankelijk zijn van de neurobiochemische huishouding in de hersenen en de veranderingen die medicatie veroorzaken buiten mijn macht lagen. Ik heb het eigenlijk gewoon uitgezeten.



Sterkte. Ik hoop dat het volgende middel raak is.

Lees ineens dat er weer flink gepost word. Fijn!

Dapper, iedereen die nieuw haar verhaal doet.



Ms stanley, zware periode zit je in! Spiegels zijn stom maar helpend.

Sterkte.



Ik heb t zwaar met deze periode. Kerst/o&n. Allerlei familie dingen en ik heb geen familie.

Ik merk dat ik meer in de war ben, wazig, niet op deze wereld en dus ook meer tijd kwijt.



Na de kerstvakantie gaan we beginnen met traumaverwerking. Ik weet bijna niets aan trauma maar wel een paar kleine dingen.

Die kleine dingen gaan we mee beginnen, de hoop is dat dan de echte grote trauma's ook terug gaan komen.

Als niet krijg ik een andere behandelaar en krijg ik emdr oid en word t wat geforceerd.

Ik heb t gevoel dat het zo moet, dat ik anders niet verder kom in delen samen laten werken, weten wat er gebeurd is vroeger en dergelijke..

Het gaat iig zwaar worden naast mn studie..

Iedereen die hier schrijft is dapper.



Ik lees herkenbare dingen en reacties en ik denk: oh ja, ja, dat heb ik ook. Moet zeggen dat ik juist in deze tijd weer heel erg bezig ben met mijn zelfbeeld en het gevoel 'niemand houdt van mij', terwijl ik wel degelijk positieve mensen om me heen heb van wie ik best kan merken dat ze om me geven... maar het stelt me niet op een diep niveau gerust zodat ik kan voelen 'alles is goed'.



Ik geniet trouwens wel van de kerstsfeer die ik zelf heb gecreeërd in mijn huis, met simpele middelen; dat wel. Het is best knus.

Iedereen die schrijft is dapper. Misschien schreef ik t rot. Sorry.

Ik bedoelde het niet als verwijt.. sorry als je het zo hebt opgevat..

Geeft niet hoor. Ik schreef het een beetje krom. Ben ik gewoon goed in. ;)

Sterkte voor iedereen die t nodig heeft

voor iedereen die in deze struggles zitten

Ik heb er de laatste dagen nog heel veel over nagedacht. Eigenlijk vind ik mezelf nogal een aansteller en vind ik het moeilijk te accepteren dat al mijn psychische problemen hier wel aan te wijten zijn.

Aan de andere kant voelt het nu wel alsof ik aan het echte probleem toegekomen ben en niet meer alleen aan symptoom bestrijding doe.

Ik probeer mezelf te begrijpen. Ik hou sinds mijn 8e ongeveer dagboeken bij. Ik ben deze nu weer aan het doorspitten om erachter te komen waarom ik doe zoals ik doe. Dat moet ik aan een psy overlaten denk ik maar goed....

vanavond ook weer ruzie met m'n vriend. Die is er zo klaar mee. Logisch want hij draait financieel overal voor op. Ik durf er niet over te praten met hem. Want dat is raar...sinds ik door heb dat de problemen hier vandaan komen is het opeens een stuk moeilijker en pijnlijker om over te praten. Ik sterke suikerspin moet nu toch toegeven dat ze niet zo sterk is....

Ik heb nooit goed met mannen kunnen praten, ben in de puberteit door een bepaald persoon (zgn hulpverlener) doodgezwegen als ik voor mezelf opkwam of zei wat ik eigenlijk wilde. Of werd er tegen me geschreeuwd dat ik dom was. Bizar maar ik verwacht altijd nog deze reactie.

Het zal de reden ook wel zijn dat ik niet doe wat ik zelf wil maar altijd alleen leef voor anderen.Of eigenlijk ik doe dingen waarvan ik denk dat anderen dat van me verwachten. Ik weet niet eens meer wat ik zelf wil. Met als resultaat nu dat ik echt helemaal niks meer doe.



Bah...ik kan mezelf zo goed voorstellen hoe ik zou willen zijn. Met een succesvol eigen bedrijf.....

Anyway...fijne dagen aan iedereen!

Eleonora bedankt voor het openen van deze topic!

Dappere dames knap dat jullie je verhaal hebben gedeeld. Ik heb niet alles gelezen want sommige verhalen zijn te heftig. Ik zou t fijn vinden om mijn verhaal ook even te delen omdat ik er sinds zaterdag erg mee bezig ben.



Ik ben in mijn leven verschillende keren seksueel misbruikt of verkracht. Ik heb nog meer nare dingen meegemaaktgen heb hier toen ik 19 jaar was een paar jaar deeltijdtherapie voor gehad. Dit heeft mij ontzettend geholpen. Ik heb hierdoor mijn leven weer op kunnen pakken. Een opleiding gevolgd, leuke baan en ben alweer tien jaar bij mijn man. Hij heeft ook een zeer groot deel aan mijn redding bij gedragen!

Ik zie mijn nare jeugd als een soort kast met daarin doosjes van de trauma's die ik heb meegemaakt. Ze zijn er maar de pijn ervan voel ik niet (meer) dagelijks. Soms gaat er een doosje open en iedere keer als dat gebeurt baal ik heel erg. Dan denk ik verdomme gaat dit nooit voorbij? Ik wil rust...niet deze pijn voelen...



Mijn ouders hadden vrienden. Zij hadden een zoontje dat een jaar jonger was dan ik...Ik was vaak bij hun. Hij was een vriendje van hem en we speelden altijd leuk. Dat veranderde toen ik acht/negen jaar was. Hij kreeg seksuele interesses en ik moest daarin mee gaan. Het begon tijdens een logeerpartij. Dan zat hij in 'mijn slaap' aan mij...later werd t ook overdag en ging het veel verder dan belasten. Mijn ouders hadden een slecht huwelijk dus soms moest ik daar een tijdje naar toe zodat zij ruzie konden maken. Ik heb mijn moeder toen ooit eens verteld dat ik niet heen wilde gaan omdat hij aan mij zat. Ze zei dat ik dan gewoon nee moest zeggen. Ik heb mij nooit geloofd en gesteund gevoeld.

Toen ik naar de middelbare school ging is het gestopt. Ik weigerde nog mee te gaan naar die mensen en naar die jongen en uiteindelijk met resultaat.



In mijn volwassen jaren heb ik hier nog wel met mijn moeder over gesproken en ze gaf aan dat ze niet had gezien hoe ernstig t was...ik geloofde haar toen...tot afgelopen zaterdag.



Afgelopen zaterdagavond was ik bij een uitvoering met mijn man, mijn moeder en haar vriend. En wie was daar ook? Die ene bewuste jongen. Mijn moeder zegt: ow kijk ....is er ook joh! op een enthousiaste toon, naar mijn idee in ieder geval. Ik heb er niet op gereageerd en mij op andere dingen gefocust. Wel bleef ik zo lang mogelijk binnen in de hoop dat hij aan t einde al weg zou zijn...

Maar helaas...Hij stond buiten een sigaret te roken. En zijn moeder stond er naast met wie mijn moeder een praatje begint te maken. Vervolgens zien ze mij...Ik sta aan de grond genageld. Totaal overvallen en laat alles over mij heen komen. Ik krijg drie zoenen van die gast en hij zegt jee wat lang geleden. Wat leuk! Hoe gaat het met je? Ik zeg goed. Zo n leuk gezinnetje nu. Maar ik moet gaan.



Sindsdien voel ik mij kut. Alle herinneringen komen langs. Steeds meer herinner ik mij weer. Ik ben kwaad op mijzelf waarom heb ik hem niet een dreun voor zijn kop gegeven? Niet gezegd hoe een grote klootzak hij is? En hoe ziek ie wel niet was? Ik wilde op dat moment mijzelf groot houden en niet laten zien wat het met mij heeft gedaan.

En ik ben woest op mijn moeder. Woest. Hoe kon ze! Wat was er moeilijk aan geweest om gewoon door te lopen? Dan was er geen confrontatie geweest. Stelde zij mij op de proef? Ze had mij nu eindelijk wel kunnen beschermen en dat deed ze niet. Via sms hebik laten weten dat ik kwaad ben. Ze reageerde daarop door te zeggen dat ze het heel erg voor mij vond dat de avond zo voor mij eindigde...tja...



De afgelopen dagen waren hel. Ik hoop dat de herinneringen en de gevoelens ervan weer minder worden en het doosje weer in de kast kan!

IlseSH.... hier zijn geen woorden voor.........

Ach IlseSH toch. Wat vreselijk.

@suikerspin, praat erover met je man. Schrijf m een brief met uitleg of laat m lezen wat je als kind geschreven hebt. Denk nl dat begrip voor waarom je doet zoals je doet zoveel goed kan doen... Sterkte deze dagen..



@ishe, wat vreselijk zoals t gegaan is. Hij en je ma hadden een dreun horen te krijgen.

Was je man erbij? Wat zei die ervan?

Wat een onveiligheid geeft t weer nu.. heel veel sterkte en hoop dat je steun krijgt van lieve mensen.

speciaal voor jou IlseSH, en suikerspin, maar ook aan alle anderen.



Stomme kerst. Ik heb een lieve man, maar zit ook deze relatie weer te verkl**en. Het is dat hij zoveel geduld heeft, maar anders..

Ik heb er zo genoeg van dat mijn verleden alles, werkelijk alles in mijn leven tot nu toe zo ontzettend heeft beïnvloed en heeft verpest, lange tijd zonder dat ik het echt doorhad dat het daardoor kwam, want ik begreep mezelf niet. Nu heb ik veel meer inzicht en kan ik het nog steeds allemaal niet hanteren. Ik ben zoveel kwijtgeraakt dat het vandaag amper lukt om te kijken naar wat ik wél nog over heb.

Ik ben mishandeld door mijn moeder toen ik tussen 2en 5 jaar was.

Ze is per ongeluk zwanger geraakt, en ik moest ervoor boeten.

Nu 28 jaar later heb ik geen contact met haar gehad,ze kan niet eens de telefoon oppakken om sorry te zeggen voor wat er gebeurd is. Ik zou het haar namelijk vergeven. Ik heb haar al geconfronteerd, maar ze ontkende.



De pijn en bepaalde beeld is me bij gebleven tot mijn 30ste. Toen wou ik ervan af zijn voor mezelf maar ook voor mijn dochter. De EMDR therapie heeft me daar goed bij geholpen.



Maar bepaalde dingen blijven toch onbewust in me zitten, zoals de angst.



Zo zie je maar hoe kwetsbaar kleine kinderen zijn.

Knuffels voor jullie allemaal! Blijf in jezelf geloven. Wij zijn sterker dan al die klootzakken en zieke mensen die ons zo'n pijn hebben gedaan. Misschien voelt het voor niet iedereen zo maar het wordt echt beter! Knuf voor Elmervrouw!



Bedankt voor jullie lieve reacties!



@ Unlundun...Mijn man wist op dat moment niet dat die jongen DIE jongen was. Toen hij dat wel wist wilde hij t liefste ommekeer maken om wat klappen uit te delen. Niet gebeurd, maar ik vond het wel lief.

Ik heb lieve vriendinnen. Zij hebben gelukkig sucks niet meegemaakt en kennen deze pijn niet. Dus dat is wel lastig. En het is kerst dus iedereen is druk aan het feest vieren...en gelukkig maar voor hun!

Niks druk aan het feestvieren hoor, hier.

Hi,



Ik herken hier veel uit. Ik ben als kind misbruikt door mijn eigen vader. Hierdoor heb ik me heel erg bang en onzeker gevoeld. Ook bij elke relatie komt het weer naar boven. Bang dat ik niet goed genoeg ben, enkel goed ben voor de seks, bang om verlaten te worden en ontzettend onzeker over mezelf, waardoor ik me dus heel kwetsbaar ga opstellen. Hiervoor kon ik een masker opzetten en doen alsof er niks aan de hand was. Maar stukje bij beetje brokkelde dat af. Ik loop nu bij een psycholoog daarvoor. En weet je, ik breek om mezelf te vormen nu. Het gaat weer beter in kleine stapjes, ook al zijn er dagen dat ik breek. Dat ik dan denk van waarom? Waarom ik? Waarom een klein meisje en waarom heb je niet door dat je me onwijs beschadigd hebt? Ik ben erachter gekomen dat als je blijft in het zoeken naar waarom dat je dan het misbruik dichter naar je toetrekt om het te leren begrijpen, terwijl je eigenlijk de situatie moet leren "accepteren" en loslaten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Dat wat gebroken is, is niet makkelijk weer te lijmen. Ook omdat het gaat om je onschuld, een heel erg kwetsbaar iets van jonge vrouwen en meisjes.

Meiden, wat een heftige verhalen. Ik heb er geen woorden voor. Ik hoop dat jullie ondanks alles de kracht vinden verder te gaan en een beter leven te leiden dan degenen die jullie dit hebben aangedaan.... Wat ben ik blij dat mij dit bespaard is gebleven.



Ik heb zelf iets veel kleiners meegemaakt maar nu dit bij de psycholoog (waar ik om een andere reden in behandeling ben) in het kader van het bespreken van mijn verleden naar voren is gekomen, wordt het als misbruik aangeduid. Zelf heb ik het nooit zo gezien. Misbruik was in mijn ogen een oudere man die seks heeft met een minderjrig meisje. Wel besef ik (nu) dat mijn verleden mij toch behoorlijk heeft beinvloed. Een meisje uit mijn klas dwong mij gedurende de basisschool en middelbare schoolperiode dingen te doen. Het ging eerst om bijvoorbeeld haar huiswerk maken en dingen van mijn zakgeld voor haar kopen maar later ook dingen van anderen voor haar stelen en haar borsten aan te raken en haar te zoenen en strelen, en zij bij mij. Ik voelde me vreselijk, walgelijk. Wist dat het verkeerd was. Maar deed ik het niet, dan zou zij persoonlijke en geheime dingen over mijn familie en mij doorvertellen aan anderen (waarvan ik dacht dat het tot grote drama's zoals uithuisplaatsing van een van mijn zussen en de scheiding van mijn ouders zou leiden) en mocht bepaalde dingen niet zoals contact hebben met degenen met wie ik graag omging op school, die met haar bevriend waren en mocht ik niet bij hen zijn in de pauzes. Dagelijks praatte zij op me in over hoe raar, gek en lelijk ik zou zijn. Degenen die met mij omgingen zouden dat enkel doen omdat zij het hen had gevraagd. Op een gegeven moment heb ik, na maanden moed verzamelen en een heel plan te hebben bedacht, me van haar losgemaakt en de gevolgen vielen gelukkig uiteindelijk toch nog mee. Niet iedereen negeerde me daarna en dat was een opluchting. Ik was al die jaren wel heel bang onder en wat moeilijk was is dat mijn thuissituatie was ook niet erg stabiel was.



Ik dacht dat ik dit vervolgens achter me had gelaten, maar merk dat ik nog altijd het gevoel heb dat ik in de ogen van anderen raar ben/nergens bij hoor en dat ik heel onderdanig ben naar mensen met een soort machtspositie. Ik laat mensen best ver gaan ten koste van mijn eigen belangen (door angst voor de consequenties), totdat ik me besef dat ze heel veel te ver zijn gegaan en dan barst bij mij de bom. Ik kan dan echt uitbarsten en emotioneel worden, terwijl ik daarvoor juist heel makkelijk was met alles. De mensen om mij heen schrikken daar enorm van: ik vond toch altijd alles ok en geen probleem? In hun ogen reageer ik plotseling buitenproportioneel. Misschien komt het wel meer mijn thuissituatie, maar dat weet ik niet zeker. Mijn vader was vrij dominant en agressief.



Herkennen degenen met soortgelijke achtergrond dit gedrag? Het niet voor jezelf opkomen herken ik uit jullie verhalen. Ik ben bang om dit gevoel over te dragen aan een eventueel toekomstig kind. Tips om hier mee om te gaan? Ik merk dat ik hier nu veel mee bezig ben. Bang dat mijn toekomstige kindje iets wordt aangedaan. Niet weten hoe dit een plaats te geven in mijn leven. Ik kan heel goed de knop omzetten en de stralende en succesvolle Blibla spelen en me inhouden. Vroeger vond ik dat ik daardoor een sterke vrouw was, maar ik heb steeds het gevoel dat ik een rol speel die ik niet eeuwig vol zal houden. En dat voelt juist heel zwak. Hoe doen jullie dit, laten jullie blijken dat er iets moeilijks is geweest, dat je ergens mee zit of spelen jullie ook altijd mooi weer?

eefie_says_hi schreef op 19 december 2013 @ 21:51:

*ik had een heel verhaal getypt maar durf het toch niet te plaatsen, stom eigenlijk*



Voor alle lieve dappere dames op dit topic een dikke knuffel dan maar.

Eefie, ik heb mijn verhaal ook vaker getypt en gedelete voor het te plaatsen. Voor jou ook een dikke knuffel en hopelijk durf je toch ooit te posten. Voor mij is het wel een soort overwinning om het te durven delen ook al blijft het anoniem (heb er een andere nick voor aangemaakt). Sterkte.

@IlseSH fijn dat je man voor je wilde opkomen. Moet een steunend gevoel geven.

Wat zegt hij over je moeder en hoe zij hier mee omgaat?



Mijn lief steunt me in alles. Probeert zich erg in te leven wat DIS inhoud en wat mn verleden voor impact heeft ook.

Mn ouders hoef ik niets van te verwachten. Heb ik ook vrijwel geen contact meer mee.

Zijn ook onderdeel van erg veel ellende. (Mishandeling/verwaarlozing e.d)



@blibla, ik vind je verhaal heftig! Zo berdreigd worden moet een vreselijke impact hebben.

Goed van je dat je hulp hebt en er mee aan de slag bent.

Pesten en buitensluiten is me niet onbekend, anders dan wat jij hebt meegemaakt maar wilde je laten weten dat je er niet alleen mee bent..



@liezjansen, knap dat je zo hard werkt. Dat je nog breekt soms lijkt me heel logisch.

Ik hoop dat de therapie je ver gaat brengen en je die angsten dat je niet goed genoeg zou zijn los kunt gaan laten.





Ik ga in januari beginnen met trauma verwerking.. allereerst met prolonged exposure.

Doodeng. Het gaat dan om de kleine trauma's. Meer weet ik ook niet.

Mijn herbelevingen snachts gaan veel verder maar we gaan beginnen wat in mn dagelijks geheugen zit.

In de hoop dat de echte herinneringen dan door de delen verteld gaan worden aan de volwassen delen.

Pff, vind t eng en heb er elke nacht de meest vreselijke nachtmerries over.

Maar denk wel dat t is wat moet ofzo...

Een rol spelen kun je niet eeuwig volhouden. Wat mezelf betreft zie ik nu heel goed in wat voor een grote invloed mijn verleden op werkelijk elk aspect van mijn leven heeft gehad - en nog heeft (ook al heb ik nu meer inzicht). Ik streef nu naar eerlijkheid in al mijn relaties, ik wil niet meer de schijn ophouden van die sterke vrouw. Ik weet dat ik dat ben, maar ik ben meer dan dat alleen en die kant is er ook en geef ik nu meer ruimte. Dat is een opluchting, geen schijn meer ophouden. Gewoon, zoals het is, zoals je bent. Met wat je voelt en met wat er is. Ik zeg 'gewoon', maar het is nog steeds niet gewoon voor mij, het is hard werken.

Ook even een en voor iedereen hier. Zelf zwaar weer hier nu thuis, en al een hele tijd eigenlijk. Doodmoe en hoofdpijn.

Van mij ook een voor iedereen. Vrije dagen zijn niet echt mijn ding, hier ook zwaar weer. voor alle dappere dames.



Unlundun, je kan het. Het gaat zwaar worden, maar je kan het. Ik lees al je posts hier, ook al kan ik er niet altijd op reageren, je wordt wel gelezen en gehoord.