Psyche
alle pijlers
Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene
vrijdag 21 maart 2014 om 21:35
@Elmervrouw...doet me goed te lezen dat je wel degelijk met mensen samen kan zijn. Dat redelijk tussen haakjes moet je er tussenuit halen! En ja, lotgenoten klinkt wel een beetje...maar goed, dan heb ik vandaag met een grote groep mensen bij elkaar gezeten die als volwassene last hebben van een late effecten van vroegkinderlijke chronische traumatisering.
@Mrs, ik hoop dat je wat rust vindt, welterusten.
@Mrs, ik hoop dat je wat rust vindt, welterusten.
Never say die
vrijdag 21 maart 2014 om 21:39
Van de week hoorde ik het liedje ´Zo is het leven´ van Luis Enrique (een salsa-artiest). Ik wil graag het refrein met jullie delen:
Zo is het leven, zo ironisch
Sommigen dragen het kruis dat anderen zouden moeten dragen
Zo is het leven, zo onlogisch
Iedereen heeft een verhaal te vertellen of te verzwijgen
Zo is het leven
Zo is het leven, zo ironisch
Sommigen dragen het kruis dat anderen zouden moeten dragen
Zo is het leven, zo onlogisch
Iedereen heeft een verhaal te vertellen of te verzwijgen
Zo is het leven
vrijdag 21 maart 2014 om 21:46
zaterdag 22 maart 2014 om 11:58
Ik ben er weer! Gisteravond laat thuis, honden nog gedaan en tegen de tijd dat ik kon eten was het 9 uur en had ik geen puf meer om wat te schrijven hier.
Ik vond het symposium erg leerzaam. Heb er zeker wel wat aan gehad. Boeiend om te horen dat zo een beetje iedereen met dezelfde klachten, of hoe je het ook noemen wilt, kampt. Ik vond het heel wetenschappelijk, weinig emoties. Wat ik helemaal prima vond.
Wat ik me nooit zo gerealiseerd had en nu echt begreep is, hoe kwetsbaar je wel niet bent als kind. Dat het zo logisch is dat als je stressvolle dingen mee maakt je later niet zo goed functioneert. Ik vind eigenlijk nu dat iedereen die kinderen wil een cursus zou moeten volgen....
Erg interessant allemaal! Het enige vervelden van de middag was dat ik een bloed irritant mens naast me had zitten die alle sprekers bekritiseerde. Ze had zelf een coaching praktijk en snapte niet dat therapie zo lang moest duren, 3x bij haar en ik zou er vanaf zijn!! uhuh...jaja...
Ik vond het symposium erg leerzaam. Heb er zeker wel wat aan gehad. Boeiend om te horen dat zo een beetje iedereen met dezelfde klachten, of hoe je het ook noemen wilt, kampt. Ik vond het heel wetenschappelijk, weinig emoties. Wat ik helemaal prima vond.
Wat ik me nooit zo gerealiseerd had en nu echt begreep is, hoe kwetsbaar je wel niet bent als kind. Dat het zo logisch is dat als je stressvolle dingen mee maakt je later niet zo goed functioneert. Ik vind eigenlijk nu dat iedereen die kinderen wil een cursus zou moeten volgen....
Erg interessant allemaal! Het enige vervelden van de middag was dat ik een bloed irritant mens naast me had zitten die alle sprekers bekritiseerde. Ze had zelf een coaching praktijk en snapte niet dat therapie zo lang moest duren, 3x bij haar en ik zou er vanaf zijn!! uhuh...jaja...
zaterdag 22 maart 2014 om 12:32
Tja....in drie keer...
Ik heb mijn dag niet vandaag, dat hele verhaal over disfunctionele emotieregulatie is hard aangekomen, en ook dat ik veel mensen heb gezien gisteren die iemand bij zich hadden, bedacht me dat ik iemand had moeten meenemen die zich dan wellicht meer had kunnen voorstellen over wat ik al 40 jaar bij me draag....De gordijnen zijn dicht vandaag...
Ik heb mijn dag niet vandaag, dat hele verhaal over disfunctionele emotieregulatie is hard aangekomen, en ook dat ik veel mensen heb gezien gisteren die iemand bij zich hadden, bedacht me dat ik iemand had moeten meenemen die zich dan wellicht meer had kunnen voorstellen over wat ik al 40 jaar bij me draag....De gordijnen zijn dicht vandaag...
Never say die
zaterdag 22 maart 2014 om 14:27
@nao - Als jij vandaag je gordijnen dicht wil houden en dat veiliger voor je voelt, dan doe je dat toch lekker. Je hebt heel wat indrukken en informatie te verwerken en ook nog eens alleen.
Lijkt me fijn voor je als je dingen kwijt wil, dat dit hier kan - veilig en begrepen door heel veel schrijvers.
Ik lees momenteel meer dan dat ik schrijf, maar lees veel zinnige dingen. Ook moeilijke en hartverscheurende.
Lijkt me fijn voor je als je dingen kwijt wil, dat dit hier kan - veilig en begrepen door heel veel schrijvers.
Ik lees momenteel meer dan dat ik schrijf, maar lees veel zinnige dingen. Ook moeilijke en hartverscheurende.
Everything you see I owe to spaghetti!
zaterdag 22 maart 2014 om 15:56
Op het moment is het hier erg druk, veel bezig met een ziek familielid, wat me behoorlijk wat tijd en energie kost. Daarnaast ben ik ook (alweer) heel erg aan het twijfelen over wat ik wel met mijn werk. Heb het gevoel dat ik nu teveel met mijzelf aan het knokken ben.
@destiny: meis wat rot! Ik ben blij om te horen dat je iemand bent gekomen die je op heeft gevangen. Neem anders alsjeblieft contact op met je huisarts! Blijf er alsjeblieft niet alleen mee lopen!
@destiny: meis wat rot! Ik ben blij om te horen dat je iemand bent gekomen die je op heeft gevangen. Neem anders alsjeblieft contact op met je huisarts! Blijf er alsjeblieft niet alleen mee lopen!
zaterdag 22 maart 2014 om 20:07
3x therapie bij die vrouw en je bent overal vanaf? Bring it on.
Dan doe ik toch blijkbaar al een hele tijd iets helemaal verkeerd.
Dat kinderen zo kwetsbaar zijn, realiseerde ik me ineens heel goed toen ik zelf moeder werd. Wat een macht heb je dan ineens, over zo'n piepklein babietje.. doodeng vond ik het. Ik voelde zo erg dat je als volwassene gewoon álle macht hebt. En dat je als kind, klein of groter, niks kunt. Je bent totaal overgeleverd. Toen voelde en besefte ik het pas in volle omvang.
Dan doe ik toch blijkbaar al een hele tijd iets helemaal verkeerd.
Dat kinderen zo kwetsbaar zijn, realiseerde ik me ineens heel goed toen ik zelf moeder werd. Wat een macht heb je dan ineens, over zo'n piepklein babietje.. doodeng vond ik het. Ik voelde zo erg dat je als volwassene gewoon álle macht hebt. En dat je als kind, klein of groter, niks kunt. Je bent totaal overgeleverd. Toen voelde en besefte ik het pas in volle omvang.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zondag 23 maart 2014 om 12:41
De eenzaamheid, de leegte die ik als kind voelde, het nergens bij horen, thuis niet, op school niet, nergens, dat gevoel heb ik altijd gehad. Het gevolg van misbruik, dat is niet iets dat je als kind deelt met anderen. Dat is het gevoel dat ik heb zoals nu in de situatie dat ik letterlijk alleen ben, angst, niemand die me beschermt of waar ik op terug kan vallen.
Voor de pijn, de herbeleving en angsten uit het verleden, zoals ik ze nu bewust doormaak ben ik altijd bang geweest. En daarom ook weggevlucht in 06 lijnen bellen, gokhal, andere relaties, drank, drugs. Al die vluchtwegen hebben me niet gelukkiger gemaakt. Net zo min als dat ik me op dit moment gelukkig voel. Maar ik doe niets wat me nog ongelukkiger zou kunnen maken, dat me nog bozer op mezelf doet zijn. Maar wat is het moeilijk om dan een dag zoals vandaag door te komen, de gordijnen zijn open maar daar is ook alles mee gezegd....
Voor de pijn, de herbeleving en angsten uit het verleden, zoals ik ze nu bewust doormaak ben ik altijd bang geweest. En daarom ook weggevlucht in 06 lijnen bellen, gokhal, andere relaties, drank, drugs. Al die vluchtwegen hebben me niet gelukkiger gemaakt. Net zo min als dat ik me op dit moment gelukkig voel. Maar ik doe niets wat me nog ongelukkiger zou kunnen maken, dat me nog bozer op mezelf doet zijn. Maar wat is het moeilijk om dan een dag zoals vandaag door te komen, de gordijnen zijn open maar daar is ook alles mee gezegd....
Never say die
zondag 23 maart 2014 om 19:24
Dat gevoel wat jij altijd had, herken ik heel erg. Dat heb ik nog steeds. En dan ook nog letterlijk buitengesloten worden, in het nu.
Gelukkig heb ik nu ook mensen die me wel degelijk steunen. Heb jij die ook, Nao? Of echt helemaal niemand?
Bij het schrijven van het herstelverhaal was er ook een onderdeel waar we moesten schrijven over bronnen van steun. Misschien fijn,of een tip, om ook eens over na te denken. Al schrijvende (en reagerend op feedback) kwam ik erachter dat er meer bronnen van steun waren, en zijn, dan ik eerder had gedacht. Een leraar vroeger op school bijvoorbeeld, of mijn hond nu. Om maar iets te noemen.
Gelukkig heb ik nu ook mensen die me wel degelijk steunen. Heb jij die ook, Nao? Of echt helemaal niemand?
Bij het schrijven van het herstelverhaal was er ook een onderdeel waar we moesten schrijven over bronnen van steun. Misschien fijn,of een tip, om ook eens over na te denken. Al schrijvende (en reagerend op feedback) kwam ik erachter dat er meer bronnen van steun waren, en zijn, dan ik eerder had gedacht. Een leraar vroeger op school bijvoorbeeld, of mijn hond nu. Om maar iets te noemen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 24 maart 2014 om 08:42
@Elmervrouw ik heb op afstand mijn zussen en broer, schrijf iedere dag in een blogje aan ze, en bellen zo nu en dan. Hier in mijn woning ben ik aan het overleven, het gevoel van alleen zijn zoals ik schreef daar zit ik midden in. Ben bezig voor de eerste keer sinds de start van mijn misbruik bezig om niet weg te vluchten van het alleen zijn hoewel het leven er al een paar weken zinloos uitziet. Woensdag zit psychiater aan bij gesprek met psychologe, gaan het toch over medicatie hebben, het moet vlakker worden allemaal in mijn hoofd. Ik wacht het af, ik denk dat een luisterend oor en een arm om je heen meer effect heeft, maar ja, dat is er niet en ga ik niet naar op zoek want dan verval ik dus in oud gedrag.
Never say die
maandag 24 maart 2014 om 08:55
Nao, ik gebruik ook al jaren medicatie om niet in ouder, zelfslopend gedrag te vervallen. Dat is echt de juiste keuze geweest. Moet ik er wel bij vertellen dat ik tot de gelukkige groep behoor bij wie medicatie ook aanslaat. En vergis je niet, de weg om de juiste medicatie en dosis te vinden die jouw symptomen doet afnemen en de minste bijwerkingen heeft, is ook zwaar. Het is niet dat je morgen pillen voorgeschreven krijgt en dat je over twee weken goed ingesteld bent.
Ik wil je niet ontmoedigen, laat dat duidelijk zijn want ik dank God op mijn blote knieën voor mijn medicatie. Maar het is geen magisch toverstafje. Wel heeft het mij nog meer inzicht gegeven in mijn ziektebeeld, door verschillende medicijnen uit te proberen, ben ik door op- en afbouwen steeds, wel er achtergekomen dat sommige gedachtenstromen echt een biochemisch verschijnsel zijn en dat die nare gedachten niet van mij zijn, dat ik mijn gedachten niet ben. Dat heeft mij echt geholpen om die periode door te komen.
Instellen op de juiste medicatie is pittig, maar als het werkt scheelt het echt enorm. Het is geen vluchtgedrag, het is nodig. Sommige ervaringen veranderen de biochemische structuur van je hersenen en not in a good way. Ik heb die arm om me heen, maar geloof me als ik zeg dat dit echt niet genoeg is. Het is hooguit a soft place to fall. Maar het grootste gedeelte van de dag, nacht ben ik ook overgeleverd aan mijn eigen brein. Het harde werk moet je alleen doen.
Ik wil je niet ontmoedigen, laat dat duidelijk zijn want ik dank God op mijn blote knieën voor mijn medicatie. Maar het is geen magisch toverstafje. Wel heeft het mij nog meer inzicht gegeven in mijn ziektebeeld, door verschillende medicijnen uit te proberen, ben ik door op- en afbouwen steeds, wel er achtergekomen dat sommige gedachtenstromen echt een biochemisch verschijnsel zijn en dat die nare gedachten niet van mij zijn, dat ik mijn gedachten niet ben. Dat heeft mij echt geholpen om die periode door te komen.
Instellen op de juiste medicatie is pittig, maar als het werkt scheelt het echt enorm. Het is geen vluchtgedrag, het is nodig. Sommige ervaringen veranderen de biochemische structuur van je hersenen en not in a good way. Ik heb die arm om me heen, maar geloof me als ik zeg dat dit echt niet genoeg is. Het is hooguit a soft place to fall. Maar het grootste gedeelte van de dag, nacht ben ik ook overgeleverd aan mijn eigen brein. Het harde werk moet je alleen doen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
maandag 24 maart 2014 om 09:09
Dat klopt Mrs dat je het harde werk alleen moet doen, maar die arm om je heen is wel ontzettend helpend. Ik zit in een periode dat ik heel duidelijk steun zoek, het nodig heb, maar eigenlijk niet heb. Ik ben dus ontzettend sociaal bezig, heel actief, zoek mensen op enz, maar aan het eind van het liedje voel ik me nog net zo eenzaam als toen ik wakker werd. Ik voel me verder dan ooit van mijn man verwijderd. Niet dat we ruzie hebben ofzo, helemaal niet, maar we staan níet op hetzelfde kanaal afgestemd.
Mijn leven is helaas ook mijn gevecht, alleen, met heel soms iemand die een stukje meeloopt.
Mijn leven is helaas ook mijn gevecht, alleen, met heel soms iemand die een stukje meeloopt.
maandag 24 maart 2014 om 09:56
Ben me er van bewust dat het lang duurt voor medicatie wellicht aanslaat. Fijn om te lezen dat jij er baat bij hebt @Mrs, en ja, jij en @Sunemom hebben gelijk, uiteindelijk moet je het alleen doen. Ik ben dat nu aan het doen, en merk dus dat ik de laatste 10 jaar te veel heb geleund op mijn ex-partner en nu zij de relatie heeft beëindigd en mijn werk op de zelfde dag is beëindigd is heel mijn structuur weggevallen. De aanleiding van wat is gebeurd ligt bij mij, maar heeft zoals ik het nu leer en zie ook te maken met wat ik niet als kind heb aangeleerd. En dat moet veranderd als ik eenmaal therapie volg, maar voor die tijd moet veel geregeld en daar sta ik alleen voor. De functionele zaken regelen lukt, maar de emotie is een ander verhaal. Sta huilend op en kom er gewoon niet uit. Denk dat de arm die ik vraag en het luisterend oor datgene is wat ik van mijn ouders had verwacht toen de eerste misbruikperiode aan het licht kwam. Het was er niet, de zoektocht duurt vervolgens tot en met vandaag, alleen besef ik me nu dat ik het dan maar zelf moet doen inderdaad voor ik weer in een relatie terecht kom waar alles uiteindelijk weer het zelfde gaat lopen als de laatste 40 jaar. Ik noem dat de gemakkelijkste weg. Ik moet er voor waken niet toe te geven aan de impuls om me dan later dubbel zo ongelukkig te gaan voelen.
Never say die
maandag 24 maart 2014 om 15:20
Dreeke, wat een lompe botterik, die huisarts.
Is het een idee om naar een andere huisarts (zijn er meerdere in dezelfde praktijk?) te gaan en dan om een doorverwijzing te vragen? Ik begrijp dat jouw huisarts dat niet eens aanbood..
Trouwens, heb je een verwijzing nodig om naar een psycholoog te gaan? Ik dacht dat dat alleen was als je bijv. naar een psychotherapeut wilde, maar misschien heb ik het mis.
Sterkte, geef niet op!
Is het een idee om naar een andere huisarts (zijn er meerdere in dezelfde praktijk?) te gaan en dan om een doorverwijzing te vragen? Ik begrijp dat jouw huisarts dat niet eens aanbood..
Trouwens, heb je een verwijzing nodig om naar een psycholoog te gaan? Ik dacht dat dat alleen was als je bijv. naar een psychotherapeut wilde, maar misschien heb ik het mis.
Sterkte, geef niet op!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 24 maart 2014 om 16:13
Ja, daar heb je een verwijzing voor nodig..., heb het net allemaal achter de rug, die verwijzingen..
http://www.psynip.nl/themadossiers/zorgstelsel-2014.html
http://www.psynip.nl/themadossiers/zorgstelsel-2014.html
Never say die
maandag 24 maart 2014 om 20:31
Hier is juist de plek bij uitstek om het over jezelf te hebben; neem alle ruimte die je nodig hebt Dreeke. Ruimte genoeg, en luisterende oren (.. lezende ogen) ook. Ik hoop dat je de moed kunt verzamelen om naar een andere arts te gaan.
En ik hoop dat je vanavond wat tot rust kunt komen.
En ik hoop dat je vanavond wat tot rust kunt komen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
