Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene

Ook van mij een voor jullie. Ik vind het zo verdrietig dat jullie zo lijden en weet ook niet goed wat te zeggen. Wel dat ik jullie stuk voor stuk moedige vrouwen vind, want dat je hier schrijft betekent dat je niet opgeeft. Dat je op zoek bent gegaan naar lotgenoten, een uitlaatklep, omdat je diep van binnen weet dat je dit deel van je leven, van je verleden niet kan en mag negeren, hoe moeilijk het ook is.



Het is zoals het is, zoals Youks motto zo wijs zegt, en als je op een gegeven moment echt helemaal van dat besef doordrongen bent, dan kan je weer een stapje verder. Want dan hoef je er niet meer voor te vluchten. Het klinkt misschien wat simpeltjes, maar ik heb dat wel zo ervaren.



Wat betreft rust nemen: Heel herkenbaar, ik kon het ook nooit, altijd maar presteren en vluchten in drukte en bezigheden. Totdat ik in een hele diepe depressie belandde en niks maar dan ook niks meer kon, behalve op de bank zitten en 5 uur achter elkaar templerun spelen....



Extra knuffels voor EV en Sunemom, ik hoop dat het een beetje gaat. Ik denk aan jullie.

Hoe gaat het vandaag EV?

En met jou Sunemom?



Hier straalt buiten het zonnetje, ik hoop dat jullie er een beetje warmte van kunnen voelen

Sorry dat ik hier in kom breken. Ik heb de moed nog niet gevonden om alles door te lezen. Ik weet niet of ik ooit mijn verhaal zal kunnen omschrijven en hoeveel schade het gebeuren veroorzaakt heeft in mijn leven en nog, loop er nu in mijn nieuwe relatie weer knalhard tegenaan hoe diep ik beschadigd ben door mijn incestverleden, alle therapieen ten spijt. Ik zit weer even helemaal in een neerwaarts spiraal van verdriet en machteloosheid, me onbegrepen, gek en afgewezen voelen. Wetende dat ik het zelf veroorzaakt heb.



Lieve meiden, ik denk aan jullie!

Welkom Lamamma (en anderen die voor het eerst zo moedig zijn om hier te schrijven).

Ondanks afleiding vandaag (vrijw.werk) voel ik me niet veel beter. Eigenlijk moedeloos, boos, verdrietig, wanhopig en alles tegelijk. In de afgelopen tijd had ik twee boeken gelezen, 'Liefdesbang' en 'Houd me vast', en alles bespreek ik dan ook met hem, en dan begrijpt hij het, en wil aan de relatie werken, maar als het dan toch steeds weer erop neer komt dat ik degene met de problemen ben en moeilijk doe, dan denk ik weer: dit werkt niet!



En als ik eraan denk dat het helemaal gaat mislopen tussen ons, dan denk ik: dan is er niets meer over in mijn leven, echt niets meer. Het enige wat ik nu nog als mogelijkheid zie is relatietherapie, maar nu ik net met EMDR ben begonnen vind ik dat teveel. (Therapeute was dat met mij eens.) Ik weet het niet, ik zie het even allemaal niet meer zitten.

EV

ook voor jou, Sun. Hoe gaat het nu?

Laat dat muurtje maar hoog staan Sunemom ; is vaak zelfbehoud

Ik kende het nummer niet.Mooi.



Ik ben een paar jaar ouder dan jij.Ik heb tot 'mijn mens' mijn leven binnen stapte de hele trucendoos open gehad om niet om te vallen.Fake it untill you make it.

Vooral niet daar mee bezig zijn,met mezelf,maar alle ballen in de lucht houden.

Ik wist dat het niet goed zat,maar ik was zo ontzettend bang voor wat er zou gebeuren als ik de deur open zou zetten.

Blijkbaar was de tijd rijp toen het gebeurde,en achteraf gezien kwam het nèt op tijd.

En het is heftig soms,eenzaam (hoewel ik daar bewust voor kies) en beangstigend.En dan slaat de twijfel toe en dreig ik stil te vallen.Maar op de één of andere manier lukt het me om weer te komen bij het punt waarop dit allemaal in gang is gezet.

En weet ik weer waar ik vandaan kom,en waar ik naar toe wil.



Hoe jong zijn je kinderen?

Ik heb naast mijn 2 overleden kinderen ook nog 2 kinderen rond lopen.Zij worden wat ouder en zelfstandiger.Dat speelde ook een rol bij het durven overgeven aan wat er in gang gezet werd.

Het kon nu ; eerder niet.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is : hou vol.Je komt er.Echt.

En je verdient het.Hebt daar recht op.Echt.



Och EV,wat een ellende allemaal. Zou willen dat ik wat voor je kon doen...



BlauweSmurf,je schrijft op een hele prettige manier

Het klopt wat je zegt,over vertrouwen en alleen voelen.

Ik probeer nu te werken aan vertrouwen in-en op mezelf , en mijn eigen gezelschap te gaan waarderen.Het streven is er,nu de uitvoering nog!



Railton,fijn dat je meeschrijft.Waar sta jij nu zo ongeveer?Ik heb de indruk dat jij al een aardige weg afgelegd hebt...



Titato,welkom.Bij mij was het de nieuwe partner van mijn moeder.Zij wist wat er gebeurde.Ik heb mijn moeder er jaren later wel eens mee geconfronteerd.Moest me niet zo aanstellen.

Het klopt dat het je enorm vormt.Daar inzicht in krijgen is al een enorme stap



Lamamma,ook bij jou relatie-ellende als gevolg van iets wat je aangedaan is... .Meelezen is prima,schrijven is prima...waar jij het meeste aan hebt.

Mijn kinderen nu zijn 9 en net 7 jaar. Mijn zoon zou inmiddels 21 zijn, een echte jonge man dus al.. De leeftijd van mijn kinderen nu speelt ook mee. Mijn oudste was 8 toen hij overleed, op de een of andere manier zit er heel veel angst om de kinderen. Het feit dat zij bedreigd zijn door de dader speelt daar ook in mee. Hij zit vast, het duurt nog een aantal jaar voor we weer aan/om hem moeten gaan denken, maar toch, die angst krijg ik er niet uit.



Ik hou mezelf op de been met pijnstillers en dat is een probleem. Ik weet ontzettend goed dat het niet ok is, maar ik kan het niet anders.



Railton ik geloof heel erg in mijn eigen motto. Ik weet ook dat het weer zal veranderen, maar als ik heel erg eerlijk ben. De angst, de spanning, herbelevingen enz als ik dit nog wekenlang vol moet houden weet ik echt niet hoe. En dan durf ik toch echt te zeggen dat ik het meestal prima red, maar nu niet. Ik blijf vallen

Sunemom, dat van die pijnstillers klinkt zorgelijk. Om welke pijnstillers gaat het en krijg jij die van de huisarts voorgeschreven?

.

Ik begrijp het Sunemom ; heb het ook gedaan.

Maar dit is niet de manier.Maar dat hoef ik je niet te vertellen....

Ach Sunemom, ik vind het zo erg voor je. Je hebt ook helemaal gelijk, alles verandert altijd, je weet alleen nooit met zekerheid welke kant het opgaat.

Zoals Eleonora al zei in haar OP, het is zo verdomd moeilijk om goed op jezelf te passen en goed voor jezelf te zorgen als je nooit geleerd hebt hoe je dat doet en dat je dat waard bent. Maar je bent het waard, en dat zijn wij allemaal. Als je de signalen van je lichaam niet serieus neemt, dan gaat dat lichaam harder en harder protesteren, totdat je er misschien zelf geen controle meer over hebt. Hulp zoeken is zo eng, zo moeilijk, voelt zo "laf", maar eigenlijk is het juist heel sterk, dan neem je zelf de touwtjes weer in handen, alleen op een andere manier.



Is het een optie om privé een therapeut te zoeken als je die zelf betaalt? Dan is de drempel misschien wat minder hoog? Het kost veel geld, maar dat is het waard, en je voelt je dan misschien wat vrijer. Worth a try? Nog maar een



Ik was een nieuw plaatje aan het zoeken voor mijn ava (ik hou helemaal niet van auto's ) en deze sprak mij wel aan. Toen ik er op klikte was het een artikel "living a maskless life", bijzonder wel.

Smurf bedankt voor je boektitels, altijd waardevol met jullie tips.

Sterkte ook aan EV, en gnba, volgende keer misschien iets meer over mijzelf.

Ik snap je helemaal, sunemon. Ik weet dat jij ook lichamelijk veel pijn hebt, dus is pijnmedicatie niet overbodig. Je moet me even helpen, had jij nu al wel of niet AD geprobeerd en kon je er niet tegen of was iemand anders dat? AD kunnen namelijk ook de lichamelijke pijn verlichten, zeker nu je verteert wordt door flashbacks en anxiety (Ned. woord 'angst' dekt de lading niet, vind ik) en geen rust hebt. Dat verergert je pijnklachten met een factor 100 ofzo. jouw lijf staat continu onder hoogspanning nu, ik weet hoe het voelt. alsof je onder de maïskneuzer bent doorgegaan.



Hoe moeilijk de stap ook is, ik denk dat het goed is om dit met een psychiater te gaan bespreken. Open kaart spelen over hoe je je nachten en dagen doorbrengt en om advies vragen. Weet je waarom je dat moet gaan doen, sunemom? Omdat jouw lijf die positieve aandacht waard is. Het schreeuwt het aan alle kanten uit van de pijn, luister nou eens. Echt, luister nou eens naar je lijf.



Je gaat niet suf worden met AD, je kan gewoon alert blijven met AD. Sterker nog, je gaat je beter voelen na verloop van tijd.

AD geprobeerd, maar dat werkte inderdaad niet.. Dat de lading niet dekken van angst klopt wel ja. Ik ben ook doodsbang om de pijn te voelen nu. Elke stap die ik zet die pijn doet gooit me terug naar zijn aanval. Het versterkt elkaar enorm en ik kan niet uit het cirkeltje stappen. Ik wil het niet meer voelen, alles wat ik doe triggert en alles wat ik voel versterkt. sorry.. Ik wordt er echt een beetje wanhopig van. Man ziet ook helemaal niets en ik weet echt niet hoe ik het moet openbreken. Ik voel me volkomen onzichtbaar en *poef* daar triggert het weer.



Luisteren naar mijn lijf... Ik weet dat je gelijk hebt of nee mijn verstand weet dat je gelijk hebt, maar ik kan het niet. Dit lijf is zo niet van mij, het is een stukgemaakte schil en zodra ik iets ga voelen wordt ik onder 'water' getrokken..

Ik begrijp je, pijnmedicatie lijkt me ook heel erg nodig, maar met de juiste AD kan het je beter helpen dan dat het nu doet. Inmiddels zijn er weer nieuwe middelen op de markt, ik denk dat het jou echt kan helpen om eens wat te gaan uitproberen en wat te experimenteren, maar dan onder begeleiding van een psychiater die weet wat wel en niet bij elkaar gebruikt kan worden.



De middelen die je nu gebruikt zijn totaal ongeschikt, hier kan je niet mee doorgaan, dit is een doodlopende straat. Denk aan je kinderen, je bent hun mama, kinderen hebben hun mama nodig. Jou kinderen hebben jou nodig, dus zorg goed voor hun mama, sunemom.

Sorry het is te stom allemaal.

Nee,het is niet stom Sunemom.

Mrs StanleyWalker geeft een goed advies

Nee, het is helemaal niet allemaal te stom.

Ik snap je helemaal. Ik begrijp waarom het jou triggert. Misschien moet je voor nu dit topic even laten voor wat het is en wat afleiding gaan zoeken voor de nacht.

Ga ik proberen. Sorry. En thx

Hé! Geen sorry hier, hè! Jij mag hier alles kwijt. Dit is je veilige plekje.

Los van dat jouw lichamelijke pijn ook een heel belangrijke trigger is, is chronische pijn iets wat bestreden moet worden. Genoeg mensen die hulp zoeken voor chronische pijn, ook jij hoeft niet dag in en dag uit pijn te hebben. Jij zeker niet, voor jou is het nòg belangrijker dat de pijn bestreden wordt. Ik zou de laatse zijn om te beweren dat je geen pijnmedicatie zou moeten gebruiken, ik wil je er juist op wijzen dat er betere manieren en middelen zijn om dit doel te bereiken.

Sun.. even heel veel voor jou.

Je bent niet alleen. En je wordt gezien, en gehoord.

Heb je vannacht nog een beetje kunnen slapen, sunemom?

@EV: goed dat je die 2 boeken gelezen hebt én vooral ook besproken hebt. Dat je man het op die momenten wel begrijpt en wil veranderen, zegt veel vind ik. Want hij wíl het dus wel en jij wíl het ook, jullie willen beiden heel graag. Wat het vervolgens moeilijk maakt is moeilijk te zeggen vanaf een afstand. Het kan aan de communicatie liggen, aan oude patronen, aan verwachtingen... Maar het begin blijft hetzelfde en ik hoop dat jij dat ook zo kunt zien; jullie willen beiden. Je man houdt van jou, anders was hij toch al weggeweest? Hij houdt van jou, anders luisterde hij toch niet naar de stukken uit die boeken? En jij houdt van hem, dat is ook duidelijk. Maar dat maakt het niet gelijk makkelijk



Goed dat je nu niet 2 heftige dingen tegelijk gaat aanpakken, dat is ook voor jezelf zorgen! Eerst emdr, daarna kijken of relatietherapie een optie is. Staat je man daar voor open? Heb je komende maandag weer een emdr sessie?



@Sunemom: ik hoop dat je de nacht wat goed doorgekomen bent Lichamelijke pijn is erg, zeker als het ook nog eens je triggert. Ik heb ook veel pijn, maar wordt daarbij wel begeleid door artsen. Niet omdat ik nou zelf zo zuinig ben op mijn lichaam, maar omdat ik weet dat het beter is. Dat is een puur verstandelijke beslissing en die kun jij ook maken. Wat msw ook al aangeeft: wees alsjeblieft zuinig op jezelf, jouw kinderen hebben een mama nodig die goed op zichzelf past. Jij hebt jezelf nodig, dat je goed voor jezelf zorgt. Ook al voelt je lichaam niet van jezelf, je hoeft niet gelijk naar je lichaam te luisteren. Maar begin eens met luisteren naar je gezonde verstand en besef dan dat je hulp nodig hebt bij het vinden van de juiste medicatie. Dat kan een wereld van verschil maken.



@Railton: je nieuwe plaatje is mooi, zeker met de betekenis erachter



@gnba: mooi streven heb je! Ik ben daar ook mee bezig, samen met mijn therapeut. Krijg oefeningen dat als ik alleen ben, niet gelijk afleiding ga zoeken (huishouden, werk, studie, maar ook tv kijken en forummen zijn allemaal afleiding ). Maar dat ik dan een kopje thee ga drinken zonder afleiding. Of even ga zitten, zonder afleiding. Om met mezelf om te kunnen/leren gaan. Heel moeilijk, het lukt me bijna nooit. Maar áls het lukt, is het uiteindelijk heel ontspannen, al gaat daar de nodige lichamelijke strijd aan vooraf.



Jouw berichten klinken hoopgevend, dankjewel



@MSW: hoe gaat het nu met jou?



Ik was de afgelopen dagen bezig mijn kop in het zand te steken, weg te lopen voor wat ik voel. Vriend gaat een paar dagen weg ivm werk en dan ben ik alleen thuis, ik zie er zo tegenop. De avonden en nachten zijn zo moeilijk voor mij, zeker als ik alleen ben. Ik durf niet alleen naar boven, naar ons bed. Had bedacht dat ik dan op de bank zou slapen die paar dagen. Maar wanneer gaat angst weg? Niet als ik me aanpas, maar als ik er door heen ga en merk dat er niks engs is. Toch weet ik nog niet of ik het aankan, boven slapen. En dan voel ik me weer zo ontzettend zwak. Welk volwassen persoon durft nou niet alleen naar boven, wie is op deze leeftijd nog bang in het donker? En als ik zo opzie tegen deze dagen zonder vriend, ben ik dan niet te afhankelijk van hem geworden, dat zou slecht zijn...

Ik heb de dagen dat vriend weg is volgepland, maar op een gegeven moment moet ik naar huis en ben ik daar alleen, in het donker. Ik denk dat ik sowieso mijn schemerlampje 's nachts aanlaat, maar dat is niet voldoende. Ik zie op tegen die lange nachten, hoe ga ik die doorkomen? Misschien toch die paar dagen maar extra medicatie nemen? Heb ik gekregen van mijn therapeut voor als ik de weg kwijt ben, het versuft en ontspant. Maar soms word ik daar juist nog banger van, de controle over mijn lichaam is dan weg, dat kán ook niet.. Weet dus even niet wat wijsheid is.