Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene

Dat geeft idd een fijn gevoel, gnba, nog maar drie te gaan



@Ev: hoe ging de emdr sessie?



@sun: veel succes straks en hoe het tentamen ook gaat, je hebt het sowieso goed gedaan, ernaartoe gaan en proberen is al een hele prestatie!

Heeft de emdr je een beetje verlichting gegeven EV?



Hoe was deze nacht smurf? Ging het een beetje?



Ik ben gegaan, heb het tentamen gemaakt, heb de drie uur volgemaakt ook echt. Hoe het ging geen idee, ik heb wel overal wat opgeschreven, maar ik had het gevoel steeds zelf verstrikt te raken in mijn eigen antwoorden. Ik hoop dus punten op elementen van het antwoordt te verzamelen, want de lijn vasthouden was erg lastig. Het was sowieso een moeilijk tentamen. We gaan het meemaken over 3 weken krijgen we de uitslag. Ik ben vooral blij dat ik uiteindelijk niet gevlucht ben, we hadden een andere zaalindeling, waardoor ik allemaal onbekende mensen om me heen had zitten en veel centraler dan normaal dus ook heel erg veel mensen om me heen. Ik had het elastiekje nodig zullen we maar zeggen

Deze horde heb je weer genomen Sunemom! Super goed gedaan!



Ik snap wat je schrijft, dat je bang bent er niet meer uit te kunnen komen. Ik denk dat je dat wel kan, maar ik snap de angst heel goed.

Hartstikke goed Sunemom, fijn dat het jou een goed gevoel geeft dat je toch gegaan bent gisteren!



Nog maar 2 nachten Blauwesmurf, hang in there.



EV, ik hoop dat je emdr je wat geholpen heeft.



Gnba, ik heb ook altijd heel sterk het gevoel gehad dat ik het alleen wilde doen en heb veel gelezen en mij door mijn verstand laten leiden. Pas toen ik 36 was voor het eerst hulp gezocht, het ging niet meer en ik wilde en wil voor mijn kinderen de beste moeder zijn die ik kan zijn.



En nu gaat het eigenlijk best goed. Sinds ik mijn huidige therapeut heb, ben ik milder naar mezelf aan het worden. Ik begin te voelen dat ik bestaansrecht heb en leer om grenzen te stellen, en dat is een heel nieuw gevoel. Het geeft me kracht. Ik heb nog steeds last van angsten, vooral als het over mijn kinderen gaat, en ook schuld en schaamte bepalen nog steeds in een aantal situaties mijn gedrag, maar ik slaap beter en heb niet langer altijd die onrust in mijn lichaam.

Het gaat de goede kant op.

Gelezen Railton,dank je.

Veel raakvlakken : ouders,gevoel in je jeugdjaren en het 'normale' functioneren in de maatschappij.



Wat je in je laatste stuk schrijft,daar ben ik nu ook mee bezig.

Het punt dat het ècht niet mee ging heb ik nèt niet bereikt omdat 'mijn mens' ten tonele verscheen.

(Of dat punt moet alsnog komen,kan ook,maar dat gevoel heb ik nu niet.)

Maar ik vind het erg lastig om 'weten' en 'begrijpen' te vertalen naar 'voelen' en 'gedrag' .

Ik weet het wel,maar voel het zo (nog) niet en kan er dan ook (nog) niet naar handelen.

Maar inderdaad,beter slapen en minder onrust.



Bedankt voor je verhaal ; het is fijn om zoveel herkenning tegen te komen.

Goed gedaan Sunemom



Blauwesmurf,nog maar 2 nachtjes.Lukt het nog?



EV,hoe gaat het met je?

Ook gelezen, Railton.

Sun, dat je het gedaan hebt is stoer, hoe het dan ook uitpakt. Alle respect voor je, dat je dit toch maar flikt. Zo'n studie.



Hoe gaat het, Smurf?



Hier hoofdpijn sinds de EMDR gisteren, misschien hoort het erbij. Ze pakt het goed aan zeg, echt vanaf de basis van mijn leven en ik kan merken dat mijn therapeute en zij het heel goed voorbereid en doorgesproken hebben. Ik voel me echt in goede handen. *constateerde zij verbaasd, kan dat dan? ja, nu wel*

Dat hoort er helaas bij EV..

Ik heb het ook gehad. Hoofdpijn, ontzettend moe.

Een beetje een grieperig gevoel ook. Heel raar voelde dat.

Na twee dagen was dat weer goed.



Ik hoop dat het je gaat helpen lieve en dappere EV!

De mist verdwijnt wat uit mijn hoofd, kan me iets beter concentreren en ben er wat meer 'bij' dan de vorige dagen. Komt door een opmerking van vriend. Ik had hem gisteren aan de lijn en opeens zegt hij: waarom sluit jij je zo af voor mij?

Nou, omdat ik anders voel dat ik je mis. Ja, zegt hij, dat is logisch, maar ook heel mooi toch? Ik mis jou namelijk ook, dat hoort bij van iemand houden.



Nou ja, dat kwam wel goed binnen en weg was mijn muurtje even. Onverklaarbaar hoe hij dat in een relatief korte tijd voor elkaar heeft weten te krijgen, maar tegen hem ben ik niet altijd gewapend. Vriend heeft me nog nooit afgewezen, hoe vreselijk ik mij soms ook gedraag en ook dit draagt bij aan mijn herstel. Onvoorwaardelijke liefde, kan dat?



Nu dus wel een stuk helderder in mijn hoofd en het helpt ook dat het overzichtelijker wordt: nog 2 nachtjes alleen Jullie reacties helpen me ook ontzettend, vind ik heel lief! Soms is het zo fijn om begrepen te worden



@Sun: ik heb wel overgewicht, 15 kg te zwaar, dus doe het ook voor mijn gezondheid. Maar een écht gezond gewicht vind ik heel eng, daarom schommel ik enorm. Een jaar geleden was ik 10 kg lichter dan nu, twee jaar geleden was ik 10 kg zwaarden dan nu, etc. etc. Wil dat graag doorbreken, dus doe weer mijn best.



Het saboteren komt bij mij niet alleen omdat ik dan als vrouw meer gezien wordt, maar ook als mens. Ik heb zelf ervaren, door mijn verschillende gewichten, dat ik meer gezien wordt en serieuzer genomen wordt als ik rond een gezond gewicht zit. Dat vind ik heel erg, maar is wel mijn ervaring en dat maakt het doodeng. Want stiekem durf ik niet gezien te worden.



Wat betreft je tentamen: super dat je gegaan bent en het volgehouden hebt, ondanks de andere indeling! Nu afwachten en een iets rustigere periode?



@gnba: met je post van eergisteren sla je de spijker op z'n kop. Het lukte me niet erop te reageren, maar nu wel. Afscheid nemen heeft bij mij idd te maken met een gebrek aan basisveiligheid, vóóral in het leven. Ik heb ook hele erge heimwee, zelfs als ik 2 nachten ergens anders slaap. Puur doordat ik denk dat er dan iets ergs gebeurd met iemand om mij heen.



Pas sinds een jaar is mijn leven redelijk 'rustig' en daar heb ik veel moeite mee. Al sinds mijn jeugd weet ik niet beter dan dat er drama is, geweld, wantrouwen, etc. Dat ben ik zo gewend, dat ik onwennig werd van de rust van een stabiel leven. Zelfs zo erg dat ik hoopte dat er iets (ergs) zou gebeuren, omdat ik anders niet wist hoe ik moest leven, hoe ik mij moest gedragen



Dat vriend nu weg is, roept bij mij veel 'oude' gevoelens op, zoals in de steek gelaten voelen en er alleen voor staan. Ik weet nu dat ik dat aan de verkeerde persoon koppel en kan het dus los van hem zien. En dan moet ik er alleen mee worstelen, wat gewoon best pittig is.



Wat bijzonder dat bij jou nog maar sinds een paar maanden alles losgekomen is en je nu al zover in het proces bent. Ook ontzettend waardevol en wat fijn dat je nu jezelf ontdekt en leert kennen Prima toch dat je het zonder therapie doet? Ik heb nu een paar sessies gehad met een psychiater en over 2 weken de laatste keer. Omdat hij ook aangeeft dat ik het verder zelf moet doen. Hij kon wat handvatten geven en that's it en dat is prima. Ik heb zelf ook aangegeven dat ik nu weer zelf verder kan. Wel ga ik de vers-training volgen om met heftige emoties om te leren gaan. Maar ook daarbij zoek ik naar handvatten en zal dan zelf het moeten toepassen. Wat gebruik jij om verder te komen en meer over jezelf te leren? Lees je boeken, voer je gesprekken of nog anders?



@Railton: de tijger ontwaakt heb ik veel aan, bedankt nog voor het opnieuw noemen, ben nu op de helft van dat boek, probeer ook alle oefeningen te doen. Heb jij dat ook gedaan en heeft dat geholpen?



Dapper dat je hier je verhaal deelt, je hebt heel wat meegemaakt Je laatste stukje is voor mij ook erg herkenbaar, bestaansrecht voelen en grenzen stellen, wat je kracht geeft. Mij geeft het zelfvertrouwen. Ik leer nu dat ik de regie heb over mijn eigen leven, lichaam, etc. en dat is nieuw. Ik heb van mijn andere therapeut (haptonoom) geleerd dat ikzelf verantwoordelijkheid kan nemen en dat niet alles mij overkomt, ik heb zelf iets te zeggen erover.



@EV: wauw, wat is dit fijn om te lezen, dat jij het gevoel hebt dat je in goede handen bent. Dat is toch zeker wel een stukje veiligheid voelen, wat fijn! dat is je zo gegund!

Het klinkt alsof jouw 2 therapeuten het beste met je voor hebben en dat ook in alles laten zien, zodat jij dat ook ziet en kan geloven. Natuurlijk zullen de emdr sessies hier aan meewerken, super.

Hoofdpijn had ik ook altijd de dag zelf en dagen erna, volgens mij heel normaal. Betekent dat je extra lief mag zijn voor jezelf!

EV ; dat klinkt goed!Fijn!



Blauwesmurf ; je bent weer iets aan het overwinnen , heb je het in de gaten?

Ow heimwee heb ik ook lang gehad .Schaamde me er voor,een volwassene met heimwee...zo lang moeite gehad met van huis gaan.Inderdaad puur gebrek aan basisveiligheid.Dat is verdwenen toen mijn kinderen overleden.

En dat altijd bedacht zijn op drama klinkt ook bekend ; alleen nu begin ik te beseffen dat ik er niet bang meer voor hoef te zijn.Zolang ik mezelf heb,kan ik het hebben.Ik ben er immers nog steeds.



Ik ben erg sterk in mijn denken.Dat heeft me al die tijd ook gered.Ik heb daar ook nu profijt van (hoewel het ook een valkuil kan zijn.)

Ik ben boeken en artikelen gaan lezen (Deepak Chopra,Paulo Coelho).Heel erg gericht op waar ik naar toe wil.



Ook ben ik hier gaan lezen,en dat was een eyeopener.Ik ben niet alleen,ik ben niet raar,ik ben niet zwak en ik zeur niet.

Mijn gedrag en mechanismen hebben een oorzaak ; een natuurlijke reactie op iets waar ik niet om gevraagd heb.



Daarnaast heb ik een poos geschreven.Waar wil ik naar toe,hoe wil ik daar komen?Wat voel ik,omschrijf het,waar zou het vandaan kunnen komen en wat kan ik er mee?

Zou ik eigenlijk weer moeten gaan doen,maar ben daar een paar weken geleden mee gestopt omdat hier wat dingen gebeurden die me het gevoel gaven dat ik geen recht had op dit pad.Alsof ik iets deed wat niet mocht.Ik viel toen ook een beetje stil,tot 'mijn mens' even om de hoek kwam kijken.En me wederom onbewust een zetje gaf.

Dus ik probeer het weer op te pakken.De confrontatie aangaan.Niet alleen met mijn verstand maar ook (of juist!) emotioneel.

Ik probeer voor ogen te houden waar ik naar toe wil.Ik kom daar niet als ik niks doe.En terug wil ik al helemaal niet.



Maar al lezend zie ik jou ook flinke stappen maken

Doe je goed!

Over 2 weken afsluiten met de psychiater : weer een stap verder.

Wat jouw haptonoom zegt is eigenlijk heel krachtig ; dat je tot op zekere hoogte baas bent over je eigen leven.Jij bepaalt.En dat recht heb je ook.



Ik hoop dat je kunt slapen vannacht ; hierna nog maar 1!

Wow gnba, iemand die herkenning vindt in mijn verhaal… Heel vreemd gevoel maar niet onprettig.



Ik heb mijn posts nog even doorgelezen en zag opeens dat ik het ook hier doe: Me sterker voordoen dan ik eigenlijk ben. En waarom eigenlijk? Maskers af. Zo goed gaat het nou ook weer niet, maar het ging eerst echt slecht en ik ben weer langzaam omhoog aan het krabbelen. Met ups maar ook veel downs nog steeds, en dat is denk ik ook de reden dat ik af en toe hier mee wil schrijven. Als onderdeel van het proces proberen mijn gedachtes te durven delen, ook al vind ik dat het moeilijkste dat er is. Mijzelf dat recht geven en niet te veel bezig zijn met wat anderen daar eventueel van denken en bang zijn dat ik dom/vreemd/betweterig etc. overkom.



Irl is het nodig om me kwetsbaarder op te stellen en hier kan ik dat oefenen. Ik heb geen baan meer, vrijwel geen echte vrienden met wie ik over dit soort dingen praat, en sporadisch en oppervlakkig contact met mijn familie (die weten nergens van, niet eens dat ik mijn baan kwijt ben), dus misschien niet zo vreemd dat ik vind dat het best aardig gaat. Ik heb me teruggetrokken en dat is veilig en ik hoef niet te presteren. Dit heeft eerder ook gevoeld als big-time falen, maar op het moment zie ik het als de rust nemen waar ik al jaren naar snak. Maar op termijn is dit geen goed plan en geen goed voorbeeld voor mijn kinderen.

Als ik niemand durf toe te laten kan ik ook geen intimiteit ervaren, en niet echt leven. En dat wil ik zo graag, zolang het nog kan. Ik ben me heel erg bewust geworden van mijn eigen eindigheid en voel me toch ook vaak schuldig dat ik mijn tijd zo aan het verspillen ben.



EV, jouw omschrijving dat je voelt dat je in goede handen bent, precies zo voel ik dat ook bij mijn therapeut. Fijn is dat hè? Ik heb ook weleens gelezen dat de hechting tussen therapeut en client veel belangrijker is voor vooruitgang dan vaak gedacht wordt en voor mij klopt dat. Met mijn eerste therapeut had ik totaal geen klik en daar ben ik veel te lang blijven doorgaan voordat ik erachter kwam dat ik het ook kon stoppen. You live you learn.



Blauwesmurf, ik heb de oefeningen uit dat boek niet allemaal gedaan maar door het boek heb ik wel een SE therapeut opgezocht, en dit is in tegenstelling tot de cognitieve therapie die ik eerder volgde een methode die veel beter past bij mij.



Ik moet echt leren voelen en vertrouwen hebben in mijn lichaam, dat is zo belangrijk voor hoe ik in de wereld sta. Mijn geest kan wel van alles willen, maar mijn lichaam verraadt me en wil gehoord worden, en ik moet leren luisteren naar wat het te vertellen heeft. Als ik mezelf en mijn lichaam al niet serieus neem, hoe kan ik dan verwachten dat anderen dat wel doen? Maar f*** wat is het soms moeilijk.

Railton

Heel herkenbara dat je sterker voordoen dan je bent. Ik doe dat dus ook, continu. Eigenlijk altijd en overal behalve hier. Hier op het forum heb ik mijn masker jaren geleden afgezet toen ik voor het eerst iets postte over mijn zoon en dat masker heb ik hier daarna afgelaten. Ik het normale leven ziet bijna niemand mijn kwetsbaarheid, ja in therapie heb ik een periode gehad dat ik dat binnen de muren van de spreekkamer kon laten zien en ik heb een paar vriendinnen met eveneens een dergelijke achtergrond die snappen hoe het werkt en dat wat je ook uitstaalt er een hele andere wereld achter schuilgaat. Maar we zien elkaar niet zo vaak en dus is het in het dagelijks leven altijd alsof ik de wereld aankan en die wereld wordt dan ook regelmatig op je schouders gedropt. Iedereen klopt altijd bij mij aan, jij kan dat wel, jij bent zo sterk. Hell no, ze moesten eens een uur kunnen ruilen. Nou ja lang verhaal om te zeggen dat ik dat dus herken. Hier hoeft het niet in elk geval, je mag hier zijn zoals je bent met alles

Dank je Sunemom

Kom zoals je bent, dat deed me meteen denken aan Rumi, dus ik ben het even gaan opzoeken en het klopt:



Come to me

Come again

Whoever you are

This door is not the door of guilt or shame

Even if you made a thousand vows

And broke them all time and again

This door is open to everyone

Just come

Come as you are



Vertaling:

Kom tot mij

Kom weerom

Wie je ook bent

Deze poort leidt niet naar schuld of schaamte

Zelf al deed je duizenden geloften

En verbrak ze alle

Duizend keer

Deze poort is voor ieder open

Kom gewoon weer

Kom zoals je bent



Vele jaren geleden mee kennisgemaakt, toen ik op een plek was die zó goed voelde voor mij (de Voorde, bestaat helaas niet meer..).

'In goede handen', dat is voor het eerst dat ik dat zo bewust voel, na de sessie van deze week. Eigenlijk was dat al zo bij mijn therapeute, ik kan echt merken hoe betrokken ze is, dat blijkt ook weer uit hoe ze dit nu heeft geregeld (dat de EMDR-therapeute in de praktijk komt bij haar). Dan ben ik tegelijkertijd zo verwonderd: kan dat dan, hoe kan dat, waarom zij wel; vreemden, en degenen van wie je het zou mogen verwachten niet?



Dat sterker voordoen vind ik trouwens ook heel herkenbaar; denk maar niet dat iemand iets aan mij merkt hoor, niet tijdens het vrijw.werk, maar eerder ook nooit in werk of zo. Ik denk achteraf wel dat ik daardoor dingen veel moeilijker en zwaarder voor mezelf heb gemaakt, maar ik wist eenvoudigweg geen woorden

Voor Elmervrouw

Vriend is weer thuis vanaf vanochtend en daar ben ik (denk ik) blij om. Ik heb even met hem geknuffeld en we hebben even gepraat en toen moest ik naar mijn werk. Ik ben trots dat ik de 4 nachten zo goed volgehouden heb en élke nacht in mijn eigen bed geslapen heb, weliswaar met lampje aan, maar toch!

Waar ik wel erg van baal is dat mijn gevoelens zo ver weggestopt zijn. Ik begrijp het wel, dat was mijn manier om deze dagen door te komen. Maar nu mogen ze van mij wel weer terug komen Maar goed, dat gebeurt nog niet en daarom voel ik zeer weinig bij vriend. Zeer nonchalante houding: och is hij er nu alweer, hij had ook wel 5 dagen langer weg kunnen blijven, ik red me prima in mijn eentje, etc. Heel vervelend vind ik dat, dat ik toch mensen zo op afstand houd en niks ertegen lijkt te helpen, blergh.



Echt het gevoel van: jij liet mij alleen, dus dit is het gevolg, ik voel nu niks meer voor jou Belachelijk, maar zo werkt dat blijkbaar bij mij. Gelukkig weet ik dat het onzin is en een manier om ermee om te gaan, maar ik ben er wel gefrustreerd door.



@gnba: toen je kinderen overleden, kwam je van je heimwee af? Die zin begrijp ik niet zo goed, wil je dat uitleggen of liever niet? Het klinkt heel erg Wel herkenbaar verder hoor, wat je typt. Ik schaam me er niet meer voor, dat is een hele overwinning. Ik heb heimwee door alles wat er met mij gebeurd is en daar hoef ik me niet voor te schamen. Juist een beetje begrip zou fijn zijn en vaak krijg ik dat wel



Het bedacht zijn op drama klinkt bij jou anders dan bij mij. Jij bent er niet meer bang voor, dat is super. Maar ik ben er nooit bang voor geweest, ik ging er juist altijd vanuit. En nu opeens, al 13 maanden, is er geen enkele drama in mijn privé leven. Hoe kan dat, wat zit eraan te komen en wanneer? Niet omdat ik er bang voor ben. Ik weet gewoon liever waar ik aan toe ben (ziek familielid, overlijden van iemand, ruzie, etc.) dan deze onzekerheid. Alles gaat nu goed, maar over 1 dag kan het er al heel anders uitzien. Dat is iets waar ik nog niet goed mee om kan gaan, de onvoorspelbaarheid van het leven. Maar ja, dat is het leven wel, daar moet ik ook mee leren omgaan.



Fijn dat je zoveel aan het lezen van dit topic (gehad) hebt, dat geldt voor mij ook! En ook dat stukje dat het een natuurlijke reactie is, een afweer mechanisme en dat je daar niet om gevraagd heb, vind ik erg belangrijk. Dan is er namelijk ook geen schuldvraag meer, het is niet jouw schuld. Heel belangrijk om dat te beseffen, maar ook echt te voelen, om te genezen.



Knap hoe je dat allemaal hier ook weer kunt verwoorden en fijn dat jouw 'mens' er is op de momenten die belangrijk zijn



@Railton: herkenning is voor iedereen fijn en ik ben blij dat je dat hier vindt Doordat je nu even geen werk hebt en het niet druk met een sociaal leven, is er ruimte voor jezelf. Dat is voor nu belangrijk en nodig. En op een moment dat jij denkt er weer aan toe te zijn, kun je dingen weer oppakken.

Ook super dat je een therapeut hebt waarbij je je veilig voelt.

Leren luisteren naar mijn eigen lichaam, pfff, dat is hier ook heel moeilijk en een werkpunt.



@Sunemom: wat fijn dat je hier al zolang zonder masker kunt zijn, jezelf kunt zijn. Toch ergens een plekje voor jou, helemaal 100% Sun



@EV: mooie tekst! Soms zeggen gedichten, liedjes of filmpjes meer dan 100 woorden

Smurf, dat heb je goed gedaan, die nachten. Je kunt trots zijn op jezelf. Je gevoel richting vriend snap ik heel goed. Ik denk meteen aan de vakanties van mijn therapeute: hoe kun je me alleen laten, je laat me in de steek, zulke dingen denk ik dan. (En nu gaat een bekende van me ook bij haar in therapie en ik baal ervan..). Als mijn man thuiskomt van zijn werk moet ik altijd aan hem 'wennen', ook zoiets. Knap trouwens dat je zo op iedereen reageert. Mij lukt dat echt niet (sorry).



Hoe gaat het met jou, Sun?

Blauwesmurf ; mijn heimwee kwam voort uit een gebrek aan basisveiligheid.Zolang ik in mijn vertrouwde omgeving in mijn eigen routine zat ging het wel oké.Maar zodra ik daar uit was ; was het mis.

Mijn kinderen overleden in mijn vertrouwde omgeving .En dat maakte mijn eigen huis net zo bedreigend als iedere andere plek.

Ik kan het niet zo goed uitleggen merk ik...



Wat je zegt over de onvoorspelbaarheid van het leven begrijp ik wel.Ik wilde ook alles goed geregeld hebben.Begon daar op tijd mee,zorgde voor opties en/of noodoplossingen.Liep daardoor ook enorm op mijn tenen.

Kon er slecht tegen als ik niet wist waar ik aan toe was.Had echt behoefte aan overzicht en regie.Ook weer een vorm van schijnveiligheid.

Ik probeer wat relaxter in het leven te staan nu ik me daar van bewust ben.

De kern is,dat alles gebaseerd is op angst.

En dat hangt ook weer samen met een negatief zelfbeeld ; gebrek aan eigenwaarde en zelfvertrouwen.



'Mijn mens' heb ik los moeten laten een paar weken geleden.

Hij kwam in een positie terecht waar zowel hij als ik hem niet wilden hebben.In zijn belang heb ik een stap opzij gemaakt.

We kletsen nog wel eens over niks,en dat alleen al doet me goed want het herinnert me er aan waar ik naar toe wil.Zet me weer op scherp.

Maar de situatie zoals ie nu is maakt me verdrietig.Het had niet gehoeven.



Ik denk,zoals je het omschrijft ,dat jouw 'niet voelen' inderdaad zelfbehoud is.Ga even wat leuks doen vanavond ; je zult zien dat het weer bij trekt .

Maar je hebt het knap gedaan zo in je uppie!Trots zijn op jezelf!



Hoe gaat het EV?

Is de hoofdpijn weg?



Oeiii Railton,wat omschrijf je dat treffend :

' Mijzelf dat recht geven en niet te veel bezig zijn met wat anderen daar eventueel van denken en bang zijn dat ik dom/vreemd/betweterig etc. overkom.'

Ik worstel daar ook veel mee.Zeker omdat ik merk dat ik in veel opzichten 'anders' in het leven sta en een 'andere' beleving heb.

Altijd aan het aftasten hoeveel ruimte ik kan en mag innemen , en of het niet te 'raar' is.Of ik niet vervelend ben.



En ook deze :

'Mijn geest kan wel van alles willen, maar mijn lichaam verraadt me en wil gehoord worden, en ik moet leren luisteren naar wat het te vertellen heeft. Als ik mezelf en mijn lichaam al niet serieus neem, hoe kan ik dan verwachten dat anderen dat wel doen? Maar f*** wat is het soms moeilijk.'

Ik ben er hard mee op mijn bek gegaan.

Ik vond dat ik,fysiek gezien,alles kon.En als dat niet zo was,dan zeurde ik.Dus ibuprofen er in en door gaan.Niet zeuren.

Nu probeer ik goed op te letten wat mijn lijf me verteld.Gaat steeds beter moet ik zeggen.

Ik zou graag willen leren mediteren,maar daar ben ik nog niet aan toe.Nog te veel onrust.Dat ik al weer boeken kan lezen en eens een film kan kijken (zonder met allerlei andere dingen bezig te zijn) is al een mooie stap de goede richting in.



Kom je je dagen wel goed door?

Ik merk dat ik mijn werk wel nodig heb om niet 'weg te zakken' , maar vind het soms ook wel zwaar om weer te schakelen en in die rol te stappen.

Fijn dat je mee schrijft in ieder geval



Hoe gaat het Sunemom?

Vandaag nog steeds hoofdpijn, nu eindelijk maar eens een pil gepakt. En ik voel me 'raar' in mijn lijf, echt dat vage enge van jaren geleden toen ik nog zo bang rondliep en niets snapte. Ik ga het er maandag zeker over hebben. Leuke bijwerkingen - not.



Hoe is het met iedereen?

Ik 'leerde' al vroeg (te vroeg!) dat ik met mijn vrouwelijke seksualiteit en sensualiteit alles kan krijgen wat ik wil. Mannen zijn als was in mijn handen. Geef sex en je krijgt er wat voor terug.... Zo was het met de vrienden van mijn vader. Ik had twee 'suikeroompjes' die, als ze me mochten zoenen en betasten me alles gaven wat ik wilde. Tennislessen plus outfits, contactlenzen, kleding, geld..... Mijn vader wist hiervan maar heeft er nooit wat tegen gedaan, hij was zelf ook zo'n smeerlap. Betastte mij vanaf ik me kon herinneren en dacht dat het normaal was, tot ik in de pubertijd kwam. Toen besefte ik dat het geen normaal gedrag was.



Toen ik 15 was ben ik uit huis gegaan en ik kwam vrij snel in een wereld terecht van sex, drugs en rock&roll.... Ik voelde mij er al snel in thuis. Verdoofde pijnlijke herinneringen met drugs, werkte in het 'nachtleven' en sex kruipt sindsdien als een rode draad door mijn leven met als enige verschil dat IK DE BAAS BEN OVER MIJN EIGEN LIJF! Ik, ik, ik (!!!) bepaal wanneer en hoe ik sex wil...., IK BEPAAL!!!! En het voelt verdomd goed!!!

gewoonjudy schreef op 11 oktober 2014 @ 18:03:

Ik 'leerde' al vroeg (te vroeg!) dat ik met mijn vrouwelijke seksualiteit en sensualiteit alles kan krijgen wat ik wil. Mannen zijn als was in mijn handen. Geef sex en je krijgt er wat voor terug.... Zo was het met de vrienden van mijn vader. Ik had twee 'suikeroompjes' die, als ze me mochten zoenen en betasten me alles gaven wat ik wilde. Tennislessen plus outfits, contactlenzen, kleding, geld..... Mijn vader wist hiervan maar heeft er nooit wat tegen gedaan, hij was zelf ook zo'n smeerlap. Hij betastte mij vanaf ik me kon herinneren en ik dacht tóen dat het normaal was, tot ik in de pubertijd kwam. Toen besefte ik dat het geen normaal gedrag was.



Toen ik 15 was ben ik uit huis gegaan en ik kwam vrij snel in een wereld terecht van sex, drugs en rock&roll.... Ik voelde mij er al snel in thuis. Verdoofde pijnlijke herinneringen met drugs, werkte in het 'nachtleven' en sex kruipt sindsdien als een rode draad door mijn leven met als enige verschil dat IK DE BAAS BEN OVER MIJN EIGEN LIJF! Ik, ik, ik (!!!) bepaal wanneer en hoe ik sex wil...., IK BEPAAL!!!! En het voelt verdomd goed!!!

gewoonjudy schreef op 11 oktober 2014 @ 18:03:

Ik 'leerde' al vroeg (te vroeg!) dat ik met mijn vrouwelijke seksualiteit en sensualiteit alles kan krijgen wat ik wil. Mannen zijn als was in mijn handen. Geef sex en je krijgt er wat voor terug.... Zo was het met de vrienden van mijn vader. Ik had twee 'suikeroompjes' die, als ze me mochten zoenen en betasten me alles gaven wat ik wilde. Tennislessen plus outfits, contactlenzen, kleding, geld..... Mijn vader wist hiervan maar heeft er nooit wat tegen gedaan, hij was zelf ook zo'n smeerlap. Hij betastte mij vanaf ik me kon herinneren en ik dacht tóen dat het normaal was, tot ik in de pubertijd kwam. Toen besefte ik dat het geen normaal gedrag was.



Toen ik 15 was ben ik uit huis gegaan en ik kwam vrij snel in een wereld terecht van sex, drugs en rock&roll.... Ik voelde mij er al snel in thuis. Verdoofde pijnlijke herinneringen met drugs, werkte in het 'nachtleven' en sex kruipt sindsdien als een rode draad door mijn leven met als enige verschil dat IK DE BAAS BEN OVER MIJN EIGEN LIJF! Ik, ik, ik (!!!) bepaal wanneer en hoe ik sex wil...., IK BEPAAL!!!! En het voelt verdomd goed!!!

EV ; klinkt inderdaad akelig.

Nu heb ik me niet zo in EMDR verdiept,maar is het niet zo dat ze juist dit soort dingen proberen te bereiken zodat ze op een andere manier opgeslagen worden in je systeem?



Gewoonjudy ; ik vraag me af in hoeverre je baas bent over alles wanneer je drugs nodig hebt om je staande te houden in pijnlijke herinneringen.Begrijp me niet verkeerd,ik bedoel dit niet rot want ik vind het een treurig verhaal dat je verteld .

Heb je mensen in je leven niets van jou willen/verwachten maar om je geven gewoon om dat jij jij bent?

gebruikersnaambestaatal schreef op 11 oktober 2014 @ 20:54:

Gewoonjudy ; ik vraag me af in hoeverre je baas bent over alles wanneer je drugs nodig hebt om je staande te houden in pijnlijke herinneringen.Begrijp me niet verkeerd,ik bedoel dit niet rot want ik vind het een treurig verhaal dat je verteld .

Heb je mensen in je leven niets van jou willen/verwachten maar om je geven gewoon om dat jij jij bent?

Sinds 9 jaar ben ik clean van harddrugs en sinds 4 jaar ook van softdrugs. Het gaat hartstikke goed met mij mede dankzij het eindeloze geduld en de liefde van mijn kinderen en mijn man. De komst van kleinkinderen was een goede reden om voor eens en altijd te stoppen met drugsgebruik.



(In mijn laatste afkickkliniek, 4jaar geleden, hield ik een dagboek bij. Ik had het als blog op het internet geplaatst. Via-via was dat toen bij maandblad 'MIJN GEHEIM' gekomen....., of ze het mochten publiceren. Dat is gebeurt. Ik las mijn verhaal terug en wist dat het een goede afsluiting was van een periode in mijn leven.)



Ik heb geen drugs meer nodig om pijn te verdoven. Ik sport heel veel, wat goed is voor mijn hoofd en ik geniet met volle teugen van het leven.



Mijn verleden heb ik 'een plek gegeven' en ipv telkens achterom kijken naar een pijnlijk verleden kijk ik alleen nog maar vooruit, naar de toekomst.



Ja, gelukkig heb ik mensen in mijn leven die van mij houden om wie ik ben... Mijn kinderen, mijn man, familie, buren, vrienden.... Ik voel mij rijk met zoveel lieve mensen om me heen. Ik ben een beetje gek (als een deur) en heb een gebruiksaanwijzing, maar wie heeft die niet? Ik ben ieder geval een open boek, iedereen in mijn omgeving weet alles van mij, van mijn verleden, ik ben een flapuit met het hart op de tong. Gewoon mezelf, zonder drugs.....



Ik geniet ongegeneerd van sex omdat ik het gewoon lekker vind en vooral omdat IK DE BAAS BEN! IK BEPAAL!



Ben best trots op mezelf.....