Psyche
alle pijlers
Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene
zondag 12 oktober 2014 om 21:15
zondag 12 oktober 2014 om 21:19
Jury, ik heb de neiging om mensen die zo hard roepen dat ze het allemaal zo goed doen en alles in de hand hebben juist niet te geloven. Je komt op mij veel te geforceerd en overschreeuwend over. Als je echt zo goed in je vel zit ook prima en als je aan iedereen moet vertellen wat je hebt meegemaakt ook goed, het is jouw leven.
water en zand
zondag 12 oktober 2014 om 22:24
Gewoonjudy ; nu is het wat duidelijker,het ligt allemaal enige tijd achter je.Dat begreep ik niet uit je eerste post.
Respect voor het feit dat het je gelukt is om af te kicken en je leven in te richten zoals jij dat wilt.Terecht ook dat je daar trots op bent.
Ik vraag me wel af,wat je wilt met je bericht in dit topic?
Respect voor het feit dat het je gelukt is om af te kicken en je leven in te richten zoals jij dat wilt.Terecht ook dat je daar trots op bent.
Ik vraag me wel af,wat je wilt met je bericht in dit topic?
maandag 13 oktober 2014 om 08:58
:
EV dat klinkt heftig
Smurf hoe is het?
Gewoonjudy, ik weet eigenlijk niet zo goed te reageren op wat je schrijft. Ik vraag me af hoe dat dan voor je kinderen is, als je pas voor je kleinkinderen gestopt bent met de drugs? Ik vind het wel mooi dat je trots op jezelf bent.
Zelf vecht ik verder
Mijn kinderen hebben na mijn scheiding van hun vader, 21 jaar geleden veelal (als ik weer in een kliniek zat, ik probeerde mijn hele leven al regelmatig af te kicken) bij hun vader gewoond. Die woont overigens bij mij om de hoek waardoor ik ze regelmatig bleef zien. Ze kwamen vaak bij mij logeren, woonden eigenlijk bij ons alletwee, bij mijn ex en bij ons, mijn huidige man en ik (want ze hadden wél ieders hun kamer bij ons) maar ze stonden ingeschreven bij hun vader. Ik viel na en afkickperiode telkens terug in drugsgebruik. Toen mijn oudste zwanger raakte wilde ik écht voorgoed van de (hard)drugs af... 8, 9 jaar geleden wéér een kliniek in gegaan. Dat was de (éénna)laatste keer. 4 jaar geleden ook afgekickt van hasj en wiet....
Ik had ook een persoonlijkheids stoornis ontwikkeld en was vaak psychotisch. Daarvoor heb ik ook in klinieken gezeten maar sinds ik clean ben zijn de psychoses ook veel minder geworden. Nog niet helemaal genezen maar zolang ik mijn antipsychoticum (seroquel) op tijd inneem gaat het goed. Psychoses en herbelevingen worden steeds minder...
Kan wel zeggen dat het dus goed met me gaat.
maandag 13 oktober 2014 om 09:05
TO vraagt hoe het anderen is vergaan na misbruik..... Daar gaf ik antwoord op... Als ik het terug lees mss iets te veel info maar ik ben er gewoon trots op dat het nu zo goed met me gaat. Mijn man durfde na 20 jaar zelfs met me te trouwen. Vorig jaar zijn we op mijn vijftigste verjaardag getrouwd. Nu het zo goed met me gaat durfde hij die verbintenis aan en wil hij samen oud worden met mij...
En we leven nog lang en gelukkig.
maandag 13 oktober 2014 om 09:33
Sorry als ik heel onaardig ga overkomen, maar als ik lees psychoses en herblevingen worden minder, jarenlang (zo te lezen minstens 10-15 jaar of nog langer) (hard)drugs gebruik, gewerkt in het 'nachtleven', kinderen die grotendeels bij hun vader woonden omdat je steeds weer terugviel in drugsgebruik en opgenomen moest worden dan denk ik niet goh wat gaat het goed met die vrouw. Ja dan mag je nu van de drugs zijn en heb je geen drugs meer nodig om de pijn te verzachten, maar je gebruikt wel medicijnen omdat je anders psychotisch blijft en herbelevingen heb je ook nog altijd. En dat als vijftiger. Ik heb heel veel respect voor het feit dat je zo open durft te zijn, maar als buitenstaander kijk ik daar toch iets anders tegenaan geloof ik.
Ik begrijp dat je reageerde op de openingspost, maar dit topic is al vele postst verder. De TO schrijft al een hele tijd niet meer mee (helaas!) en degenen die hier wel schrijven zijn veelal vrouwen die nog wel met hun verleden worstelen. Die alles op alles zetten om ondanks hun verleden en daarmee samenhangende problemen proberen zichzelf niet langer te beschadigen ((hard)drugs gebruik valt ook o der jezelf beschadigen wat mij betreft), die proberen goede moeders voor hun kinderen te zijn en die elke dag het gevecht hiervoor aangaan. Daarom komt jou post op mij verwijtend over. Als ik jou lees kan ik het niet helpen maar dan denk ik je kinderen hadden vast graag gehad dat je dat gevecht aangegaan was i.p.v er nu min of meer over op te scheppen dat jij zo heerlijk van sex kan genieten en alleen maar naar de toekomst kijkt.
Ik begrijp dat je reageerde op de openingspost, maar dit topic is al vele postst verder. De TO schrijft al een hele tijd niet meer mee (helaas!) en degenen die hier wel schrijven zijn veelal vrouwen die nog wel met hun verleden worstelen. Die alles op alles zetten om ondanks hun verleden en daarmee samenhangende problemen proberen zichzelf niet langer te beschadigen ((hard)drugs gebruik valt ook o der jezelf beschadigen wat mij betreft), die proberen goede moeders voor hun kinderen te zijn en die elke dag het gevecht hiervoor aangaan. Daarom komt jou post op mij verwijtend over. Als ik jou lees kan ik het niet helpen maar dan denk ik je kinderen hadden vast graag gehad dat je dat gevecht aangegaan was i.p.v er nu min of meer over op te scheppen dat jij zo heerlijk van sex kan genieten en alleen maar naar de toekomst kijkt.
maandag 13 oktober 2014 om 14:47
Sunemom,dat was ook de reden van mijn vraag wat gewoonjudy wilde met haar posts.
Nu is het met geschreven tekst lastig interpreteren,maar het kwam hier ook niet prettig binnen.
Sex is voor mij ook geen probleem omdat ik het geluk had een partner te treffen die met veel respect met mij om ging ,en mij in mijn eigen tempo mijn weg liet volgen.Maar ik ga dat hier niet met caps lock aan verkondigen.Juist omdat er zoveel wèl mee worstelen.Naast alle andere gevolgen van misbruik die zeker zo groot,zo niet groter zijn.
Ik ga er vanuit dat je het zo niet bedoelt,gewoonjudy,en ons wellicht juist een hart onder de riem wilde steken?
Misschien kun je dan wat meer de diepte in en vertellen hoe je geleerd hebt om positief naar jezelf te gaan kijken ; hoe heb je uiteindelijke die verwoestende gevolgen het hoofd kunnen bieden en kon je baas worden over je eigen leven en je eigen lijf?
Nu is het met geschreven tekst lastig interpreteren,maar het kwam hier ook niet prettig binnen.
Sex is voor mij ook geen probleem omdat ik het geluk had een partner te treffen die met veel respect met mij om ging ,en mij in mijn eigen tempo mijn weg liet volgen.Maar ik ga dat hier niet met caps lock aan verkondigen.Juist omdat er zoveel wèl mee worstelen.Naast alle andere gevolgen van misbruik die zeker zo groot,zo niet groter zijn.
Ik ga er vanuit dat je het zo niet bedoelt,gewoonjudy,en ons wellicht juist een hart onder de riem wilde steken?
Misschien kun je dan wat meer de diepte in en vertellen hoe je geleerd hebt om positief naar jezelf te gaan kijken ; hoe heb je uiteindelijke die verwoestende gevolgen het hoofd kunnen bieden en kon je baas worden over je eigen leven en je eigen lijf?
maandag 13 oktober 2014 om 16:34
Ooohhww..., mijn gunst, NEE, natuurlijk bedoel ik het niet rottig! Eerder inderdaad als hart onder de riem, dat er 'leven is na misbruik'. Ikzelf stelde mij als voorbeeld.
Ik wil best uiteenzetten hoe het is gekomen dat ik nu ben waar ik ben, maar dat is nogal een verhaal. Ik moet dan wat jaren terug graven en eigenlijk wil ik dat niet aangezien ik m'n verleden met alle herinneringen achter me heb gelaten en er niet teveel meer op terug wil kijken. Ook omdat ik mezelf niet wil triggeren (ivm psychotische herbelevingen). Ik geniet liever van het hier en nu.
Hoe ik geleerd heb om positief naar mezelf te kijken.... Mijn man heeft mij daar de afgelopen jaren heel veel mee geholpen, vooral om mij te accepteren zoals ik ben... GewoonJudy. Hij leerde me dat ik vooral gewoon mezelf moet zijn, van mezelf moet houden, dat hij toch wel van me houdt, ongeacht al mijn tekortkomingen. Die onvoorwaardelijke liefde voel ik ook bij mijn kinderen. Ondanks mijn verslavingen zijn ze solidair met mij, hun moeder gebleven, en ze houden van mij, ongeacht mijn tekortkomingen. Zo schuldig als ik mij naar mijn kinderen toe voel, ze hebben zichzelf nooit tekortgedaan gevoeld, zeggen ze. Gelukkig!
Sinds ik geen drugs meer gebruik ben ik een stuk prettiger in de omgang wat als gevolg heeft dat mijn sociale leven flink gegroeid is.
Sporten is ook een belangrijke bezigheid geworden in mijn leven. Ik sport véél, (fietsen, spinnen, hardlopen, groepslessen op de sportschool) en zodoende heb ik op de sportschool ook weer leuke vriendinnen gemaakt die een positieve invloed hebben op mij en mijn leven. Sporten is ook zooooo goed voor mijn hoofd. Sporten is verslavend. Het maakt de stofjes endorfine en serotonine aan, stofjes waar je vrolijk van wordt. Zeeeer verslavend, maar een goede verslaving.
Ook doe ik vrijwilligers werk in het ziekenhuis, bij patienten vervoer. Zwaar, maar dankbaar werk. Ben vaak het eerste aanspreekpunt als ik een patiënt van een afdeling naar hun bed moet brengen. Ik hoor vaak schrijnende verhalen....
Ik bedoel ermee te zeggen dat ik niet langer meer medelijden heb met mezelf en mijn pijn telkens wil verdoven maar mezelf nuttig probeer te maken, en vooral goed voor mijn geest en lichaam wil zijn.
Mezelf nuttig maken in de maatschappij, sporten, socializen, van mijn (klein)kinderen genieten. Dingen doen waar ik blij van wordt.
Het zijn vaak de kleine dingen die het doen.
maandag 13 oktober 2014 om 16:50
Dank je gewoonjudy ; niet gaan graven als dat niet goed voor je is ![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
Ik begrijp dat jouw man bij jou de knop om heeft kunnen zetten zodat je voor jezelf ging zorgen,ook (of juist?) in emotioneel opzicht.
Ik denk dat jouw kinderen wel altijd jouw liefde voor hen gevoeld hebben,ondanks dat het niet goed met je ging
Wat je schrijft over het sporten herken ik heel erg ; ik heb het ook echt nodig,anders is het niet prettig om bij mij in de buurt te zijn.
Nu ik in kan schatten hoe ik jouw berichten moet lezen wordt ik er blij van.Heel mooi hoe je jezelf op de rit hebt gekregen.
Denk je dat ook de tijd zjn werk heeft gedaan?Dus dat je nu op dit punt kunt zijn ook door leeftijd en ervaring?
Ik heb zelf namelijk het gevoel dat , hoe ouder ik wordt hoe dichter ik kom bij hoe ik het zou willen hebben.
Oké,vaag omschreven maar misschien voel je wel aan hoe ik het bedoel.
Ik begrijp dat jouw man bij jou de knop om heeft kunnen zetten zodat je voor jezelf ging zorgen,ook (of juist?) in emotioneel opzicht.
Ik denk dat jouw kinderen wel altijd jouw liefde voor hen gevoeld hebben,ondanks dat het niet goed met je ging
Wat je schrijft over het sporten herken ik heel erg ; ik heb het ook echt nodig,anders is het niet prettig om bij mij in de buurt te zijn.
Nu ik in kan schatten hoe ik jouw berichten moet lezen wordt ik er blij van.Heel mooi hoe je jezelf op de rit hebt gekregen.
Denk je dat ook de tijd zjn werk heeft gedaan?Dus dat je nu op dit punt kunt zijn ook door leeftijd en ervaring?
Ik heb zelf namelijk het gevoel dat , hoe ouder ik wordt hoe dichter ik kom bij hoe ik het zou willen hebben.
Oké,vaag omschreven maar misschien voel je wel aan hoe ik het bedoel.
maandag 13 oktober 2014 om 17:28
Hm.. als ik dit alles nu lees voel ik me, als begin-vijftiger ( 
) wel even heel erg beschaamd dat ik nog steeds last heb van herbelevingen. Nog steeds, op deze leeftijd. Dat ik pas de laatste jaren echt serieus met therapie bezig ben (na wel vele jaren van alles en nog wat te hebben gedaan, ook op alternatief gebied). Dat ik pas écht inzag dat ik iets moest gaan doen - nu of nooit gevoel - toen ik zo keihard mijn kinderen kwijtraakte. Oef.. het wordt vast niet zo bedoeld, maar ik schaam me toch al zo dat ik nu al best lang in therapie ben. Op mijn leeftijd. Brrr. Heb ik toch al zo'n moeite mee, want ik voel dat kleine bange kind ook nog heel veel. Niet quoten, ik ga dit misschien weer wissen.
) wel even heel erg beschaamd dat ik nog steeds last heb van herbelevingen. Nog steeds, op deze leeftijd. Dat ik pas de laatste jaren echt serieus met therapie bezig ben (na wel vele jaren van alles en nog wat te hebben gedaan, ook op alternatief gebied). Dat ik pas écht inzag dat ik iets moest gaan doen - nu of nooit gevoel - toen ik zo keihard mijn kinderen kwijtraakte. Oef.. het wordt vast niet zo bedoeld, maar ik schaam me toch al zo dat ik nu al best lang in therapie ben. Op mijn leeftijd. Brrr. Heb ik toch al zo'n moeite mee, want ik voel dat kleine bange kind ook nog heel veel. Niet quoten, ik ga dit misschien weer wissen.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 13 oktober 2014 om 17:44
maandag 13 oktober 2014 om 17:45
Ik schep niet op (is ieder geval niet de bedoeling) maar ik kan wel van de daken schreeuwen dat ik zo blij ben dat het stukken beter met me gaat dan vroeger.
Dat ik nu van sex geniet ipv telkens flashbacks/herbelevingen te krijgen als ik sex heb zie ik als een overwinning.
Blijkbaar heb ik het overigens toch niet zo slecht gedaan met mijn dochters. Ze hebben de afgelopen 7 jaar alletwee weer bij ons thuis gewoond. Sinds 1 en 2 jaar wonen ze zelfstandig. Ik heb de baby, peuter en kleuter leeftijden van mijn kleinkinderen van dichtbij mee mogen maken. Ze wonen nu op 7 minuten fietsafstand bij ons vandaan zodat ik anytime even langs kan fietsen. Zouden ze dat gedaan hebben (bij mij wonen, mét de kleinkinderen en dichtbij mij een woning zoeken) als ik een slechte moeder was geweest?
maandag 13 oktober 2014 om 17:52
maandag 13 oktober 2014 om 18:00
[quote]:
Elmervrouw, voel je niet beschaamd, vrouwtje! Ik gebruik nog steeds antipsychoticum. Dat zal ik waarschijnlijk derest van mijn leven moeten blijven slikken. En ik heb er jaaaaren over gedaan om te zijn waar ik nu ben. Idd veel therapie, nog steeds..... Het ging/gaat niet altijd over rozen maar hoe ouder ik wordt hoe beter ik leer relativeren. Momenteel gaat het goed maar dat is geen verzekering dat het altijd goed zal blijven gaan. Ik heb ook mijn terugslagen, angsten en zo, maar ik zal nooit meer naar drugs grijpen en probeer optimistisch te blijven. Veel praten, veel sporten, onder de mensen blijven en van je afschrijven heeft mij goed geholpen.
Je bent je kinderen kwijt? Wat verdrietig!!! Ik hoop voor jou dat de therapie aanslaat en je jouw kinderen terug krijgt. Hoe oud zijn ze?
Hoe gaat het met jouw therapie?
maandag 13 oktober 2014 om 21:18
Ik lees hier ook nog altijd mee, omdat veel dingen die geschreven worden herkenbaar voor mij zijn en omdat ik jullie zulke fijne mensen vind.
En ik wil toch even zeggen:
EV dat je nog therapie volgt vind ik ontzettend begrijpelijk en niets om je voor te schamen. Sterker nog, ik vind het iets om heel trots op te zijn. Het is indrukwekkend om te lezen hoe je alles steeds weer aangaat.
Sunemom ik vind het zo erg om te lezen dat het weer zo moeilijk is en dat je steeds weer word gedwongen om zoveel kracht te tonen. Ik gun het je zo dat alles gewoon makkelijk zou zijn.
voor iedereen.
En ik wil toch even zeggen:
EV dat je nog therapie volgt vind ik ontzettend begrijpelijk en niets om je voor te schamen. Sterker nog, ik vind het iets om heel trots op te zijn. Het is indrukwekkend om te lezen hoe je alles steeds weer aangaat.
Sunemom ik vind het zo erg om te lezen dat het weer zo moeilijk is en dat je steeds weer word gedwongen om zoveel kracht te tonen. Ik gun het je zo dat alles gewoon makkelijk zou zijn.
voor iedereen.
maandag 13 oktober 2014 om 22:30
Dank je jasse
EV je doet het juist zo ongelooflijk goed, ja gaat door, knokt verder, gaat het steeds weer aan. Ik begrijp dat het je raakt (dat delen we, ik voel me ook in de verdediging gedrukt) , maar echt je hebt niets om je voor te schamen of je voor te verdedigen. Je bent goed zoals je bent. Ik zou willen dat ik EMDR aan zou durven, ik ben er te bang voor. Je bent zo'n topvrouw
gewoonjudy ik denk dat ik het ook wel kan plaatsen na je berichten vandaag. Bij mij komt het net als wat EV schrijft verwijtend binnen, maar dat ligt aan mijn gevoel en hoe ik zelf hierin sta, niet zozeer aan wat je schrijft. Ik hoop dat je van me aan wil nemen dat ik je niet weg wilde zetten als een slechte moeder. Ik kan me er gewoon weinig bij voorstellen, drank/drugs maakt in mijn ogen een normale relatie onmogelijk, maar dat zal per persoon verschillen. Ik ben heel trouw aan mijn ouders, ondanks hun fouten, onder het gevoel dat ze toch mijn ouders zijnen dat ze het vanuit hun eigen verleden hebben gedaan en niet omdat ze het graag zo fout wilden doen. Net als ik mijn fouten niet heb willen maken, maar maakte vanuit een positue waarin niks anders mogelijk leek (of was, dat gevecht heb ik nig nuet gewonnen). Ik zou willen dat er een moment, al zou het maar een minuut zijn, zou kunnen zijn dat ik mijn zoon zou kunnen laten voelen dat ik voor altijd van hem zal houden.
Ik loop mezelf weer eens vast in mij gevoel, sorry.
EV je doet het juist zo ongelooflijk goed, ja gaat door, knokt verder, gaat het steeds weer aan. Ik begrijp dat het je raakt (dat delen we, ik voel me ook in de verdediging gedrukt) , maar echt je hebt niets om je voor te schamen of je voor te verdedigen. Je bent goed zoals je bent. Ik zou willen dat ik EMDR aan zou durven, ik ben er te bang voor. Je bent zo'n topvrouw
gewoonjudy ik denk dat ik het ook wel kan plaatsen na je berichten vandaag. Bij mij komt het net als wat EV schrijft verwijtend binnen, maar dat ligt aan mijn gevoel en hoe ik zelf hierin sta, niet zozeer aan wat je schrijft. Ik hoop dat je van me aan wil nemen dat ik je niet weg wilde zetten als een slechte moeder. Ik kan me er gewoon weinig bij voorstellen, drank/drugs maakt in mijn ogen een normale relatie onmogelijk, maar dat zal per persoon verschillen. Ik ben heel trouw aan mijn ouders, ondanks hun fouten, onder het gevoel dat ze toch mijn ouders zijnen dat ze het vanuit hun eigen verleden hebben gedaan en niet omdat ze het graag zo fout wilden doen. Net als ik mijn fouten niet heb willen maken, maar maakte vanuit een positue waarin niks anders mogelijk leek (of was, dat gevecht heb ik nig nuet gewonnen). Ik zou willen dat er een moment, al zou het maar een minuut zijn, zou kunnen zijn dat ik mijn zoon zou kunnen laten voelen dat ik voor altijd van hem zal houden.
Ik loop mezelf weer eens vast in mij gevoel, sorry.
maandag 13 oktober 2014 om 22:59
maandag 13 oktober 2014 om 23:06
Heb je iemand die je kunt bellen, wellicht iemand aan wie je kunt vertellen wat je zo getriggerd heeft of heb je die behoefte niet? Het helpt wel tegen het vreselijke alleen gevoel. Misschien een appje ofzo naar je vriend, al is het maar om contact te maken. Wat mij helpt in zo'n situatie is bedenken dat ik uiteindelijk wel weet waar ik ben, het is namelijk aan te lopen, dus ik ga het wel weer herkennen. Ach lieverd ik zou willen dat ik iets voor je kon doen, virtueel hou ik je even vast als dat mag
maandag 13 oktober 2014 om 23:13
Dankje Sun zo fijn dat je reageert
Ik schaam me zo dat ik het alleen hier kwijt durf.. ik wil zo graag 'normaal' zijn en functioneren en dan komt er zo'n rot trigger en haalt alles overhoop.. en blijkt weer dat ik raar ben...wie zit er nou s avonds laat alleen tegen een winkelpand aan, hoe gestoord ben ik wel niet?!
hoe gaat het met jou trouwens, ik hoop al beter dan vorige week??
zo fijn dat je reageertIk schaam me zo dat ik het alleen hier kwijt durf.. ik wil zo graag 'normaal' zijn en functioneren en dan komt er zo'n rot trigger en haalt alles overhoop.. en blijkt weer dat ik raar ben...wie zit er nou s avonds laat alleen tegen een winkelpand aan, hoe gestoord ben ik wel niet?!
hoe gaat het met jou trouwens, ik hoop al beter dan vorige week??
