Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 11:49
Emoties die opkomen zijn niet zinloos denk ik Knuffel. Ze zijn gewoon en soms is dat moeilijk te verdragen of zorgen ze ervoor dat je tijdelijk iets minder functioneert in het heden, maar als je ze gewoon laat zijn en er rustig naar kijkt zwakken ze na verloop van tijd ook vanzelf weer af en dan zal je merken dat ze geholpen hebben om dingen te plaatsen of te verwerken. Dat heb ik tenminste gemerkt in mijn eigen leven.
Je mag alles voelen wat je voelt.
Je mag alles voelen wat je voelt.
maandag 9 januari 2017 om 12:25
Mensen, dus ook kinderen, houden van een voorspelbare omgeving. Ik kan er zelf ook een voorbeeld van noemen. In de tijd dat ik gepest werd op school, waren er ook wel eens rustige dagen. Maar omdat mijn gevoel van onveiligheid zo groot was, lokte ik zelf soms ruzie en pesterij uit, zodat er in elk geval weer op mij gereageerd werd zoals ik gewend was. Dan was de wereld weer normaal, zeg maar. Erg he, dat je zo kan denken, maar voorspelbaarheid, zelfs van nare dingen, geeft toch wat rust en voldoening op zo'n moment.
maandag 9 januari 2017 om 12:49
Precies dat! Dan weet je in elk geval waar je aan toe bent. Ik vond de angst en onzekerheid, als ik wel voelde dat er een boze bui aan zat te komen maar nog niet wist wanneer en waarom, als die spanning langzaam opbouwde, altijd veel erger dan wanneer het dan eindelijk zo ver was. Dat kende ik, dan had ik het weer onder controle.
maandag 9 januari 2017 om 13:18
Ja herkenbaar...
Dat doe ik nog steeds. Bij vriend lok ik het soms uit omdat ik er bang voor ben dat hij boos wordt.. die spanning is te moeilijk dus dan zorg ik liever dat hij echt boos wordt.
Of met jullie, omdat ik toch wel weet dat jullie weg zullen gaan, kan ik beter meteen maar jullie wegjagen.
Stom gedrag is het.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 14:01
Ik ben aan het vechten tegen de drang
Eigenlijk al dagen
En ik doe wat ik kan maar het blijft toch
Want het zit in mij
Van alles geprobeerd maar m'n lichaam wil nu niks meer.
Vanmorgen gewerkt maar eerder naar huis, nu.
Kan me niet bewegen...
Ik ben wel blij dat ik het vechten niet meer alleen hoef te doen
Ik heb al met iemand van sensoor gechat
En met m'n therapeut geappt
In plaats van verwijtende, boze reacties krijg ik alleen maar begrip.
M'n therapeut zegt dat ik moet blijven bedenken dat de gedachten niet gelijk hebben.
Maar toch voelt het alsof ze gelijk hebben, dat pijn doen nu beter is.
Nee dat is niet zo zei ze. En meedenken daarna, wat ik kan doen...
Heb nu een luisterboek gekregen, die kan ik zo proberen..
Voel me wel ontzettend mislukt dat dit is hoe het is..
Ben ook blij dat dit topic er is
Eigenlijk al dagen
En ik doe wat ik kan maar het blijft toch
Want het zit in mij
Van alles geprobeerd maar m'n lichaam wil nu niks meer.
Vanmorgen gewerkt maar eerder naar huis, nu.
Kan me niet bewegen...
Ik ben wel blij dat ik het vechten niet meer alleen hoef te doen
Ik heb al met iemand van sensoor gechat
En met m'n therapeut geappt
In plaats van verwijtende, boze reacties krijg ik alleen maar begrip.
M'n therapeut zegt dat ik moet blijven bedenken dat de gedachten niet gelijk hebben.
Maar toch voelt het alsof ze gelijk hebben, dat pijn doen nu beter is.
Nee dat is niet zo zei ze. En meedenken daarna, wat ik kan doen...
Heb nu een luisterboek gekregen, die kan ik zo proberen..
Voel me wel ontzettend mislukt dat dit is hoe het is..
Ben ook blij dat dit topic er is
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 14:40
Hier ook; stuk ouder en nu pas dingen kunnen gaan plaatsen, o.a. dus dankzij dit topic. Zo apart om te constateren dat een leven zoals bij ons thuis, zoals ouders en zussen/broer mij benaderden (of juist niets deden, met name eerstgenoemden) normaal was voor mij. En dat ik er nog steeds van opkijk, als mensen nu anders reageren, met empathie en gevoel en dat ze meeleven. En dat ik dan bijna niet weet wat me overkomt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 9 januari 2017 om 18:58
Jawel Snowfall, lief dat je het vraagt.
Heb dus alleen de ochtend volgehouden
Is raar dat ik daar zo goed functioneer..
Nou ja op halve kracht maar dat is goed genoeg..
Het valt me alleen zelf zo gigantisch zwaar
Zie overal als een berg tegenop
En ik heb nergens nog echt plezier in, het mag van mij allemaal wel weer voorbij gaan
Moest vanmiddag naar de supermarkt
Ben op de fiets gegaan
Maar m'n hoofd maakt de wereld zo eng
Het is feitelijk nog hetzelfde als een paar maanden geleden
Maar in mijn hoofd voelt het als een soort oorlogsgebied waar ik in beland zodra ik een voet buiten de deur zet
Gelukkig voelt werk en collega's redelijk veilig
Heb jij een goede dag gehad?
Heb dus alleen de ochtend volgehouden
Is raar dat ik daar zo goed functioneer..
Nou ja op halve kracht maar dat is goed genoeg..
Het valt me alleen zelf zo gigantisch zwaar
Zie overal als een berg tegenop
En ik heb nergens nog echt plezier in, het mag van mij allemaal wel weer voorbij gaan
Moest vanmiddag naar de supermarkt
Ben op de fiets gegaan
Maar m'n hoofd maakt de wereld zo eng
Het is feitelijk nog hetzelfde als een paar maanden geleden
Maar in mijn hoofd voelt het als een soort oorlogsgebied waar ik in beland zodra ik een voet buiten de deur zet
Gelukkig voelt werk en collega's redelijk veilig
Heb jij een goede dag gehad?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 20:48
Indrukwekkend om te lezen hoe je doseert en dingen aangaat, Knuf.
Ben ook weer aan het werk geweest vandaag. Had goed door hoe intensief het is en hoe leuk ik het vind. Merk dat ik t best goed doe daar..
Wel moe daarna maar niet kapot/bekaf. Zit nu aan pot thee... Heb gekookt. Yey. Weer beetje mezelf.
En bovenburen de Stampertjes zijn weer terug. Werd wel érg stil de laatste dagen. Dis blij dat het weer gewoon is.
maandag 9 januari 2017 om 21:00
Goed dat je maar een halve dag gewerkt hebt, en toen merkte dat het genoeg was. Dat je niets leuk vindt en dat alles zo zwaar is, kan misschien komen door wat er zich allemaal in je hoofd afspeelt. Andere mensen torsen niet zo'n last, zo'n voortdurende strijd in hun hoofd mee. Die hebben dus meer ruimte in hun hoofd. Dat komt bij jou ook echt weer terug, hoor!
Goed trouwens dat je bent gaan fietsen, en de laatste dagen wat meer buiten lijkt te komen. Bewegen en je hoofd leeg laten waaien
Ga je vanavond iets doen? Luisterboek luisteren? Ik hoop dat het een leuk verhaal is, en geen zware kost. Of supersaai. Alhoewel, dan heb je nog best kans dat je vanavond zonder pillen in slaap valt
Snowfall, Hanke, zo te lezen hebben jullie een goede dag gehad. Jey voor goed dagen
Ik krijg trouwens ook meer inzicht in mezelf door dit topic, dus wees maar niet bang dat het topic niet waardevol is. Overigens ben ik als onkruid: niet weg te krijgen. En zelfs als je denkt dat ik weg ben, kan ik zomaar na een tijdje weer op komen dagen.
Goed trouwens dat je bent gaan fietsen, en de laatste dagen wat meer buiten lijkt te komen. Bewegen en je hoofd leeg laten waaien
Ga je vanavond iets doen? Luisterboek luisteren? Ik hoop dat het een leuk verhaal is, en geen zware kost. Of supersaai. Alhoewel, dan heb je nog best kans dat je vanavond zonder pillen in slaap valt
Snowfall, Hanke, zo te lezen hebben jullie een goede dag gehad. Jey voor goed dagen
Ik krijg trouwens ook meer inzicht in mezelf door dit topic, dus wees maar niet bang dat het topic niet waardevol is. Overigens ben ik als onkruid: niet weg te krijgen. En zelfs als je denkt dat ik weg ben, kan ik zomaar na een tijdje weer op komen dagen.
maandag 9 januari 2017 om 21:15
maandag 9 januari 2017 om 21:29
Hanke mooi zo, de buren doen weer gewoon hun dingetjes en pakken het ritme op en jij ook, knap hoor!
Tobbert ik hoop dat dat het is, weinig ruimte in mijn hoofd... voelt depri, vind het leven momenteel echt niet leuk.. Het buiten zijn doet me geen plezier maar toch zet ik door.. merk dat ik enorm in m'n eigen wereldje opgesloten zit en dat eigenlijk ook wel het prettigst vind. Buiten zijn andere mensen, ik loop al expres langs alle rustige straten. Als ik wel mensen tegenkom is er stress: waar moet ik kijken, wat zien ze aan me, loop neutraal door (wat is dat ook alweer 'neutraal' hoe moet ik dat doen). Soms begroeten we elkaar (voorbijganger en ik) en dan denk ik minutenlang na over hoe mijn 'hoi' overgekomen is (niet te trillerig/onzeker..?).
En als er niemand is, kan ik me focussen op mezelf. Probeer om me heen te kijken maar vind de wereld stom. Beelden dringen zich op en het is fijn om dan te kunnen lopen. Me te kunnen concentreren op mijn benen die wel doorgaan, nu hier veilig te zijn, hopelijk..
M'n therapeut zei: wil je een spannend luisterboek? Ik: nou ik heb momenteel wel wat genoeg spannende dingen in m'n hoofd
Dus heb nu een roman gekregen, prima
Niet slaapverwekkend genoeg, maar het luisteren ernaar temt de gedachten.. wat ze woest maakt, maar dat waren ze toch al
Dus focussen op wat een ander vertelt helpt, fijn om te merken!
Leuk dat je hier blijft, al zie ik je liever als bloempjes dan als onkruid
Tobbert ik hoop dat dat het is, weinig ruimte in mijn hoofd... voelt depri, vind het leven momenteel echt niet leuk.. Het buiten zijn doet me geen plezier maar toch zet ik door.. merk dat ik enorm in m'n eigen wereldje opgesloten zit en dat eigenlijk ook wel het prettigst vind. Buiten zijn andere mensen, ik loop al expres langs alle rustige straten. Als ik wel mensen tegenkom is er stress: waar moet ik kijken, wat zien ze aan me, loop neutraal door (wat is dat ook alweer 'neutraal' hoe moet ik dat doen). Soms begroeten we elkaar (voorbijganger en ik) en dan denk ik minutenlang na over hoe mijn 'hoi' overgekomen is (niet te trillerig/onzeker..?).
En als er niemand is, kan ik me focussen op mezelf. Probeer om me heen te kijken maar vind de wereld stom. Beelden dringen zich op en het is fijn om dan te kunnen lopen. Me te kunnen concentreren op mijn benen die wel doorgaan, nu hier veilig te zijn, hopelijk..
M'n therapeut zei: wil je een spannend luisterboek? Ik: nou ik heb momenteel wel wat genoeg spannende dingen in m'n hoofd
Dus heb nu een roman gekregen, prima
Niet slaapverwekkend genoeg, maar het luisteren ernaar temt de gedachten.. wat ze woest maakt, maar dat waren ze toch al
Dus focussen op wat een ander vertelt helpt, fijn om te merken!
Leuk dat je hier blijft, al zie ik je liever als bloempjes dan als onkruid
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 21:38
Nou wat irritant inderdaad. Ik klik het al automatisch weg, maar door jouw berichtje moest ik even kijken waar het voor was. Goonies inderdaad, verder heb ik het niet bekeken. Is net als een reactie spelletje: zo snel mogelijk de reclame weg klikken
zo blijft het nog te doen.Lekker vroeg slapen dus waarschijnlijk als je moe bent? Ik word ook altijd wel kouder van vermoeidheid...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 9 januari 2017 om 22:52
Ik merk dat ik het lastig vind om echt mee te blijven praten. Ik heb het gevoel zowel tegen jou gedachten in te moeten gaan als tegen mijn eigen basisgevoel,wat deels hetzelfde zegt en wat maakt dat het nog moeilijker is dat niet gewoon te blijven geloven. Terwijl ik aan en door mijn kinderen zie dat mijn basis toch niet klopt.
Maargoed alles is moeilijk. Vandaag het 'normale' leven weer begonnen en het valt me stikzwaar.
Maargoed alles is moeilijk. Vandaag het 'normale' leven weer begonnen en het valt me stikzwaar.
maandag 9 januari 2017 om 23:09
Snap ik Sun
Want het is confronterend en dubbel
En inderdaad stik zwaar
Schrijf maar wat jij wilt
En als het niet goed voelt, schrijf je niet
Mag allemaal
Ik wil er ook niet aan toegeven dat iets niet klopt, mijn basis.
Maar kan inmiddels m'n ogen niet meer sluiten voor de kant van het kind wat ik blijkbaar was..
Dat maakt het verwarrend..
Want de beelden zijn al zo heftig
En nu loopt alles door elkaar in mijn hoofd
Komt het deel van mij dat de gaten in mijn geheugen gaf met een enorme kracht met de beelden die daardoor gezien zijn, die ik altijd kon wegdrukken
En dan weet mijn lichaam wel weer hoe het was
Mijn lichaam herinnert zich alles...
Want het is confronterend en dubbel
En inderdaad stik zwaar
Schrijf maar wat jij wilt
En als het niet goed voelt, schrijf je niet
Mag allemaal
Ik wil er ook niet aan toegeven dat iets niet klopt, mijn basis.
Maar kan inmiddels m'n ogen niet meer sluiten voor de kant van het kind wat ik blijkbaar was..
Dat maakt het verwarrend..
Want de beelden zijn al zo heftig
En nu loopt alles door elkaar in mijn hoofd
Komt het deel van mij dat de gaten in mijn geheugen gaf met een enorme kracht met de beelden die daardoor gezien zijn, die ik altijd kon wegdrukken
En dan weet mijn lichaam wel weer hoe het was
Mijn lichaam herinnert zich alles...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
