Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 15:57
Vast wel, anders geld terug eisen
Ben benieuwd naar het resultaat
Laat je maar ff fijn verwennen door de kapper. Of vind je het niet fijn als iemand aan je haar zit?
In elk geval positief dat je daar bent. Valt ook onder goede zelfzorg: (op tijd) naar de kapper, goed bezig dus
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 16:03
Nou ik denk dat je genoeg strengheid in je hebt Snow. Aan het begin van je post te lezen zelfs wat teveel en mag je ook best wat liever zijn..
Want van wie moeten al die dingen? Van jezelf? En waarom? Wat is er mis met hoe het nu is?
Ik snap trouwens niet helemaal wat je bedoelt met wat er slecht en onprofessioneel is aan ziek worden, zou je dat willen uitleggen?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 19:07
Therapie was heftig hoor...
Eerlijk zijn is nogal vermoeiend. En doodeng. En misselijkmakend.
Poeh...
Wel goed misschien uiteindelijk.
Het wordt niet zo'n mooi verhaal als anders,
hoeft ook niet, want ben geen professionele schrijver oid
Mijn hoofd stroomt over en ordenen is dan wel lastig.
Maar vind het fijn om de dingen die ik nu nog weet te kunnen schrijven.
En ik heb begrepen dat dat hier altijd mag...
(voel nogal een drempel momenteel om hier over mezelf wéér te schrijven maar ok)
Het ging over de drang om mezelf pijn te doen.
Ik legde uit wat er gebeurt nu ik dat niet meer doe.
De beelden, herinneringen, nare gedachten, alles door elkaar.
Dus, zei ik, pijn doen is beter, onderdrukken is beter.
Nou, zei zij, ik denk dat onderdrukken sowieso niet handig is, want wat onderdruk je dan?
Alle emoties en gedachten en herinneringen.
'Daar kun je wel mee om leren gaan' zei ze.
Ja, uiteraard, zei ik, door: en toen noemde ik een aantal destructieve dingen op.
'Dat werkt, zei ik, om ermee om te gaan, dus dat is de manier, er is geen andere manier.
Want al die andere manieren van jou werken niet.'
Óf, zei zij toen, we hebben de andere manier om er mee om te gaan nog niet gevonden.
Ja, zei ik, jij weet alles natuurlijk wel weer heel positief te draaien he
'Nee, zei ze, ik denk echt dat er andere manieren zijn om het te doorstaan.
Het is alleen nog even zoeken.
En het zijn zulke heftige beelden, daar heb je gewoon traumabehandeling voor nodig.'
Nou, leuk bruggetje, zei ik, want dat gaat 'm niet worden met de nieuwe therapeut.
Waarom niet?
Omdat zij slecht over mij gaat denken als ik eerlijk dingen ga vertellen.
En dan gaat ze de therapie heel zwaar maken.
Oh ja, zei m'n therapeut, dan gaat ze met de zweep erover
Je keihard aanpakken.
Ja, zei ik, dat denk ik wel.
'Nou, zei m'n therapeut, ik zal je wat vertellen over je nieuwe therapeut.
Die is echt nog veel geduldiger dan ik.
Toen noemde ze een voorbeeld met een cliënt, erg algemeen, maar om haar punt duidelijk te maken.
Daarna zei ze: maar we moeten wel voorkomen dat jij gaat 'duiken' (zo noemt zij dat ipv liegen, is vast een handiger woord ervoor) bij je nieuwe therapeut. Want dan gaan we niks bereiken. Op de een of andere manier moet je dat kunnen aangeven.
Maar, als je dat goed vindt, zei ze toen, ga ik dat ook benoemen tijdens de intake. Kunnen we het daar even over hebben? Wat mag ik wel/niet zeggen?'
Ik zei: ik heb geen idee hoe zo'n intake gaat eigenlijk...
'Je zegt nooit iets wat je niet kwijt wilt' zei ze toen.
En, zei ze, ik wil het zo veilig mogelijk voor jou maken, want veiligheid is het kernwoord bij jou.
Tsja, zei ik, het is nou niet bepaald een veilige situatie over 2 weken he: twee therapeuten, mijn vriend en ikzelf.
Nee, zei ze, dat snap ik, dat dat onveilig voelt. Maar je wilt me er wel graag bij hebben, dus maken we het zo veilig mogelijk. Dit is wat ik wil zeggen:
en toen benoemde ze kort waarom ik in therapie was en een paar punten waar ik het wel mee eens was.
'En, zei ze, je mag sowieso ondertussen bij mij blijven.
Maar weet wel dat wanneer jij bij mij komt met iets wat je nieuwe therapeut gezegd heeft en wat niet lekker viel of waardoor je wantrouwend bent, dat ik er met je over kan praten, maar ik je altijd zal aangeven dat je het bij háár moet aangeven. Ik zal nooit los van jou met haar over jou spreken. Dan zou ik namelijk jouw vertrouwen kwijt kunnen raken. Dat risico gaan we nooit nemen.'
Ja, oke, begrijp ik ook wel weer... Maar wel fijn dat ik nog even bij haar mag blijven ondertussen om te kijken hoe het gaat..
En natuurlijk kregen we een discussie over hoe slecht ik ben.
Dat vindt zij namelijk niet, gelukkig mag ik het uitleggen.
Maar, zei ze wel toen ze even geen weerwoord had , jij hebt wel altijd gelijk en weet het zo te vertellen dat jouw beeld klopt. Ik zei: ik wil wel graag ongelijk hebben hoor, maar dit geloof ik. Ja, zei ze, omdat een ander jou dat wijsgemaakt heeft, niet omdat het de waarheid is.
Ik zei: een moeder kent haar kind het beste.
Jouw moeder was ziek in haar hoofd.
Nou en, alsnog was ik haar kind. Als jij een kind krijgt, houd je daar toch van, ook al ben je ziek?
Ja, zei ze, ik twijfel er niet aan of je moeder van je houdt. Dat doet ze vast op haar manier. Maar alsnog heeft ze enorme fouten gemaakt. Want vertel eens, hoe legde ze dat verhaal over die poule aan jou uit?
Nou, zei ik, dan bespraken we vooraf wat ze zou zeggen in therapie en legde ze uit hoe jullie werken en zo. 'Dat is echt de omgekeerde wereld' zei m'n therapeut toen. 'Ten eerste al omdat je dat soort dingen niet met een kind bespreekt. En ten tweede omdat het waanideeën zijn. Welke diagnose had jouw moeder?'
'Geen enkele zei ik, want ze was bij niemand eerlijk. Maar dat ze waanideeën had, begin ik wel steeds meer te geloven. Bijvoorbeeld als we buiten liepen en ze zei dat mensen ons achtervolgden en dat we daarom nooit na een bepaald tijdstip daar langs moesten lopen. Of als we boodschappen gingen doen in een dorp veel verderop, omdat de mensen in ons eigen dorp ons in de gaten hielden en keken wat we kochten aan boodschappen. Omdat ze jaloers op ons waren.'
'Ja, sorry dat ik het zeg, zei mijn therapeut, maar dat is echt heel schadelijk geweest. En ik ben echt heel tevreden over hoe je het doet en hoe je je staande weet te houden. Maar we hebben nog een lange weg te gaan.'
Nou, lekker optimistisch zei ik
Ja, sorry zei ze, maar je bent echt gehersenspoeld door je moeder, de dader, andere schadelijk mensen in je omgeving. Dat los je niet 1,2,3 op. Maar dat gaat ons uiteindelijk wel lukken.
(thuis moest ik wel een paar keer ontzettend hard slikken om dat woord, hersenspoelen, dat vind ik wel heel hard en heftig klinken..)
Ik heb haar ook uitgelegd dat, omdat ik zo slecht ben, ik moet compenseren op andere gebieden (werk, relatie, vriendschappen). Ze zei toen dat het leven niet zo zwart-wit werkt. En dat we snel ervoor moesten zorgen dat ik veel meer zelfvertrouwen ging krijgen. Ze zei: denk je dat ik perfect ben? Of andere mensen? Natuurlijk niet, we zijn allemaal gewoon mensen. Jij bent niet slechter dan een ander. Nou ja, dat vind ik dus wel....
Ze zei ook dat mijn vriend een goede steun voor me is, nou ja, voor dat uur dat ze hem meegemaakt had dan: 'Want hij is begripvol, maar ook heel duidelijk. Hij geeft duidelijk aan wat hij wel/niet kan en hoe hij je wel/niet kan helpen, maar altijd vanuit liefde. Dat is precies wat jij nodig hebt.' Ik zei dat ik me alleen maar irriteerde aan hem, dat ik dat erg vond. Ze vroeg hoe dat dan kon. Door de drukte in mijn hoofd zei ik. Ze zei: ja, jeetje, je bent ook een gigantische strijd aan het voeren. Het is niet gek dat je je dan zo voelt. Neem je de medicatie wel steeds of ben je al gestopt?
Ik zei: 'nee, het helpt wel. Maar mijn moeder zei altijd als je therapeuten eerlijk vertelt wat je denkt, dan geven ze je pillen en sluiten ze je op. Een deel heb je al bewezen van haar theorie Want met medicatie kun je niet meer helder denken en dat heldere denken moet juist wel om je te beschermen.'
Ja, zei ze, dat is een leuk verhaal, maar ik stop geen medicijnen in jou. Je mag zelf weten hoor, of je ze neemt of niet. Ik weet dat ze je helpen, maar kies zelf maar wat je doet. En daarna ging ze natuurlijk over op het volgende onderwerp
(ik verdenk haar nog steeds van tricky mind games en dit is er één van. Zeggen dat ik zelf mag weten of ik de medicatie neem in de hoop dat ik het daardoor sneller zal nemen. Maar wat wil ze er nou echt mee bereiken he.. want die medicatie maakt me echt minder helder. 'En, zeggen de gedachten, moet je zien wat ze allemaal kan bereiken bij jou. Je hebt je grootste angsten en deel van je pijnlijkste herinneringen al met haar gedeeld, ze mag je doorsturen voor de engste therapie die er bestaat, je luistert niet meer naar ons, etc. etc. Dus denk alsjeblieft goed na of je die pillen wel wilt blijven slikken.')
Eerlijk zijn is nogal vermoeiend. En doodeng. En misselijkmakend.
Poeh...
Wel goed misschien uiteindelijk.
Het wordt niet zo'n mooi verhaal als anders,
hoeft ook niet, want ben geen professionele schrijver oid
Mijn hoofd stroomt over en ordenen is dan wel lastig.
Maar vind het fijn om de dingen die ik nu nog weet te kunnen schrijven.
En ik heb begrepen dat dat hier altijd mag...
(voel nogal een drempel momenteel om hier over mezelf wéér te schrijven maar ok)
Het ging over de drang om mezelf pijn te doen.
Ik legde uit wat er gebeurt nu ik dat niet meer doe.
De beelden, herinneringen, nare gedachten, alles door elkaar.
Dus, zei ik, pijn doen is beter, onderdrukken is beter.
Nou, zei zij, ik denk dat onderdrukken sowieso niet handig is, want wat onderdruk je dan?
Alle emoties en gedachten en herinneringen.
'Daar kun je wel mee om leren gaan' zei ze.
Ja, uiteraard, zei ik, door: en toen noemde ik een aantal destructieve dingen op.
'Dat werkt, zei ik, om ermee om te gaan, dus dat is de manier, er is geen andere manier.
Want al die andere manieren van jou werken niet.'
Óf, zei zij toen, we hebben de andere manier om er mee om te gaan nog niet gevonden.
Ja, zei ik, jij weet alles natuurlijk wel weer heel positief te draaien he
'Nee, zei ze, ik denk echt dat er andere manieren zijn om het te doorstaan.
Het is alleen nog even zoeken.
En het zijn zulke heftige beelden, daar heb je gewoon traumabehandeling voor nodig.'
Nou, leuk bruggetje, zei ik, want dat gaat 'm niet worden met de nieuwe therapeut.
Waarom niet?
Omdat zij slecht over mij gaat denken als ik eerlijk dingen ga vertellen.
En dan gaat ze de therapie heel zwaar maken.
Oh ja, zei m'n therapeut, dan gaat ze met de zweep erover
Je keihard aanpakken.
Ja, zei ik, dat denk ik wel.
'Nou, zei m'n therapeut, ik zal je wat vertellen over je nieuwe therapeut.
Die is echt nog veel geduldiger dan ik.
Toen noemde ze een voorbeeld met een cliënt, erg algemeen, maar om haar punt duidelijk te maken.
Daarna zei ze: maar we moeten wel voorkomen dat jij gaat 'duiken' (zo noemt zij dat ipv liegen, is vast een handiger woord ervoor) bij je nieuwe therapeut. Want dan gaan we niks bereiken. Op de een of andere manier moet je dat kunnen aangeven.
Maar, als je dat goed vindt, zei ze toen, ga ik dat ook benoemen tijdens de intake. Kunnen we het daar even over hebben? Wat mag ik wel/niet zeggen?'
Ik zei: ik heb geen idee hoe zo'n intake gaat eigenlijk...
'Je zegt nooit iets wat je niet kwijt wilt' zei ze toen.
En, zei ze, ik wil het zo veilig mogelijk voor jou maken, want veiligheid is het kernwoord bij jou.
Tsja, zei ik, het is nou niet bepaald een veilige situatie over 2 weken he: twee therapeuten, mijn vriend en ikzelf.
Nee, zei ze, dat snap ik, dat dat onveilig voelt. Maar je wilt me er wel graag bij hebben, dus maken we het zo veilig mogelijk. Dit is wat ik wil zeggen:
en toen benoemde ze kort waarom ik in therapie was en een paar punten waar ik het wel mee eens was.
'En, zei ze, je mag sowieso ondertussen bij mij blijven.
Maar weet wel dat wanneer jij bij mij komt met iets wat je nieuwe therapeut gezegd heeft en wat niet lekker viel of waardoor je wantrouwend bent, dat ik er met je over kan praten, maar ik je altijd zal aangeven dat je het bij háár moet aangeven. Ik zal nooit los van jou met haar over jou spreken. Dan zou ik namelijk jouw vertrouwen kwijt kunnen raken. Dat risico gaan we nooit nemen.'
Ja, oke, begrijp ik ook wel weer... Maar wel fijn dat ik nog even bij haar mag blijven ondertussen om te kijken hoe het gaat..
En natuurlijk kregen we een discussie over hoe slecht ik ben.
Dat vindt zij namelijk niet, gelukkig mag ik het uitleggen.
Maar, zei ze wel toen ze even geen weerwoord had
, jij hebt wel altijd gelijk en weet het zo te vertellen dat jouw beeld klopt. Ik zei: ik wil wel graag ongelijk hebben hoor, maar dit geloof ik. Ja, zei ze, omdat een ander jou dat wijsgemaakt heeft, niet omdat het de waarheid is. Ik zei: een moeder kent haar kind het beste.
Jouw moeder was ziek in haar hoofd.
Nou en, alsnog was ik haar kind. Als jij een kind krijgt, houd je daar toch van, ook al ben je ziek?
Ja, zei ze, ik twijfel er niet aan of je moeder van je houdt. Dat doet ze vast op haar manier. Maar alsnog heeft ze enorme fouten gemaakt. Want vertel eens, hoe legde ze dat verhaal over die poule aan jou uit?
Nou, zei ik, dan bespraken we vooraf wat ze zou zeggen in therapie en legde ze uit hoe jullie werken en zo. 'Dat is echt de omgekeerde wereld' zei m'n therapeut toen. 'Ten eerste al omdat je dat soort dingen niet met een kind bespreekt. En ten tweede omdat het waanideeën zijn. Welke diagnose had jouw moeder?'
'Geen enkele zei ik, want ze was bij niemand eerlijk. Maar dat ze waanideeën had, begin ik wel steeds meer te geloven. Bijvoorbeeld als we buiten liepen en ze zei dat mensen ons achtervolgden en dat we daarom nooit na een bepaald tijdstip daar langs moesten lopen. Of als we boodschappen gingen doen in een dorp veel verderop, omdat de mensen in ons eigen dorp ons in de gaten hielden en keken wat we kochten aan boodschappen. Omdat ze jaloers op ons waren.'
'Ja, sorry dat ik het zeg, zei mijn therapeut, maar dat is echt heel schadelijk geweest. En ik ben echt heel tevreden over hoe je het doet en hoe je je staande weet te houden. Maar we hebben nog een lange weg te gaan.'
Nou, lekker optimistisch zei ik
Ja, sorry zei ze, maar je bent echt gehersenspoeld door je moeder, de dader, andere schadelijk mensen in je omgeving. Dat los je niet 1,2,3 op. Maar dat gaat ons uiteindelijk wel lukken. (thuis moest ik wel een paar keer ontzettend hard slikken om dat woord, hersenspoelen, dat vind ik wel heel hard en heftig klinken..)
Ik heb haar ook uitgelegd dat, omdat ik zo slecht ben, ik moet compenseren op andere gebieden (werk, relatie, vriendschappen). Ze zei toen dat het leven niet zo zwart-wit werkt. En dat we snel ervoor moesten zorgen dat ik veel meer zelfvertrouwen ging krijgen. Ze zei: denk je dat ik perfect ben? Of andere mensen? Natuurlijk niet, we zijn allemaal gewoon mensen. Jij bent niet slechter dan een ander. Nou ja, dat vind ik dus wel....
Ze zei ook dat mijn vriend een goede steun voor me is, nou ja, voor dat uur dat ze hem meegemaakt had dan: 'Want hij is begripvol, maar ook heel duidelijk. Hij geeft duidelijk aan wat hij wel/niet kan en hoe hij je wel/niet kan helpen, maar altijd vanuit liefde. Dat is precies wat jij nodig hebt.' Ik zei dat ik me alleen maar irriteerde aan hem, dat ik dat erg vond. Ze vroeg hoe dat dan kon. Door de drukte in mijn hoofd zei ik. Ze zei: ja, jeetje, je bent ook een gigantische strijd aan het voeren. Het is niet gek dat je je dan zo voelt. Neem je de medicatie wel steeds of ben je al gestopt?
Ik zei: 'nee, het helpt wel. Maar mijn moeder zei altijd als je therapeuten eerlijk vertelt wat je denkt, dan geven ze je pillen en sluiten ze je op. Een deel heb je al bewezen van haar theorie
Want met medicatie kun je niet meer helder denken en dat heldere denken moet juist wel om je te beschermen.'Ja, zei ze, dat is een leuk verhaal, maar ik stop geen medicijnen in jou. Je mag zelf weten hoor, of je ze neemt of niet. Ik weet dat ze je helpen, maar kies zelf maar wat je doet. En daarna ging ze natuurlijk over op het volgende onderwerp
(ik verdenk haar nog steeds van tricky mind games en dit is er één van. Zeggen dat ik zelf mag weten of ik de medicatie neem in de hoop dat ik het daardoor sneller zal nemen. Maar wat wil ze er nou echt mee bereiken he.. want die medicatie maakt me echt minder helder. 'En, zeggen de gedachten, moet je zien wat ze allemaal kan bereiken bij jou. Je hebt je grootste angsten en deel van je pijnlijkste herinneringen al met haar gedeeld, ze mag je doorsturen voor de engste therapie die er bestaat, je luistert niet meer naar ons, etc. etc. Dus denk alsjeblieft goed na of je die pillen wel wilt blijven slikken.')
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 19:21
Nou ik zie hier toch een serieuze hoge lat hoor. Ik zou mij eens afvragen van wie dat allemaal moet? Van jezelf? Word je daar gelukkiger van dan? Word je gelukkiger als je meer verdient? Als je socialer bent?
Die van meer zekerheid snap ik, maar dan zou ik een finacieel plan maken hoe dat te bereiken. Maar verder, doe je het volgens mij prima.
Zelf ben ik niet zo van de voornemens, ambities en idealen. Ja, ik wil goed zijn in mijn werk maar ik heb geen vasstaand doel voor ogen. Gelukkig zijn misschien....
dinsdag 10 januari 2017 om 19:22
Hersenspoelen klinkt ook naar Knuf. Misschien een andere term voor verzinnen? Gedachtenspaghetti?
Nee, zonder gekkigheid, jouw therapeut is echt een topper hoor. En het is goed en fijn dat je zo eerlijk tegen haar bent. Je ziet nu zelf ook al een tijdje, dat dat geen nare consequenties heeft voor jou.
Ik heb vanmiddag bloed gegeven en ben zo slap als een vaatdoek. Vriend is nu aan het koken om te zorgen dat ik weer wat energie krijg. Maar ik ga wel vroeg naar bed straks. Morgen eerst werken en dan s'avonds nog een lezing. Pffffff ik ga morgen de hele dag chocola eten denk ik Dat houd me vast overeind!
Nee, zonder gekkigheid, jouw therapeut is echt een topper hoor. En het is goed en fijn dat je zo eerlijk tegen haar bent. Je ziet nu zelf ook al een tijdje, dat dat geen nare consequenties heeft voor jou.
Ik heb vanmiddag bloed gegeven en ben zo slap als een vaatdoek. Vriend is nu aan het koken om te zorgen dat ik weer wat energie krijg. Maar ik ga wel vroeg naar bed straks. Morgen eerst werken en dan s'avonds nog een lezing. Pffffff ik ga morgen de hele dag chocola eten denk ik
Dat houd me vast overeind!
dinsdag 10 januari 2017 om 19:27
Alsof ik mezelf hoor kletsen. Ik ben ook behoorlijk in het hier en nu en hebben geen hoger doel of zo. Domweg een beetje fijn leven met de mensen om mij heen vind ik al goed genoeg. Ik vraag me wel eens af of ik geen gen mis. Iedereen om mij heen is altijd de toekomst aan het plannen ( keukens, badkamers, vakantie, auto, kind, groter huis ) en ik val bijna in slaap als ze het daar langer dan een kwartier over hebben.... over een fucking keuken! Naaaaaah. Geen levensdoel van mij, keukens en badkamers....
dinsdag 10 januari 2017 om 19:33
Bedankt Pruttel en Branningbrothers, voor jullie reacties.
Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden
Pruttel lekker je laten verwennen door je vriend en morgen ook maar rustig aan doen (ook met de chocolade misschien )
Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden
Pruttel lekker je laten verwennen door je vriend en morgen ook maar rustig aan doen (ook met de chocolade misschien
)
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
haha nee dat is duidelijk
dinsdag 10 januari 2017 om 19:37
Ik ook hoor. Maar ik leef niet van project tot project om te eindigen als volmaakt facebook-profiel terwijl ik eigenlijk nog steeds niet gelukkig ben.
Dat zie ik om me heen zo ontzettend veel gebeuren. Dat mensen vergeten om te leven, omdat ze te druk zijn met het realiseren van "het perfecte plaatje"
terwijl ik eigenlijk nog steeds niet gelukkig ben. Dat zie ik om me heen zo ontzettend veel gebeuren. Dat mensen vergeten om te leven, omdat ze te druk zijn met het realiseren van "het perfecte plaatje"
dinsdag 10 januari 2017 om 19:41
Ja, het idee dat dat anderen vooral bezig zijn met zichzelf en helemaal niet met jou én vooral: dat het leven leuker is zonder perfectie na te streven, opent mij de ogen wel behoorlijk:
Ik ook hoor. Maar ik leef niet van project tot project om te eindigen als volmaakt facebook-profiel
Dat zie ik om me heen zo ontzettend veel gebeuren. Dat mensen vergeten om te leven, omdat ze te druk zijn met het realiseren van "het perfecte plaatje"
Al ga ik dat perfectionisme natuurlijk niet laten varen, het heeft ook veel voordelen. Maar soms mag het misschien ietsjes minder en misschien ook met de intentie dat het leuk mag zijn voor mij ipv voor mijn omgeving én mijn perfecte facebook profiel
Fijn dat jullie hier schrijven, leerzaam
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:15
Er is nu wel heel veel paniek
Ik ben veel te eerlijk geweest
En nu ben ik heel bang
En ze schreeuwen in mijn hoofd, of ik gek geworden ben
Euh ik snap de ironie van die zin wel trouwens
Maar m'n therapeut zei dat ze veel over me kon zeggen maar niet dat ik gek was
Dat de gedachten en beelden allemaal bij de trauma's horen
We hebben kort even over de gedachten gesproken, hoe ik ze hoor en zo
Dat vinden ze natuurlijk onbegrijpelijk
Ze leven het liefst in de schaduw, in mijn hoofd
En ik zet ze nu in het licht
En ik weet helemaal niet of ik er goed aan doe
Ik ben veel te eerlijk geweest
En nu ben ik heel bang
En ze schreeuwen in mijn hoofd, of ik gek geworden ben
Euh ik snap de ironie van die zin wel trouwens
Maar m'n therapeut zei dat ze veel over me kon zeggen maar niet dat ik gek was
Dat de gedachten en beelden allemaal bij de trauma's horen
We hebben kort even over de gedachten gesproken, hoe ik ze hoor en zo
Dat vinden ze natuurlijk onbegrijpelijk
Ze leven het liefst in de schaduw, in mijn hoofd
En ik zet ze nu in het licht
En ik weet helemaal niet of ik er goed aan doe
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:16
Hmm....echt heel aardig klink je niet over jezelf.
Met dat ' ik doe maar wat' lees ik dat je goed bent in je aanpassen...geluk hebben is ook de kwaliteit van kansen zien en grijpen.
Financieel plan kan handig zijn. Maar sommge zekerheden zijn er niet. En weet je...een eeuw terug was het heel gewoon dat die er niet waren. Zolang jij niet enorme schulden aan het maken bent is er niet zoveel aan de hand. In de zin van dat het nu meteen allemaal anders moet.
Misschien leef jij wel het leven dat bij je past, maar heb je gedachten dat het altijd anders moet. Bij mij is dat het Veronica meisje willen zijn: jong, snel, wild...
Hoe realistisch is dat?
Ik ken mensen die van het doorgaan zijn, van een doel hebben...en die zie ik met een blik op oneindig doorstomen, en elke keer dat ze vakantie hebben éérst een paar dagen ziek zijn... Ik mis dan de sjeu en de dankbaarheid voor wat vandaag je geeft. Maar dat is misschien te generaliserend wat ik nu neertyp...
Extravert is de norm. Is er dan wat mis met introvert zijn?
Doelgericht/ carpe diem...
You get mijn punt?
Doe je jezelf tekort met je intenties of doe je jezelf tekort met je potenties?
dinsdag 10 januari 2017 om 20:16
Maar er is ook niks mis met perfectie. Het is alleen dat je die perfectie moet zien op een andere manier. Dingen zijn pas perfect, als ze helemaal goed zijn voor jou!
Ik heb bijvoorbeeld de ultieme perfectie van de dag bereikt, als ik smorgens voor ik ga werken, de tafel alvast heb opgeruimd, zodat ik thuis kom en een lege tafel zie. Word ik heeeeeel gelukkig van. Perfect!
En soms.... dan heb ik geen tijd meer. Kom ik thuis, hele tafel vol zooi.
en dan he.... : ruim ik de tafel effe snel op en ben ik weer heel gelukkig
En soms, draai ik me gauw om en gaan we buiten de deur eten, ben ik ook heel gelukkig en doe ik de volgende dag weer een nieuwe poging voor een opgeruimde tafel.
Debiel voorbeeld natuurlijk, maar zo werkt het in het groot ook zo'n beetje denk ik.
Ik heb bijvoorbeeld de ultieme perfectie van de dag bereikt, als ik smorgens voor ik ga werken, de tafel alvast heb opgeruimd, zodat ik thuis kom en een lege tafel zie. Word ik heeeeeel gelukkig van. Perfect!
En soms.... dan heb ik geen tijd meer. Kom ik thuis, hele tafel vol zooi.
en dan he.... : ruim ik de tafel effe snel op en ben ik weer heel gelukkig En soms, draai ik me gauw om en gaan we buiten de deur eten, ben ik ook heel gelukkig en doe ik de volgende dag weer een nieuwe poging voor een opgeruimde tafel.
Debiel voorbeeld natuurlijk, maar zo werkt het in het groot ook zo'n beetje denk ik.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:20
Jammer voor je gedachten Knuf, maar jij hoeft ze niet te verzwijgen voor je therapeut. Ze zijn er toch? Moeten ze niet ineens sneaku gaan lopen doen alsof ze er niet zijn.
Niet panieken hoor, je hebt het goed gedaan. Wij weten er toch ook van, niemand is hier weggerend. Ze zijn er nou eenmaal en ze mogen wel eens een toontje lager zingen![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
Niet panieken hoor, je hebt het goed gedaan. Wij weten er toch ook van, niemand is hier weggerend. Ze zijn er nou eenmaal en ze mogen wel eens een toontje lager zingen
dinsdag 10 januari 2017 om 20:22
Wat je hier schrijft Knuf:
"Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden ".
Maakt dat ik denk met een 
Word er plaatsvervangend trots van. The Truth Shall Set You Free....
"Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden ".
Maakt dat ik
denk met een Word er plaatsvervangend trots van. The Truth Shall Set You Free....
dinsdag 10 januari 2017 om 20:29
:
Maar er is ook niks mis met perfectie. Het is alleen dat je die perfectie moet zien op een andere manier. Dingen zijn pas perfect, als ze helemaal goed zijn voor jou!
Ik heb bijvoorbeeld de ultieme perfectie van de dag bereikt, als ik smorgens voor ik ga werken, de tafel alvast heb opgeruimd, zodat ik thuis kom en een lege tafel zie. Word ik heeeeeel gelukkig van. Perfect!
En soms.... dan heb ik geen tijd meer. Kom ik thuis, hele tafel vol zooi.
En soms, draai ik me gauw om en gaan we buiten de deur eten, ben ik ook heel gelukkig en doe ik de volgende dag weer een nieuwe poging voor een opgeruimde tafel.
Debiel voorbeeld natuurlijk, maar zo werkt het in het groot ook zo'n beetje denk ik.
Ja voor jou werkt het zo en dat klinkt zo ontspannen. Ik lees graag hoe jij denkt Pruttel en lees graag wat je schrijft. Het is zo anders dan ik gewend ben. Maar zo fijn om te lezen
Misschien leer ik die nieuwe manier van perfectie ook nog wel
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
