Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 20:41
Hier ook zo'n haat-liefde verhouding met mijn lichaam, met heel veel haat en verdomd weinig liefde 
. Mede dankzij de mIndfulnesstraining en de haptonoom ben ik mijn lichaam gaan voelen. En de signalen die mijn lichaam geeft. Ik probeer er nu naar te luisteren, maar dat valt niet mee. Ik waardeer mijn lichaam eigenlijk alleen maar als ik sport. Dan merk ik dat het sterk is, niet opgeeft. Ik vraag dan vaak het uiterste, maar respecteer het dan (meestal) wel als mijn lichaam een grens aangeeft. Ik kan trots zijn op mijn lichaam als het op sportief gebied iets heeft gepresteerd. Het is een beetje functioneel: zolang mijn lichaam doet wat het moet doen, accepteer ik het.
Eigenlijk moet mijn lichaam de liefde van mij verdienen, iedere keer weer opnieuw.
In mijn therapie sta ik daar veel bij stil en dan voel ik me er wel verdrietig om. Eigenlijk doe ik bij mijn lichaam hetzelfde als anderen vroeger bij mij hebben gedaan. Het moet steeds weer bewijzen dat het er mag zijn.
Het lukt me mondjesmaat om er liever tegen te zijn. Zo eet ik nu wel, ook als mijn lichaam weerzinwekkend voelt. Ik zorg wel voor mijn lichaam, maar echt liefdevol kan ik het niet noemen. En van signalen als opwinding of iemand aantrekkelijk vinden, walgt een groot deel van mij zo dat ik het heel moeilijk toe kan laten. Eigenlijk kan ik het niet eens gedogen. Ik voel mezelf dan zo smerig.
Ik probeer echt om mijn lichaam te waarderen (t is ook niet zo dat ik het lelijk vind of zo) maar ik vind het zo moeilijk.....
Als ik iets anders voel dan bot of spier, voelt het zo.... gatver!!! Er flitsen dan herinneringen door me heen, ik zie beelden van vroeger, ik hoor wat er toen tegen me gezegd is en ik voel heel sterk die puber in mij die schreeuwt dat ze dit niet wil. Ik weet dat het niet nu is, dat voel ik ergens ook wel, maar ik vind het zo zo zo moeilijk.
En dat frustreert me dan weer enorm, want ik wil heel graag dat het verleden me niet meer belemmert en dat doet het dus wel.
Dank je wel voor jullie verhalen hierover. Hoewel ik het jullie anders gun, is de herkenning toch wel echt fijn
. Mede dankzij de mIndfulnesstraining en de haptonoom ben ik mijn lichaam gaan voelen. En de signalen die mijn lichaam geeft. Ik probeer er nu naar te luisteren, maar dat valt niet mee. Ik waardeer mijn lichaam eigenlijk alleen maar als ik sport. Dan merk ik dat het sterk is, niet opgeeft. Ik vraag dan vaak het uiterste, maar respecteer het dan (meestal) wel als mijn lichaam een grens aangeeft. Ik kan trots zijn op mijn lichaam als het op sportief gebied iets heeft gepresteerd. Het is een beetje functioneel: zolang mijn lichaam doet wat het moet doen, accepteer ik het. Eigenlijk moet mijn lichaam de liefde van mij verdienen, iedere keer weer opnieuw.
In mijn therapie sta ik daar veel bij stil en dan voel ik me er wel verdrietig om. Eigenlijk doe ik bij mijn lichaam hetzelfde als anderen vroeger bij mij hebben gedaan. Het moet steeds weer bewijzen dat het er mag zijn.
Het lukt me mondjesmaat om er liever tegen te zijn. Zo eet ik nu wel, ook als mijn lichaam weerzinwekkend voelt. Ik zorg wel voor mijn lichaam, maar echt liefdevol kan ik het niet noemen. En van signalen als opwinding of iemand aantrekkelijk vinden, walgt een groot deel van mij zo dat ik het heel moeilijk toe kan laten. Eigenlijk kan ik het niet eens gedogen. Ik voel mezelf dan zo smerig.
Ik probeer echt om mijn lichaam te waarderen (t is ook niet zo dat ik het lelijk vind of zo) maar ik vind het zo moeilijk.....
Als ik iets anders voel dan bot of spier, voelt het zo.... gatver!!! Er flitsen dan herinneringen door me heen, ik zie beelden van vroeger, ik hoor wat er toen tegen me gezegd is en ik voel heel sterk die puber in mij die schreeuwt dat ze dit niet wil. Ik weet dat het niet nu is, dat voel ik ergens ook wel, maar ik vind het zo zo zo moeilijk.
En dat frustreert me dan weer enorm, want ik wil heel graag dat het verleden me niet meer belemmert en dat doet het dus wel.
Dank je wel voor jullie verhalen hierover. Hoewel ik het jullie anders gun, is de herkenning toch wel echt fijn
donderdag 12 januari 2017 om 20:53
Ja, zo herkenbaar, als ik het woord puber vervang voor kind. Ik vind het echt verschrikkelijk dat ik dit nu opeens voel.. Dat heb ik nooit eerder ervaren en eigenlijk wil ik het liever ook niet ervaren..
Mijn lichaam legt nu de boel plat op het moment dat het zich wat herinnert. Dan kan ik alleen maar liggen en de beelden zien en m'n lichaam voelen en dat is afschuwelijk, bah....
Volgens mijn therapeut is het goed dat dit gebeurt, door dat ik nu ga voelen wat ik vanaf heel jongs af aan onderdrukt heb. Ik kan me niet voorstellen wat er goed is aan al deze rot emoties en lichamelijke gewaarwordingen. Voor de gedachten alleen maar meer bewijzen dat ik slecht bezig ben.
Jij ook bedankt voor het delen Sofie
en iedereen hier snapt hoe fijn herkenning is 
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 20:55
Ben aan het bijlezen. Misschien inmiddels mosterd, want ik ben pas 2 pg terug.
Sunemom, wat stom van je (oud) collega's en wat dapper dat je naar dat etentje bent gegaan. Ik ben nogal een introvert persoon en kan ook onwijs tegen dat soort sociale verplichtingen op zien. Als je collega's dan ook nog stomme opmerkingen gaan plaatsen, bah, wat kinderachtig van ze. Echt misselijkmakend, met z'n allen lol om eentje die anders in elkaar steekt en wel zo dapper is om er te zijn. GRRR. Plaatsvervangend boos op ze nu.
Fijn dat je huisarts wil praten, maar 2 weken terwijl je aangeeft het niet te redden snap ik ook totaal niet. Maar ik hoor het wel vaker, van mensen om me heen die met verschillende typen klachten bij de medische wereld in NL aankloppen: er is geen tijd. Ligt niet aan jou, het is niet dat jij niet zichtbaar bent. Artsen etc hebben het blijkbaar 'gewoon' te druk. En blijkbaar is groepstheratie goedkoper/makkelijker (want meer mensen op 1 peut) dan een op een, dus de goedkoopste en snelste manier om je verder te schuiven. Doorzeuren, je hebt meer nodig en je verdiend meer!
Sunemom, wat stom van je (oud) collega's en wat dapper dat je naar dat etentje bent gegaan. Ik ben nogal een introvert persoon en kan ook onwijs tegen dat soort sociale verplichtingen op zien. Als je collega's dan ook nog stomme opmerkingen gaan plaatsen, bah, wat kinderachtig van ze. Echt misselijkmakend, met z'n allen lol om eentje die anders in elkaar steekt en wel zo dapper is om er te zijn. GRRR. Plaatsvervangend boos op ze nu.
Fijn dat je huisarts wil praten, maar 2 weken terwijl je aangeeft het niet te redden snap ik ook totaal niet. Maar ik hoor het wel vaker, van mensen om me heen die met verschillende typen klachten bij de medische wereld in NL aankloppen: er is geen tijd. Ligt niet aan jou, het is niet dat jij niet zichtbaar bent. Artsen etc hebben het blijkbaar 'gewoon' te druk. En blijkbaar is groepstheratie goedkoper/makkelijker (want meer mensen op 1 peut) dan een op een, dus de goedkoopste en snelste manier om je verder te schuiven. Doorzeuren, je hebt meer nodig en je verdiend meer!
Plaatje: Layn Marlow
donderdag 12 januari 2017 om 21:09
:
Ja je hebt gelijk...
Ik ben in bed gaan liggen
En het is weer ok
Zelfs heel even kunnen knuffelen
Van de gedachten moest ik hem verleiden tot meer, dan mocht ik van ze wel in bed slapen
Maar ze zijn niet meer de baas
Ze zitten wel continu zich te ergeren aan m'n nieuwe gedrag, doen de hele tijd afkeurend zo:
Goed zeg!
Ik zat nog te denken, gisteren schreef je dingen over knuffelen met je vriend en moeite en er was ook veel weg dus ik kon niet alles lezen. Hebben jullie (sensuele) muziek die je beide mooi vind? Misschien kan je dan eens kijken of je die muziek veel kan draaien de komende tijd als alles fijn gaat, zodat je er veel fijne herinneringen aan hebt. Of je neemt muziek waar je al veel fijne herinneringen aan hebt. En die zet je dan zachtjes aan op de achtergrond als jullie proberen te oefening van de peut te doen met het aaien. Of knuffelen. Of iets anders waarin je gedachten denken in het verleden te raken. Misschien dat de muziek je dan een beetje beter in het heden kan houden.
Maar ik probeer door te gaan met het nieuwe gedrag. Heb pilletje genomen, warme melk gedronken, bitje in, op bed gaan liggen. Word de mildheid zelfde
En dan voel ik me tegenover de gedachten zo:
Plaatje: Layn Marlow
donderdag 12 januari 2017 om 21:40
Aaaanne dat is misschien een idee.. dank je wel, ik moet zeggen dat muziek soms juist stoort, zeker icm vriend, omdat ik het gevoel heb alert te moeten zijn en de muziek verstoort de gedachten.. Handig juist zou je denken maar als de angst daardoor groter wordt is het niet handig
Maar misschien wel een goed idee voor in de toekomst
Ik ben in bad gegaan omdat m'n lichaam zo'n pijn doet, maar ben daar heel ongelukkig door geworden.. Ik ben echt wel een paar kilo aangekomen door eerst de zwangerschap en nu de pilletjes. Ze versterken m'n eetlust en dat is funest. En dan in bad word ik geconfronteerd met een lichaam dat 15 kg (!) zwaarder is dan een jaar geleden
En zo zwaar als ik nu ben, ben ik nog nooit geweest.
Wat dat betreft hebben de gedachten absoluut gelijk en moet ik kappen met het 'verwerken en ondergaan en voelen.'
Het is zeer verleidelijk om sowieso mezelf te straffen voor m'n gewicht op dit moment
En daarnaast om te stoppen met de medicatie, dit is nl echt heel erg
Maar misschien wel een goed idee voor in de toekomst
Ik ben in bad gegaan omdat m'n lichaam zo'n pijn doet, maar ben daar heel ongelukkig door geworden.. Ik ben echt wel een paar kilo aangekomen door eerst de zwangerschap en nu de pilletjes. Ze versterken m'n eetlust en dat is funest. En dan in bad word ik geconfronteerd met een lichaam dat 15 kg (!) zwaarder is dan een jaar geleden
En zo zwaar als ik nu ben, ben ik nog nooit geweest.
Wat dat betreft hebben de gedachten absoluut gelijk en moet ik kappen met het 'verwerken en ondergaan en voelen.'
Het is zeer verleidelijk om sowieso mezelf te straffen voor m'n gewicht op dit moment
En daarnaast om te stoppen met de medicatie, dit is nl echt heel erg
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 21:50
Die muziek was ook maar een wild idee hoor. Een geur kan misschien ook. Iets wat geruststellend ruikt, vanille, appeltaart. Of een bepaalde gekleurde lamp, waardoor het licht in jullie slaapkamer groen is ofzo, iets dat zorgt dat je hoofd het niet direct vind lijken op toen en minder snel teruggaat.
15 kg zwaarder dan eerst is niet leuk. Maar je wordt steeds meer jezelf, door hard werken en medicatie. Kop op, straks ben je zwaarder dan eerst aan je buik, maar veel lichter in je hoofd.
15 kg zwaarder dan eerst is niet leuk. Maar je wordt steeds meer jezelf, door hard werken en medicatie. Kop op, straks ben je zwaarder dan eerst aan je buik, maar veel lichter in je hoofd.
Plaatje: Layn Marlow
donderdag 12 januari 2017 om 21:56
Ah, dat gewicht komt vanzelf weer goed. Als je meer hersteld bent kun je meer gaan bewegen, de pillen afbouwen. Focus eerst maar op het herstel van de trauma's. Dat lijkt mij het allerbelangrijkste!
En ik geloof ook dat het goed is wat er gebeurt (zoveel angst en herbeleving). Het klinkt tegenstrijdig omdat jij het nu zo zwaar hebt maar het is natuurlijk een uitgestelde reactie. Nu pas is de verwerking van alles op gang aan het komen. Naar maar waar.
En ik geloof ook dat het goed is wat er gebeurt (zoveel angst en herbeleving). Het klinkt tegenstrijdig omdat jij het nu zo zwaar hebt maar het is natuurlijk een uitgestelde reactie. Nu pas is de verwerking van alles op gang aan het komen. Naar maar waar.
donderdag 12 januari 2017 om 21:59
:
Die muziek was ook maar een wild idee hoor. Een geur kan misschien ook. Iets wat geruststellend ruikt, vanille, appeltaart. Of een bepaalde gekleurde lamp, waardoor het licht in jullie slaapkamer groen is ofzo, iets dat zorgt dat je hoofd het niet direct vind lijken op toen en minder snel teruggaat.
15 kg zwaarder dan eerst is niet leuk. Maar je wordt steeds meer jezelf, door hard werken en medicatie. Kop op, straks ben je zwaarder dan eerst aan je buik, maar veel lichter in je hoofd.
Ja ik zal dat eens met vriend overleggen want het is inderdaad de bedoeling dat de situatie anders wordt opgeslagen in m'n hoofd
En de rest van je bericht klopt niet want het duurt vast nog erg lang voordat ik me lichter voel in m'n hoofd en dan kan ik meedoen met obese, denk niet dat m'n hoofd daar blij van wordt
Daarnaast zou jij ook niet tekenen voor gewichtstoename
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
makkelijk praten natuurlijk voor jou
donderdag 12 januari 2017 om 22:32
Omdat mijn moeder dan gelijk gekregen heeft
Ze vond het vreselijk dat ik haar dochter was, want ik was dik en stom
En daar heeft ze gelijk in, als ze me nu zou zien zou ze zich nog steeds schamen voor mij
Ze vond het vreselijk dat ik haar dochter was, want ik was dik en stom
En daar heeft ze gelijk in, als ze me nu zou zien zou ze zich nog steeds schamen voor mij
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 22:40
Klopt, ik zou ook niet tekenen voor flinke gewichtstoename, maar in geval van kiezen tussen geestelijk herstel plus gewichtstoename of geen veranderingen zou ik denken dat ik in de richting van de eerste zou gaan. Maar makkelijk praten voor mij want ik heb er niet mee te dealen.
Enige wat ik wel kan zeggen is dat ik echt oprecht iemands karakter altijd 100% belangrijker vind dat zijn of haar uiterlijk en gewicht. Ik ken meerdere mensen met enige mate van overgewicht, en 1 dame met echt veel en veel te veel overgewicht. Ik weet niet waarom ze het heeft, ziekte, eetgewoonten, erfelijk of wat dan ook. Maar ze is een onwijs leuk gezellig en lief mens en dat is waar ik vind dat het om gaat.
Jouw moeder heb ik na het lezen van dit topic niet zo'n hoge pet van op. Welke *zegt een stel erg onaardige woorden* noemt haar eigen dochter nou stom. Of er dan wel of niet dik achteraan komt maakt echt niet meer uit, want zo'n woordenstroom gaat direct de gierkelder in.
Weet je wie je serieus moet nemen? Jouw vriend. Die er voor je is als je het moeilijk hebt, die van jou houdt, die je helpt. Dingen die je moeder had moeten doen. En is je vriend al bij je weggegaan omdat je dik bent? Nee he.. Hij vind jou mooi zoals jij bent, omdat jij het bent.
Enige wat ik wel kan zeggen is dat ik echt oprecht iemands karakter altijd 100% belangrijker vind dat zijn of haar uiterlijk en gewicht. Ik ken meerdere mensen met enige mate van overgewicht, en 1 dame met echt veel en veel te veel overgewicht. Ik weet niet waarom ze het heeft, ziekte, eetgewoonten, erfelijk of wat dan ook. Maar ze is een onwijs leuk gezellig en lief mens en dat is waar ik vind dat het om gaat.
Jouw moeder heb ik na het lezen van dit topic niet zo'n hoge pet van op. Welke *zegt een stel erg onaardige woorden* noemt haar eigen dochter nou stom. Of er dan wel of niet dik achteraan komt maakt echt niet meer uit, want zo'n woordenstroom gaat direct de gierkelder in.
Weet je wie je serieus moet nemen? Jouw vriend. Die er voor je is als je het moeilijk hebt, die van jou houdt, die je helpt. Dingen die je moeder had moeten doen. En is je vriend al bij je weggegaan omdat je dik bent? Nee he.. Hij vind jou mooi zoals jij bent, omdat jij het bent.
Plaatje: Layn Marlow
donderdag 12 januari 2017 om 22:41
Nee niet dom Branningbrothers
Slim en daardoor doortrapt vond ze mij
Maar wél stom
Stomme acties zoals zeggen dat ik van haar hield terwijl ik niet wist wat dat inhield volgens haar...
En stom omdat ik op m'n vader leek
En stom omdat ik niet zo druk en aanwezig was als m'n broertje en zij
En stom omdat ik haar leven had verpest
En dus stom omdat ik dik was...
Slim en daardoor doortrapt vond ze mij
Maar wél stom
Stomme acties zoals zeggen dat ik van haar hield terwijl ik niet wist wat dat inhield volgens haar...
En stom omdat ik op m'n vader leek
En stom omdat ik niet zo druk en aanwezig was als m'n broertje en zij
En stom omdat ik haar leven had verpest
En dus stom omdat ik dik was...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 22:47
Jij hebt niet haar leven verpest. Het is niet jouw schuld dat je op je vader lijkt (als dat zo is). Ze is zelf met hem getrouwd en heeft er zelf voor gekozen om kinderen te krijgen. Je hebt niet haar leven verpest. Dat heeft ze zelf gedaan.
Kinderen geven onvoorwaardelijke liefde. Als zij zegt dat jij als kind niet weet wat het is om van iemand te houden dan is dat meer een teken dat zij niet begrijpt wat liefde is. Ik denk dat je moeder niet in staat is tot liefde (net als de mijne), denk aan dat zwarte onverzadigbare gat wat nooit genoeg liefde krijgt.
En stom en doortrapt ben je ook niet. Echt niet!
donderdag 12 januari 2017 om 22:49
Hmm ja Aaaanne ik ken ook wel mensen met meer overgewicht en daar denk ik niet naar over... Maar het is niet iets wat ik voor mezelf wil natuurlijk, niemand lijkt me.
Zeker niet omdat m'n moeder dan gewoon echt wel gelijk heeft gekregen
En als ze daarover gelijk krijgt dan zijn er vast meer dingen die kloppen aan haar woorden
Lijkt mij wel
M'n vriend vindt het ook rot dat ik aangekomen ben en verdrietig dat m'n kleding strakker zit
Zeker niet omdat m'n moeder dan gewoon echt wel gelijk heeft gekregen
En als ze daarover gelijk krijgt dan zijn er vast meer dingen die kloppen aan haar woorden
Lijkt mij wel
M'n vriend vindt het ook rot dat ik aangekomen ben en verdrietig dat m'n kleding strakker zit
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 12 januari 2017 om 22:51
donderdag 12 januari 2017 om 22:54
:
Hoi Rhae
ben je goed met alle was en het lopen en goede dingen bezig?
Ja, joh, al mijn zwakke punten meteen op tafel. Ik heb géén was meer (want mijn man heeft een hele avond alles staan opvouwen nadat ik het steeds uitstelde
) En verder gaat het prima, morgen sportschool voor de 2e keer in een week, wandelen gaat goed. Werk is alleen druk en best even pittig momenteel, maar leuk, dus prima
