Paniek door de herbelevingen - deel II

Ik ben blij dat je het je therapeut al gemaild hebt.

Mogge!

EV wow wat een inzicht zeg! Heb het goed vandaag.

MissGrannySmith schreef op 02 januari 2017 @ 19:00:

Ik wil jullie graag wat vragen..

Voel je niet verplicht te reageren hoor!

Mijn psych heeft voorgesteld om gebeurtenissen uit het verleden te gaan beschrijven.

[...]

Alle details dus eigenlijk.

Ik vind dit echt ontzettend moeilijk. Ik heb nooit de details besproken, nooit alles benoemd. Ik stond er dus ook heel afwijzend tegenover en we hebben besloten door mijn heftige reactie om het nog even uit te stellen. Ik zou ook echt niet weten waar te beginnen en hoe zoiets duidelijk en helder op papier te krijgen.

Maar ik ben er wel mee bezig. En wil er misschien rustig aan voor mezelf aan beginnen. Of in ieder geval een soort van leidraad hebben.

Psych heeft gezocht naar een soort hulpmiddel om te gaan schrijven maar heeft niet echt iets bruikbaars gevonden. Ze zou nog verder gaan zoeken.

Ik heb zelf al gezocht op internet, maar kan ook niet echt iets vinden.

Hebben jullie dit misschien al weleens gedaan? En misschien ideeën hoe ik moet gaan beginnen? Of een link naar een site met meer info? Of misschien een boek ofzo?

Ik heb situaties van het pesten op papier gezet in therapie. Ik begon maar gewoon met schrijven, het hoefde namelijk geen roman te worden voor publicatie. Dus al stond alles kris kras door elkaar, het ging niet om de vorm, maar om eens duidelijk te beschrijven wat er gebeurde. Ik werd er heel boos van trouwens. Dat vond m'n therapeut goed, want met boosheid kon hij me makkelijker helpen dan met verdriet.



Wat @Rhae eigenlijk zegt dus. Typen wat in je opkomt.



@Knuffelbeertjes, het is best mogelijk dat er meerdere volwassenen tegelijk falen in je jeugd en dat dat dan tóch niet ligt aan dat jij slecht zou zijn. Bij mij hebben ook meerdere volwassenen gefaald. Ik was heel goed in leren en in onzichtbaar zijn. Daarbij leek ik als kind ouder dan ik was, dus ik werd heel vaak overschat (en stelde vervolgens mensen teleur). Volwassenen die grapjes maakten die ten koste gingen van mij, daar hadden zij veel lol aan, maar het maakte mij niet slecht. Volwassenen die niet zagen hoe moeilijk ik het had, omdat ik zo goed was in onopvallend zijn, dat was niet hun fout, maar ook niet mijn fout.



Bagatelliseren van je jeugd is ook een overlevingsmechanisme. Als het allemaal zo erg niet was, dan kun je nu lekker doorjakkeren, toch? En dan kun je nu lekker doorgaan met jezelf straffen, want dat gebeurde altijd al, dus zo erg is het niet, dus waarom zou je daarmee stoppen?



Ik heb eigenlijk nog elke dag last van het gepest van vroeger en de verwaarlozing. Ik vind dat geen zwakte. Het is gewoon zo. Je wordt gevormd in je jeugd en het is moeilijk om dingen af te leren (moeilijk zei ik, niet onmogelijk!).

Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 20:37:

[...]

.... Wil je hiermee zeggen dat je het ontbreken van een basis nog kunt herstellen dan? Als je geen veilige basis hebt gehad, en geen veilige opvoeding, is dat werkelijk te herstellen? Ik kan het me niet voorstellen. Het is waar ik de hele tijd tegenaan loop en wat constant getriggerd wordt.

Ik denk dat het wel te herstellen is, in elk geval deels. Op welke manieren allemaal, weet ik niet. Eén manier voor mij is hoe mijn vriend met mij omgaat. Gevoel mag er zijn, knuffels zijn er in overvloed, en ik word serieus genomen en niet uitgelachen. Er wordt voor me gezorgd als ik dat nodig heb en ik mag voor hem zorgen op mijn manier. Er is ruimte genoeg.

Knuffelbeertjes schreef op 03 januari 2017 @ 09:21:

Echt Snow..?

Ik denk dat ze het wel slim aangepakt heeft, want door mijn vertrouwen te winnen, vertel ik haar veel te veel en daar kan ze me dan op pakken...



Hoe gaat het met jou, bureautje al beetje meer leeg? Blij dat het januari is inmiddels? Of niet?

Ze is zeer onprofessioneel als ze jou wil pakken. Daarmee zou ze haar baan riskeren. Denk je werkelijk dat ze dat doet? Of is het waarschijnlijker dat je angst dit verzint, zodat je een excuus hebt om niet helemaal open tegen haar te zijn?



Ik heb eindelijk een nacht goed geslapen, dat bepaalt vaak voor een groot deel mijn stemming. Dus vandaag gaat wel goed komen denk ik zo.

aaaanne schreef op 02 januari 2017 @ 20:40:

Ga je het echt proberen niet meer zo ver te laten komen nu? Je hebt de laatste weken laten zien dat je het kan, echt waar: jij kan zo ver komen als Snowfall, dat je een paniekaanval doorstaat, je schouders ophaalt en doorgaat me je leven.

Een paniekaanval heeft me nog nooit gedood, dus blijkbaar zijn ze eigenlijk niet zo vreselijk.

aaaanne schreef op 02 januari 2017 @ 21:07:

Jij zit ook in zo'n soort loopje vandaag: je vind dat je het niet goed doet en dat je er toch niet komt, je geeft toe aan je gedachten, daarmee krijgen ze een beetje gelijk, dus geef je ze maar vast veel gelijk in dat jij slecht zou zijn, dus ga je niet eten, tjonge, dan voel je je meteen super slecht fysiek gezien, en je denkt natuurlijk de hele tijd aan eten daardoor, dat vinden je gedachten natuurlijk ook al slecht (terwijl het doodnormaal is als je honger hebt), dan nog dat verleiden om er wat aan te 'doen', weet je zeker dat je je niet aan de afspraken met je peut hebt gehouden, heb je nog meer het gevoel dat je het niet kan.



Maar het mooie is: je kan morgen aangeven dat je het weken hebt volgehouden en maar 1 dag niet. Prima score dus

Goed beschreven, dat loopje. Lekker je eigen overtuiging bewijzen, want gelijk krijgen voelt nou eenmaal goed, ook al zorg je daarmee niet goed voor jezelf. En tegelijk krijg je de controle terug, want je weet hoe het oude gedrag in elkaar steekt: je doet dit, je voelt dan dat, het is bekend en voorspelbaar. Het nieuwe gedrag is nog een beetje eng, en daar mis je dus je oude controle.

Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 21:46:

[...]

Daarom geloof ik er voor mezelf niet in. Geen stabiel leven en geen stabiele relatie (daar ben ik blijkbaar niet toe in staat). Klap erbovenop gehad door eigen gezin kwijt. Teveel.

Nou voel ik me schuldig over wat ik eerder typte, omdat jij geen stabiele relatie hebt.



@Knuffelbeertjes. Een zwangerschap gooit je hormonen behoorlijk in de war. Ik vind je angst dat het moeilijk wordt als je weer zwanger wordt, dus niet heel raar. Maar wat je nu wél hebt en bij je vorige zwangerschap niet, is hulp. Je vriend kent je nu beter, je hebt een therapeut die jou aardig doorheeft. Dat geeft je straks veel meer houvast en veel meer steun bij een nieuwe zwangerschap.

Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 22:30:

[...]

Was allemaal op te lossen, maar hartkloppingen, hyperventilatie, denken dat je doodgaat, hele mikmak. Was er godzijdank snel weer van af, maar ik weet wél dat daar een gevoeligheid zit, bij teveel stress, teveel heftige dingen en te weinig slaap word ik angstig. Nu is dat te handelen met in de gaten houden hoeveel ik slaap, maar ik sluit niet uit dat als me écht iets naars overkomt dat ik daar dan weer meer last van krijg. Tja, het is wat het is. Niet te vergelijken met jouw klachten, maar vergis je niet hoeveel mensen last hebben van psychische issues, in meer of minder mate. Zeker als hen nare dingen overkomen.

Daar ligt wel de controle. Dat je weet wanneer het lastig voor je wordt en wat je dan moet doen. Zo grijp ik bij depressieve gevoelens terug naar goed eten, goed slapen, niet verstoppen voor mijn vrienden en op tijd douchen. Door dat te doen, en daar al trots op te zijn, kom ik een depressie door. Nu ben ik ook minder bang voor een depressie, want ik weet wat ik dan moet doen en ik weet dat dat werkt. Echt werkt. Wat ik vroeger deed, het niet eten, om 3 uur 's nachts pas gaan slapen, me onzichtbaar maken voor vrienden, daar ging ik me alleen maar slechter door voelen.



@Tobbert. Mooie vergelijking met een monster en wat therapie gaat doen: tanden afvijlen, etc. Ik hou van goede metaforen!



@Sunemom Wat is normaal doen? Ik vind jou een fantastische moeder, omdat jij zulke moeilijke en zware dingen probeert te doen die jou beter gaan maken. Wat een kracht zit er in jou. Nog twee dagen voor de therapie begint, dat mag je heus heel eng vinden. Maar iets eng vinden betekent niet dat je het daarom niet hoeft te doen. Ik geloof zelf heel erg in 'feel the fear but do it anyway'. Angst en paniek zijn niet leuk, maar soms heb je nou eenmaal misplaatste angst en paniek voor iets wat je uiteindelijk gaat helpen, zoals die therapie. In mijn geval heb ik vaak angst en paniek als ik mensen ga ontmoeten die ik niet ken, mijn angst maakt er dan al van dat zij mij ongelooflijk gaan pesten. Het kind in mij is ervan overtuigd. Maar ik voel de angst, ik probeer het kind gerust te stellen, te troosten, dat het nu anders is dan toen, dat ik helemaal nog niet weet of zij mij gaan pesten, want ik ken die mensen nog helemaal niet. Laten we gewoon gaan en zien hoe het gaat zijn. In het allerergste geval kan ik na die ontmoeting die mensen nooit meer zien. En zo kun je die intake donderdag ook benaderen. Je gaat erheen en dan zie je wel. Pas donderdagmiddag als je weer thuis bent weet je hoe het is geweest en heb je de tijd om even bij te komen. Probeer niet nu al een oordeel te vellen over de intake en de therapie, maar probeer die uit te stellen tot je wat meer informatie hebt. Maar je mag het nu eng vinden. Maar je mag het ondanks de angst toch gaan doen.



En het kost zoveel tijd als het kost. Jammer dat je schoonzusje geen contact opneemt. Zou jij zelf contact kunnen opnemen voor dat kopje thee samen? Zou je ook lastig zijn als je bij die thee een fantastisch lekker stukje taart aanbiedt?

Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 23:52:

Ik snap het niet. Het mag dus niet. Ik moet braaf meelopen en mijn mond houden.

Ik ben dus zelf ook door zo'n periode van assertiever worden gegaan. Stoppen met meelopen en gaan zeggen wat ik vind. Dat leidde tot heel veel ruzie en conflicten (bah, doodeng! net wat ik altijd wilde voorkomen!). De therapeut zei me toen ook waarom dat was. Ze zei dat als je begint met bepaald nieuw gedrag, er 2 gevolgen zijn die je niet voorziet: 1) het is heel goed mogelijk dat je daarin doorslaat. Was je altijd braaf, dan word je nu juist recalcitrant en ga je misschien wel op alle slakken zou leggen, omdat je dat vroeger nooit kan. Gevolg: meer conflicten, mensen die zich een hoedje schrikken van deze verandering, etc. 2) Je hebt dit nieuwe gedrag nog nooit eerder gedaan, dus je maakt 'fouten'. Ik heb het daar met mijn beste vriendin over gehad. Zij vond me ineens nogal fel en zij is zelf nogal fel, dus dat leidde tot heel grote conflicten die we allebei niet wilden en die eigenlijk nergens over gingen. Ik vroeg of ik dit nieuwe gedrag bij haar mocht oefenen. Dat mocht. In de praktijk was het dus zo dat ik ergens iets van zei en dat zij vervolgens aangaf of dit een constructieve manier was om dat aan te geven. Ik ben zelf nogal van het sarcasme en dat vinden veel mensen helemaal niet leuk. Ik heb mogen leren en dus fouten mogen maken in hoe ik aangeef dat iets mijn grens bereikt. Ik ben heel dankbaar dat ik dat heb mogen oefenen. Ik ben er nog geen kei in, maar het leidt inmiddels wel tot minder conflicten en tot meer openheid. Dat is fijn.

Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 23:58:

Dat voel ik niet, Hanke. Ik geloof dat echt. Bewezen door familie, vriendin, date.

Tijd voor nieuwe mensen in je leven dus.

Ik vind het oprecht heel erg voor je. Ik zou willen dat ik naar je toe kon komen om je een knuffel te geven. (Waar woon je ergens...? )



Weten je vriendin en je date dat negeren het meeste pijn doet bij jou? Ik heb geloof ik wat gemist over wat er gebeurd is met je vriendin en date, dus sorry als ik wat doms zeg. Negeren doet bij mij ook pijn en ik moet mezelf nog wel eens streng zeggen dat mensen mij niet per se negeren omdat ze mij willen kwetsen, maar dat er andere redenen voor kunnen zijn.



Ik vind het frappant hoeveel ik steeds herken bij jou.



@Knuffelbeertjes. Misschien als jullie beiden wakker zijn eens praten over wat je vriend kan doen als hij wakker wordt van jouw getandenknars? Over dat bitje, daar kun je jezelf aan laten wennen door hem overdag in te doen. Dan voelt het al minder raar. Misschien kun je een dutje op de bank doen met het bitje in als stap daarna?



Je hebt niks goed te maken in je relatie. Je relatie (elke relatie, elke vriendschap, alles) is geen weegschaal. Je mag best dankbaar zijn voor hem, maar je hoeft geen seks te hebben of wat dan ook te doen om jouw pijn en wat daaruit voortkomt en is gekomen goed te maken. Het is geen weegschaal. Mensen zijn bij elkaar en gaan met elkaar om omdat ze van elkaar houden en elkaar lief vinden.



Seks is helemaal niet het makkelijkst voor jou om te geven, je moet er verdorie voor dissociëren om dat te geven. Dissociëren doen mensen bij dingen die ze zo moeilijk vinden dat ze het niet aankunnen als hun eigen zelf.

Ja, ik bedoelde lekker vertrouwd. Overlevingsmechanismes doen al jaren hun werk, dus voelt het ergens lekker (vertrouwd) om daarop terug te vallen.



En ja, ik bof de hele wereld over met mijn vriend. En de eerste jaren zei ik constant tegen hem dat ik het niet vreemd zou vinden als ie weg zou gaan, en dat ik hem helemaal niet verdien, en dat ik hem een leukere vriendin gunde, etc. etc. etc. Precies wat ik hier bij jou en anderen lees. En verdorie, hij bleef. Tja, dan moest ik maar verder aan mezelf werken zodat ik leuk was voor mezelf maar ook een leuke vriendin was voor hem.

Je bent wel goed genoeg zoals je bent. Je vriend vindt dat bijvoorbeeld, want die is nog bij je terwijl je hem zat kans hebt gegeven om je te verlaten. En wij vinden dat, want wij blijven schrijven, ook al probeer je ons soms een beetje weg te jagen. En het belangrijkste is: jijzelf vindt dat, want jij bent heel hard aan het werk en dat zou je toch alleen maar doen als je jezelf goed genoeg vindt. Want wie heeft er nou zin om heel hard te werken als dat de moeite niet waard is?

Heb je niet het idee dat je door seks te hebben en tegelijk te dissociëren je vriend eigenlijk in de rol van de dader dwingt? Dat lijkt me verschrikkelijk voor je vriend en ook voor jou.

branningbrothers schreef op 03 januari 2017 @ 08:42:

[...]





Ik denk dat dat het enige zware aan een relatie met jou is het aanzien hoe jij gevangen zit in je gedachten, hoe zwaar je het voor jezelf maakt, hoe streng je voor jezelf bent.



Er zijn duizenden mensen die een fijne, liefdevolle relatie hebben zonder seks. Je geeft hem zoveel meer dan seks. Bovendien, seks is alleen een gift als je dat vrijwillig doet en er samen evenveel plezier van hebt. Niet omdat jij geleerd hebt dat dat moet of omdat je het (misplaatste) idee hebt dat je hem dat verschuldigd bent.



Vraag hem is: hoe kan ik jou geven? Wedden dat seks niet op nr. 1 staat!

Helemaal mee eens. En hier op forum, naar mij, heb je niets geschreven dat je goed moet maken. Helemaal niets!

Knuffel ik las wat je schreef over een verhaal van iemand die vier gebroken potjes had die weer in elkaar werden gezet, maar dat er volgens jou wel iets zou moeten zijn om te lijmen, een basis. Dat blijft maar door mijn hoofd spoken, ik weet nog niet zeker wat ik ervan vind. Wat ik wel wil zeggen is dat één van de dingen die jou en dit topic voor mij zo bijzonder maken juist is dat ik in jou ondanks alle worstelingen en alle pijn zo'n krachtige originele persoonlijkheid kan zien. Je bent echt heel eigen. Ik lees hele leuke humor, intelligentie, eigenwijsheid, vechtlust, doorzettingsvermogen, interesse in de mensen om je heen, een groot verantwoordelijkheidsgevoel, hulpvaardigheid, een groot vermogen tot zelfreflectie, een groot vermogen tot liefhebben. Zulke mooie dingen. Ik kan me voorstellen dat je vriend dat ook allemaal ziet en voelt en waardeert. Het klinkt heel gek en een beetje stom als ik het zo opschrijf maar het voelt voor mij best wel vaak als een eer of een speciaal voorrecht om hier te mogen lezen en een beetje te mogen schrijven en zoveel te mogen delen met jou en de andere schrijvers hier, bij wie ik ook zoveel mooie dingen zie.



Ik denk dus zelf dat er in jou weldegelijk nog een mooie basis zit. Jijzelf bent er nog, zelfs via dit scherm kan ik je zien. Dat vind ik eigenlijk heel bijzonder, dat jij terwijl je zoveel hebt moeten meemaken altijd nog zo'n mooi zelf hebt weten te cultiveren. (PS ik lees in dit topic ook echt de stukken van jezelf waar jij mee worstelt en de stukken die jij afwijst en slecht vindt en waar je je voor schaamt. Ik lees ook dat het soms allemaal even niet lukt en dat je soms -zoals wij allemaal- moeilijk gedrag kan laten zien of het niet meer ziet zitten, maar dat doet voor mij helemaal geen afbreuk aan al deze dingen. Je bent gelukkig niet perfect maar ik vind je gewoon heel erg leuk.)



@ Snowfall ik ben nu weer bijgelezen (eindelijk een dagje vrij, ik lig zelfs nog in bed!) maar ik vond het heel fijn dat je schreef dat ik niet per se hoefde bij te lezen want soms voelt het inderdaad een beetje stressvol. Bijzonder dat je dat oppikte.



Ik ben een klein beetje trots op mezelf. 2016 was een ellendig jaar en ik heb het er teveel bij laten zitten in de eerste helft maar de tweede helft heb ik heel hard gewerkt, zowel voor mezelf als voor anderen, en de laatste weken merk ik dat ik wat resultaten begin te boeken. Het voelt als een gevecht want ik zou het liefst gewoon iedere dag alleen maar in bed liggen en het erbij laten maar gisteren keek ik terug naar de afgelopen maand en ik besefte me ineens dat ik alles heb gedaan wat ik moest/wilde doen, zelfs als ik dacht dat ik het echt niet kon of durfde en als ik het echt niet wou deed ik het toch weer. Iedere dag opnieuw.







Het voelt heel gek om dat bij mezelf te zien, na jarenlang horen en tegen mezelf zeggen dat ik lui ben, niet genoeg doe, in dingen zwelg, alles te moeilijk maak. Misschien klopt dat niet helemaal? Ik weet het nog niet, het voelt een beetje eng, en ik merk dat ik eigenlijk al weer wil terugkrabbelen nu ik hier schrijf. HET KLOPT WEL HET KLOPT WEL HOE DURF JE HIER TE SCHRIJVEN AANSTELLER LEUGENAAR zegt mijn hoofd, brr, maar er zijn in ieder geval momenten dat ik positieve dingen zie in mezelf.



(Ik vind dit al met al een eng bericht om te versturen maar ik doe het toch maar.)

@Jasse Ik ben ook trots op jou! Iedere dag opnieuw de strijd aangaan met die negatieve gedachten en het nog winnen ook.

Lieve Knuf ik wil graag even reageren al weet ik niet of de toon wordt wat ik m graag zie...zit zelf niet heel lekker (niks ergs, zelfde als gisteren).



Ik weet niet of je het door hebt maar in je modus van in de actie zijn doe je een paar aannames en maak je een paar gedachtensprongen waar ik toch even ho tegen wil zeggen.



Jij bepaalt niet de relatie. Dat doe je samen. Door voor je vriend te beslissen hoe het zou moeten zijn gooi je gelijkwaardigheid en respect aan de kant.



Ja je eigenwaarde krijgt een optater als je niet meer zoveel kan fixen. Rot voor je maar je hebt wel rottere dingen overleefd.



Ik heb heel lang mezelf door een pijnlijk maar noodzakelijk therapie proces getrokken met het motto 'ik hoef het niet leuk te vinden'. Klinkt raar maar reikte diep. Ongemak, me geen houding weten te geven...dat allemaal viel onder niet leuk. Dat was dan maar zo. Het was echt geduld oefenen dat ik kon verdragen dat de poten onder me vandaan werden gezaagd, dat ik zag dat het moest en dat niet ik maar anderen vertrouwen in me hadden dat het wel goed zou komen. Echt heel frustrerend. Maar de machtsstriijd aangaan, alles naar mezelf trekken en voor anderen gaan denken werkte voor geen meter. Ik voelde me dan alleen maar eenzamer.



Ik heb heel veel vertrouwen in je. Ik vind het top hoe eerlijk je deelt. En wilde dit toch ff met je delen

Hallo! Op een hele leuke Kerst volgde een zware week en ik heb me helemaal in mijn cocon teruggetrokken. Alles op de automatische piloot en het contact met de buitenwereld op nul. Ik ben nog niet helemaal bij wilde iedereen vooral een mooi 2017 wensen met meer stappen voor- dan achteruit. Een hele dikke voor iedereen.