Paniek door de herbelevingen - deel II

Hallo allemaal,



Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!

Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:



Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.



Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).



Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.



Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.



Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??



Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.



Link naar het vorige topic:

Paniek door de herbelevingen

Snow zo heb ik er nooit naar gekeken nee

Aikidoka lief dat je dat zegt..



Jasse wat een mooi en dapper bericht!! Wat een stappen zet je, top



Koontz, voor jou ook nog een mooi nieuwjaar gewenst en een dikke knuffel voor afgelopen week



Hanke ik snap wel wat je zegt..

Ik wil en kan er alleen even niet meer bij stilstaan want dit onderwerp vind ik heel lastig.

En nu heb ik er zelf over geschreven en zo in therapie moet ik er over praten maar de schaamte is heel groot en de drang om erover te liegen ook maar daar heb ik al een stokje voor gestoken door de mail.



EV, dapper wat je gedaan hebt vanmiddag

Logisch dat je daarvan nogal moet bijkomen

branningbrothers schreef op 03 januari 2017 @ 16:29:

@Knuf, je zegt in onze relatie hoort wel seks. En dat snap ik want seks, met de juiste persoon en de juiste intentie is fijn. Kun je het niet hebben van seks dan niet als iets tijdelijks zien. Een overgangsfase pm te komen naar gelijkwaardige fijne seks waar je niet hoeft te dissocieren? En hoe was het vandaag bij de peut? Ik denk niet dat zij het slecht met je voor heeft. En ik ben blij dat je dat gemaild hebt, dan kan zij je helpen de volgende stap te nemen.

Ja misschien moet ik het zo maar zien, maar het voelt erg naar allemaal.. als ik eerlijk mag zijn..



Bij de therapeut voelde het eerst heel onveilig. Vriend en zij gingen gezellig kletsen en ik dacht echt: ja hoor, doe maar zo aardig tegen elkaar, lekker schijnheilig, we weten alle 3 waarom we hier zitten.

Maar ze gingen echt wel een dik kwartier daar uitgebreid de tijd voor nemen, elkaar wat leren kennen (hij was 1 keer eerder mee geweest). Ik probeerde mezelf wel buiten te sluiten, dacht: veel plezier samen, maar ze betrokken mij steeds bij het gesprek.. duss.. ik dacht: dikke vriendjes jullie 2, ja ja, en dan straks samenspannen tegen mij natuurlijk.



Maar het ging een beetje anders dan waar de gedachten bang voor waren Therapeut ging aan vriend uitleggen wat ze met mij in globale lijnen geoefend had en besproken en dat het op een gegeven moment over seksualiteit ging en hij daar een rol in speelt.

Ze zei: 'het is heel vervelend voor je, maar jij krijgt op je bordje wat een ander gedaan heeft. De dader heeft dit veroorzaakt, maar jij hebt met Knuffelbeertjes te maken. En dat is rot en oneerlijk, maar wel hoe het is.'

Vriend begreep dat uiteraard en zei dat dat is hoe het is en hij er alles aan wil doen om me te steunen. Toen vroeg ze of hij door had wanneer ik dissocieerde. Dat heeft hij de helft van de tijd door. Hij vertelde wel dat het minder heftig was dan 3-4 jaar geleden.

Toen moest hij vertellen wat nog meer veranderd was (in positieve zin, want daar houdt zij van) aan mij in die 4 jaar tijd. Hij noemde wat dingen (minder gekke gedachten, meer gedachten die gezien worden als normaal, assertiever, etc.). Dus, zei ze, eigenlijk heb je nu een andere vriendin dan 4 jaar geleden. En hoe bevalt dat? Ja, goed, zei vriend, en ik vind dat ze nu ook weer heel goed bezig is (blergh, zoveel positiviteit werd ik niet vrolijker van).



Ze heeft ook aan vriend uitgelegd dat er een heel groot conflict gaande is in mijn hoofd (zoals in Syrië, een oorlog in m'n hoofd). Dat daardoor de oefening bijvoorbeeld zo moeilijk is. Ze zei: 'de dader heeft vrij spel gehad en haar brein kunnen vormen. Hij heeft de kaders gegeven, hij heeft de basis gelegd. Een kind wat misbruikt wordt, ontwikkelt zich anders dan een kind wat dat niet meemaakt. Om dat recht te trekken, dat is heel lastig. Niet onmogelijk.'

Ze vroeg ook of ik tijdens de seks altijd terug dacht aan het misbruik/dissocieerde. Daar heb ik eerlijk antwoord op gegeven (ja). Vriend schrok daar wel van. Toen heeft ze uitgelegd dat dat voor mij normaal was, dat seks daaraan gekoppeld was en we (zij en ik en vriend) dat moesten proberen los te gaan koppelen in mijn hoofd. Dus met de oefening (ja hoor, die zat er wel aan te komen).

Ik heb uitgelegd wat ik van de oefening vond en ze zei dat ze begreep dat het een enorm moeilijk iets was, een enorme strijd in mijn hoofd. Maar dat ik het wel aan moest proberen te gaan. Dat gunde ze mij, zodat ik gezonder naar mezelf leer kijken, maar ook naar anderen.



emdr gunde ze mij ook, ik heb als bezwaar genoemd dat de nieuwe therapeut mij misschien borderline en narcistisch vindt overkomen. Zij zei toen dat heel vaak verkeerd gedacht wordt dat misbruikte vrouwen borderline zijn, omdat ze dat gedrag laten zien, maar er een enorme laag onder ligt. En dat ze bij mij geen enkele keer borderline of narcistisch gedrag gezien had.

Vriend legde toen uit dat ik wel eens zo kon overkomen, als ik heel bang voor iets ben. En dat ik dat waarschijnlijk afgekeken heb van mijn moeder (die wel borderline en narcisme heeft...). Ik zei: ja zoals bij een intake van zo'n nieuwe therapeut, daar ben ik heel bang voor en dan kan ze zo over mij denken.

Nou, zei m'n therapeut, ik denk dat je nieuwe therapeut, want ik ken haar goed, jou echt een schatje gaat vinden. Maar ik snap je angst. Misschien is het een idee als ik mee ga, zodat ik live een warme overdacht kan doen. En dan na een kwartiertje of zo ga ik weer?

Hebben we toen dus geregeld (ik zei: is dat wel gebruikelijk? Ja hoor, zei ze, dat gebeurt wel vaker, pfjoeh, gelukkig).



Over de emdr zelf zei ze dat het waarschijnlijk eerder niet werkte, omdat ik toen a veel jonger was en nog niet zo ver als nu en b het niet echt aan durfde te gaan. Ik heb gezegd dat dat klopt, dat ik echt niet waar een therapeut bij is een hele nare herinnering op kan gaan roepen (zoveel weerstand, dat ik boos werd, alleen het idee eraan al..). Toen gaf zij aan dat we konden afspreken en al aangeven bij de intake, dat ik eerst 2 of 3 'normale' gesprekken bij de nieuwe therapeut zou hebben. Ik zei toen: 'ja, dat lijkt mij wel, ik ga sowieso niet binnen 3 afspraken aan die emdr beginnen (nog steeds boos).'

Oké, zei ze toen, gaan we dat ook aangeven. En wat ga jij aangeven wanneer je denkt: dit voelt niet goed, ik wil de emdr niet? Ook al kan ik me dat bijna niet voorstellen, want je nieuwe therapeut is een ontzettend leuk en lief mens, maar stel je voor, wat zeg je dan?

Nou, zei ik, ik ga haar eerst mijn bezwaren vertellen en luisteren hoe ze er op reageert. Op basis daarvan bepaal ik of ik me daarin kan vinden of dat ik er niet aan ga beginnen.

Oké zei ze dat lijkt me een goed plan.

(dit geeft al heel wat rust trouwens!)



Ik heb het nog gehad over mijn aanstellerige gedrag. Waarop zij zei: ik heb een keer iemand gehad die een jaar psychisch labiel geweest is, door het overlijden van zijn kat. Toen was ik na een jaar wel een beetje erover uitgesproken, maar alsnog dacht ik: wie ben ik om daar over te oordelen? En bij jou speelt er zo veel, aanstellen is niet een woord wat daarbij past.



Op een gegeven moment gingen ze proberen mij anders te laten kijken naar het misbruik. Omdat ik zei: ik vind dat ik beter had moeten reageren. Toen zei m'n therapeut: als vier jarig kind?

Ja, zei ik, ik was best een slim kind. Ja, zei ze, dat kan wel zo zijn, maar geen enkel kind kan dat, en jij kreeg vanaf je geboorte mee dat dit erbij hoorde. Natuurlijk kon je niet beter weten!

Waarop vriend begon over als dit zou spelen bij één van de kinderen die ik ken, of ik dan ook zo zou reageren.

Ja, ze waren net zo lekker bezig als jullie



Toen zei m'n therapeut wel: Wij (vriend en zij) gaan jou niet overtuigen van onze ideeën. Dan zouden we namelijk hetzelfde als de dader doen; onze ideeën aan jou opleggen. Dat doen we niet. We laten je een andere kant niet. Maar je mag zelf beslissen wat je ermee doet.

Vriend zei zelfs tegen m'n therapeut: Knuffelbeertjes moet het begrijpen en kunnen plaatsen, dan kan ze het eigen maken en proberen te geloven. Ik wil hier nog wel 2 uren zitten te praten, net zolang tot ze het begrijpt. Nee, zei ze, dat is heel lief en ook heel goed en dat moet ze ook vaak horen, maar ze mag zelf beslissen wat ze ermee doet (vast weer een van haar tricky mindgames denk ik maar ok).



Ze vroeg rond het einde van het gesprek of het veilig genoeg voor mij gevoeld had en of ze niet over mijn grenzen heen was gegaan. Gelukkig niet en zo'n vraag bevestigt dat alleen maar, vind ik echt top van haar..

Waarop vriend wel zei: ga je nu thuis boos tegen me doen en/of me negeren?

Want we hebben ook wel meegemaakt dat je bij zo'n therapeut ja en amen zegt, maar eenmaal thuis kreeg ik dan alsnog de wind van voren.

Ik zei dat ik niet kon beloven dat dat niet ging gebeuren, dat ik nog niet voelde hoe het gesprek aankwam bij de gedachten. Waarop m'n therapeut zei: doe alsjeblieft lief tegen hem, dat verdient hij, maar jij zelf ook.



De mails die ik haar stuur, vroeg ze of ik cc naar vriend kon doen. Dat gaat echt niet gebeuren, zei ik. Ze zei: nou je hebt gezien dat wat je mij gestuurd hebt, dat er niks ergs gebeurd. We weten dus inmiddels dat de gedachten niet altijd gelijk hebben. Je zou ze dus ook naar vriend kunnen sturen? Ik zei, dat kan niet, want dan kan ik hem niet meer verleiden om seks met me te hebben en andere dingen kan ik dan niet meer voor elkaar krijgen, want dan weet hij hoe ik denk. Ja, zei ze en dat is nou juist de bedoeling om er uit te komen. Ik snap het conflict in je hoofd, echt waar, maar je zult er echt over na moeten denken of je het aan wilt gaan... Ik zou het je wel gunnen, maar je hebt een eigen keuze.



Tot slot hebben we nog afgesproken dat ik bij vriend moet aangeven wanneer ik 'aan' sta, als het even minder druk is in mijn hoofd en we samen wat tijd kunnen doorbrengen... Hij mag en kan me niet onverwacht knuffelen, want dat kan triggeren en wanneer en waardoor het triggert verschilt per moment. Dus daar valt niks nog over af te spreken. Gelukkig dit dus wel, dan hebben we hopelijk wat meer contact.. Want dat miste hij wel erg en dat begreep zij. Ze zei ook dat we moesten proberen 3 momenten op een dag alleen aandacht voor elkaar te hebben (bijv. bij 3 eetmomenten oid)... Dat gaan we dan maar proberen...



Nu moe....

Sorry voor het lange verhaal

Tobbert schreef op 03 januari 2017 @ 18:51:

Knuffel, ben je opgelucht na het gesprek? Niemand kan je inderdaad dwingen om anders te gaan denken, maar we kunnen je wel alternatieven aanbieden. Ik hoop, en gun je, dat die je leven lichter en leuker gaan maken, op een gegeven moment, als je zelf wil en je er aan toe bent.

Bedankt Branningbrothers, Tobbert en Snowfall

Jullie zijn zo lief en blijven zo lief...

De gedachten zijn wel bang dat jullie weggaan, omdat het zo goed ging.

Maar toch reageren jullie nog



Tobbert, ik ben best wel geschrokken van bepaalde woorden tijdens het gesprek... We hebben het ook een tijdje gehad over dat ik veel verborgen houd voor vriend. Als je zeg maar uit 100 punten bestaat, dat hij er maar 50 zou kennen. Ik legde uit dat mijn moeder mij als beste kent en kende en dat die vanaf mijn geboorte de 100 punten kende en dat die niet goed waren.

Ze vroeg toen: 'kan het ook zo zijn dat 1 persoon, die nou helaas voor jou toevallig je moeder was, het verkeerd kan hebben? En dat alle andere personen het goed hadden, dat je wel leuk bent, zou dat kunnen?'

En vriend: 'ik wil juist de 100 punten leren kennen.' Ik zei: dat zeg je omdat je ze niet kent, als je echt weet hoe ik ben en denk, ren je keihard weg.

Toen legde ze ook uit dat ik nooit van 0 naar 100 hoefde. Ik stond trouwens volgens haar niet bij 0 maar al veel verder. Maar, zei ze, alsnog hoef je niet meteen álles te vertellen of álles te kunnen.

Je kunt hem eerst eens 5% vertellen en kijken hoe hij reageert en er zo vertrouwen in krijgen, stapje voor stapje...



Ik vertelde dat het met seks veel en veel te complex is. Ik zei: (moest ze om lachen) dankzij jou is ons seksleven stuk

Ze vertelde dat het juist een stap vooruit was dat ik nu wist dat ik seks altijd linkte aan het misbruik en dat ik niet meer goed kon dissocieren. Ik zei: dat is dus achteruitgang, maar volgens haar waren het 'hele belangrijke stappen.' Waarop ze zei dat we konden afspreken (vriend en ik) dat, zodra ik aan misbruik denk, we stoppen met wat we op dat moment doen, of dat nou knuffelen, aaien of zoenen is. Ik zei: dat gaat dus m'n hele relatie stuk maken. Vriend zei toen: ik vind het helemaal niet erg om dat te doen. Ik weet waar het voor is en het gaat jou helpen, dus dat doe ik graag.

Ik zei dat ik het een slecht idee vond. Zij zei dat ik er rustig over na mocht denken



Dus opgelucht... ik weet het niet... Het is wel veel he?

En sorry dat ik nu zo weinig niet reageer op anderen.

Dat is best wel slecht, dat begrijp ik.

Maar m'n hoofd is best wel vol?

Sorry daarvoor

Dank je Branningbrothers.

Het liefst ging ik nu bij vriend liggen op de bank

Maar het voelt allemaal heel eng

en heb me veel en veel te kwetsbaar opgesteld.

Er is voor de gedachten niet tegenop te komen,

zoveel woorden die niet stroken met hun werkelijkheid.

Het maakt me verdrietig, moe, teleurgesteld, angstig,

kwetsbaar, wantrouwend en uitgeput.

Alles bij elkaar, maar ook door elkaar.

Ik ga proberen of ik bij vriend durf te liggen/zitten.

Misschien is dat al een stapje.....

Ook al schreeuwen ze keihard in m'n hoofd dat het niet mag

En ik heel wat goed te maken heb door vanmiddag.

Terwijl vriend na het gesprek zei, toen ik hem vertelde dat ik nu het liefst weer seks met hem zou hebben om het goed te maken, dat er niks goed te maken viel.

En dat hij het juist een heel fijn gesprek vond.

En het leuk vindt mij beter te leren kennen.

En hij zei dat mijn gedachten ook best wel simplistisch over hem dachten,

alsof zijn brein zo simpel werkte, niet dus,

hij zei: 'het is echt niet zo dat als je seks erin stopt, er een positief beeld uit komt.

Of als je een gesprek met de therapeut erin stopt, er een negatief beeld ontstaat.

Zo werken mijn hersenen niet. Mijn beeld van jou is áltijd positief, zelfs al doe je soms onaardig tegen me.

Zelfs als we geen seks hebben, dat staat daar helemaal los van.'



Oh, ehh, dusss....

Ik ga het dus toch maar proberen

(naast hem op de bank...)

branningbrothers schreef op 03 januari 2017 @ 19:58:

[...]

Die gedachten van jou zijn wel wispelturig 8-P! Dan weer boos op ons, bang voor ons maar nu weer blij met ons. Nou, ze wennen er maar aan....je zit met ons opgescheept .

Dank je, je weet niet half hoe blij ik daarmee ben