Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 19:46
Dagdroomster, jeetje wat een verhaal zeg, wat heb je ongelooflijk veel meegemaakt met hem.
Wat een heftige jaren moeten dat zijn geweest en dan nog zo kort geleden zijn einde.
Heel, heel veel knuffels
Dapper dat je hier over schrijft!
Als je er wat over wilt zeggen (en anders kun je dit negeren); had hij familie/vrienden die jou konden steunen of waar je contact mee had/hebt?
En heb je andere lieve mensen om je heen die jou nu steunen, die er een beetje van af weten?
Wat een heftige jaren moeten dat zijn geweest en dan nog zo kort geleden zijn einde.
Heel, heel veel knuffels
Dapper dat je hier over schrijft!Als je er wat over wilt zeggen (en anders kun je dit negeren); had hij familie/vrienden die jou konden steunen of waar je contact mee had/hebt?
En heb je andere lieve mensen om je heen die jou nu steunen, die er een beetje van af weten?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 19:52
Ik vind dit heel moeilijk te geloven... en het misbruik op zich is nog niet mijn ergste fout, dat ik het op een gegeven moment, pas na jaren, heb verteld...
Dankzij mij zijn gezinnen uit elkaar gevallen. En dan is het makkelijk te zeggen: nee dankzij de dader.
Nou nee, want die had z'n mond wel gehouden.
Die kon het wel geheim houden.
En ik moest zo nodig het vertellen, terwijl ik wist tegen welke prijs.
Ik wist natuurlijk niet dat er gezinnen uit elkaar zouden vallen,
daar heb ik niet goed over nagedacht.
Maar ik wist wel, want dat had hij me zo vaak verteld,
dat als ik erover zou vertellen, hij mensen om mij heen pijn zou gaan doen,
hij zei ook dat ikzelf dan mensen pijn zou gaan doen.
Nou, dat klopt...
Hij heeft me zelfs gewaarschuwd en tóch heb ik m'n grote mond niet kunnen houden
Hoe kun je zoiets ooit goed praten
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 19:53
Nee, het is geen liegen. Het is het omdenken van je geest, die daar niet op was voorbereid. In de wetenschapsfilosofie noemt men dit een 'paradigm shift', verschuiving van het paradigma (denken). Er is dan een ontdekking die de gevestigde orde op hun vesten doen trillen. Voorbeelden zijn er talloos, de ontdekking dat de aarde rond was en niet plat, dat niet de aarde maar de zon centrum was van ons zonnestelsel, en ga maar door. Niemand wilde het eerst geloven maar later werden ze gedwongen.
Zo ook jouw hoofd...jarenlang heb je in de veronderstelling geleefd dat...nu worden je ogen geopend voor nieuwe ideeen. Die niet stroken met de oude ideeen. En dat is eng. Maar ook positief, het feit dat je geest openstaat voor andere ideeen is het licht aan het eind van de tunnel. Een lange tunnel, maar er is wel licht.
En wij hier zijn allen trots en gaan niet zomaar weg.
dinsdag 27 december 2016 om 19:59
dinsdag 27 december 2016 om 20:05
Ja, ik had moeten zwijgen en erger dan wat hij deed, werd het toch niet. Ik had honderd keer liever gehad dat hij doorging bij mij, dan dat ik al die gezinnen kapot maakte en mensen hun werkelijkheid afnam.. Na mijn bekentenis was het een nachtmerrie voor vele mensen waar ze opeens zich in bevonden...
Ik had het verdiend, zij niet.
Het is een hele erge slechte inschattingsfout geweest, het vertellen...
Als een arts die de verkeerde keuze maakt bij een operatie, omdat hij niet goed nadenkt over de gevolgen en daardoor iemand sterft..
Alleen zal die arts erop gewezen worden en zich moeten verantwoorden.
Ik kreeg alleen maar een compliment (zeer bijzonder in deze situatie!) van een politieagent waar ik het aan moest vertellen en een enorme boze moeder over me heen... dat staat toch totaal niet in verhouding..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 20:07
dinsdag 27 december 2016 om 20:11
Niet?
En al die herbelevingen dan? Dat je niet op romantische wijze kan genieten met je vriend? Dat je je moet snijden, branden, buiten moet slapen, vreten, zodat je je emoties in goede banen kunnen leiden. Je hebt je levenlang al straf, veel meer straf dan de dader ooit gehad heeft.
Hij heeft de gezinnen en mensen stuk gemaakt doordat hij niet de persoon was die ze dachten dat hij was.
Jij was een onschuldig kind. Je bent nog steeds onschuldig.
dinsdag 27 december 2016 om 20:15
Dat het gezin van de dader uit elkaar is gevallen, is logisch (hij moest immers gestraft worden) en goed (ter bescherming van zijn dochter(s)). Dat andere gezinnen uit elkaar zijn gevallen, zegt iets over het onvermogen van die ouders om hun gezin bijeen te houden in tijden grote turbulentie en stress. Andere gezinnen waarin een kind is misbruikt, blijven wel bij elkaar. Jij had als kind niet kunnen voorzien wat de impact van het melden op andere gezinnen had kunnen zijn. Dat kon niemand. En als iemand er al voor verantwoordelijk is, is het de dader.
dinsdag 27 december 2016 om 20:17
Dat is het bewijs dat ik er niet goed mee omga..
Oftewel nog meer redenen om mezelf pijn te mogen doen.
Het is echt te erg voor woorden dat ik zulk gedrag heb.
Ik schaam me er ook heel erg voor.. ik snap niet dat het jullie niet afschrikt,
of dat jullie er niet boos om worden, of het belachelijk maken...
het is namelijk wel heel raar gedrag.
Terwijl ik zelf degene ben die gepraat heeft,
en nu niet om kan gaan met de gevolgen...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 20:20
Knuffelbeertjes, jij hebt geen verdriet veroorzaakt, dat heeft de dader gedaan. Door het te vertellen heb je gezorgd dat de dader niet meer kinderen kon misbruiken, dat andere misbruikte kinderen dat geheim en verdriet niet alleen hoefden te dragen, dat er hopelijk hulp kwam voor hen. Dat mensen in jouw omgeving grotendeels of geheel boos op jou zijn geworden en jou niet alsnog zoveel mogelijk veiligheid hebben geboden is intens verdrietig. Maar het betekent niet dat jij het fout hebt gedaan. Echt niet. Dat je het verteld hebt is goed geweest. Dapper ook.
dinsdag 27 december 2016 om 20:20
Mooie analogie
Om de analogie aan te vullen: paradigmawisselingen gaan niet zonder strijd. De oude garde die de gevestigde theorie verdedigt (jouw gedachtes), moet langzaamaan overtuigd worden van hun ongelijk door de aanhangers van de nieuwe theorie (jouw nieuwe zelfbeeld en bijbehorende handelingen en keuzes). Dat kan door te laten zien dat de nieuwe theorie gebeurtenissen beter voorspelt of verklaart (of, bij jou, dingen leuker, fijner en gezonder voor je worden). Langzaamaan wordt het kamp van de oude theorie dan steeds stiller; het verliest de strijd. Maar sommigen verdedigen hun leven lang het oude denkbeeld (misschien zullen je gedachtes van tijd tot tijd de kop weer opsteken).
dinsdag 27 december 2016 om 20:22
Niemand zou er goed mee om kunnen gaan. Er is niemand die het beter zou doen. En raar is het ook niet, het is gedrag wat jij jezelf hebt aangeleerd om te overleven. De gevolgen zijn niet jouw verantwoordelijkheid, dat heeft de dader je wijsgemaakt om zijn eigen daden goed te praten, jou te manipuleren en zijn zieke geest te verbergen.
Wij hebben compassie voor jou en ik hoop, dat is mijn nieuwjaarswens voor jou dat jij dat ook voor jezelf kan opbrengen.
dinsdag 27 december 2016 om 20:22
Dat is een absurde en best gestoorde gedachtengang. Dat klinkt onaardig, zo bedoel ik het niet. Het geeft wel weer hoeveel HIJ stuk heeft gemaakt, als jij zelfs bereid bent de schade die hij, en hij alleen, heeft aangericht op je te nemen. Jij was niet verantwoordelijk, niet voor zijn daden, niet voor die gezinnen, dergelijke geheimen zou niemand ooit hoeven bewaren. Niemand zou het moeten meemaken, maar als dat dan toch gebeurt zou niemand dat geheim moeten hoeven houden. Jij hoefde niemand te helpen, jij had hulp nodig en daarin heeft men jammerlijk gefaald. Ik hoop dat je dat ooit gaat zien.
dinsdag 27 december 2016 om 20:28
Ik kan het gewoon heel moeilijk geloven wat jullie zeggen...
Jullie waren er niet bij....
Toen ik het vertelde, die avond, ik kan dat niet vergeten...
Mijn moeder verloor compleet de controle over haarzelf,
ze was zo erg in paniek, zo bang en zo onthutst...
De lerares die ze belde, die keek ook al zo enorm geschrokken,
verward en moeilijk....
En nog maar een keer vertellen.
En mijn vader die kapot ging.....
Ik dacht nog: jeetje, als het dit teweeg brengt, moet ik het maar bij max. 2 gebeurtenissen houden.
Dat heb ik volgehouden tot niemand er ooit meer naar vroeg.
Die 2 herinneringen waren al zo heftig voor anderen,
dat hij opgepakt werd en z'n dochter in een pleeggezin terecht kwam.
De vrouw van de dader opgenomen werd...
De 3 andere gezinnen allemaal professionele hulp kregen..
Zijn dochter kwam een paar weken later bij me logeren.
Ze vertelde over het nieuwe pleeggezin.
Dat het niet leuk was...
Dat ze haar vader miste..
Ik voelde me zo schuldig, zo slecht...
Ze heeft nooit iets gezegd over dat het uitgekomen was.
Ik weet niet of ze wist dat ik het verteld had...
Mijn vader wil er niets over vertellen,
daar wordt niemand beter van zegt hij.
Ik snap dat wel, ik vind het ook niet echt een onderwerp wat ik met anderen mag bespreken.
Maar de reactie van anderen op de 2 gebeurtenissen,
wat dat teweeg heeft gebracht...
Zo'n afbeelding bij de politie, van een lichaam;
vertel maar waar hij je aangeraakt heeft...
De hele sfeer er om heen...
de verplichte therapie daarna..
waarin ik elke week het 2 keer moest vertellen.
Makkelijk, op de automatische piloot.
Het werd een riedeltje..
maar helaas zie ik dat riedeltje nu tientallen keren per dag in mijn hoofd..
Voel ik zijn handen en lichaam..
het is echt te vies voor woorden..
Jullie waren er niet bij....
Toen ik het vertelde, die avond, ik kan dat niet vergeten...
Mijn moeder verloor compleet de controle over haarzelf,
ze was zo erg in paniek, zo bang en zo onthutst...
De lerares die ze belde, die keek ook al zo enorm geschrokken,
verward en moeilijk....
En nog maar een keer vertellen.
En mijn vader die kapot ging.....
Ik dacht nog: jeetje, als het dit teweeg brengt, moet ik het maar bij max. 2 gebeurtenissen houden.
Dat heb ik volgehouden tot niemand er ooit meer naar vroeg.
Die 2 herinneringen waren al zo heftig voor anderen,
dat hij opgepakt werd en z'n dochter in een pleeggezin terecht kwam.
De vrouw van de dader opgenomen werd...
De 3 andere gezinnen allemaal professionele hulp kregen..
Zijn dochter kwam een paar weken later bij me logeren.
Ze vertelde over het nieuwe pleeggezin.
Dat het niet leuk was...
Dat ze haar vader miste..
Ik voelde me zo schuldig, zo slecht...
Ze heeft nooit iets gezegd over dat het uitgekomen was.
Ik weet niet of ze wist dat ik het verteld had...
Mijn vader wil er niets over vertellen,
daar wordt niemand beter van zegt hij.
Ik snap dat wel, ik vind het ook niet echt een onderwerp wat ik met anderen mag bespreken.
Maar de reactie van anderen op de 2 gebeurtenissen,
wat dat teweeg heeft gebracht...
Zo'n afbeelding bij de politie, van een lichaam;
vertel maar waar hij je aangeraakt heeft...
De hele sfeer er om heen...
de verplichte therapie daarna..
waarin ik elke week het 2 keer moest vertellen.
Makkelijk, op de automatische piloot.
Het werd een riedeltje..
maar helaas zie ik dat riedeltje nu tientallen keren per dag in mijn hoofd..
Voel ik zijn handen en lichaam..
het is echt te vies voor woorden..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 27 december 2016 om 20:29
Maar zie je niet dat je vast zit in een cirkeltje?
Je blijft heen en weer gaan tussen jezelf straffen voor iets waar je nooit voor gekozen hebt, je slecht voelen over het misbruik en je hoe je er mee om gaat. Dat is niet iets waar je je voor moet schamen, maar wel iets waar je het beste van kunt proberen om er van af te komen. Want je hebt lang genoeg geleden onder alles wat je is aangedaan. Wat zeg ik, je hebt te lang geleden.
En ik sluit me aan bij de knuffels van Branning.
Dagdroomster, wat een heftig verhaal, maar wat had E. aan jou een ongelofelijk fijne en onbaatzuchtige vriendin. Ik hoop dat je nu de tijd hebt (neemt) om de afgelopen jaren te verwerken! Veel sterkte!
dinsdag 27 december 2016 om 20:36
Lieve Knuf,
Als jij mijn dochter was geweest zou ik ook volledig in paniek zijn. Waarschijnlijk alle kleuren van de regenboog sch**ten uit angst voor alles. Boos zijn, onmacht voelen, mijzelf de schuld geven (waarom zag ik het niet als moeder) en waarschijnlijk nog veel meer emoties waar ik nu niet aan kan denken.
Maar daarna zou ik je vasthouden, knuffelen en zeggen dat ik je voortaan altijd zou beschermen. Dat jij niets fout had gedaan maar de dader en dat hij ons allemaal bij de neus genomen had. En ik zou zeggen dat je voor altijd mijn kleine meisje was, dat jiets of niemand daar iets aan kon veranderen.
Dat is wat er toen, zoveel jaar geleden, tegen je gezegd had moeten worden.
Als jij mijn dochter was geweest zou ik ook volledig in paniek zijn. Waarschijnlijk alle kleuren van de regenboog sch**ten uit angst voor alles. Boos zijn, onmacht voelen, mijzelf de schuld geven (waarom zag ik het niet als moeder) en waarschijnlijk nog veel meer emoties waar ik nu niet aan kan denken.
Maar daarna zou ik je vasthouden, knuffelen en zeggen dat ik je voortaan altijd zou beschermen. Dat jij niets fout had gedaan maar de dader en dat hij ons allemaal bij de neus genomen had. En ik zou zeggen dat je voor altijd mijn kleine meisje was, dat jiets of niemand daar iets aan kon veranderen.
Dat is wat er toen, zoveel jaar geleden, tegen je gezegd had moeten worden.
dinsdag 27 december 2016 om 20:38
Lieverd, ik kan me heel goed indenken dat je moeder en je lerares schrokken. Het is ook zo ongeveer het ergste dat je kind kan overkomen. Maar ze hebben wel verkeerd gereageerd door dat jou op die manier te laten merken. Want daarmee hebben ze, bewust of onbewust, bij jou de volstrekt en volkomen onjuiste indruk gewekt dat jij hen in bescherming moest nemen. En dat is natuurlijk de omkeerde wereld.
Ik begrijp dat de dochter van de dader het niet leuk vond in het pleeggezin toen haar vader gearresteerd en haar moeder opgenomen was. Ze was nog heel jong en werd pardoes uit haar huis weggeplukt. Dat is niet leuk en ze zal meer dan een paar weken nodig hebben gehad om dat te verwerken. Niet leuk, wel het beste voor haar. Maar zeg eens eerlijk: wat zou je zeggen als morgen uitkomt dat een kindje in je straat door haar vader misbruikt wordt? Dan wil je toch ook die man in de gevangenis zien en het kindje veilig, bij familie of elders, desnoods een pleeggezin?
dinsdag 27 december 2016 om 20:40
Twee gebeurtenissen waar jij niet om gevraagd had, die jij dus ook niet geheim hoefde te houden, waar je ouders je tegen hadden moeten beschermen maar in ieder geval hadden moeten opvangen ander het gebeurde, en dat hebben ze niet gedaan. Ze hebben je laten stikken, niet andersom. Zij hadden moeten zorgen dat je geen geheim hád op te biechten, zij hadden moeten zorgen dat je je niet schuldig voelde door je goed op te vangen, zij hadden je duidelijk moeten maken dat jij geen schuld had en hij wel, dat het niet jouw fout was. Zij hadden je moeten steunen. En dat hebben ze niet gedaan. Jij had geen taak, jij was een kind, een kind met rechten en zonder plichten die verder gaan dan opgroeien, zij hadden een taak, en ze hebben die taak niet volbracht, ze hebben het bijltje er dusdanig bij neergegooid en jou zo verwaarloosd dat je zelfs bent gaan denken dat het jouw schuld was. En dat was het niet. Hij had met zijn poten van je af moeten blijven. Jij hebt het al veel te lang stil moeten houden. Jij verdiende liefde, aandacht, zorg, steun. En dat kreeg je niet en dat is hun fout. Niet de jouwe.
