Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:31
:
Wat je hier schrijft Knuf:
"Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden ".
Maakt dat ikdenk met een
Word er plaatsvervangend trots van. The Truth Shall Set You Free....
Ja dat was echt een zeer bevrijdende ervaring
Nu wel angstig maar op dat moment en daarna, wauw
Leuk je vrolijke, trotse berichtje
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:33
:
Jammer voor je gedachten Knuf, maar jij hoeft ze niet te verzwijgen voor je therapeut. Ze zijn er toch? Moeten ze niet ineens sneaku gaan lopen doen alsof ze er niet zijn.
Niet panieken hoor, je hebt het goed gedaan. Wij weten er toch ook van, niemand is hier weggerend. Ze zijn er nou eenmaal en ze mogen wel eens een toontje lager zingen
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
Ha ha nee oke ze doen wel erg sneaky
Maar daar hebben ze ook alle redenen toe... nee jullie zijn nog niet weggerend.. waarom niet eigenlijk? Ik blijf het bijzonder vinden. Schrijf ik niet veel teveel over mezelf??
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 20:59
Snow, ik denk dat je niet meer 'moet' of de lat hoger moet leggen. Want, zoals de anderen al zeiden, het is niet alsof je niets doet, of dat het weinig voorstelt. Integendeel! Misschien wil je meer. Ik weet alleen niet of jij dat wil omdat je het écht leuk of belangrijk vindt, of dat er ook ergens iets meespeelt dat je zo 'hoort' te zijn.
Niet ziek mogen worden, is wel heel hard voor jezelf. Niemand wordt voor zijn lol ziek. Natuurlijk, als zelfstandige is het ronduit k*t om ziek te zijn, werk en opdrachten te missen. Maar dat is niet 'slecht', want dat impliceert - volgens mij - kwade opzet en dat is dus iets heel anders dan overmacht.
Hanke, goed om naar de kapper te gaan! Zo na de feestdagen hebben ze ook lekker veel tijd voor je, denk ik zo. Extra fijn!
Sunemom, hoe is het vandaag? Ik hoop dat het fijn was bij je vriendin, en knuffelen met kittens lijkt me heel fijn
Pruttel, dappere vrouw! Jij hebt chocolade en knuffels van je kat en de goede zorgen van de vriend verdiend.
Ik heb trouwens ook geen masterplan voor mijn leven. Geen facebook ook, dat ontslaat me van de verplichting om de schijn op te houden dat mijn leven fan-tas-tisch!!! is (met extra uitroeptekens)
Heerlijk rustig 
Knuffel, kunnen ze die therapeut van jou niet klonen en er in iedere stad een neerzetten? Wat een goede therapeut heb je getroffen zeg. Ben je opgelucht dat er geen nare gevolgen zitten aan eerlijk zijn? Of kun je het nog niet helemaal geloven? Ik lees in ieder geval alleen maar goede dingen in het gesprek. Zij is een goede therapeut en jij springt over je eigen schaduw heen door eerlijk te zijn en voorzichtig je gedachten en overtuigingen onder de loep te nemen. Ik vind het heel knap
Niet ziek mogen worden, is wel heel hard voor jezelf. Niemand wordt voor zijn lol ziek. Natuurlijk, als zelfstandige is het ronduit k*t om ziek te zijn, werk en opdrachten te missen. Maar dat is niet 'slecht', want dat impliceert - volgens mij - kwade opzet en dat is dus iets heel anders dan overmacht.
Hanke, goed om naar de kapper te gaan! Zo na de feestdagen hebben ze ook lekker veel tijd voor je, denk ik zo. Extra fijn!
Sunemom, hoe is het vandaag? Ik hoop dat het fijn was bij je vriendin, en knuffelen met kittens lijkt me heel fijn
Pruttel, dappere vrouw! Jij hebt chocolade en knuffels van je kat en de goede zorgen van de vriend verdiend.
Ik heb trouwens ook geen masterplan voor mijn leven. Geen facebook ook, dat ontslaat me van de verplichting om de schijn op te houden dat mijn leven fan-tas-tisch!!! is (met extra uitroeptekens)
Heerlijk rustig Knuffel, kunnen ze die therapeut van jou niet klonen en er in iedere stad een neerzetten? Wat een goede therapeut heb je getroffen zeg. Ben je opgelucht dat er geen nare gevolgen zitten aan eerlijk zijn? Of kun je het nog niet helemaal geloven? Ik lees in ieder geval alleen maar goede dingen in het gesprek. Zij is een goede therapeut en jij springt over je eigen schaduw heen door eerlijk te zijn en voorzichtig je gedachten en overtuigingen onder de loep te nemen. Ik vind het heel knap
dinsdag 10 januari 2017 om 21:09
Knuffelen met de kitten was fijn. Knuffelen met vriendin was ook heel fijn. Vriendin benoemde de bevriezing ook, dat is heel erg eng dat ze het ziet. Ze gaat om aan dat ze zich zorgen maakt, dat vind ik heel naar en eng, maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Heb ik ook gezegd dat ik dat heel moeilijk vind, dat ik dan nog meer wil proberen om een masker op te zetten. Ik wil niet dat iemand zich zorgen maakt 
dinsdag 10 januari 2017 om 21:29
Sunemom, natuurlijk wil je niet dat iemand zich zorgen om je maakt. Maar vrienden maken zich vaak snel zorgen om elkaar. Jij bent toch ook bezorgd dat er iets met je vriendin of haar gezin is? Volgens mij betekent het niet meer dan dat ze begaan is met je, en je gunt dat je weer beter gaat voelen. Probeer het alsjeblieft niet te zien als iets waar je verantwoordelijk voor bent, of waar je je schuldig over voelt. Het hoort gewoon bij vriendschap. Een masker opzetten hoeft ook niet; dat zou ik zelf heel erg vinden als vriendin. Dat je ergens alleen mee worstelt omdat je bang bent om mij ermee te belasten.
dinsdag 10 januari 2017 om 21:31
Ha ha fijn Pruttel en jullie geduld lijkt ook nog niet op... Mooi trouwens dat jij bloed geeft, of begrijp ik dat nou verkeerd?
Tobbert bedankt voor je berichtje. Ik vind het moeilijk te geloven dat ik naar zo'n goede therapeut mag. Ik zat ook in de wachtkamer en dat is het allermoeilijkste, met hartkloppingen en moeilijke ademhaling en zo. En dan de gedachten: wat doe jij hier, je mag helemaal niet naar een therapeut, er is niks om over te praten, ga naar huis..
En dat het dan gaandeweg het gesprek toch lukt wat meer te vertellen, dat is voor een groot deel haar verdienste hoor, maar ik probeer ook blij te zijn met hoe ik me zelf opstel..
Het is alleen achteraf, zoals nu, een beetje erg eng. Omdat m'n gedachten er niet tegenop kunnen en zoeken en zoeken naar houvast..
Ik ben best wel bang
Sun, fijn dat je zo'n lieve betrokken vriendin hebt, goed dat ze je zo goed kent dat ze ziet hoe het gaat (daar hoef jij je masker niet beter voor op te zetten, zij kent jou als geen ander) en dat ze zo eerlijk durft te zijn. Ik hoop dat je dit je helpt als je met de poh-er in gesprek bent, dat je duidelijk kunt blijven aangeven dat het niet goed gaat. Je verdient de allerbeste begeleiding Heb je nog met je vriendin gesproken over wat er uit de intake is gekomen?
Tobbert bedankt voor je berichtje. Ik vind het moeilijk te geloven dat ik naar zo'n goede therapeut mag. Ik zat ook in de wachtkamer en dat is het allermoeilijkste, met hartkloppingen en moeilijke ademhaling en zo. En dan de gedachten: wat doe jij hier, je mag helemaal niet naar een therapeut, er is niks om over te praten, ga naar huis..
En dat het dan gaandeweg het gesprek toch lukt wat meer te vertellen, dat is voor een groot deel haar verdienste hoor, maar ik probeer ook blij te zijn met hoe ik me zelf opstel..
Het is alleen achteraf, zoals nu, een beetje erg eng. Omdat m'n gedachten er niet tegenop kunnen en zoeken en zoeken naar houvast..
Ik ben best wel bang
Sun, fijn dat je zo'n lieve betrokken vriendin hebt, goed dat ze je zo goed kent dat ze ziet hoe het gaat (daar hoef jij je masker niet beter voor op te zetten, zij kent jou als geen ander) en dat ze zo eerlijk durft te zijn. Ik hoop dat je dit je helpt als je met de poh-er in gesprek bent, dat je duidelijk kunt blijven aangeven dat het niet goed gaat. Je verdient de allerbeste begeleiding
Heb je nog met je vriendin gesproken over wat er uit de intake is gekomen?
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
dinsdag 10 januari 2017 om 21:44
Mensen mogen zich heen zorgen maken, ik mag mensen daar niet mee belasten. Het is mijn leven, mijn probleem, ik vind het heel erg als iemand anders zich daar druk om maakt. Dat ben ik niet waard. Vriendin zei ook dat ze het juist fijn vind er te kunnen zijn en te mogen weten hoe het echt gaat, maar alles in mijn verzet zich ertegen dat ik haar aandacht zo opeis.
dinsdag 10 januari 2017 om 21:53
Ach Sun toch
Soms zou ik zo graag een dagje in jouw leven rondhuppelen om je te helpen om er te mogen zijn. Want je mag er zijn. En dat mensen zich zorgen om jou maken is hoe het hoort, maar dat voelt voor jou dus niet zo....
Om het belastend te noemen vind ik ook nogal zwaar klinken. Iemand helpen is niet altijd belastend. Veel mensen doen dat graag en uit zichzelf. Ik help zelf graag mensen en zie dat niet als belastend. Je krijgt namelijk zelf vaak een goed gevoel als je een ander helpt! Tenminste, als je een ander helpt zonder dat het je iets van je ziel, gezondheid of waardigheid kost. ( ja Knuf, dat begreep je goed, ik geef bloed, kleine moeite, ben er hooguit. een dag dweilerig van, maar met een goed gevoel )
Soms zou ik zo graag een dagje in jouw leven rondhuppelen om je te helpen om er te mogen zijn. Want je mag er zijn. En dat mensen zich zorgen om jou maken is hoe het hoort, maar dat voelt voor jou dus niet zo....
Om het belastend te noemen vind ik ook nogal zwaar klinken. Iemand helpen is niet altijd belastend. Veel mensen doen dat graag en uit zichzelf. Ik help zelf graag mensen en zie dat niet als belastend. Je krijgt namelijk zelf vaak een goed gevoel als je een ander helpt! Tenminste, als je een ander helpt zonder dat het je iets van je ziel, gezondheid of waardigheid kost. ( ja Knuf, dat begreep je goed, ik geef bloed, kleine moeite, ben er hooguit. een dag dweilerig van, maar met een goed gevoel )
dinsdag 10 januari 2017 om 21:56
Als je altijd alleen maar geeft, en zo klinkt het een beetje, vinden mensen het alleen maar fijn als ze de rollen eens om kunnen draaien. Vriendschap hoort gelijkwaardig te zijn. Voor wie er aandacht is, wisselt. Het is dan nog steeds je eigen probleem, hoor/helaas, delen met je vriendin maakt niet magisch alles goed. Het maakt het misschien wel wat lichter als je er af en toe over kunt praten (en ik snap heel goed hoe moeilijk het is, want ik vind het ook moeilijk om over mijn problemen te praten met vriendinnen ) Enne... je bent het echt waard!
dinsdag 10 januari 2017 om 22:10
Het is op zich ook niet verkeerd als je je bezwaard voelt om te delen, of het te moeilijk vindt. Het is alleen jammer dat als je het niet zou doen uit bescherming van je vriendin terwijl je vriendin er juist graag voor je wil zijn. Ik kan me ook indenken dat je het juist heel fijn vindt om het gewoon even gezellig te hebben als je bij haar bent, even afleiding. Want het nadeel van er overal over kunnen praten is dat je je ook nergens kunt verstoppen voor/afleiding vinden van als je er met iedereen over praat. Doe dus vooral wat op dit moment goed voelt, en als later iets anders beter lijkt, dan doe je dat.
dinsdag 10 januari 2017 om 22:11
:
Ik merk inderdaad dat het eerlijk zijn geen nare consequenties heeft.
Eigenlijk begon ik er wel een goed gevoel opeens bij te krijgen, dat ik mijn hart kon luchten, dat is echt een nieuwe ervaring en heel fijn. Want dat lucht ook op zeg.. heel fijn om gewoon aan iemand te vertellen hoe het echt is, zonder de schijn op te houden
Wauw! Knuff, wat gaaf en wat eng tegelijk! Ik vind je zó dapper, je doet het zó ongelofelijk goed. Je therapeut klinkt als n prachtmens, ik geloof absoluut in wat ze tegen je zegt.
En het is doodeng, maar je doet het geweldig!
Lieve Sun, natuurlijk wil je niet dat de ander zich zorgen om je maakt. Het is ook heel eng om het signaal te krijgen dat er om je gegeven wordt, dat mensen je de moeite waard vinden. En toch is het zo, dus wen er maar aan. Jouw vriendin kent je en houdt van je. Ook al vind je dat je dit niet verdient, ze houdt van je.
En ik snap wel waarom ze van je houdt. Ik ken je niet IRL maar ik vind je ook n fijn mens. En ik geloof dat ik op dit forum niet de enige ben
Dus... sorry. Dikke knuffel voor jou!
En voor alle anderen: het lukt me niet om op iedereen te reageren. Ik lees jullie wel, allemaal. Jullie verhalen bieden me herkenning, steun en ontlokken af en toe n glimlach bij me. Dank jullie wel daarvoor, echt!!!
dinsdag 10 januari 2017 om 22:19
Dat lijkt me ook heel eng hoor, echt bang zijn om iemand kwijt te raken.
Ik ken het niet en zou nu met dooddoeners kunnen gooien, dat mensen die je dan in de steek laten dan ook niet goed genoeg zijn om in jouw leven te mogen zijn, maar ik denk dat dat veel te makkelijk gezegd is.
Wat ik wel durf te zeggen is wat Tobbert ook zegt, dat mensen vaak blij zijn als ze wat voor je terug kunnen doen. Dat merk ik zelf, als ik eens om hulp vraag, dat mensen blij zijn dat ze iets voor me kunnen doen.
Ik hoop Sun, dat je jezelf kunt blijven bij die vriendin. En dat zij jou ervan kan overtuigen dat je haar hulp mag vragen.
Ik ken het niet en zou nu met dooddoeners kunnen gooien, dat mensen die je dan in de steek laten dan ook niet goed genoeg zijn om in jouw leven te mogen zijn, maar ik denk dat dat veel te makkelijk gezegd is.
Wat ik wel durf te zeggen is wat Tobbert ook zegt, dat mensen vaak blij zijn als ze wat voor je terug kunnen doen. Dat merk ik zelf, als ik eens om hulp vraag, dat mensen blij zijn dat ze iets voor me kunnen doen.
Ik hoop Sun, dat je jezelf kunt blijven bij die vriendin. En dat zij jou ervan kan overtuigen dat je haar hulp mag vragen.
dinsdag 10 januari 2017 om 22:35
Tobbert ik praat er ook absoluut niet met iedereen over. Juist niet eigenlijk. Met vriendin wel, naar haar ben ik behoorlijk open, maar dan nog is er een enorme angst. Dat ze gaat zien hoe ik echt ben en dat ze me zat wordt. Ze weet ook dat ik dat vreselijk bang voor ben en probeert me gerust te stellen. Sinds de therapeute me wegstuurde is de angst hiervoor nog zoveel erger geworden. Het voelt allemaal zo rot.
