Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel III
maandag 16 januari 2017 om 12:54
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 18:31
Mijn moeder doet zo omdat ze niet anders kan. Het aloude verhaal van de schorpioen die naar de overkant wil, belooft niet te steken, het toch doet, met als verklaring: ik kan niet anders het zit in mijn natuur. Ze wil misschien wel maar weet niet hoe, of kan het niet. En ze krijgt er wat voor terug: medeleven, iedereen vindt haar oh zo zielig, arme zij die niets kan, niets met de bus durft, iedereen houdt rekening met haar want zij heeft het zwaar. Dat liedje van Brigitte Kaandorp (zwaar leven) gaat over mijn moeder. Echt!
Daarnaast is een narcistische persoonlijkheidsstoornis bijna niet te behandelen. Ten eerste omdat het voor een hulpverlener bijna niet te herkennen is. De problemen die de narcist heeft zijn problemen door een ander. Het ligt nooit aan hem/haar. Nina Brown legt dat in haar boek goed uit. De manipulatie is vask zo subtiel dat het lastig te herkennen is. Ten tweede, de narcist vindt ook niet dat het probleem aan hem/haar ligt dus is ook niet bereid iets te veranderen. De enige remedie (zegt Nina) is afstand nemen van de narcist.
woensdag 1 februari 2017 om 19:05
Lief dat jullie me gelezen hebben. Ik ben nu weer thuis van mijn werk en voel nu pas hoe ontzettend veel energie het allemaal gekost heeft. En nog steeds kost. Ik voel me verdrietig, echt heel verdrietig.
Ik lees jullie verhalen en wil graag reageren, maar dat lukt me echt even niet. Terwijl ik zulke goede dingen lees. Mooi zoals jullie elkaar steunen en vooruit helpen, zonder te pushen. Heel fijn om te lezen.
Knuff: een korte reactie op je vraag.
Ik bedoel inderdaad die boosheid die jou compleet fileert, die jou helemaal afmaakt. Zoals ze in jouw hoofd constant doen. Geef ze een podium (je papier) maar wel volgens de regels van een ‘neutrale’ scheidsrechter. Laat de scheidsrechter de regels van te voren uitleggen, eventueel op papier zetten. Je geeft de ruimte pas als ze (schriftelijk?) akkoord gegaan zijn met de regels. Bij mij waren de regels: boos mag alles, maar dan ook echt alles schrijven. Maximaal 1 uur. Daarna is boos stil. Als anderen dan iets willen zeggen, mogen zij dat. Kan boos daar niet naar luisteren, dan gaan jullie even naar de gang. Omgekeerd geldt dit ook: boos mag alles zeggen en niemand geeft commentaar. Geeft er iemand commentaar, dan is de gang the place to be.
Alleen doen als je voelt dat je de scheidsrechtersrol kunt pakken hoor. En laat je maar helemaal om ver blazen als boos bezig is. Dat is niet anders dan nu.
En als je er nu niets voor voelt: geeft niet, dan is het nu niet het moment. Of past het gewoon niet bij jou. Dat is ook goed.
Knuff, wat betreft het perfecte dochter willen zijn, daar wil ik heel veel op zeggen. Maar nu even niet. Je houdt het van me tegoed!
Voor iedereen
ik lees jullie.
Ik lees jullie verhalen en wil graag reageren, maar dat lukt me echt even niet. Terwijl ik zulke goede dingen lees. Mooi zoals jullie elkaar steunen en vooruit helpen, zonder te pushen. Heel fijn om te lezen.
Knuff: een korte reactie op je vraag.
Ik bedoel inderdaad die boosheid die jou compleet fileert, die jou helemaal afmaakt. Zoals ze in jouw hoofd constant doen. Geef ze een podium (je papier) maar wel volgens de regels van een ‘neutrale’ scheidsrechter. Laat de scheidsrechter de regels van te voren uitleggen, eventueel op papier zetten. Je geeft de ruimte pas als ze (schriftelijk?) akkoord gegaan zijn met de regels. Bij mij waren de regels: boos mag alles, maar dan ook echt alles schrijven. Maximaal 1 uur. Daarna is boos stil. Als anderen dan iets willen zeggen, mogen zij dat. Kan boos daar niet naar luisteren, dan gaan jullie even naar de gang. Omgekeerd geldt dit ook: boos mag alles zeggen en niemand geeft commentaar. Geeft er iemand commentaar, dan is de gang the place to be.
Alleen doen als je voelt dat je de scheidsrechtersrol kunt pakken hoor. En laat je maar helemaal om ver blazen als boos bezig is. Dat is niet anders dan nu.
En als je er nu niets voor voelt: geeft niet, dan is het nu niet het moment. Of past het gewoon niet bij jou. Dat is ook goed.
Knuff, wat betreft het perfecte dochter willen zijn, daar wil ik heel veel op zeggen. Maar nu even niet. Je houdt het van me tegoed!
Voor iedereen
ik lees jullie.
woensdag 1 februari 2017 om 19:28
Zo herkenbaar! Ik heb me ook vaak afgevraagd waarom mijn moeder zo was, het meest voor de hand liggende antwoord (zeker toen ik kind was) is te concluderen dat ze niet van me hield, een hekel aan me had zelfs. Waarop ik alleen maar harder mijn best ging doen om het haar naar de zin te maken, zodat ze misschien toch van me zou gaan houden. Toen ik ouder werd was dat lastiger, en ging ik me er soms juist tegen afzetten (ruzie zoeken, vooral als ze het op mijn vader of iemand anders gemunt had, de confrontatie zoeken) terwijl ik toch ook nog steeds die liefde, goedkeuring, waardering zocht. Dat vond ik de moeilijkste periode.
Jaren later -inmiddels ben ik volwassen en zelf ook moeder- heb ik geprobeerd daar met haar over te praten. Zonder verwijten, alleen om het te begrijpen. Toen bleek dat zij een totaal andere herinnering had aan die periode. Echt, volkomen anders. Ze kon zich incidenten helemaal niet meer herinneren, of had er een totaal ander verhaal van gemaakt. Na een tijdje realiseerde me dat ze haar eigen interpretatie van gebeurtenissen (en de schuldigen daaraan!) echt volledig geloofde. Dat het een stoornis was bij haar, en dat het misschien niet aan mij lag. Daarna kon ik mijn boosheid, in elk geval naar haar, voor een groot deel loslaten.
Maar echt, zo bizar dat iemand zo een eigen waarheid kan creëren. Ik denk ook dat zij niet anders kon.
@Hanke, Tobbert, Sofie, sterkte!
woensdag 1 februari 2017 om 19:59
Sofie
heel erg logisch toch dat je energie op is en dat je verdrietig bent. Je therapie heeft heel wat los gemaakt, maar je schrijven daarna ook. Je zet zoveel stappen in zo'n korte tijd, even bijkomen daarvan hoor, even voelen wat het met je doet, natuurlijk is er dan uitputting en verdriet en vast nog veel meer Fijn wat je vertelt over hoe je ruimte gegeven hebt aan het boze deel, met duidelijke afspraken. Lijkt mij ook wel wat, als ik dat aandurf
En zou dan ook ruimte aan bepaalde andere delen willen geven. Want niet alleen degene die het hardst schreeuwt krijg de aandacht, ook degene die weggekropen is in een hoekje. Leer veel van hoe jij het aanpakt, lief dat je dat wilde delen, dank je wel.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 20:02
Wat goed van je Koontz, dat je met haar in gesprek bent gegaan erover. Pogingen hebt gedaan haar te begrijpen, jezelf te begrijpen, de situaties te begrijpen. Heel moeilijk dat iemand het zich dan anders herinnert, niet inziet wat ze veroorzaakt heeft.. Maar mooi hoe jij het (deels) los hebt kunnen laten, dat klinkt best wel krachtig
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 20:16
Heb wel last van de golven paniek en zou verwachten dat ik er steeds beter mee om kan gaan..
Wat dus niet zo is, dus ik leer te weinig/te traag.
Had eigenlijk ook gehoopt dat de drang om mezelf op welke manier dan ook pijn te doen af zou nemen. Nu is het wel zo dat ik af en toe momenten heb dat ik er niet aan moet denken mezelf te snijden, maar dat ik nog te weinig vertrouw op de nieuwe manieren om daar aan vast te houden..
Vind het vervelend dat het zelf-destructieve nog in mij zit en niet weggaat. Dat het steeds opnieuw de strijd aan gaat, terwijl ik al moe ben, heel moe. En geen strijd wil voeren, gewoon rust wil. Heb de gedachten ook gevraagd of ze een avondje rust zouden accepteren, maar dat zit er echt niet in. Met boos zijn worden ze alleen maar feller..
Voelt echt als heel slecht dat ik nog neigingen heb tot (vul destructief gedrag in). Dat hebben normale mensen niet.
Wat dus niet zo is, dus ik leer te weinig/te traag.
Had eigenlijk ook gehoopt dat de drang om mezelf op welke manier dan ook pijn te doen af zou nemen. Nu is het wel zo dat ik af en toe momenten heb dat ik er niet aan moet denken mezelf te snijden, maar dat ik nog te weinig vertrouw op de nieuwe manieren om daar aan vast te houden..
Vind het vervelend dat het zelf-destructieve nog in mij zit en niet weggaat. Dat het steeds opnieuw de strijd aan gaat, terwijl ik al moe ben, heel moe. En geen strijd wil voeren, gewoon rust wil. Heb de gedachten ook gevraagd of ze een avondje rust zouden accepteren, maar dat zit er echt niet in. Met boos zijn worden ze alleen maar feller..
Voelt echt als heel slecht dat ik nog neigingen heb tot (vul destructief gedrag in). Dat hebben normale mensen niet.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 21:37
Goed idee over vooraf nadenken hoe ik het makkelijker voor mezelf kan maken
Ik heb alleen nog geen ideeen zoals jij
Bijv ik ben nu erg gespannen voor twee gesprekken op m'n werk morgen
En voor therapie vrijdag
En geen idee hoe ik dat makkelijker voor mezelf kan maken...
En zal m'n vriend wat liever behandelen
Ik heb alleen nog geen ideeen zoals jij
Bijv ik ben nu erg gespannen voor twee gesprekken op m'n werk morgen
En voor therapie vrijdag
En geen idee hoe ik dat makkelijker voor mezelf kan maken...
En zal m'n vriend wat liever behandelen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
