Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel III
maandag 16 januari 2017 om 12:54
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
woensdag 1 februari 2017 om 23:01
Sorry Knuf, jouw ideeen over egoisme zijn anders dan die van mij. En ter onderbouwing....van de website Psychologie, het menselijk lichaam/egoisme:
Onder egoisme verstaat men de vorm van handelen die zelfzuchtig en niet-sociaal is, en die alleen op zichzelf betrekking heeft. Egoïsten zijn mensen die hun eigen ik en hun persoonlijke belang boven alles stellen. Ze staan als zelfzuchtig bekend en worden door hun medemensen vaak als een belasting ervaren. Hun manier van doen is niets ontziend, vaak ‘gaan ze over lijken'.
Zie je de nuancering hier? Het gaat natuurlijk om het laatste stukje. Ga jij over lijken? Stel jij je persoonlijk belang boven dat van een ander? Expres omdat je geen rekening houdt met de gevoelens van een ander?
Nee, jij bent juist boos. Een emotie waar niemand last van heeft. En waarom ben je boos? Omdat anderen in jouw leven geen rekening hielden met jouw gevoelens en hun persoonlijke belang boven dat van jou stelden.
Bezig zijn met jezelf en met je eigen gevoel doet iedereen en is geen egoisme. Sterker nog, ik denk dat jij beter en sterker zou worden als je wat egoistischer zou worden.
Onder egoisme verstaat men de vorm van handelen die zelfzuchtig en niet-sociaal is, en die alleen op zichzelf betrekking heeft. Egoïsten zijn mensen die hun eigen ik en hun persoonlijke belang boven alles stellen. Ze staan als zelfzuchtig bekend en worden door hun medemensen vaak als een belasting ervaren. Hun manier van doen is niets ontziend, vaak ‘gaan ze over lijken'.
Zie je de nuancering hier? Het gaat natuurlijk om het laatste stukje. Ga jij over lijken? Stel jij je persoonlijk belang boven dat van een ander? Expres omdat je geen rekening houdt met de gevoelens van een ander?
Nee, jij bent juist boos. Een emotie waar niemand last van heeft. En waarom ben je boos? Omdat anderen in jouw leven geen rekening hielden met jouw gevoelens en hun persoonlijke belang boven dat van jou stelden.
Bezig zijn met jezelf en met je eigen gevoel doet iedereen en is geen egoisme. Sterker nog, ik denk dat jij beter en sterker zou worden als je wat egoistischer zou worden.
donderdag 2 februari 2017 om 07:06
Snow, wat beschrijf je mooi hoe je jezelf serieus neemt en helpt door de treinreis op deze manier te ondernemen. Ik vind het knap dat je zo goed weet wat je nodig hebt en daar naar handelt. Jezelf dit toestaat.
Knuff: laat die boosheid nou maar toe. En vooral het verdriet wat daarbij hoort. Erkennen dat je kind-zijn niet zo is geweest als je jezelf eerder hebt wijsgemaakt en zoals je het jezelf zou gunnen. Na de boosheid/verdriet/erkenning ga je haar vergeven. Want anders blijf je hangen in de boosheid en dat is behoorlijk nutteloos, want daar kom je zelf niet verder mee. Maar wel eerst al dat andere doen, want anders blijft je boosheid toch aan die deur kloppen. Denk ik.
Mijn moeder was niet zo mishandelend en gemeen als die van jou (en Koontz en BB en nog meer anderen hier). Mijn moeder was (en is nog altijd) emotioneel arm. Ze weet echt niet hoe ze moet inspelen op behoeftes van anderen, ze voelt dingen zoontzettend verkeerd niet aan. Ze is wel slim, dus in normale situaties lukt het haar meestal wel om redelijk afgestemd over te komen. Maar als het moeilijk emotioneel wordt, slaat ze de plank finaal mis. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn zus en haar kleinkinderen. Dat zie ik nu. Vroeger zag ik dat niet. Toen dacht ik dat ik iets verkeerd deed als ik me anders dan blij voelde. En dacht ik dat ik haar ongelukkig maakte, als ik zulke emoties liet zien.
Want alle emoties, anders dan blij, vrolijk,wilde kon zij niet horen of zien. Haar strategie is: doe maar alsof het er niet is, dan is het er ook niet. Dat paste ze bij ons ook toe. Dus als ik verdrietig was, werd ik opgebeurd door: 'aan leuke dingen te denken'. Of 'de volgende keer zelf niet zo stom te doen'. En als ik boos was, dan deed ze net of ik er niet was. Dan ging ze fluiten 
Niet voor niets dat ik van dat geluid moordneigingen krijg.
Ze zei me vroeger zo vaak dat ik: niet zoveel moest praten, niet met iedereen moest praten, niet zo eerlijk moest zijn. Van haar heb ik geleerd dat je vooral niets moet vertellen, niet praten. En emoties diep moetwegstoppen begraven. Als ik niet misbruikt was, had ik denk ik wel een stuk minder last van haar opvoeding gehad. Maar juist doordat misbruik voel ik haar tekortkomingen extra. Ik had haar zo nodig. En ze was er echt helemaal niet.
Ik ging voor haar zorgen, in plaats van zij voor mij. Daar heeft ze niet om gevraagd. Maar ik heb het wel gedaan.
Emotioneel arm, met die term in mijn achterhoofd kijk ik naar haar. Inmiddels voel ik dan heel veel mededogen en liefde. Ze heeft het niet expres gedaan, ze doet het nog steeds niet expres. Ze wil er graag in leren, maar ze weet niet hoe. Soms vraagt ze het nu aan me, of ze het goed doet. Dan voel ik haar kwetsbaarheid. Ik zeg dat ze het goed doet. Omdat ik zie dat ze het niet kan. Ze kan niet afstemmen, ze voelt niet waar de behoefte van een ander ligt. En als de ander een behoefte heeft die met emoties te maken heeft, kan ze daar niet aan voldoen. Omdat ze het niet geleerd heeft misschien, of omdat ze het gewoon niet kan. Ik heb geaccepteerd dat dit de moeder is die ik heb (gehad). Dat ze het kleine meisje in mij flink te kort heeft gedaan. En dat ze dit nooit meer kan veranderen. Dat dit heel verdrietig voor me voelt.
En ik heb geleerd niet meer voor haar te zorgen. Haar moeilijkheden zijn die van haar, niet die van mij. Ik neem niet meer van haar over. Ik compenseer niet meer, ik zorg niet meer in plaats van haar. Als ze advies vraagt, geef ik dit voorzichtig. Verder houd ik afstand. Ik probeer niet meer te verlangen naar iets wat ze me nooit gaat geven.
Bij jou is dit anders Knuff. Misschien is dat wat ik beschrijf bij jouw moeder ook aan de hand. Maar daarnaast heeft ze je (vanuit eigen onvermogen, dat begrijp ik wel) echt pijn gedaan, een soort van bewust. Om zichzelf beter te voelen. De kern is hetzelfde: deze ouders ervaren het onvermogen hun kind op 1 te zetten. Omdat ze dit niet kunnen. Maar dat geeft ze nog niet het recht om te doen zoals ze hebben gedaan. Het gedrag van jouw moeder is verwerpelijk. Iets begrijpen wil niet zeggen dat je het goedkeurt.
Zo, dit moest er blijkbaar even uit
.
Ik ga nu weer in de afsluitende modus.
allemaal.
Knuff: laat die boosheid nou maar toe. En vooral het verdriet wat daarbij hoort. Erkennen dat je kind-zijn niet zo is geweest als je jezelf eerder hebt wijsgemaakt en zoals je het jezelf zou gunnen. Na de boosheid/verdriet/erkenning ga je haar vergeven. Want anders blijf je hangen in de boosheid en dat is behoorlijk nutteloos, want daar kom je zelf niet verder mee. Maar wel eerst al dat andere doen, want anders blijft je boosheid toch aan die deur kloppen. Denk ik.
Mijn moeder was niet zo mishandelend en gemeen als die van jou (en Koontz en BB en nog meer anderen hier). Mijn moeder was (en is nog altijd) emotioneel arm. Ze weet echt niet hoe ze moet inspelen op behoeftes van anderen, ze voelt dingen zo
Want alle emoties, anders dan blij, vrolijk,
Niet voor niets dat ik van dat geluid moordneigingen krijg. Ze zei me vroeger zo vaak dat ik: niet zoveel moest praten, niet met iedereen moest praten, niet zo eerlijk moest zijn. Van haar heb ik geleerd dat je vooral niets moet vertellen, niet praten. En emoties diep moet
Ik ging voor haar zorgen, in plaats van zij voor mij. Daar heeft ze niet om gevraagd. Maar ik heb het wel gedaan.
Emotioneel arm, met die term in mijn achterhoofd kijk ik naar haar. Inmiddels voel ik dan heel veel mededogen en liefde. Ze heeft het niet expres gedaan, ze doet het nog steeds niet expres. Ze wil er graag in leren, maar ze weet niet hoe. Soms vraagt ze het nu aan me, of ze het goed doet. Dan voel ik haar kwetsbaarheid. Ik zeg dat ze het goed doet. Omdat ik zie dat ze het niet kan. Ze kan niet afstemmen, ze voelt niet waar de behoefte van een ander ligt. En als de ander een behoefte heeft die met emoties te maken heeft, kan ze daar niet aan voldoen. Omdat ze het niet geleerd heeft misschien, of omdat ze het gewoon niet kan. Ik heb geaccepteerd dat dit de moeder is die ik heb (gehad). Dat ze het kleine meisje in mij flink te kort heeft gedaan. En dat ze dit nooit meer kan veranderen. Dat dit heel verdrietig voor me voelt.
En ik heb geleerd niet meer voor haar te zorgen. Haar moeilijkheden zijn die van haar, niet die van mij. Ik neem niet meer van haar over. Ik compenseer niet meer, ik zorg niet meer in plaats van haar. Als ze advies vraagt, geef ik dit voorzichtig. Verder houd ik afstand. Ik probeer niet meer te verlangen naar iets wat ze me nooit gaat geven.
Bij jou is dit anders Knuff. Misschien is dat wat ik beschrijf bij jouw moeder ook aan de hand. Maar daarnaast heeft ze je (vanuit eigen onvermogen, dat begrijp ik wel) echt pijn gedaan, een soort van bewust. Om zichzelf beter te voelen. De kern is hetzelfde: deze ouders ervaren het onvermogen hun kind op 1 te zetten. Omdat ze dit niet kunnen. Maar dat geeft ze nog niet het recht om te doen zoals ze hebben gedaan. Het gedrag van jouw moeder is verwerpelijk. Iets begrijpen wil niet zeggen dat je het goedkeurt.
Zo, dit moest er blijkbaar even uit
.Ik ga nu weer in de afsluitende modus.
allemaal.
donderdag 2 februari 2017 om 07:13
O nog een dingetje;
Knuff: boosheid is ENG. Omdat het een heel krachtige emotie is. Die destructief kan zijn als je het op de verkeerde momenten toe laat er teveel te zijn.
Doseren (Snow zei het al) of er uit laten op momenten dat het kan, dat je niemand er mee schaadt.
Het linkt bij jou aan je moeder, die je niet wilt zijn. En aan dat jij dan niet het perfecte meisje bent, dat je niet doet wat hoort en wat je hebt geleerd.
Hoe harder je het wegduwt, hoe meer het de neiging heeft te willen laten zien dat het er is.
In je therapie ga je leren hoe je de boosheid kunt toestaan op een manier die niet destructief en overweldigend is. Dus geen alles of niets, zwart of wit. Maar gewoon grijstintjes (bah, wat heb ik daar sinds dat boek en die film een hekel aan, vieze associaties
). Dat ga je leren, hoef je dus nog niet te kunnen!
Nu echt doei!
Knuff: boosheid is ENG. Omdat het een heel krachtige emotie is. Die destructief kan zijn als je het op de verkeerde momenten toe laat er teveel te zijn.
Doseren (Snow zei het al) of er uit laten op momenten dat het kan, dat je niemand er mee schaadt.
Het linkt bij jou aan je moeder, die je niet wilt zijn. En aan dat jij dan niet het perfecte meisje bent, dat je niet doet wat hoort en wat je hebt geleerd.
Hoe harder je het wegduwt, hoe meer het de neiging heeft te willen laten zien dat het er is.
In je therapie ga je leren hoe je de boosheid kunt toestaan op een manier die niet destructief en overweldigend is. Dus geen alles of niets, zwart of wit. Maar gewoon grijstintjes (bah, wat heb ik daar sinds dat boek en die film een hekel aan, vieze associaties
). Dat ga je leren, hoef je dus nog niet te kunnen!Nu echt doei!
donderdag 2 februari 2017 om 07:40
Hi Knuf,
Sofie legt het heel helder uit. Daarbij wij zijn niet onze moeders.
Er is een heeeeel groot verschil tussen een emotie (boosheid, verdriet, angst) voelen en respectvol uiten: wat jij doet maakt mij verdrietig/onzeker/bang/kwaad. Versus voor je eigen belang gaan zonder rekening te houden met de gevoelens en grenzen van een ander (in dit geval de onze).
Mijn citaat was dus bedoeld om jou de algemeen geaccepteerde definitie van egoisme te laten zien. Het normaal uiten van emotie en grenzen aangeven is in mijn ogen dus niet egoistisch. Ik denk ook niet dat jij zult worden zoals je moeder is. Het bewijs is hoe je je nu opstelt naar anderen: meevoelend, rekeninghoudend en jezelf wegcijferend.
Trouwens dit geldt ook voor Snow, een paar dagen geleden hadden we ook al zo'n gesprek over het uiten van kwaadheid?
Sofie legt het heel helder uit. Daarbij wij zijn niet onze moeders.
Er is een heeeeel groot verschil tussen een emotie (boosheid, verdriet, angst) voelen en respectvol uiten: wat jij doet maakt mij verdrietig/onzeker/bang/kwaad. Versus voor je eigen belang gaan zonder rekening te houden met de gevoelens en grenzen van een ander (in dit geval de onze).
Mijn citaat was dus bedoeld om jou de algemeen geaccepteerde definitie van egoisme te laten zien. Het normaal uiten van emotie en grenzen aangeven is in mijn ogen dus niet egoistisch. Ik denk ook niet dat jij zult worden zoals je moeder is. Het bewijs is hoe je je nu opstelt naar anderen: meevoelend, rekeninghoudend en jezelf wegcijferend.
Trouwens dit geldt ook voor Snow, een paar dagen geleden hadden we ook al zo'n gesprek over het uiten van kwaadheid?
donderdag 2 februari 2017 om 09:15
Mogge!
Ik heb straks afspraak bij juridisch iets vsn gemeente. Bang zijn tijd te verdoen want tjsa het is toch eigenlijk een simpel formuliertje dat ik in moet vullen? Moet ik me niet aanstellen?
Wel redelijk geslapen.
Gisteren veel aromatherapie gedaan.
Eerst mijn huis uitgebruid gelucht.
Veel beddengoed gewassen, ook hoezen en moltons. Al mijn was weggewerkt.
En in de avond stoofperen met kaneel en wijn gemaakt.
Ook zo'n comfort geurtje...
Ik heb straks afspraak bij juridisch iets vsn gemeente. Bang zijn tijd te verdoen want tjsa het is toch eigenlijk een simpel formuliertje dat ik in moet vullen? Moet ik me niet aanstellen?
Wel redelijk geslapen.
Gisteren veel aromatherapie gedaan.
Eerst mijn huis uitgebruid gelucht.
Veel beddengoed gewassen, ook hoezen en moltons. Al mijn was weggewerkt.
En in de avond stoofperen met kaneel en wijn gemaakt.
Ook zo'n comfort geurtje...
donderdag 2 februari 2017 om 09:17
hoi allemaal
Knuffel, wat is er? Boos zijn op anderen is stom, en eng, en slecht, zo voelt het misschien, maar boos zijn op jezelf (is dat straffen enzo niet boos zijn op jezelf?) is al helemaal niet fijn. Ook al voelt het vertrouwd. Je mag het best een beetje eerlijker gaan verdelen, hoor, dat niet alle boosheid die je hebt op jezelf gericht is. Met kleine beetjes en stapjes.
Ik moet hard werken vandaag, maar zal hier af en toe even spieken.
Knuffel, wat is er? Boos zijn op anderen is stom, en eng, en slecht, zo voelt het misschien, maar boos zijn op jezelf (is dat straffen enzo niet boos zijn op jezelf?) is al helemaal niet fijn. Ook al voelt het vertrouwd. Je mag het best een beetje eerlijker gaan verdelen, hoor, dat niet alle boosheid die je hebt op jezelf gericht is. Met kleine beetjes en stapjes.
Ik moet hard werken vandaag, maar zal hier af en toe even spieken.
