Paniek door de herbelevingen - deel III

Sofie1979 schreef op 18 januari 2017 @ 19:06:

[...]

Ja, stom he.... Ik ben pas 19 jaar na het laatste misbruik gaan praten. En mijn ouders weten nog steeds maar de helft. Of je praat, of je zwijgt. Als je in een omgeving bent waarin je voelt dat je mag praten, dat je verhaal wordt gehoord, kortom, als je je daar veilig voelt, is de kans groter dat je gaat praten. Het is geweldig als dit lukt.

De meeste kinderen die dit overkomen, praten niet. En wel later, als ze ouder zijn. Als het gevaar daadwerkelijk is geweken. Als je niet meer het risico loopt dat je wordt verstoten wanneer je het vertelt. Omdat je, als je volwassen bent, voor jezelf kunt zorgen. Kortom: niet vertellen is een overlevingsmechanisme. Door het wel te vertellen loop je het risico dat volwassenen niet meer voor je willen zorgen. Dit doe je dan dus niet, tenzij je het vertrouwen hebt in je opvoeders, dat ze er altijd voor je zullen zijn. En dan nog is het moeilijk.

Zwijgen is ook moeilijk, want je hebt wel hulp nodig. Daarom verzinnen kinderen vaak verhalen, zodat ze wel de zorg, aandacht, liefde krijgen die ze nodig hebben.

Dus stom? Jazeker. Logisch? Jazeker. Jammer? Jazeker.

Nu begrijp ik het wel van mezelf, een paar jaar geleden snapte ik er niks van. Nu begrijp ik het wel, want hoe goed mijn moeder het ook allemaal heeft bedoeld, ze kon er vroeger niet voor me zijn zoals ik nodig had.

VivaFleur schreef op 18 januari 2017 @ 18:43:

Naarmate je ouder wordt, word je ook sterker.

Hoe jonger je bent des te kwetsbaarder je bent voor wat anderen je leren over wat waar is.

Maar je hebt ook nog je eigen gevoel, dat naarmate je ouder wordt, zwaarder gaat wegen omdat je meer zelfbewustzijn krijgt. Heeft met de hersenontwikkeling te maken.



Ik vind het niet stom dat je er een draai aan hebt proberen te geven.

Je stond onder invloed van die nare man die je dingen over goed en slecht leerde.

Hij hield geen rekening met jou gevoel. Dat stuk zelfbewustzijn over jouw gevoel groeide later uit zichzelf sterker. Ondanks de mensen in jouw omgeving die nalieten jou hierin te ondersteunen.



Ik ben op een gegeven moment op mijn 15e of 16e ook voor mezelf opgekomen. Toen had ik al 7 of 8 jaar aan ellende achter de rug. En ineens was ik het zat, vond ik dat ik dit niet meer hoefde te doorstaan. Dat heeft heel lang geduurd omdat ik jaren eerder een keer voor mezelf opkwam en er daardoor iemand anders werd aangevallen. Daarna liet ik het lang uit mijn hoofd om diegene nog een keer voor het hoofd te stoten. Dat gevoel dat het mijn schuld was als er iets naars gebeurde is heel lang blijven hangen helaas. Het was een trauma op zichzelf geworden. Dat jij je hier nu nog zo rot over voelt hoort bij het trauma, hoort bij hoe je het toen beleeft hebt. Het is niet stom dat je het zo voelt, het is je gevoel van toen.

Sofie1979 schreef op 18 januari 2017 @ 18:58:

[...]

En precies hier 'mis' je signalen van een aantal van ons. Jouw gedachten en reacties zijn helemaal niet afwijkend tov een aantal van ons (lees in ieder geval: tov mij). Ik herken het volledig bij mezelf, begrijp ook waar het vandaan komt. Alleen ben ik het niet eens met de gedachten, zolang deze niet van mijzelf zijn



Ik snap dat echt wel hoor, dat is niet iets wat ik ooit zou ontkennen of wat ik niet begrijp. Ik weet wel zeker dat er hier meer mensen schrijven die zulke gedachten hebben over zichzelf als ik over mij. Dat is dus ook niet wat ik schreef, eigenlijk... Ik schreef namelijk:



'Afwijkend tov jullie.

Er is hier niemand het met mijn kant van het verhaal eens.

Niemand die ook vindt dat ik fouten gemaakt heb als kind.'



Dat is toch zo Sofie?

Dat staat dus echt compleet los van jullie eigen gedachten over jezelf.

Die erken ik wel en mis ik niet hoor.

Die zie ik wel en lees ik graag, als het jullie helpt ze te delen.

En omdat de herkenning voor mij fijn is.

Net als voor jullie.

Maar is dus echt niet wat ik bedoelde, snap je?



En ik geloof dat je dit herkent: als ik jou vertel dat ik mezelf nog altijd haat omdat mijn lichaam ooit, vroeger, n enkel moment, heeft genoten van het misbruik, dat ik daarom het uiterste van mijn lichaam vraag, dat ik het dwing om te bewijzen dat het nuttig is, dat ik weiger om haar positieve aandacht te geven, dat ik daarom van dat deel van mezelf walg. Wat zeg jij dan? Ik geloof niet dat jij dan zegt: prima, goede gedachten zijn dat, helemaal mee eens, killen dat lichaam.

Of als ik jou zeg dat ik mezelf jarenlang heb gezegd dat ik een stomme randdebiel ben, of liever nog dat ik een smerige, vieze hoer was toen ik me als puber liet gebruiken door mijn beste vriendin. Dat ik later zielig heb gedaan, maar dat ik het zelf heb gewild, anders was ik toch wel weggelopen, had ik nee gezegd, had ik gevochten, had ik gezorgd dat het zou stoppen? Door een meisje nog wel, wat net zo oud was als ik! Ik geloof niet dat jij dan zegt: groot gelijk dat je deze 14 jarige een hoer noemt. Een walgelijke hoer is ze!

Of als ik je zeg dat het mijn schuld was dat mijn moeder zich niet gelukkig voelde. Omdat ik niet het leuke, lieve, gezellige kind was. Dat ik niet dankbaar was als ze kleren voor me had gemaakt. Of dat ik haar moe maakte met mijn drukke gedrag? Dat ze door mij niet kon doorslapen, omdat ik tot mijn 12de elke nacht in bed plaste? Dat het mijn schuld is dat ze niet zoveel kon werken als ze wilde, omdat ik problemen veroorzaakte op school? Zeg jij dan dat mijn moeder inderdaad wel pech had dat ze net dit kind gekregen had?

Of als ik jou zeg dat het mijn eigen schuld was dat ik als 8 jarig meisje meerdere malen werd misbruikt door mijn muziekleraar. Had ik maar niet zo stom moeten zijn om naar hem te lachen, als alle andere kinderen beschaamd naar de grond keken. Ik heb zelf aangeboden dat hij mij zou kiezen. Dat had ik niet hoeven doen. Maar omdat ik zo'n dom, stom, lelijk rotkind was deed ik dat wel. Ik geloof niet dat jij dan zegt dat ik inderdaad een dom meisje was. Dat het de schuld van een 8 jarige is dat dit soort dingen haar overkomen....



Dat zijn heftige gevoelens en ervaringen Dapper dat je het hier deelt. Speelt dit nog of heb je inmiddels geleerd er anders naar te kijken?



We denken dit namelijk alleen maar, uniek, over onszelf. Dat is hoe het werkt. Dus als jij deze gedachten over jou beschrijft, probeer ik jou een andere kant te laten zien. Daarmee bedoel ik niet dat ik jouw gedachten niet begrijp..... Ik heb ze over mijzelf meer dan eens gehad. Hierboven zijn maar een paar voorbeeldjes. Ik bedoel alleen te zeggen dat het maar gedachten zijn. Dat ze die dingen denken met een reden, maar dat de reden niet is dat ze waar zijn.

En ik bedoel niet dat je de gedachten niet mag opschrijven. Je mag ze zeker opschrijven en ik wil ze ook echt lezen. Maar ik wil je ook de andere kant laten zien. Zonder je gedachten weg te drukken, of jou het gevoel te geven dat wat jij denkt of voelt niet belangrijk is.

Tobbert schreef op 18 januari 2017 @ 19:45:

[...]

Uiteindelijk ben ik gaan kiezen om te proberen te accepteren dat ik misschien toch minder uniek en uitzonderlijk ben in negatieve zin. Dat het misschien meevalt. En dat maakt mijn leven wel lichter en fijner.

Tobbert schreef op 18 januari 2017 @ 20:07:

Knuffel, ik heb ook tijden het gevoel gehad dat ik een bedrieger was, een leugenaar (op slechte dagen, en die waren er veel). Of een acteur (op de betere dagen). Maar het is net als slechte gewoontes vervangen door goede: het duurt lang voordat je eraan went en in het begin voelt het helemaal verkeerd. Als je altijd een zak chips at 's avonds op de bank en sinds tweeënhalve week op een wortelt knabbelt, dan is dat veel gezonder. En het vult ook wel. Maar het is niet zo bevredigend of gemakkelijk of zo'n gewoonte (en dus heb je kans die goede voornemens nu alweer aan de kant gezet te hebben). Maar als je het lang genoeg volhoudt, gaat het gewoonte worden. Uiteindelijk pak je automatisch die wortel zonder na te denken over chips. Zo ging het met mij ook ongeveer. Het wordt steeds gemakkelijker om het te geloven, ook omdat ik dat wil. Misschien vind ik nog steeds ergens dat ik het niet verdien, maar ik wil het wel en ik kies om daarnaar te handelen. Zoiets, dus.

Tobbert schreef op 18 januari 2017 @ 20:07:

EDIT: Het is dus niet zoals een moord onder het tapijt schuiven. Heel veel anderen beoordelen jouw handelen veel milder dan jijzelf doet. Milder oordelen over jezelf als kindje is niet hetzelfde als misdaden zoals een moord ontkennen of vergoelijken. Zelfs als je als kindje iets heel erg verkeerd hebt gedaan (wat ik niet denk), dan is er wat mij betreft een grens aan hoe lang je jezelf daar voor moet straffen. En die tijd heb je wel uitgediend, denk ik. Dus daar hoef je niet mee door te gaan. Het verandert namelijk niets aan het verleden en gezien jouw sterker karakter en reflectievermogen zal je toekomst ook niet in duigen vallen als je het wat los laat. Ook de mildere versie van mezelf is namelijk heel alert op ontsporen, lui worden, en al die andere zondes en risico's die ik voorzag als ik milder zou worden naar mezelf.

hanke321 schreef op 18 januari 2017 @ 20:26:





Het was voor mij makkelijker om te denken dat er iwts mis met mij was dan me te realiseren dat mijn welzijjn niet echt op de prioriteitenlijst stond van zowel mijn pa als mijn ma. .