Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel III
maandag 16 januari 2017 om 12:54
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de emdr is inmiddels bekend (eind januari).
De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 3. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar deel 1:
Paniek door de herbelevingen
Link naar deel 2:
Paniek door de herbelevingen - deel II
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 2 februari 2017 om 20:24
Dag allemaal,
Knuff, ik heb je berichtjes niet kunnen lezen, kwam net pas thuis van mijn werk (niet helemaal waar, ik was om 6 uur thuis maar toen wilde Ik perse eerst nog rennen, dus ik kom eigenlijk net onder de douche vandaan, zit hier met mijn haren in de handdoek te lezen
)
Ik weet niet waar de berichtjes over gingen, maar als je dat liever niet hebt, of eng vindt, hoeft dat ook niet. Ik lees dat je het moeilijk vindt
Snow, echt heel mooi dat je zo eerlijk schrijft wat dit met jou doet, wat het bij jou oproept. Over je kwetsbaar opstellen gesproken: respect, heel veel respect!
Hanke, ik word er helemaal blij van! Fijn, lekker even vieren.
Mijn dag is meegevallen. Vannacht heb ik bijna niet geslapen, vanmorgen voelde alles alsof het huilde, behalve dat er geen tranen kwamen. Ik heb zo getwijfeld of ik zou gaan werken. Uiteindelijk heeft het feit dat er nogal moeilijk vervanging geregeld kan worden op mijn werk op dit moment, de doorslag gegeven. Met mezelf afgesproken dat ik in de middag naar huis zou gaan als het niet goed voelde. Vervolgens heb ik het eigenlijk best fijn gehad. Overdag veel afleiding, op de fiets naar huis belde een vriendin (dus met gevaar voor eigen leven en dat van anderen al kletsend naar huis gefietst) en thuis meteen in mijn loopkleren gesprongen. Ik weet dat dit nu niet het beste is wat ik kan doen, maar het helpt me zo ontzettend. Dus heb ik geprobeerd met aandacht voor mijn lichaam te lopen. Ik push niet, rustig tempo, niet meer kilometers dan afgesproken (nou ja, 600 meter te ver, maar dat valt binnen de marge).
Toch wel fijn dat ik gewerkt heb. Nu wel doodmoe. Als ik vannacht niet slaap, dan weet ik het echt niet meer....
Knuffel voor jullie allemaal!
Knuff, ik heb je berichtjes niet kunnen lezen, kwam net pas thuis van mijn werk (niet helemaal waar, ik was om 6 uur thuis maar toen wilde Ik perse eerst nog rennen, dus ik kom eigenlijk net onder de douche vandaan, zit hier met mijn haren in de handdoek te lezen
)Ik weet niet waar de berichtjes over gingen, maar als je dat liever niet hebt, of eng vindt, hoeft dat ook niet. Ik lees dat je het moeilijk vindt
Snow, echt heel mooi dat je zo eerlijk schrijft wat dit met jou doet, wat het bij jou oproept. Over je kwetsbaar opstellen gesproken: respect, heel veel respect!
Hanke, ik word er helemaal blij van! Fijn, lekker even vieren.
Mijn dag is meegevallen. Vannacht heb ik bijna niet geslapen, vanmorgen voelde alles alsof het huilde, behalve dat er geen tranen kwamen. Ik heb zo getwijfeld of ik zou gaan werken. Uiteindelijk heeft het feit dat er nogal moeilijk vervanging geregeld kan worden op mijn werk op dit moment, de doorslag gegeven. Met mezelf afgesproken dat ik in de middag naar huis zou gaan als het niet goed voelde. Vervolgens heb ik het eigenlijk best fijn gehad. Overdag veel afleiding, op de fiets naar huis belde een vriendin (dus met gevaar voor eigen leven en dat van anderen al kletsend naar huis gefietst) en thuis meteen in mijn loopkleren gesprongen. Ik weet dat dit nu niet het beste is wat ik kan doen, maar het helpt me zo ontzettend. Dus heb ik geprobeerd met aandacht voor mijn lichaam te lopen. Ik push niet, rustig tempo, niet meer kilometers dan afgesproken (nou ja, 600 meter te ver, maar dat valt binnen de marge).
Toch wel fijn dat ik gewerkt heb. Nu wel doodmoe. Als ik vannacht niet slaap, dan weet ik het echt niet meer....
Knuffel voor jullie allemaal!
donderdag 2 februari 2017 om 21:01
Dank je MissGranny ook voor jou!
EV gelukkig, fijn te horen. Nu niet te zenuwachtig oid zijn, gewoon even afwachten en morgen rustig kennis maken
Sofie, klinkt goed hoe je overlegt met jezelf wat je aan kunt. Ik doe dat ook maar maak mezelf dan wijs dat ik een weloverwogen besluit neem maar loop vervolgens toch nog gigantisch over m'n grenzen heen waarbij ik dat pas heeel laat door heb
Ik weet niet in hoeverre dat voor jouw geldt maar zoals ik het lees doe je het heel goed juist en pak je vanavond je welverdiende rust
Werken is fijne afleiding soms en nu weer focus op jezelf
Ik heb net ook hardgelopen (nou ja, een beetje, les 5 nog maar van Evy) en helaas het laatste stukje moeten dissociëren
En dan ga ik dóór en stop niet meer en merk het pas als m'n vriend me aantikt (waarbij ik hem wel aan kon vliegen van boosheid)
Reden was een vrouw die met de hond liep en iets zei (zet 'm op of zo). Vrouw + hond is trigger van m'n moeder en aanmoediging is trigger van weet ik niet maar wel reden tot paniek want voelt alsof ik van die vrouw door moet gaan tegen m'n zin in wat nergens op slaat maar dan wil m'n lichaam compleet verkrampen/bevriezen en kon alleen door lopen door 'weg' te raken
Heb daar nog geen oplossing voor
Daarna moesten we nog een stukje naar huis lopen en ik was sowieso natuurlijk hyper alert, de hele tijd al, maar nu kwam de boosheid erbij
Heb nog wel heel goed een paar keer tegen vriend kunnen zeggen: niet aan me komen!
Ook al kwam hij niet aan mij maar preventief
Had enorme boosheid die hem wilde slaan en schoppen
En daarna de beelden van dader laat zien en dan schrik en tegen hem (dader) niet boos durf te zijn
Thuis dit geschreven en komt vriend onder de douche vandaan vraagt hij heel lief: mag ik je nu wel aaien? Nee
Of knuffelen? Nee
Een aaitje over m'n arm dan?
Nee
Nu douchen en hopen dat de moordneigingen dan afgezakt zijn
Sofie het schrijven van gister ging over het voelen van (deze) boosheid
Dus kan zijn dat ik later berichtje verwijder
Hoop niet dat mensen dat erg vinden
Ik schaam me enorm voor boze gevoelens en helemaal als ze geprojecteerd worden op vriend
Ook al handel ik er niet naar, het maakt mij wel slecht
Net als een vuur dat ontstoken wordt, zo wil ik dan reageren bij een blik/aanmoediging/aanraking/etc..
ook voor jou!EV gelukkig, fijn te horen. Nu niet te zenuwachtig oid zijn, gewoon even afwachten en morgen rustig kennis maken
Sofie, klinkt goed hoe je overlegt met jezelf wat je aan kunt. Ik doe dat ook maar maak mezelf dan wijs dat ik een weloverwogen besluit neem maar loop vervolgens toch nog gigantisch over m'n grenzen heen waarbij ik dat pas heeel laat door heb
Ik weet niet in hoeverre dat voor jouw geldt maar zoals ik het lees doe je het heel goed juist en pak je vanavond je welverdiende rust Werken is fijne afleiding soms en nu weer focus op jezelf
Ik heb net ook hardgelopen (nou ja, een beetje, les 5 nog maar van Evy) en helaas het laatste stukje moeten dissociëren
En dan ga ik dóór en stop niet meer en merk het pas als m'n vriend me aantikt (waarbij ik hem wel aan kon vliegen van boosheid)
Reden was een vrouw die met de hond liep en iets zei (zet 'm op of zo). Vrouw + hond is trigger van m'n moeder en aanmoediging is trigger van weet ik niet maar wel reden tot paniek want voelt alsof ik van die vrouw door moet gaan tegen m'n zin in wat nergens op slaat maar dan wil m'n lichaam compleet verkrampen/bevriezen en kon alleen door lopen door 'weg' te raken
Heb daar nog geen oplossing voor
Daarna moesten we nog een stukje naar huis lopen en ik was sowieso natuurlijk hyper alert, de hele tijd al, maar nu kwam de boosheid erbij
Heb nog wel heel goed een paar keer tegen vriend kunnen zeggen: niet aan me komen!
Ook al kwam hij niet aan mij maar preventief
Had enorme boosheid die hem wilde slaan en schoppen
En daarna de beelden van dader laat zien en dan schrik en tegen hem (dader) niet boos durf te zijn
Thuis dit geschreven en komt vriend onder de douche vandaan vraagt hij heel lief: mag ik je nu wel aaien? Nee
Of knuffelen? Nee
Een aaitje over m'n arm dan?
Nee
Nu douchen en hopen dat de moordneigingen dan afgezakt zijn
Sofie het schrijven van gister ging over het voelen van (deze) boosheid
Dus kan zijn dat ik later berichtje verwijder
Hoop niet dat mensen dat erg vinden
Ik schaam me enorm voor boze gevoelens en helemaal als ze geprojecteerd worden op vriend
Ook al handel ik er niet naar, het maakt mij wel slecht
Net als een vuur dat ontstoken wordt, zo wil ik dan reageren bij een blik/aanmoediging/aanraking/etc..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 2 februari 2017 om 21:33
Zie je zelf hoe snel het is dat je boosheid leert (h)erkennen en ziet dat je je boosheid van en over vroeger op je vriend projecteert? Moordneigingen zijn natuurlijk niet zo leuk, voor jullie allebei niet 
(je moet niet toevallig ongesteld worden? dan heb ik ze wel eens, schaam ik me ook altijd kapot, achteraf)
EV, ik hoop dat de nieuwe poh meneer/mevrouw aardig en kundig is!
Hanke, goed werk met je gesprek vandaag! Nu lekker in de relax-stand
(je moet niet toevallig ongesteld worden? dan heb ik ze wel eens, schaam ik me ook altijd kapot, achteraf)EV, ik hoop dat de nieuwe poh meneer/mevrouw aardig en kundig is!
Hanke, goed werk met je gesprek vandaag! Nu lekker in de relax-stand
donderdag 2 februari 2017 om 21:38
Sofie, ik hoop dat je lekker slaapt zo! Anders morgen misschien wel werken, maar het rustig aan doen? Misschien beter om bezig te blijven dan thuis te blijven? Maar ik weet niet hoe dat met jouw werk werkt. Net als lopen, als het werkt, dan werkt het. Als je maar niet voorbij de grenzen van je lijf gaat, toch?
donderdag 2 februari 2017 om 21:39
Lieve Knuff, ik begrijp je helemaal. Het is ook echt niet fijn dat dit gebeurt. Het goede is dat je het door hebt. Je ziet dat je je woede projecteert op iemand die dit niet verdient. Je snapt ook dat het nergens op slaat (en toch doe je het). Misschien klinkt het gek, maar dit is wel de eerste stap. Er zijn genoeg mensen die hetzelfde doen, maar dit niet eens opmerken. Dit maakt dat het bij jou gaat veranderen. Je wil dit niet. Je kunt nu nog niet anders, maar je wil heel graag dat het anders is. En ooit gaat het anders zijn.
Ik meen wat ik eerder zei: voor mij is boosheid heel eng. Ik ben bang voor de kracht van mijn boosheid en die van anderen. Als anderen boos worden, vind ik het heel moeilijk om daar normaal op te reageren. Meestal word ik stil, trek ik me terug, of ga ik weg. Of ik ga bemiddelen, ook zo'n sterke kant van mij. Boosheid van mezelf vind ik nog veel en veel erger. Die voelt niet alleen krachtig, maar ook verwerpelijk en beschamend. En toch, het wegduwen helpt niet. Normale, goed gereguleerde boosheid hoort bij het leven, net als alle andere emoties. Nu is de boosheid bij jou nog niet goed gereguleerd. Dat gaat anders worden. Daar geloof ik in. De mindfulness, de therapie, de manier waarop je er mee bezig bent, deze dingen gaan er uit eindelijk voor zorgen dat je hier beter mee om kunt gaan.
Je hebt er nu niets aan, maar het wordt beter, zeker weten.
Nu weer even offline, coconnetje wacht op mij
donderdag 2 februari 2017 om 21:43
Tobbert, lief, dank je wel.
Thuisblijven van mijn werk is lastig, omdat ik dan vervangen moet worden. Maar als het moet, moet het. Dat heb ik wel geleerd.... Meestal leidt het me enorm af en kan ik er van genieten. Ben alleen soms zo bang dat ik mijn werk dan niet goed genoeg doe, dat ik anderen te kort doe.
Ik vertrouw nu maar op mijn eigen inschatting en hoop dat als ik mis zit, mijn collega's dit heel eerlijk durven zeggen.
Zonder slaap wordt het wel lastig morgen, de afgelopen twee nachten waren belabberd, drie van zulke nachten hakken er wel in.... Ik ga er niet op vooruit lopen, zie het morgen wel.
Thuisblijven van mijn werk is lastig, omdat ik dan vervangen moet worden. Maar als het moet, moet het. Dat heb ik wel geleerd.... Meestal leidt het me enorm af en kan ik er van genieten. Ben alleen soms zo bang dat ik mijn werk dan niet goed genoeg doe, dat ik anderen te kort doe.
Ik vertrouw nu maar op mijn eigen inschatting en hoop dat als ik mis zit, mijn collega's dit heel eerlijk durven zeggen.Zonder slaap wordt het wel lastig morgen, de afgelopen twee nachten waren belabberd, drie van zulke nachten hakken er wel in.... Ik ga er niet op vooruit lopen, zie het morgen wel.
donderdag 2 februari 2017 om 22:14
:
Zie je zelf hoe snel het is dat je boosheid leert (h)erkennen en ziet dat je je boosheid van en over vroeger op je vriend projecteert? Moordneigingen zijn natuurlijk niet zo leuk, voor jullie allebei niet
Ha ha ja heb zo'n app ivm zwangerschap en zie inderdaad dat ik komende week het word (ongesteld dus, niet zwanger
).Geef ik dat lekker de schuld
Nee het werkt niet bepaald mee die hormonen maar aan de andere kant heb ik deze emoties heel vaak helaas en had ze flink de mond gesnoerd. Maar wat ik dan doe is verbaal de strijd aangaan en dan hoor ik m'n moeder praten
Zeg dan ook echt zulke idiote dingen tegen vriend ('ja meneer ik-weet-alles-beter, misschien moet je eens bij jezelf ten rade gaan hoe dit bij jou zit want jij hebt ook genoeg punten om aan te werken, waarom zit jij eigenlijk niet in therapie, je schuift mij jouw ellende in de schoenen en ik trap er ook nog in, wij zijn uitgepraat').
En dan zegt vriend nóg (9 vd 10 keer): lieverd volgens mij reageer je wel heel heftig
Waarop ik dan nog bozer word en iets zeg als: 'het ís ook heel heftig, jij onderschat alles, jij leeft er maar vrolijk op los en denkt dat je alles zomaar eruit kunt gooien qua woorden, maar woorden raken en ik vind het zwaar teleurstellend dat jij je zo opstelt, je neemt me compleet niet serieus, ik ben er wel klaar mee'
De andere kant van het verhaal is dat we ook ergens gewoon een stel zijn en dus discussies voeren en ik hoop dat dat vrij normaal is
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
donderdag 2 februari 2017 om 22:17
donderdag 2 februari 2017 om 23:29
@kb
Toch nog even wat zeggen: ik herken die boosheid! Enorme laaiende woede. Volgens psych vanuit de ptss. En dan schuldig en slecht en goed maken.
Bij mij iei alleen naar man, nu ook soms naar kind (schaam) en vandaag (omg) naar psych. Helemaal de weg kwijt. Toch emdr gedaan en halverwege in boos geschoten, geen contact meer willen/kunnen verdragen, stem verheffen en weggelopen (deur geslagen)
Schaam me dood!!! Ik de eeuwige inschikkelijke ri 'buitenstaanders'. Daarna veel bestraffing neiging nare dingen te doen ri mezelf.
Moet medicatie verhogen nu, meer controle daardoor hopelijk.
En als ze nu gemaild had dat ze klaar met me was... maar dan mailt ze ook nog dat ik volgende week weer welkom ben.
Verwarring is groot.
Trigger voor mijn boosheid ri haar is trouwens dat ze lieve dingen zegt. Herkennen jullie dat?
Toch nog even wat zeggen: ik herken die boosheid! Enorme laaiende woede. Volgens psych vanuit de ptss. En dan schuldig en slecht en goed maken.
Bij mij iei alleen naar man, nu ook soms naar kind (schaam) en vandaag (omg) naar psych. Helemaal de weg kwijt. Toch emdr gedaan en halverwege in boos geschoten, geen contact meer willen/kunnen verdragen, stem verheffen en weggelopen (deur geslagen
)Schaam me dood!!! Ik de eeuwige inschikkelijke ri 'buitenstaanders'. Daarna veel bestraffing neiging nare dingen te doen ri mezelf.
Moet medicatie verhogen nu, meer controle daardoor hopelijk.
En als ze nu gemaild had dat ze klaar met me was... maar dan mailt ze ook nog dat ik volgende week weer welkom ben.
Verwarring is groot.
Trigger voor mijn boosheid ri haar is trouwens dat ze lieve dingen zegt. Herkennen jullie dat?
donderdag 2 februari 2017 om 23:38
Welterusten allemaal, ik hoop dat ik eindelijk ook eens kan slapen zonder steeds wakker te worden. Wat een gedoe altijd die nachten.
Vanavond een zware mail geschreven aan de contactpersoon (van de gemeente) van zoon, met de achtergrondgeschiedenis. Was zo zwaar om te doen. Maar belangrijk dat deze vrouw het weet, des te beter kunnen ze hem hopelijk helpen en psych. hulp voor hem regelen. Het heeft mij wel heel erg getriggerd en teruggebracht in die hele moeilijke jaren. En zo kwaad op mezelf dat ik nog met ex omga. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik me laat paaien door kusjes en knuffels en complimenten en alles goed willen maken en mij op handen dragen? Ben ik zo zielig behoeftig dat ik, ondanks alles wat ik weet, mij toch niet los kan maken? Het is niet goed voor mij, het is niet gezond, het is niet normaal en ik moet ermee stoppen, maar ik weet niet hoe. Ik voel me zo stom. Niet quoten want ik ga dit later weghalen.
Het is zoveel wat er allemaal gaande is door die twee nu in NL, waar ik helemaal niet om heb gevraagd en niet op zit te wachten. Ik kom niet aan mezelf toe want al dit soort dingen spelen er ook doorheen. Hoe kan ik aan mijn herstel werken als ik steeds weer herinnerd word aan die shittijd? Waarom zijn ze niet gewoon daarginds gebleven? Ik had mijn handen al genoeg vol aan mijn eigen leven. Ik ben ook boos. Boos op mezelf om bovenstaande redneen, maar nog meer boos op hem om wat er allemaal gebeurd is en wat er nog gebeurt. En op de toestand van zoon. Een gevolg van, dus. Alles in mij wil allerlei verschillende kanten uit. Het is zo verwarrend en moeilijk. Niet quoten graag.
Vanavond een zware mail geschreven aan de contactpersoon (van de gemeente) van zoon, met de achtergrondgeschiedenis. Was zo zwaar om te doen. Maar belangrijk dat deze vrouw het weet, des te beter kunnen ze hem hopelijk helpen en psych. hulp voor hem regelen. Het heeft mij wel heel erg getriggerd en teruggebracht in die hele moeilijke jaren. En zo kwaad op mezelf dat ik nog met ex omga. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik me laat paaien door kusjes en knuffels en complimenten en alles goed willen maken en mij op handen dragen? Ben ik zo zielig behoeftig dat ik, ondanks alles wat ik weet, mij toch niet los kan maken? Het is niet goed voor mij, het is niet gezond, het is niet normaal en ik moet ermee stoppen, maar ik weet niet hoe. Ik voel me zo stom. Niet quoten want ik ga dit later weghalen.
Het is zoveel wat er allemaal gaande is door die twee nu in NL, waar ik helemaal niet om heb gevraagd en niet op zit te wachten. Ik kom niet aan mezelf toe want al dit soort dingen spelen er ook doorheen. Hoe kan ik aan mijn herstel werken als ik steeds weer herinnerd word aan die shittijd? Waarom zijn ze niet gewoon daarginds gebleven? Ik had mijn handen al genoeg vol aan mijn eigen leven. Ik ben ook boos. Boos op mezelf om bovenstaande redneen, maar nog meer boos op hem om wat er allemaal gebeurd is en wat er nog gebeurt. En op de toestand van zoon. Een gevolg van, dus. Alles in mij wil allerlei verschillende kanten uit. Het is zo verwarrend en moeilijk. Niet quoten graag.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 2 februari 2017 om 23:44
donderdag 2 februari 2017 om 23:45
Ja, ik kan er ook helemaal niet tegen als iemand iets liefs voor me doet, uit zichzelf, of begripvol of attent is. Het liefst wil ik diegene dan wegduwen omdat ik het gewoon niet kan verdragen. En als ik er nu even over nadenk, zit er achter die boosheid heel veel verdriet en pijn omdat kleine EV zo nooit is behandeld - terwijl een kind dat juist zo nodig heeft
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 3 februari 2017 om 00:08
Ja dat is voor mij ook een trigger. Zorgt bij mij voor achterdocht en wantrouwen.
Snap je verwarring goed, en kan je woord voor woord volgen. Wat een proces zit je in en wat ben je dapper mbt wat je aangaat. En dapper wat je deelt hier. Lees je graag. Vertrouw maar op die lieve, blijvende therapeut
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
vrijdag 3 februari 2017 om 00:12
Hanke 
EV
Ben best wel moe, maar wil/durf/kan/mag nog niet slapen.
Want in bed ligt vriend en ben bang.
Zo stom, zulke dingen, echt.
Op andere momenten kan ik me deze angst niet voorstellen,
zo ongrijpbaar, zo onbegrijpelijk, zo naar.
EV
Ben best wel moe, maar wil/durf/kan/mag nog niet slapen.
Want in bed ligt vriend en ben bang.
Zo stom, zulke dingen, echt.
Op andere momenten kan ik me deze angst niet voorstellen,
zo ongrijpbaar, zo onbegrijpelijk, zo naar.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
vrijdag 3 februari 2017 om 00:18
vrijdag 3 februari 2017 om 06:50
@EV De sleutel zit m in je besef dat je dit met de ex en zoon niet meer wil. Je bent gevoelig voor dat wat hij doet, maar je wil dit niet meer. Het is belangrijk om de kracht van dit niet willen te blijven voelen. (Of te voelen wat je wel wilt, als je daar al bij kunt komen). Misschien kun je, elke keer voordat je contact hebt met je ex (dus ook als je n appje stuurt of zo) eerst bewust voelen wat je allemaal niet meer wilt. En jezelf daar heel heel heel sterk mee in je kracht zetten. Dat geeft je een sterker, zekerder gevoel in contact met hem. Sowieso een fijn gevoel en het vergroot de kans dat je 'bij jezelf blijft' (argh 
therapeutentaal).
Succes vandaag!
@Erniethelemaalbij Mooie vraag van je! Bij mij is het verschillend. Als iemand zorgzaam doet, schiet ik in de irritatie. Dan wil ik mensen van meafslaan weghouden. Meestal reageer ik dan kriegel, of vermijd ik heel sneaky. 'Gewoon lief' maakt me van binnen aan het huilen. Dat voelt heel verdrietig en fijn tegelijk. Gelukkig zijn er ook mensen waarbij het vooral heel fijn voelt en maar een beetje verdrietig. Ik merk wel dat daar groei in zit (mijn beste vriendin mag inmiddels van me houden en soms zelfs een beetje zorgzaam doen, zonder dat ik haar wil vermoorden).
Vannacht heb ik bijna 6(!) uur geslapen
Dat voelt zo ontzettend veel fitter! Ik heb nu het gevoel dat het leven vandaag wel gaat lukken. Ik begin nog even niet aan al die oefeningetjes van de psych, toch een beetje geschrokken van het effect van laatst. Misschien ergens dit weekend. Voorzichtig.
En mocht iemand nog een schop zelfdiscipline nodig hebben: ik ruil vandaag voor M&M's, chips en toastjes als avondeten Echt, ik leer zo veel van jullie
therapeutentaal). Succes vandaag!
@Erniethelemaalbij Mooie vraag van je! Bij mij is het verschillend. Als iemand zorgzaam doet, schiet ik in de irritatie. Dan wil ik mensen van me
Vannacht heb ik bijna 6(!) uur geslapen
Dat voelt zo ontzettend veel fitter! Ik heb nu het gevoel dat het leven vandaag wel gaat lukken. Ik begin nog even niet aan al die oefeningetjes van de psych, toch een beetje geschrokken van het effect van laatst. Misschien ergens dit weekend. Voorzichtig.En mocht iemand nog een schop zelfdiscipline nodig hebben: ik ruil vandaag voor M&M's, chips en toastjes als avondeten
Echt, ik leer zo veel van jullie
voor iedereen die zich tot iets moet zetten deze dag...
vrijdag 3 februari 2017 om 09:55
Goedemorgen Hanke (met thee, hier koffie op en yoghurt met muesli), Knuf en iedereen.
Eindelijk iets beter geslapen, al was het niet zonder wakker te worden, maar oké. Over klein uurtje naar poh.
Contactpersoon zoon had al vroeg gereageerd op mijn mail en vond 'm heel openhartig. Ze vroeg ook hoe de relatie was tussen dochter en zoon. Ik weet dat dochter hem veel op z'n nek heeft gezeten en alles afkeurde van hem (karakter en dingen die hij leuk vond) en dat dit mij heel erg deed terugdenken aan mijn eigen jeugd en hoe mijn zussen met mij deden, toen ik dit hoorde van ex. Maar ik denk ook dat ze wel aan elkaar moeten hebben gehangen, ineens weg van hun moeder in een vreemd land. Zeker is dat zoon flinke faalangst heeft.
Eindelijk iets beter geslapen, al was het niet zonder wakker te worden, maar oké. Over klein uurtje naar poh.
Contactpersoon zoon had al vroeg gereageerd op mijn mail en vond 'm heel openhartig. Ze vroeg ook hoe de relatie was tussen dochter en zoon. Ik weet dat dochter hem veel op z'n nek heeft gezeten en alles afkeurde van hem (karakter en dingen die hij leuk vond) en dat dit mij heel erg deed terugdenken aan mijn eigen jeugd en hoe mijn zussen met mij deden, toen ik dit hoorde van ex. Maar ik denk ook dat ze wel aan elkaar moeten hebben gehangen, ineens weg van hun moeder in een vreemd land. Zeker is dat zoon flinke faalangst heeft.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
