Paniek door de herbelevingen - deel IV

Hallo allemaal,



Eind nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De intake voor de traumatherapie is inmiddels geweest (eind januari) en vanaf maart zal ik wekelijks die therapie volgen.

De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!

Van herkenning tot troostende woorden, van borrelnootjes tot paaseitjes, en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar nu alweer deel 4. De originele post is terug te lezen in deel 1, 2 en 3.



Link naar deel 1:

Paniek door de herbelevingen



Link naar deel 2:

Paniek door de herbelevingen - deel II



Link naar deel 3:

Paniek door de herbelevingen - deel III

Sofie1979 schreef op 06 maart 2017 @ 17:38:

Granny, Knuff, EV, bedankt voor de lieve reacties. Ik had het even nodig, merk ik nu



Ik heb even snel bijgelezen.

Knuff, ik hoop dat het gelukt is om alleen dat allerbelangrijkste te doen op je werk vandaag. Goed uitrusten en lief zijn voor jezelf!:

Graag gedaan Sofie, nogmaals: ik lees je graag en vind het dapper wat je deelt



Ja het is gelukt vandaag maar alleen omdat ik ook niet meer kon dan dat..

Mijn oude peut appte me toevallig hoe het vrijdag gegaan was met nieuwe peut, dat vond ik wel bijzonder lief....

Ik heb aangegeven dat ik het heel zwaar vind en niet volhoud.. Zij gaf aan dat het ook zwaar is door wat mensen mij jarenlang aangedaan hebben (dat vond ik dan meteen weer zeer direct verwoord) en dat mijn hersenen veel meer tijd dan vier maanden nodig hebben om dit enigszins te verwerken

En dat ik haar altijd mocht mailen en appen, morgen zie ik haar gelukkig ook...



Met vriend ook over deze zware dag gehad en dat ik bang ben dat het niet beter wordt dan dit en ik hoop dat alles voorbij is. Dat na deze dag weer een nieuwe komt en ik daar niet op zit te wachten... Hij kan daar natuurlijk niet zoveel op zeggen, zegt gelukkig dat hij het begrijpt vanuit wat ik ervaar (beelden, paniek, doodswens), en gaf aan dat het goed was met oude peut te bespreken... Ik zei dat die mij probeert te duwen richting nieuwe peut maar vriend heeft uitgelegd dat ik van hen beiden gebruik mag maken en dat niet overdreven achterlijk is



Vandaag is een dag die maar snel over moet zijn maar nu is er nog de avond



Sorry trouwens dat ik verder niet reageer, het lukt me even niet, daarom deze welgemeend:

MissGrannySmith schreef op 06 maart 2017 @ 16:16:

Kwam net een artikeltje tegen over een site met filmpjes om bij in slaap te vallen



Napflix

Oh dat ziet er wel fijn rustgevend uit! Bedankt voor de tip Granny



Ik kreeg vandaag op m'n werk te horen van een deskundige (die dat dus als advies gaf aan een ander persoon, maar waar ik handig gebruik van heb gemaakt ) dat het kan helpen om jezelf voor te lezen als je in paniek bent en moeilijk kunt ademhalen. Door het voorlezen ben je én ergens anders op gefocust (1 ding) én moet je wel goed gaan ademen



Vond ik ook wel een fijne tip

(in een heel andere categorie want voor het slapen gaan zal het vast niet werken maar goed).

Preventieve beterschapswensen Snow, goed dat je je rust pakt

Knuffel voor wie 'm kan gebruiken



De avond zou ook bijna verpest worden toen vriend en ik een discussie kregen... Ik helemaal moe van deze dag en hij met issues van z'n werk en familie.. Waarbij ik zo duidelijk aangegeven had dat het slecht ging en ik rust wilde maar vriend na een tijdje dacht dat het wel weer ging en dus een heel verhaal begon. Terwijl ik aangaf: het lukt me niet te luisteren, ik zit niet voor niets in een andere ruimte (!) Vriend bleef toch praten en toen flapte ik er een botte opmerking uit (ook echt onaardig) waarop hij zei: je bent nu net je vader Daarna gaf ik aan dat ik wilde dat hij wegging

Vervolgens via app aangegeven wat ik van z'n gedrag vond en dat ik het heel naar vond dat hij door bleef praten terwijl het niet goed met me ging

Hij gaf aan: sorry niet zo bedoeld



Ik koelde even af en bedacht toen dat de momenten daarna altijd escaleerden en nog ergere ruzie werd... Mijn emoties vlogen ook alle kanten op en ik wilde vriend aanvliegen en uitschelden etc maar heb gewacht tot de emoties wat zakten. Daarna naar kamer gegaan en vriend gevraagd of hij wat drinken wilde. Hij was erg verbaasd en gaf later ook aan dat hij een hele boze reactie verwacht had en de gebruikelijke preek en discussie en dat hij een beetje bang was toen ik in de kamer kwam ( ) en dat dit wel verrassend fijn was.



Toen ik drinken voor hem inschonk zei hij: echt sorry voor die opmerking, die kwam er verkeerd uit.

Toen ben ik het gesprek met hem aangegaan en hebben we het uitgesproken en dat was 1000 keer fijner dan de gebruikelijke ruzie... De boosheid moet nog wel z'n weg vinden, en dat vind ik nog lastig.. Af en toe komt er dus een gedachte voorbij die uitgesproken wil worden richting vriend want kwetsend is en dus alsnog zal zorgen voor ruzie... Maar ik houd m'n mond en ga bedenken wat ik met zulke boosheid kan en krijg ondertussen een kleedje en thee van vriend

Goedemorgen allemaal,

een goede nacht kan wonderen doen Yellow, fijn!



Snow, klinkt als een goed plan, rustig aan doen en lekker een beetje bijkomen vanmiddag

Hanke, hetzelfde voor jou; lekker zo'n dagje juist, en waarschijnlijk ook gewoon nodig, na alle dingen van afgelopen dagen

(en komende dagen?). Hoop dat je nu lekker zit te ontspannen

Elmervrouw, veel plezier met Evy, hardlopen kan heel fijn zijn!



Ik heb alweer een gesprek met oude peut erop zitten.

Was heel zenuwachtig, omdat ik haar eerlijk verteld heb over hoe slecht ik me gisteren voelde.

Dat had ze gelukkig wel door, dus we konden het over iets luchtigere zaken hebben.

Alhoewel ze het wel benoemde, en dat fijn was:

'ik weet dat je het heel zwaar hebt, dat is heel duidelijk,

het is ook hartstikke zwaar en ellendig, ik kan niks zeggen om dat beter te maken.

Wel vroeg ik me af of het slechter is geworden sinds je bij mij bent.'

Ja, zei ik, ben ik nu je functioneringsgesprek en tussenevaluatie aan het doen?

(ze is zzp-er)

Toen zei ik: maar het klopt hoor, afgelopen periode is heel zwaar.

Hoe kon het daarvoor beter gaan?

Toen kon ik me goed afsluiten.

Door vaak te dissociëren bijvoorbeeld, vroeg ze toen.

Ja, zei ik.

Nou, dan ben ik heel gelukkig dat je dat nu niet meer doet, en dat je mij mailt en appt.

Ehm, daar zijn de meningen over verdeeld, zei ik toen.

Hoezo? vroeg ze.

Omdat ik je natuurlijk niet kan blijven mailen en appen.

Jawel hoor, zei ze toen, ik heb geen stress van mijn werk, dus mail en app me maar raak.



Toen vroeg ze hoe het met nieuwe peut ging.

Langzaam, zei ik toen

'Ja, zei ze, dat was wel te verwachten dat jij het langzaam vindt gaan,

jij wilt in één keer een marathon kunnen lopen,

terwijl je eerst leert kruipen, dan leert staan, dan lopen, dan rennen en die marathon mag je wel vergeten,

jij bent nu nog aan het leren kruipen als je het zo zou zien en dat doe je heel goed.

Maar als we nu te snel gaan, wordt het net als oude therapieën, en behalen we dezelfde resultaten,

namelijk dat we jou onderweg verliezen, en dat is nou net niet de bedoeling.

En als we nou tien jaar hier voor zouden uittrekken, en geen enkele vooruitgang zouden zien,

dan zouden we op een gegeven moment wel moeten zeggen; nou Knuffel,

misschien wordt het eens tijd dat je aan de slag gaat met de adviezen die we je geven.

Maar bij jou is het andersom; we moeten jou afremmen en de tijd geven,

dat is het allerbelangrijkste nu. Daarom heb ik je ook naar nieuwe peut verwezen.'



Maar gaat vriend elke keer met je mee naar nieuwe peut?

Ja, zei ik, want ze is nog enger dan jij, dus dan kan ik zijn steun goed gebruiken..

Nou, ik vind dat heel mooi zei ze, want dan begrijpt hij wel welke ontwikkelingen jij doormaakt,

hij hoeft in de toekomst misschien niet elke keer mee, maar zeker geregeld.

Ik zei: ja, vriend vindt haar per gesprek leuker en fijner overkomen.

En jij dan? vroeg ze.

Ehhhh.... ik heb wat meer tijd nodig

Ja, logisch, als het per keer met 2% omhoog gaat, dan is dat al winst hoor.

Gelukkig



Toen gaf ik aan dat nieuwe peut had gezegd dat er iemand bij de intake een keer moest aanschuiven,

en dat vriend en ik dat nog afgewezen hadden, maar dat ik dat wel een beetje sneu vond voor nieuwe peut.

Toen vroeg ze: wie komt erbij zitten dan?

Ik noemde de naam en toen zei ze: oh heel goed dat je dat afgewezen hebt, want dat is echt een naar mens.



Nou, zei ik, dat geeft echt lekker veel vertrouwen, en bedankt.. want ze moet er wel een keer bij zitten..

Toen pakte ze mijn hand vast en zei: 'lieve Knuffel, dat kan allemaal wel zo zijn, en ik weet dat er regeltjes zijn waar mensen zich aan moeten houden, maar we gaan geen dingen doen die niet goed zijn voor jou. En ik vind dat ik jou best wel een beetje mag coachen de komende tijd en ik denk dat het niet handig is als jij in gesprek gaat met die andere mevrouw.

Ik heb je niet voor niets doorverwezen naar m'n beste collega. En al weet ik dat die mij wel kan schieten omdat ik dit nu eerlijk aan je vertel, daar komt ze wel overheen en dat kan onze vriendschap wel aan. Maar het gaat nu om jou en de goede dingen doen voor jou.'

Daarna zei ze: 'jij hebt ook veel eerdere ervaringen met therapie en jij weet dus ook dat er hulpverleners tussen zitten die heel vervelend zijn en onhandig met hun positie omgaan. Die zitten dan in de macht; ik bepaal wel voor mijn cliënt of die goed bezig is. En natuurlijk moet ik dat doen zei ze, maar je kunt ook gewoon menselijk blijven. Nou diegene die gaat aanschuiven is echt geen leuk persoon, daarom vertel ik je vast hoe je ermee om kunt gaan; overleg dit met je nieuwe peut en geef aan dat je het prima vindt als zij er 5 minuten bij zit, dat je haar de hand schudt, en dat ze daarna weer weggaat. Dat is het enige wat nodig is, want volgens de regels moet zij jou gezien en gesproken hebben, nou, dat heeft ze dan.'

En toen zei ze: 'ik weet dat jij dat waarschijnlijk niet zo direct durft aan te geven, maar je vriend wel en die mag je best helpen. Eerst richting nieuwe peut en daarna richting die mevrouw. Maar als je het zo aanpakt, moet het goed komen. En je nieuwe peut houdt zich keurig aan de regels, maar in het belang van jou kunnen we het beste het zo aanpakken.'



Dat vond ik allemaal wel erg lief, dat ze zo meedacht..

Toen zei ik: maar nieuwe peut komt ook met een behandelplan, en dan gaat ze misschien met allemaal diagnoses komen.

Ja, zei ze, als ze dat doet zeg je maar; die diagnoses heb ik allemaal al een keertje gehad, houd het deze keer maar bij ptss, want trauma is echt het enige wat je hebt.

Oké... en als nieuwe peut daar anders over denkt?

Dan zeg je dat je het er niet mee eens bent en moet ze het aanpassen, want behandelplan moet goedgekeurd worden door jou.

Maar ik zou er niet zo bang voor zijn, want haar kennende is ze kundig genoeg om te zien dat het alleen ptss is bij jou.

Nou, dissociatieve stoornis hebben ze de vorige keer vastgesteld.

'Weet je wat het is, zei m'n peut toen, als het beestje maar een naam heeft, heeft alleen met vergoedingen te maken.

Maar waar jij nu zit, mag je sowieso onbeperkt blijven, dus je hebt daar echt veel over te zeggen, en je het het wat dat betreft getroffen. Maar het gaat helemaal niet om het etiketje, het gaat erom dat we jou het beste kunnen helpen.'



Dat stelde ook wel een beetje gerust

Toen vroeg ze of ik straks aan het werk moest.

Ja, zei ik, en dat valt me ook zwaarder sinds deze periode.

'Nou, zei m'n peut, ik denk dat het juist heel mooi is dat je meer gevoel toelaat en niet alleen vanuit de theorie alles benadert, dat maakt je gewoon menselijk hoor, dingen mogen je raken, ook op je werk en jij kunt dat onderscheid wel maken en bent dan nog professioneel, daar hoef je je geen zorgen over te maken.'

Ook gaf ze me advies in het omgaan met m'n vriend, ze zei: 'wees zo duidelijk mogelijk, daar hebben mannen behoefte aan. Het zijn wat dat betreft net kinderen hoor

Dus als jij om elf uur weg wilt bij een feestje, dan geef je dat aan en gaat hij echt niet moeilijk over doen. En al helemaal niet als je het vooraf besproken hebt, zoals dit weekend. Ja, maar ik vind het moeilijk dat aan te geven. Ja, gelukkig heb je vriend waarbij je dat kunt afkijken en die dat wel doet, dus maak daar handig gebruik van. Jullie zijn toch een team? En je relatie begint echt fijner te worden.'

Toen keek ik haar een beetje geïrriteerd aan

'Ja, zei ze toen lachend, ik snap wel dat dat moeilijk voor te stellen is, maar echt waar; nu jij je meer openstelt, word je relatie beter. En in een relatie houd je van elkaar, en dat betekent dat je vriend houdt van álles van jou, niet alleen datgene jij wilt laten zien. En als hij dan zegt; ik hou van jou, bedoelt hij dus alles van jou, en dat is mooi, dat is wat liefde is.'



Toen begon ze over iets wat ik in de mail gezet had waar ze heel trots op was,

ze zei: we hoeven het er helemaal niet over te hebben, maar dat is toch fantastisch, dat die dingen lukken?

En dan lees ik jou en dan nóg zet je ervoor en erachter waar je niet tevreden over bent,

en wat de volgende stap zou moeten zijn.

Maar kijk eens wat je wél allemaal doet, wat wél allemaal lukt.

Ja, zei ik, maar het is niet genoeg.

Nee, voor jou is het nooit genoeg, maar onthoud dan dus maar wat ik verteld heb over het leren rennen;

je bent nu nog aan het kruipen, dat is meer dan genoeg.

Ja, dat is makkelijk praten, zei ik toen.

Ja, zei ze, dat weet ik, het is ook makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet echt wel hoe zwaar dit is,

en daarom wil ik er graag voor je zijn.



Hmmm... eng.

Ze heeft wat verteld over situaties die vergelijkbaar waren met die van mij, vanuit haar eigen leven,

haar kinderen en ouders en zo.

Ze gaf aan dat ze ook gewoon mens was en dingen had meegemaakt.

Het ging ook even over hoeveel geld mensen (zij bijvoorbeeld) te besteden hebben en hoe je daarmee omgaat.

Toen zei ik: daar hoef jij je denk ik niet druk om te maken, met al die therapeuten bonussen.



Nee, zei ze, dat is een mooi verhaal, was het maar zo he.

Ik vond het wel fijn dat ze het gesprek redelijk luchtig hield en ook wat over haarzelf vertelde,

en me hielp met nieuwe peut.

Toen we de deur uitliepen kwamen we de huisarts tegen en toen zei ze heel vrolijk tegen hem:

we hebben echt zo'n leuk gesprek gehad.

Nou, dat is mooi, zei de huisarts met een big smile

Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen haha, maar zoiets heeft ze al eerder gedaan,

een van de eerste keren ging ik daar weg, maar moest ik nog even wachten op de assistent.

Toen hoorde ik haar met huisarts praten; ik heb zo'n leuk gesprek net gehad.

Ik moet daar stiekem wel om lachen.

Kom ik daar met mijn ellende en verdriet en emoties en paniek, en weet zij binnen het uur mij lucht te geven,

de lading er wat af te halen en er inderdaad een leuk gesprek van te maken..

Wel heel blij mee

Bedankt Hanke, EV en Sofie

Het gesprek heeft me de hele dag niet losgelaten want elke keer weer moet ik tot de conclusie komen dat oude peut Oke is en niks engs doet en me niet afwijst.. Zeker vanmorgen heeft ze zich enorm uitgesproken over hoe ze mij beschermt en begeleidt en dat vind ik heel fijn maar ook doodeng en onbegrijpelijk...

Mijn hoofd laat het niet los en wil het begrijpelijk maken, dat er duidelijk een andere verklaring voor haar gedrag is ipv goede intenties... Het schuurt zeg maar enorm, pfff... M'n lichaam is er gelukkig mee, ervaart meer rust en minder paniek; gelooft; je bent in goede handen... Wat anderen dan afkeuren en belachelijk maken.. schuren dus..



Sofie, klinkt als een pittige sessie, en mooie doelen voor komende week; pittig maar mooi, en goed voor jezelf, je lichaam en hoofd. Ook al zullen niet alle deeltjes dat zo ervaren, want eng en onbekend en onzeker, maar door te luisteren naar de signalen van je lichaam doe je echt de goede dingen Dapper dat je dat aangaat, en morgen is echt vroeg genoeg.



Ik vind dat ook echt eng, vanmorgen voelde ik dat ik vol zat na een boterham.. En ik verwoordde dat naar vriend en was best angstig, want zoiets voelen is heel eng en geen idee hoe ernaar te handelen, ik constateerde het en dacht: shit en nu

Toen heb ik de andere boterham in de koelkast gelegd en tegen vriend gezegd dat hij die niet op mocht eten ( ) en heb ik 'm toen ik later trek kreeg genomen.

Het was echt iets nieuws en engs en m'n gedachten waren meteen zéér alert: wát gebeurt er hier? Voelen?? Daar doe we niet aan hoor, dooreten jij..

Niet geluisterd dus en ze waren echt even verslagen, maar ook blij toen na een tijdje bleek dat de boterham niet opgegeten was en hij er nog gewoon voor mij was..



Sofie, ik vind het Knap hoe je verwoordt hoe je lichaam het ervaart, waar de spanningen vandaan komen. Ook heel herkenbaar; de regels zijn simpel en nu gaat er wat veranderen, help. Wat mij daarin altijd wel helpt is de gedachte dat het niet opeens allemaal anders wordt of is. Jij hebt de regie, echt. Er gebeuren nieuwe en spannende dingen maar je kunt altijd terug naar het vertrouwde. Je gaat alleen op zoek naar hoe het ook anders kan, maar dat gaat echt stapje voor stapje, zodat dat heel langzaam ook vertrouwder kan gaan voelen. Maar je bent niet opeens iets kwijt; je lichaam is nog steeds in staat alles op te pakken zoals je dat altijd deed, alleen wíl je eens kijken of het ook anders kan en hoe dat bevalt. Begrijp je wat ik bedoel?



Snow, hoe voel je je, heb je een fijne ontspannen middag gehad en heeft dat je goed gedaan?



Verder eens met wat hier geschreven wordt; Sun je bent altijd welkom om te schrijven en hoop dat je het allemaal redt



Geldt ook voor Koontz en Jasse en veel namen die voorbij gekomen zijn, waar ik wel eens aan denk (ik lees de topics best vaak terug, nogmaals: ik heb veel aan de woorden van iedereen en ben zo blij dat er geschreven wordt en gereageerd en wat ik van iedereen kan leren ).



En Rhae is weg zag ik maar hopelijk heeft ze een andere nick (al zei ze vaak rake dingen die ik moeilijk vond maar ook weer fijn, kuch ).

Elmervrouw schreef op 07 maart 2017 @ 19:39:

Oh, en ik zit nog steeds op mijn handen en heb niets naar ex gestuurd of gereageerd.

Goed zo!! Wat knap van je. Geeft het een beetje rust of juist veel onrust??

Ik heb mijn vader en stiefmoeder al weken geen berichtjes gestuurd uit mezelf of verrast met een bezoekje,

en nu na weken ervaar ik echt een enorme rust; ik hoef niks, ik moet niks, de wereld vergaat niet als ik niet naar hun pijpen dans.

Aan de andere kant onrust; hoe moet het in de toekomst, wat vertellen ze andere familieleden, wat als ze broertje tegen mij opstoken, hoe nu verder....?



Vanavond was ik aan het koken en daarna dus eten. En ik moest heel nodig naar de wc...

En dat stel ik altijd uit, omdat ik bang ben dat als ik terug kom het eten weg is ( ).

Nu had ik het eten op tafel gezet, en was erbij weggelopen.

Wat echt, echt, echt niet mag van de gedachten.

En vriend zat bij het eten en zou alles opeten en als ik terug kwam zou er niks meer zijn, etc.

(er was echt meer dan genoeg want voor 2 dagen gemaakt zelfs)



Ik ben rustig naar de wc gegaan en kreeg daar (dus) een 'mental breakdown'.

Zo verschrikkelijk eng vond ik het, en beelden flitsten in rap tempo voorbij aan ervaringen van vroeger met eten.

En opnieuw en opnieuw.

En de pijn, en het geschreeuw, en het slaan, en de boosheid, en de angst,

mijn lichaam en hoofd herinnerden zich álles....

Door de paniek moeten focussen op mijn ademhaling, ging redelijk.



Teruggegaan naar het eten en van de angst misselijk.

Dus na 3 happen even weer gewacht.

Vriend (die van niks wist *aandachtspuntje voor mij; delen )vroeg bezorgd:

wat is er lieverd, wat is er aan de hand?

Ik vertellen dat ik naar de wc was gegaan en wat het opriep en hoe moeilijk ik dat vond.

Ik zou dan wel heeeel veel moeten eten in één keer, zei hij toen.

Ik legde uit dat het daar niet om ging, dat angst niet realistisch is, dat het triggerde.

Hij begreep het en zei: doe maar rustig aan.



Ik ging rustig verder eten, zonder het heet te eten.

Heel veel spanning en paniek.

Ook alleen gegeten wat lukte in mijn mond

(grote stukken niet, te harde dingen niet...)

Elke paar happen het even weg moeten schuiven,

omdat het zoveel spanning opriep.

Ondertussen af en toe flarden met vriend delen.

Steeds meer boosheid...



Vriend die ook boos werd, zich niet kon inhouden;

wat zijn je ouders vreselijke mensen, ik ben zo boos op ze,

het is maar goed dat ik ze momenteel niet tegenkom.

Toen zei ik: als je zulke dingen zegt, word ik bang het te vertellen.

Ja, hij zei, ik zal noooit tegenover hen hierover beginnen lieve schat,

maar ik moet het ook allemaal even plaatsen,

en ik vind dit echt niet normaal, zo ga je niet met iemand om,

het is abnormaal wat ik hoor, sorry.

Dat begreep ik wel, maar ik zei: als ik weer naar m'n vader ga,

heb ik jouw steun wel hard nodig.

Ja tuurlijk zei hij, dat bied ik ook wel,

maar het doet mij ook wat, het raakt mij dat er zo met je omgegaan is,

ik word daar ook even heel boos en verdrietig om.



Dat begreep ik ook wel weer...

Uiteindelijk toch wat gegeten, maar ook veel laten staan.

En dat is dan nieuwe trigger,

want wat als ik later op de avond nog trek krijg,

wat dan?!

Vroeger had ik dat als kind heel vaak,

misschien wel omdat ik vaak m'n avondeten niet op mocht/kon eten

(ruzie, van tafel gestuurd worden, gooien met borden, of gewoon: dronken moeder en afwezige vader).

Maar als ik dan 's avonds aangaf nog zin in iets te hebben,

werd ik uitgescholden en verteld dat ik al dik genoeg was..

Ik kreeg 's avonds nooit meer iets (wat op zich prima is, maar niet met die reden/uitleg denk ik).

Dus gaf mijn broertje me vaak stiekem nog wat als we moesten slapen.



Maar nu dus paniek doordat ik niet alles op kreeg,

en bang was dat ik later trek zou krijgen.

Met vriend besproken en dat gaf lucht.

Alhoewel ik dat nog steeds niet begrijp;

zijn andere mensen niet bang dat er niet genoeg eten is?

Dat als je trek hebt, je niks mag eten,

of dat je dan heel dik word.

Wanneer mag je eten, wanneer heb je genoeg gehad?

En als je snel vol zit, mag je dan later nog wel wat eten?

Echt, ik begrijp daar niks van en vriend kon het me niet uitleggen



Nog wel een uur samen aan tafel gezeten,

en ik zei tegen hem; eten wordt steeds een fijner moment,

dat je even samen zit en met elkaar praat.

Dat er geen druk is, en geen haast, en geen dreiging.

Toen zei hij; zo heb ik eten altijd ervaren,

en ben blij dat jij die ervaringen nu ook opdoet.

En, zei hij, dat je nu dingen van me begint aan te nemen,

dat als je het zakje met kip opent met de schaar,

en die schaar raakt de kip, dat je die schaar wast,

dat je dat begint te begrijpen.

En als je in een bakje eten doet en dat bakje is aan de onderkant vies,

dat je die dan eerst schoonmaakt, voor je 'm in de koelkast zet.

En dat je leert met mes en vork te eten (nog steeds een hele kunst,,,).

En dat je je brood niet meer in stukken scheurt, maar gewoon een hap ervan af neemt.

Etc.

Nu moet ik zeggen dat vriend wel heel erg net is opgevoed wat dat betreft

(in mijn ogen, geen idee wat 'normaal' is).

Maar het fijn is dat ik eea van hem kan leren



Ik weet niet hoe vaak ik nog zo kan oefenen met het (avond)eten,

maar vanavond is maar weer gelukt.

Het is helaas zo dat het me enorm uitput,

ik daarna helemaal leeg ben,

de gedachten alerter zijn dan ooit, en schreeuwen,

en overstuur zijn, van slag.

En ik daar nu mee mag dealen

En dat best moeilijk en eng vind....